30-10-12

MFVF X, 21/10 Wieze Pt2

 

epica,mfvf,diabulus in musica,meden agan,trillium,xandria,trail of tears

 

Het Vlaamse VALKYRE was de eerste band van de dag en wist me ook te bekoren. Met hun meer symfonische aanpak lieten zij een sterk melodieus geluid horen.

VAL 13327.jpg

VAL 05323.jpg

NOVEMBER-7 uit Zwitserland was dan weer iets heel anders. Ik had geen idee wat de band zou brengen, mijn voorbereiding dit jaar was dan ook beneden alle niveau.

Na een nummer hoorde ik al van waar de wind kwam; November-7 leunt erg aan bij Lacuna Coil wat maakt dat het geluid nogal erg mechanisch klonk en de songs een industrial karakter hadden. Toch vond ik dit beter dan hun Italiaanse evenknie.

NOV 06288.jpg

NOV 11291.jpg

NOV 16293.jpg

Wederom uit Griekenland is het bijzondere MEDEN AGAN. Niet dat hun songs mij blijven achtervolgen, maar de opvallende aanwezigheid van zangeres Iliana Tsakiraki maakt de band tot wat hij is.

Zij was zeker niet de strafste zangeres van de affiche maar had wel het meeste drama met zich meegebracht en dat bedoel ik niet om te lachen. Ze was zo goed!

Het feit dat zij niet als een jong veulen kon rondhuppelen, compenseerde zij meer dan genoeg met haar mimiek en handgebaren. Daarenboven was zij duidelijk onder de indruk van de respons van het publiek. Haar breekbare soprano stem klonk soms wat onzeker maar alles werd met overtuiging gebracht.

Klein hoogtepuntje wanneer Maxi Nil van Visions Of Atlantis en Karolina Pacan van Skeptical Minds mee op het podium kwamen om samen ‘Somewhere’ van Within Temptation te brengen. Meer dan een aangename verrassing!

MFVF X pt2 251183.jpg

MFVF X pt2 258186.jpg

MFVF X pt2 319195.jpg

69 CHAMBERS was het povere eendje in de bijt. Ik herinner me hun vorige optreden en dat was met meer volk op het podium. Que performance maakte dat wel wat verschil, zowel muzikaal als, ja, euh, visueel dus. Nu ging alle aandacht naar bassiste Maddy. Ja, hoe zou dat komen? Door haar frivole outfit misschien? Mij kon het zeker niet boeien. Of toch niet lang, eerlijk gezegd.

Deze Zwitsers klonken mij veel te Brits naar mijn goesting. Met een mengeling van punkrock/rockabilly/hardrock klonk het nogal aan de magere kant tussen alle bombast en symfonische klanken van de rest van de affiche.

Nu mag en kan dit voor mij wel, we leren altijd bij maar geen enkele band is zo slecht dat je er niet van kan weglopen. Perfecte timing om de inwendige mens wat te gaan verstevigen.

MFVF X pt2 401199.jpg

 

TRILLIUM! Of beter: Amanda Somerville! Laten we eerlijk zijn: het maakt toch geen reet uit wie er in de band zit, het gaat hem toch enkel maar over Amanda.

Miss Somerville kennen ‘we’ allemaal als de muze van Simone Simons en vaste waarde in het productiehuis van Sasha Paeth (Kamelot, Rhapsody,…).  Zo bracht zij even geleden nog de Amerikaans  tour van Epica tot een goed einde en is zij een graag gehoorde gast op tal van (power)metalcd’s.

MFVF X pt2 430201.jpg

MFVF X pt2 468205.jpg

Trillium is haar eigenste band en met een nogal eigenzinnige cd op zak is zij nu ook regelmatig de baan op. Het schielijk overlijden van hun toetsenist werd even gevoelig aangeraakt en een gastoptreden van Sander Gommans (After Forever) maakte het optreden persoonlijk en boeiend, zowel voor haar als voor ons. Ik voelde me soms echt bij het nekvel gegrepen.

Amanda verstaat de kunst om haar nummers van de nodige dramatiek te voorzien. Haar mimiek en vocale acrobatiek maakten dat sommige nummers bijna over the top gingen, maar dat is juist het bijzondere aan deze geweldige zangeres. Het heeft veel te lang geduurd eer deze dame haar rechtmatige plaats innam. Zij mag voor mijn part elk jaar op de affiche staan.

MFVF X pt2 488211.jpg

MFVF X pt2 489212.jpg

SARAH JEZEBEL DEVA was trok bijzonder weinig publiek naar het podium. Ik telde amper tien rijen fans, de rest leek maar wat te lummelen, de bar of de merchandise stands te bezoeken. Zelf kan deze toch een beetje richtingloze muziek mij ook niet echt boeien.

TRAIL OF TEARS trok dan weer terug mijn aandacht, en nog geen beetje. Vanaf nu diende ik mijn post een beetje te consolideren, wat niet echt gemakkelijk was.

Ik begon op de tweede rij, maar door een samenloop van ‘al te vriendelijk’ te zijn en anderen uit het oog te verliezen stond ik na ene half uurtje op de vijfde rij. Enfin, het beste er van maken dan maar.

Het Noorse TRAIL OF TEARS hoeft zich niet meer te bewijzen en dat uitte zich ook in de opkomst.  Zowel zanger Ronny Thorsen als zangeres Cathine Paulsen gaven echt alles om van dit uurtje een onvergetelijke ervaring te maken. Zo zat ‘Storm at Will’ al vrij vroeg in de set en kregen we minstens een nieuw nummer van de nog uit te brengen nieuwe cd.

Ik vond Cathrine ook veel beter uit de verf komen dan bij vorige passages.  Ik volg de band nog maar een jaar of twee maar kijk nu toch al uit naar nieuw werk.

MFVF X pt2 657236.jpg

MFVF X pt2 627232.jpg

MFVF X pt2 684241.jpg

MFVF X pt2 689242.jpg

DIABULUS IN MUSICA mocht voor de derde keer op rij aantreden. Met een tweede cd op zak en de nodige promo van het platenlabel, verdiende de band zeker deze plaats op de affiche.

Zangeres Zuberoa Aznárez is zeker nog meer gegroeid dan bij de vorige passage. Drie jaar geleden oogde ze nog als een non, nu was de look scherp en overdacht. Maar natuurlijk tellen de vocale kwaliteiten bij een show het meest.

Op dat vlak heeft ze altijd goed gescoord. Tussen de zware concurrentie kon ze zeker overeind blijven, maar, en dat is toch wel belangrijk, de band op zich staat dan ook als een huis. Met een kwartet koorzangers, een toetsenwizard en een vette ritmesectie klonk Diabulus in Musica behoorlijk heavy. Het intieme duet met de bassist op akoestische gitaar deed de hal verstommen.

De twee cd’s werden aangesproken en bij momenten ging het er erg fel aan toe, zeker door de solo uitstap van bandleider Gorka. Vroeger leek het of de band zo erg ‘Epica’ wou zijn, maar ondertussen hebben ze zeker voor een eigen geluid gezorgd.

MFVF X pt2 738251.jpg

MFVF X pt2 740252.jpg

MFVF X pt2 822259.jpg

MFVF X pt2 863266.jpg

MFVF X pt2 904273.jpg

XANDRIA mocht op een vorige editie nog spelen in de vroege uurtjes. Dat vond ik al wat raar omdat ze met ‘India’ en ‘Ravenheart’ toch sterke cd’s uit hebben. Het was blijkbaar wachten op de meest recente worp ‘Neverworld’s End’ om duidelijk te maken dat de band echt bij de groten in het genre hoort. Deze cd blies mij dan ook van mijn sokken.

Manuela Kraller is de zoveelste zangeres in de band maar gaat toch ook al even mee. Getooid in een frisse ‘tutu’ en hippe leggings (en nog van alles natuurlijk) oogde ze fris en dynamisch. Het hele optreden was dan ook een schot in de roos.

Met een rijke selectie uit het nieuwe album en enkele oudere nummers was dit het zoveelste hoogtepunt van de dag. Even stil werd het met het aangrijpende ‘A Thousand Letters’, een song gebaseerd op brieven van haar grootouders. Emotioneel en muzikaal boeiend.

Uitsmijter ‘Ravenheart’ deed het publiek uit het dak gaan. Het is dát refrein dat nu nog blijft hangen en ik ken het nummer al jaren. Een echte klassieker dus. En eerlijk: Manuela doet de originele studioversie vergeten, evenals haar voorgangsters. Grandioze finale!

MFVF X pt2 943276.jpg

MFVF X pt2 982283.jpg

MFVF X pt2 1002129.jpg

MFVF X pt2 1019131.jpg

EPICA. Ja, wat moeten we hier nog over zeggen?

Epica speelde voor de achtste keer op het tienjarige festival en deed dat weer met de nodige grandeur. Als deze band dan toch echt een vaste klant is geworden, kunnen ze ook maar beter uitpakken met alles wat ze in huis hebben. En daar wringt het nu net om.

Epica is zonder twijfel de grootste – en meest consistente band in het genre, daar ben ik het volledig mee eens. Tegelijk zitten ze aan hun plafond qua kunnen, denk ik dan. Ik ben niet razend enthousiast over hun laatste cd én live wordt het stilaan wat voorspelbaar omdat er zoveel publieksfavoriete songs zijn die ze dan ook allemaal spelen.

MFVF X Pt2 2 001135.jpg

MFVF X Pt2 2 016136.jpg

MFVF X Pt2 2 059141.jpg

MFVF X Pt2 2 068143.jpg

Maar versta me niet verkeerd: Epica leverde een absolute top show af en bevestigd toch weer telkens opnieuw dat er geen in hun buurt kunnen komen. Alleen, ja, twee keer per jaar Epica maakt het toch wat minder spannend.

Leuk dat ze van ‘The Phantom Agony’ een feesteditie brachten – het nummer swingde in het midden even een beetje te veel. Voorzien van een hoop pyrotechniek, rookpluimen en een confettistorm als apotheose, was Epica zeker een waardige afsluiter van deze tiende editie. Maar eerlijk: waarom had het niet eens Within Temptation kunnen zijn? Al was het maar voor de verandering.

Toch ook nog bijzonder veel complimenten voor alle uitzonderlijk positieve elementen op dit festival.

Zo is dit een van de meest relaxe festivals die ik ken, is het geluid haast perfect, zowel qua volume als qua balans. De zaal is ruim, het podium zeer breed en de toiletten kraaknet. Daarenboven was er dit jaar een uitbreiding van de eettenten buiten de hal, wat niet alleen het aanbod ten goede kwam maar tevens grote kwamiteit bood.

Kortom, dit festival mag voor mij toch nog even blijven duren. Al stel ik me daar gelijk de vraag bij of de hype van FFB's niet over zijn hoogtepunt is.

MFVF X Pt2 2 209161.jpg

MFVF X Pt2 2 222162.jpg

MFVF X Pt2 2 225163.jpg

MFVF X Pt2 2 239165.jpg

MFVF X Pt2 2 566181.jpg

 

21:18 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

26-10-12

MFVF X, 20/10, Wieze Pt1

 

LOGO 1.jpg

MFVF heeft net zijn 10e editie er op opzitten. Ook vanwege Tarkus gefeliciteerd! Om eerlijk te zijn en te blijven, vermeld ik tegelijk hierbij dat dit pas mijn 4e editie was. En het was weer uitzonderlijk goed.

Zaterdag was ik misschien niet volledig in goede doen, wat verklaart waarom ik Lacuna Coil heb laten vallen. Ik ben nu ook geen grote fan, dus dat scheelt.  Arch Enemy is dan weer zo energieverslindend dat dit voor mij een even goede, zo niet betere afsluiter was, vandaar.

Ik ga voor een keer geen hele litanie schrijven over hoe en wat van welke band want de ervaring leert me dat de enkelen die dit lezen er ofwel bij waren en het dus zelf konden meemaken, of het in Keulen horen donderen bij al die namen rijmelarij. Scheelt me een slok op de borrel!

Foto’s vanuit ‘the pit’, of zoals het écht was…

Zaterdag een vette opening met het Waalse ANWYNN. Het geluid was zoals altijd onmiddellijk perfect en visueel levert deze band ook altijd af. Getuige de afwisselende verschijning van een lieftallige zangeres in combinatie met de brute zang. Als dit al zo goed was, beloofde dit voor de rest.

Anwynn 02030.jpg

Anwynn 05033.jpg

Anwynn 10035.jpg

 BENIGHTED SOUL vond ik ok maar niet om van wakker te liggen.

B S 08081.jpg

B S 11083.jpg

SEDUCE THE HEAVEN was een welkome mokerhamer. Naast het wel erg dunne zangeresje stond een zanger met een ‘Lamb Of God’ shirt aan en dat is dan altijd een goed teken.  

De melodieuze death/metalcore deed denken aan het Duitse Deadlock maar deze Grieken schoppen net iets minder hard in het rond.  Ging er ondanks het vroege uur goed in.

StH 01311.jpg

StH 02312.jpg

StH 04314.jpg

LAHANNYA speelde voor de tweede keer op het festival en lijkt weinig veranderd qua presentatie. Ze oogt nog steeds als een dancequeen en de muziek van de band bouwt nog steeds op club-industrial met ene latex goth sausje.

Ze had misschien wel de mooiste benen maar muzikaal brak het ook geen potten bij mij.

La 01119.jpg

La 05122.jpg

La 11125.jpg

La 12126.jpg

DIMLIGHT, wederom een band uit Griekenland, deed het dan weer veel beter. Zangeres XXX leek eerst wat onwennig op het podium maar dat kan ook een technische oorzaak hebben.

Niet zo heel zelfzeker maar wel met een stevige band waardoor de meubels toch nog werden gered. Ik heb een vermoeden dat sommige van de redelijk obscure groepen een beetje onder de indruk waren van de grootte van het podium en het aanwezige publiek.

Dim 02105.jpg

Dim 08110.jpg

Dim 15116.jpg

 

SKEPTICAL MINDS uit Brussel mocht ook al eerder op MFVF staan. Hun muziek is redelijk uitgedokterd qua structuur en invulling. Zangeres Karolina is niet onmiddellijk de beste van de dag maar zij fluistert, bezweert en hangt het betoverde popje uit.  Een bijzondere band die met momenten tot redelijke hoogte wist te klimmen.

SM 03302.jpg

SM 06304.jpg

SM 08305.jpg

SM 14307.jpg

SM 16309.jpg

 

AMBERIAN DAWN was een geschenk uit de hemel wegens het wegvallen van Krypteria. Het Finse AD leverde niet alleen een fantastisch album af maar is live beresterk. Zangeres Heidi leek wel een beetje bijgekomen maar dat maakte haar nog smakelijker. Qua stem zat het perfect, net zoals de waanzinnig duellerende neoklassieke gitaartandem. Jammer genoeg maar 45’ speeltijd waardoor de set slechts twee nieuwe songs bevatte. Voor mij zeker het hoogtepunt van de dag.  ‘Valkyrie’ en afsluiter ‘River of Tuoni’ sloten de set af.

AD 04003.jpg

AD 06004.jpg

AD 25019.jpg

AD 34026.jpg

 

ARKONA uit Rusland is een geval apart. Ik kende ze vaag maar liep niet over van enthousiasme. Ik was eerder nieuwsgierig naar hun presentatie.

Folk/pagan metal komt niet al te veel aan bod op MFVF en alhoewel ik dit af en toe kan smaken, was het even slikken toen de bende plaatsnam op het immense podium. Zangeres XXX mag op persfoto’s er al leuk uitzien, live is ze niet te onderscheiden van een hysterisch wolvenjong.

Gewapend met een etnische grote trom, stijl Ierse bodhran, kwam ze als laatste op, maar eens de trom aan de kant, was er geen houden meer aan en sprong ze schichtig, brullend, jankend en soms in harmony zingend met de rest van haar roedel over en weer. Muzikaal kan ik me er niet echt in vinden, temeer omdat ze in het Russisch zingen en het er nogal wild aan toe gaat. Toch was het een leuke avontuurlijke tussenstop.

AR 06041.jpg

AR 09042.jpg

AR 18050.jpg

 

DELAIN is qua band de laatste jaren ontzettend gegroeid. Ironisch genoeg staat er buiten Charlotte en Martijn geen echt origineel lid meer, maar soit. De recentste cd ‘We are the Others’ heeft de meningen een beetje verdeeld maar live blijft het entertainend.

Charlotte’s stem zal nooit echt groter of beter worden, maar dat hoeft niet echt. Haar soms haast nausaal en kinderlijke timbre zijn tegelijk een herkenbaar element van de band maar soms lijkt het of ze op automatische piloot aan het zingen is.

Gelukkig zijn de songs leuk en noden ze al eens tot een fijn meewiegen. Gastzanger George Oosthoek deed een voor mij onbekend deathmetalnummer waarvan ik de meerwaarde niet echt ontdekte of het moest zijn om Charlotte een dress wissel te laten uitvoeren. Ook leuk, allemaal leuk, maar mijn adem stokte nergens en kippenvel was ook ver te zoeken.

DEL 11096.jpg

DEL 13097.jpg

DEL 19102.jpg

 

ARCH ENEMY is natuurlijk andere koek. ‘Khaos Legion’ heet de laatste schijf en deze is misschien wel de meest toegankelijke van allemaal. Live puurt de band wel uit de hele catalogus.

Met ‘Yesterday is Dead and Gone’ werd er een aftrap gegeven die nog lang zal nazinderen. Wie dacht dat het legioen fans gelijk uit het dak zou gaan, zit er flink naast. Ook het furieuze ‘Ravenous’ deed eigenlijk weinig qua beweging.

ARCH 04061.jpg

ARCH 11066.jpg

 

Het duurt tot Angela Gossow vraagt of we niet te soft zijn geworden en een oproep doet voor meer bloed en gebroken botten, dat er wat beweging komt. Ja, ik tel vier crowdsurfers, ook niet om naar huis te schrijven.

Zelf ben ik erg onder de indruk van het snedige gitaarwerk van de broers Amott.  Live uit dit zich steeds weer in het fraaie stukje solowerk (‘Intermezzo Liberté’). Arch Enemy had me behoorlijk bij het nekvel  maar na een lange dag leek het publiek vroegtijdig in slaap gevallen.

ARCH 14069.jpg

ARCH 15070.jpg

ARCH 33076.jpg

 

Binnenkort deel 2!

17:35 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

23-10-12

Wat? Weeral een dienstmededeling?

Ja, inderdaad.

En het is niet dat ik niets aan het doen ben!

Verwacht eerstdaags een aanvaardbaar verslagje van MFVF X (10!).

Ook het verslag van de Grote Spanje Rondreis zit in de lift en zal in episodes (7?) worden gepubliceerd. Kwestie van de winter warm tegemoet te treden dus daar heb ik nog wat tijd voor want die winter moet zijn opwachting ook nog maken en hey, het is nog niet eens november.

Ondertussen zit er volk op mijn dak om dit letterlijk tot een soort nieuwstaat te herleiden. Toch weer iets wat niet ongemerkt voorbij gaat ten huize van.

Temidden van dit gewoel dient er ook terug gewerkt te worden, maar daar zit verbetering in aan te komen. Met nog een hoop vakantie voor de boeg dit jaar zal het voorbereidende werk voor deze blog hopelijk een vaart nemen.

Tevens zit er een restyling van deze pagina's aan te komen maar die kogel is nog niet vertrokken.

Het is maar u niet ongerust zou worden... Meer nog: terwijl u denkt dat ik voor deze blog geen klop meer uitvreet ben ik er net hard aan het werken.

j0150022.gif

10:18 | Commentaren (0)

17-10-12

Het is weer zo ver!

mfvf10flyers.jpg

EPICA, ARCH ENEMY, DELAIN, LACUNA COIL, DIABULUS IN MUSICA, XANDRIA,  AMBERIAN DAWN, TRILLIUM

& Meer!!

06:46 | Commentaren (0)

11-10-12

Rockfort, Fort 8, Hoboken, 22/09

Dat mag je niet laten liggen, zegt het kleine stemmetje diep in mij. Ondanks een beetje een moeilijke persoonlijke agenda, lag reeds lang op voorhand vast dat ik de tweede editie van dit kleinschalige festival zeker niet wou missen.

Het was even wachten alvorens een deftige headliner de affiche ging sieren, maar wat mij betreft, zijn ze daar wel degelijk in geslaagd. De vraag is natuurlijk: het Zweedse Andromeda speelt niet zomaar een ‘potje metal’ waarbij het lekker bangen is en regelmatig een recipient bier door de ruimte lanceren. Neen, het was een gewaagde keuze om deze progressieve band te laten aanrukken. Hebben ze zieltjes gewonnen? Hebben ze het hoegenaamd zelf overleefd? 

Eigen bands eerst, of beter gezegd: INCINERATE mocht als eerste op het podium verschijnen. Waren ze vorig jaar de winnaars van de bandwedstrijd, zaterdag mochten zij zich eens volledig laten gaan voor het langzaam binnenkomende publiek.

Ik had er wel een beetje wantrouwen in want ondanks de inzet van de band was het songmateriaal nogal aan de magere kant bevonden. Nu kan je stellen dat de power, energie of hoe je het ook wil noemen, in thrashmetal  belangrijker is dan fijne songstructuren maar toch.

Hun mix van thrash en death metal puurt uit bekende ofte herkenbare elementen maar dreigt soms een beetje te verzuipen in chaos. Gitarist Matthias slooft zich dan wel uit om in de songs nog een deftige solo te proppen wat dan weer ten koste van de drive van de muziek gaat. Een tweede gitarist zou welkom zijn.

DSC_9912011.jpg

DSC_9892005.jpg

 Enige animositeit op het podium omdat een en ander misschien niet goed door de podiummix kwam? Was die of die niet ‘in the groove’? Dat ga ik hier niet schrijven. Evenmin dat er gebrek aan motivatie zou zijn. Alle muzikanten gaven zeker het beste van zichzelf maar om te openen in een ruimte die eerder een uitdagend karakter heeft (galm) en ruimtelijk beperkt is (gang), is voor mij voldoende excuus om die mindere kant van het optreden te vergeten.

Ik blijf een stille fan van deze band! 

DSC_9935017.jpg

DSC_9943022.jpg

DSC_9992035.jpg

THE ELECTRIC MOLE. Ja, ik herinner me het optreden van deze band in De Rots nog levendig, ook al was ikzelf redelijk ‘under the weather’ die avond.

TEM speelt een uitdagende mix van post grunge/hard funk/stoner poprock – ik geloof zelf niet dat ik dat hier schrijf. Denk aan de Chilli Peppers maar nog radio vriendelijker. Voeg daar gitaren aan toe van Pearl Jam met Neil Young en een groove van hier tot in T..

Frontman Reza kent zijn stiel perfect en weet iedereen bij de les te houden ook al moet het enorme contrast met de vorige band overbrugd worden. TEM heeft ’s avonds nog een gig in Langemark maar spaart zichzelf niet. Gitaristen Peter De Mol en Bert Verfaillie zorgen voor een op zich weinig spectaculair maar een even belangrijk tapijt van gitaren waarom de rest zich kan uitleven.

DSC_0026003.jpg

DSC_0099019.jpg

DSC_0152033.jpg

Opvallend is het gemak waarmee deze band speelt. Het podium wordt eerlijk verdeeld maar Reza speelt met het publiek, daagt uit en draagt met zijn voorliefde voor AOR/Westcoast nog een aardig steentje bij in deze heerlijke mix van stijlen.

Bovenal moet ik vermelden dat het geluid ondertussen danig was bijgesteld waardoor we – met een constante glimlach op de mond – konden genieten van deze korte maar warme set. 

DSC_0250046.jpg

DSC_0189038.jpg

DSC_0060008.jpg

ASSIA, een band die ik al heel lang eens wou zien maar waar het nooit van kwam. Je kan dus stellen dat de reputatie hen vooraf ging.

Als de spreekwoordelijke kippen erbij dus om deze ja, noem het Indo-Europese rockband te bekijken. Ik ga daar heus niet semantisch over doen; Indo-rockband en niet ‘indie’ dus.

Opgebouwd rond broer en zus Purba staat deze band garant voor een portie stevige rock met voldoende heavy invloeden om de metalhead te kunnen boeien.

Boegvrouw Tiana staat haar vrouwtje volledig en gaat met momenten volledig op in de muziek. Je zou er bij momenten schik van krijgen als zij dan weer schichtig, dan weer dreigend het publiek monstert. Tiana maakt ook deftig gebruik van het podium en probeert de andere leden af en toe verleiden tot interactie, wat dan maar weer ten dele lukt. Het nog steeds magere publiek kijkt vooral en applaudiseert beleefd.

DSC_0335011.jpg

DSC_0326008.jpg

DSC_0317005.jpg

Broer Asmara heeft niet alleen de looks van een eighties metaller, hij legt samen met bassist Somphong, drummer Fabiano en toetseniste Julie…. (hey, speelt die niet bij Poison?) een excellente basis om Tiana loos te laten gaan.

Muzikaal denk ik soms aan Anouk die (waarom niet) een kind gemaakt heeft met Nicky Sixx. Toch hoor je ook dingen die de lichtere kant van de band laten uitschijnen. Dan weer wat kitcherige poprock, dan meer radiogerichte rock zoals het geweldige ‘Soldier of Love’ (neen, niet van..) wat een echte eighties radiohit lijkt.

De toetsen krijgen meer dan voldoende ruimte en de klankbalans is gezien de akoestiek niet echt perfect maar dat valt te behelpen met wat rond te lopen en het beste plekje uit te zoeken.

Assia was zeker een verrassing voor mij, hier wil ik vroeg of laat wel een demo/cd of wat dan ook in huis halen. 

DSC_0367017.jpg

DSC_0430020.jpg

DSC_0314004.jpg

KINKOBRA is een Nederlandse band en paste wonderwel in de lijst van de geprogrammeerde bands. Ik zeg: wonderwel, want het kon echt alle kanten uit die namiddag in het fort.

Muzikaal leek het wat op post-grunge, melodieuze Soundgarden maar ook erg emo-minded zoals 30 Seconds from Mars. Of dit laatste een smet op de set bracht?

Ja en neen. Vooreerst moet ik stellen dat ik hier niet zo heel gek van ben. Pearl Jam en andere vroege 90’s ikonen kunnen mondjesmaat maar Kinkobra was tegelijk een anachronisme en beetje te bestudeerd. Imagogewijs dan. Maar!!!

DSC_0530003.jpg

DSC_0582016.jpg

Op de prestatie op zich, de presentatie en dies meer was werkelijk niets aan te merken – als je dit goedvind tenminste. Frontman Pascal Molenaar is van het expressieve type, wat wel goed is, maar teveel molenwieken lijkt me wat goedkoop connecteren met het publiek. En ik moet al helemaal niet hebben van de gebreide mutskes annex slordige baardgroei. Maar ik herhaal: goed op zich, sterk zelfs, maar niet mijn kopje thee.

DSC_0559008.jpg

DSC_0537005.jpg

DSC_0539006.jpg

STALLION mocht ook voor de tweede keer op rij acte de presence geven. We nemen het hen niet kwalijk dat zij tevens een ferme voet in de organisatie hebben, want dat was ook prima in orde.

Stallion komt qua stijl volledig op bekend terrein voor mij en vele van mijn leeftijdsgenoten. Heavy rock, hardrock met catchy refreinen, enkele mooie twin-gitaarstukjes stijl Thin Lizzy, een beresterke frontman en een vette ritmesectie.

Daar voeg ik gelijk aan toe (ik moet me niet altijd sympathiek willen maken) dat het soms wel wat meer mocht scheuren qua gitaargeluid. Niet qua volume maar qua ja,…heavieness, dan maar.

Oerlid Rob Richter weet best waar hij mee bezig is, maar speelt soms nogal op veilig naar mijn mening. Wie hem eerder aan het werk zag, weet dat Rob eerder een man is om op de achtergrond zijn ding te doen maar volgens mij kan hij zijn stem – gitaar dus - zwaarder laten klinken en hiermee letterlijk het totaalgeluid van de band nog meer de hoogte injagen.

DSC_0745015.jpg

DSC_0694007.jpg

DSC_0865043.jpg

Ja, Oliver Wright dan. Deze Engelstalige (behoorlijk tweetalig als het moet) zanger/gitarist weet de band wel te verkopen. Met zijn Angelsaksische flair geeft hij er een natuurlijke internationale zwier aan. Zo zitten de (bind) teksten honderd procent qua frasering en uitspraak, wat iets is waar andere bands te vaak hakken over de sloot als voldoende hanteren.

Bovendien – en zeker niet minder belangrijk is dat hij een weliswaar beperkte maar wel ‘vintage’ classic rockstem heeft en dat is een ware zegen voor de band. Geen te hoge uithalen of zo maar ver boven het gemiddelde. Zijn presentatie is haast professioneel en de interactie met het publiek als met de rest van de band (Glenn De Wit op bas en Guy Billiard, drums) verloopt vlot.

Prima optreden dus voor deze te bescheiden band. 

DSC_0778023.jpg

DSC_0767020.jpg

DSC_0851041.jpg

DAKRYA. Neen. Voor mij hoefde het niet. Goed, dit is mijn blog en ben geen broodschrijver, dus ik stel hier dat ik dit helemaal niets vond. Maar dat is een kwestie van ‘goesting’. Ik moet ook vaststellen dat ik niet echt alleen was wat dit betreft. Was dit een brug te ver? Ja en neen.

Na enkele songs leek de ruimte even leeg te gaan lopen. Gelukkig werd dit gecompenseerd door nietsvermoedende nieuwkomers.

Ik vind het echt tof dat Rockfort een extreme – en in dit geval een ‘Theatrical metalband’ engageert; we zijn niet vies van een uitdaging, maar dan had ik liever een black of gothic band gehad. Voor mij was dit snel bekeken, dwz na enkele songs.

Ik was net de jongens van Andromeda gaan begroeten & shit toen het Griekse Dakrya aan zijn set begon. Ik kwam dus al gelijk terecht in een chaos van stemmen – die ik niet leuk vond – en melodieën die mij de wenkbrauwen deden fronsen.

DSC_0926007.jpg

DSC_0936011.jpg

 

Ergens moet daar een publiek voor zijn en aanvankelijk wou ik er wel in meegaan, net zoals ik vroeger al deed met stijlgenoten Diablo Swing Orchestra, maar ik kon er echt niet inkomen.

Ik denk dat die enkele toeschouwers vooral bleven staan omdat ze benieuwd waren naar de expressieve zangeressen, die misschien wel goed waren in wat ze deden maar ik had er echt problemen mee. Hun cabaretachtige act en marionettendansjes irriteerden meer dan dat ze me boeiden.

Het zou niet correct zijn om de band hier af te breken, ik vond deze eend een beetje te vreemd in deze bijt om er een oordeel over te geven, vandaar. 

DSC_0948016.jpg

DSC_1000023.jpg

DSC_0938012.jpg

AFTER ALL. Ik heb het hier recentelijk nog geschreven: ik ben historisch gezien nooit een echte thrasher geweest. Maar ik ben nog nooit zo thrash-minded geweest als de laatste maanden.

After All had ik al eens gezien en de laatste keer in de Lotto als support van Judas Priest was geen onverdeeld succes. Dit laatste was vooral aan het geluid en de grootte van de zaal te danken.

Wat de band op Rockfort neerzette voor een – nog steeds – beperk publiek was en ‘boenk op’. Het geluid was technisch gezien ondertussen quasi perfect voor zover dat kon in deze ruimte.

Kwam daarbij de tomeloze energie van de band en er was vuurwerk. Dit was strak, had melodieuze passages en was zonder meer opwindend te noemen.

DSC_1056005.jpg

DSC_1082011.jpg

DSC_1085013.jpg

 

‘Dawn of the Enforcer’ heet het nieuwe album en dient in elke cd (of vinyl, jaja) rek te staan in metalminded Vlaanderen en omliggende straten.

Zelf ben ik ook nog in gebreke maar dat zal spoedig veranderen. Ik wil maar zeggen: dit was sterk, zeer sterk. Zanger Sammy Peleman is één brok dynamiet op het podium en daagt het publiek uit met zijn opzwepende act. Vocaal staat hij er volledig ook al mist (mist?) hij de growl van een Chuck Billy, maar dat is dan weer een andere categorie. Sammy hanteert veelal een clean geluid en gaat liever in de gecontroleerde hoogte dan te gaan brullen, wat het melodieuze facet dan weer ten goede komt. Ik vond dit echt geweldig goed. (punt)

De gitaartandem van Dries Vandamme en Christophe Depree (moet er nog iemand aan Fear Factory denken?) loopt gesmeerd, net zoals de rest van de band.

After All doet op zich niet echt verrassende dingen maar swingt als de neten en levert met elke song of riff een vuistslag in het gelaat van het publiek dat ondertussen al wél tot aan het podium dierf komen.

Fantastisch optreden! 

DSC_1063007.jpg

DSC_1219040.jpg

DSC_1161024.jpg

DSC_1213038.jpg

Het kon nu echt niet meer stuk want de geweldige maar jammer genoeg relatief onbekende/onbeminde Zweedse progressieve metalband ANDROMEDA ging deze avond afsluiten. En ja, wat deze sympathieke jongens afleverden was niet minder dan fenomenaal en laten we er van uitgaan dat dit een doorsnee optreden was.

Hun live dvd mag dan wel zijn opgenomen in ruimere – lees betere – omstandigheden, wat zij in de gang van Fort 8 afleverden blies mij van mijn sokken.

Vooreerst: ik vond het al op zijn minst een gewaagde keuze om een niet zo voor de hand liggende band als headliner op de affiche te zetten.

DSC_1244006.jpg

DSC_1257010.jpg

DSC_1306024.jpg

 

Progmetal mag dan al bloeien als nooit tevoren, het blijft een niche waarin zowel muzieknerds, muzikanten met hoge ambities en muziektechneuten mekaar vinden. Voor de hand liggend is het nooit. Riskante maar excellente keuze dus voor ondergetekende want Tarkus is er vooral gek van.

Met een beetje vertraging betrad de band rond 1030 het podium om van start te gaan met ‘The Words Unspoken’ gevolgd door het heavy ‘Antidote’ van de nieuwe cd ‘Manifest Tyranny’. Geen gemakkelijke kost maar instrumentaal zo verbluffend dat ik als aan de grond genageld stond.

Het oudere ‘Inner Circle’ van ‘Chimera’ deed me kippenvel krijgen.

Naast het gitaarwerk van Johan Reinholdz en het virtuoze baswerk van nieuwkomer Linus Abrahamson, dragen ook de toetsen van Martin Hedin aardig bij tot het wonderlijke kluwen van extravaganza welke de basis vormt voor de zang van David Fremberg. We vermelden hier tussen de regels ook graag dat de keyboards werden uitgeleend door onze eigen trots Beyond The Labyrinth – deze vermelding is graag gedaan.

DSC_1345034.jpg

DSC_1389052.jpg

DSC_1317027.jpg

DSC_1428073.jpg

DSC_1466089.jpg

 

Nu is Fremberg zeker geen topzanger maar op zich past hij als gegoten bij de band, hij is ook een van de stichtende leden. Het is ook eens leuk om een zanger te zien die zijn plaats kent en zijn collega’s ruimte voor aandacht laat. Net zoals de andere bandleden levert hij een herkenbare bijdrage om zich dan in het decor terug te trekken.

Zo is geen enkel bandlid schuldig aan egotripperij of parmhartig gedrag en draagt iedereen evenveel bij aan het Andromeda geluid.

‘Survival of the Richest’ – geweldige actuele titel van een zeer maatschappijkritisch album – gaf even een rustpunt en ontplooide al zijn moois en dramatisch middels de prachtige zanglijnen.

En zo ging het maar door. De gitaarsoli toetsencapriolen waren aan mekaar gewaagd.

DSC_1287017.jpg

DSC_1426072.jpg

*  *  *  *  *  *  *  *

 

Maar dan stopt het verhaal een beetje plots voor Tarkus. (duh?)

Gezien ik de volgende morgen ontieglijk vroeg de hort op moest om een mooi reisje te ondernemen, diende ik enkele afspraken – vooral met mezelf – na te komen. Maakt dat ik – naar ik vermoed – de laatste twee/drie songs heb moeten missen.

Om dit alsnog te compenseren vergreep ik me toch nog aan een exemplaar van hun live dvd. En geloof me: daar heb ik nog geen spijt van!

13:44 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

10-10-12

Hier zijn we dan!

Goed. Dit is het plan:

Gisteravond thuisgekomen van een waarlijk geweldige rondreis doorheen Spanje. Veel gezien, ja, dat wel. Erg van genoten, ook. Heerlijk weertje, indrukwekkende dingen gezien.

Enkele pijnpuntjes ervaren in accomodatie en/of het voedingssegment, dat ook. Maar tegelijk fantastische steden ontdekt waar ik, als eerder individuele reiziger, nooit zou gekomen zijn.

Prima gezelschap van heerlijke mensen met elks hun aangename en eerder zelden onaangename kanten. Op reis is het voor iedereen toch een beetje feest, niet? Ok, een enkeling ervoer het als een kruisweg, maar soit, ieder zijn verhaal, denk ik dan.

En ja, voor ik het vergeet: een zillioen foto's mee teruggebracht die nu dienen uitgeselecteerd te worden, finishing touch en losgelaten op de wereld. Hopelijk zit er toch iemand op te wachten.

O ja, het plan!

Om de goede orde te bewaren: eerstdaags het Rockfort verslag. Nog enkele foto's afwerken en BANG! daar komt ie. Wie foto's verwacht, zal ze dan ook via de juiste kanalen verkrijgen (no charge!).

Dan het Spanjeverhaal in vorm gieten en...ja, dan komt het MFVF er aan...dus...

AAN DE SLAG!

12:14 | Commentaren (0)