14-11-12

Rondreis door Spanje, deel 1

 

Spanje logo 1.jpg

Vertrek naar Tours, San Sebastián & Bilbao

Je kunt het vliegtuig nemen om ergens naartoe te gaan. Dan ga je ergens naar toe. Om te zonnen bijvoorbeeld of om een afspraak na te komen of gewoon om ergens snel te zijn. In de druilerige regen met je valies, hop, het vliegtuig op om enkele uren later al het zand uit je zonnebrand te schrapen. Het is een keuze die sommigen graag maken.

Op reis gaan is voor mij toch iets anders. Het heeft gewoon mijn voorkeur om ’s morgens in onze kouder wordende atmosfeer op een bus (of in de wagen) te stappen en vervolgens langzaam het landschap te zien veranderen. En zo is het ook gegaan ergens in september.

Het moest er dan ook van komen: een lang maar hopelijk boeiend en hopelijk amusant verhaal...

Laat ik dit verhaal alvast beginnen met de stelling dat ik nooit een grote fan ben geweest van Spanje. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik niet nieuwsgierig was naar de schatten die het land al te graag met de wereld wil delen.

Map small.jpg 

Hoog tijd dus om met eigen ogen en de hulp van een ervaren touroperator mezelf te gaan overtuigen. Al vroeg in 2012 werd aldus een reis naar het niet zo heel verre Spanje geboekt. Neen, niet zomaar een lig-slaap- en vooral verteerreis, maar een reis die ons zou voeren langs een groot deel van de belangrijkste steden. Veel cultuur, geschiedenis, sightseeing, voldoende vrije tijd en… voor alle duidelijkheid: geen gastronomische reis ( …). Dit laatste zou nog even een hekel punt worden maar eens aangepast aan het Spaanse ritme zou dit wel loslopen.

Het is onwezenlijk vroeg om omstreeks 0545u met fleece dicht, rugzakje op en grote koffer achter mij op een bus te stappen vol vreemde mensen. Het enige wat we dan nog gemeenschappelijk hebben is dat we even alles achterlaten om onze zinnen te gaan verzetten. Iedereen naar zijn eigen bestemming want de grote overstap in Groot-Bijgaarden is pas de definitieve start. Met de juiste mensen op de juiste bus, wat wel heel belangrijk is.

In afwachting daarvan maak ik als eerste kennis met Willy, een erg actieve senior die blijkbaar ook erg fotoactief is, wat al snel een band schept. Hij straalt als we de hand drukken. Willy zal een van de 42 mensen zijn die mee mijn reis zullen bepalen. Ja, ik kan nog een hoop leren van mijn doorgaans nogal wat oudere – of liever: meer ervaren - reisgenoten. Na een kleine monstering van het gezelschap ga ik er van uit dat ik de derde jongste ‘gast’ aan boord ben.

Als ik de juiste bus en chauffeur heb gevonden, komt er nog iemand af met een grote roze koffer. Het ietwat meewarige, beetje slungelachtige meisje loopt nog eens over en weer om vervolgens een hoop documenten boven te halen en vooral glimmend om zich heen te staren. Ik hoop echt dat ze op ‘mijn’ bus zal zitten.

Ja, ze zit op onze bus en ze zal ons gedurende de komende zeventien dagen onder haar vleugels nemen. Marja zal – zo blijkt later – een absolute meerwaarde betekenen op onze reis en op haar heel eigen wijze de kleine euvels verklaren, minimaliseren en vooral oplossen.

Onze chauffeur George lijkt een wat gesloten maar ervaren man. Al gauw leren we hem kennen als een correcte kerel die wel graag de puntjes op de ‘i’ zet als het op orde, netheid en dergelijke van Zijn Bus aankomt. Gelijk heeft hij. Over zijn rijkwaliteiten geraken we ook nu nog niet uitgepraat, maar daar ga ik niet op vooroplopen.

Ja, een vreemde combinatie, deze oude rot en pril geweld dat een horde Hardwerkende Vlamingen – haha, waarvan naar ik schat al 80% genietend van een of ander pensioenstelsel – zal begeleiden naar Spanje, en bij voorkeur ook weer terug. Een mengeling van het Vlaamse middenveld, beenhouwers-op-rust, allemaal mensen met een eigen verhaal dat ze naar eigen goeddunken met mekaar zullen delen. Zelf luister ik soms sprakeloos, iets wat normaliter toch zeldzaam is. Het zijn dan ook de reisverhalen die mij het meeste interesseren, maar ook de levensloop van mijn reisgezellen kunnen mij boeien.

Als iedereen – we zijn met 41 reizigers, dus 43 mensen in totaal – zijn vooraf besproken plekje heeft gevonden, lijken we compleet. Naast me zit Michel, een op het eerste zicht wat hoekige man die duidelijk zinnens is zijn reis toch een beetje naar zijn hand te zetten. Maar, willen we dat stiekem niet allemaal, toch?

9000a.jpg 

We maken kennis en het lijkt wel los te lopen. Vervolgens blijkt dat de bus toch niet helemaal volzet is waardoor er hier en daar toch enkele duozits leeg blijven. Mijn verse buurman maakt daar gretig gebruik van en claimt een tweezit in enkele rijen voor mij. Marja probeert dit zo goed en zo kwaad mogelijk in goede banen te leiden met algemene tevredenheid tot gevolg. En zo hoort het ook.

Ok, geen buurman dan, denk ik. Ook goed voor hem, gezien hij nu ook evenveel comfort kan genieten als ik. Dat het stil zou worden tijdens de rit is dan nog een waanbeeld want deze gedreven verteller zal ons 17 dagen lang onderhouden met sterke verhalen. Een dag verder lijkt hij al een toffe gozer, net zoals mijn voor- achter- en zijburen. Het is je natuurlijk ook geraden om zo snel en zo minzaam mogelijk contact te maken gezien we voor maar liefst 17 dagen redelijk met elkaar opgezadeld zullen zitten.

Wat zeg ik? Ik moet na twee dagen al vaststellen dat ik mijn veertig reisgezellen langzaam aan als vrienden begin te beschouwen, ook al ken ik nog maar enkele voornamen. Samen reizen doet wat met een mens.

Het is nog stil als we in de grijze ochtend ons land verlaten. Als we in Assevillers een eerste stop houden, zijn we al ruim twee uur aan het rijden. Ik herinner me deze grote ‘Aire’ van mijn recentste Normandië trip. Ook nu levert dit een prima cappuccino op en tijd om de benen te strekken.

Zo zal het gezelschap om de twee uur even halt houden om de luxueuze zetels te verlaten en even een frisse neus te halen. Niet alleen handig maar ook wettelijk verplicht. Terwijl het gros van mijn gezelschap de ene zetel voor een andere stoel in de cafetaria inruilt, geniet ik van het zicht en van de andere reizigers die straks ook een glimp van de Eiffeltoren zullen proberen op te vangen.

Het einddoel van de eerste dag is Poitiers alwaar we een eerste nacht zullen doorbrengen. Onderweg wordt er nog even wat langer halt gehouden in Tours. Hier kunnen we de kathedraal bezoeken en even rondwandelen. We zijn er nog bijlange niet maar het vakantiegevoel komt toch al opzetten.

Verschillende mensen maken er gebruik van om onze gids wat te polsen. Onderweg heeft ze ons – alleszins mij toch – al gewonnen met haar diepe warme stem en lekkerste ‘g’ die ik ooit gehoord heb. Ze klinkt alvast professioneel en lijkt haar zaakjes wel voor mekaar te hebben. ’s Avonds worden de fondsen voor de extra excursies ingezameld. Een wat ondankbare en delicate zaak maar het moet nu eenmaal gebeuren.

De volgende dag is het nog een slordige 500 km rijden. We steken uiteindelijk de Spaanse grens over en kunnen we bij de volgende halte onze koffie of wat dan ook in het Spaans bestellen. We zijn in Spanje! 

SAN SEBASTIAN

We rijden door naar San Sebastián, dé culinaire hoofdstad van Europa naar het schijnt. We worden afgezet aan de ‘mercado’ op de Boulevard Zumardia en wandelen in groep – ja, in groep – door de stad om vervolgens een van de drie heuvels op te gaan. Boven bevind zich de restant van een fort en wappert de Baskische vlag. Het weer is prachtig en de licht bevolkte stranden liggen ver beneden ons op te warmen.

2003 SSeb vlag436.jpg2060 SSeb Ayuntamiento447.jpg 

Als we samen terug naar beneden gaan, wandelen we naar het ayuntamiento of stadhuis. Van daaruit kan iedereen geruime tijd doorbrengen in de stad. Zelf wandel ik graag langs de jachthaven, de grote pleinen en doe nog enkele vergeten aankopen van eerder praktische aard. Checklists zijn nooit volledig, waarvan akte.

2041 SSeb Pl de la Constitucion445.jpg2065 SSeb beach450.jpg 

In de vooravond stijgen we in richting Bilbao, wat nog een uurtje rijden is. Daar aangekomen en na een lichte maaltijd (…) brachten we onze eerste nacht op Spaanse bodem door. Nu is het voor het echt!

Verliep deze reis dan echt rimpelloos? Neen, maar niets om u zorgen over te maken. Bekijk het vooral zoals de overgrote meerderheid van mijn reisgenoten ze bekeek: goed gekruid en af en toe verrassend van smaak… 

BILBAO 

Dinsdag 25 september lijkt een wat grijze dag en daar zal niet snel verbetering inkomen. Het zuiden van het land krijgt het hard te verduren en wij zullen de volgende dagen enkel naar het zuiden rijden. Het kan toch niet waar zijn zeker? Was dit de bedoeling? Ik dacht het niet.

Marja lijkt ons te willen sussen met een extraatje. En ja hoor: nu we toch in Bilbao zijn en redelijk vroeg de hort op zijn, kunnen we nog even stoppen aan het Guggenheim Museum. Niet om het te bezoeken, maar wel om eens rond te lopen en de architectuur in ogenschouw te nemen.  Daar aangekomen staat de zon, eerder een waterzonnetje, haar weinige licht af te geven op de veelal metalen buitenbekleding van het gebouw. Dit geeft al snel een gouden gloed af en levert mooie beelden op.

3007 Bilbao Gugg457.jpg 

Aan de kant van de rivier Nervión staat de indrukwekkende sculptuur ‘Maman’ van Louise Bourgeois. Neen, echt mooi is het niet maar toch wel fascinerend. De moederspin lijkt wel het museum te bewaken. De aanwezige gekleurde ballonnen geven het gebouw een complementair speels karakter. Het weer trekt open en voor ons, amateurfotografen, is het echt genieten om de vormen een beetje verantwoord op beeld te krijgen.

3018 Bilbao MAMAN by Louise Bourgeois460.jpg 

We komen in de provincie Castilia y Leon. Als we onderweg nog eens stoppen bij het Cartuja de Miraflores lijkt het weer al heel wat beter. Persoonlijk vind ik niet zoveel aan dit 15e eeuwse klooster. De residenten blijkbaar ook niet want deze hebben absolute stilte gezworen.

In de kapel van het klooster – het enige wat eigenlijk kan bezocht worden – staat het bol van fraaie historische retabels en een imposant muuraltaar, dat wel. Maar dit lijkt me wat al te stoffig en knullig. Ik heb niets tegen religie en kerkelijke kunst maar dit is me toch een beetje te suf om de vakantie mee op gang te trekken. Hoe dan ook, dit klooster is bijna verplichte kost voor iedere passant naar Burgos. De film die later in de bus vertoont wordt, bevestigd mijn idee over het hedendaagse opzet. Geen Oscarmateriaal.

Op weg naar Burgos krijgen we weerom een portie geschiedenis in de nek gedraaid. Gelukkig in kleine porties maar het is nu eenmaal nodig om toch een beetje inzicht te krijgen in wat we allemaal voorgeschoteld krijgen. Marja beheerst dit perfect. Misschien een beetje té academisch, maar altijd verstaanbaar en duidelijk qua inhoud. Daarenboven moet zij dit wel in de bus doen want in de meeste toeristische steden is het verboden te gidsen door niet geregulariseerde (?) gidsen. Ja, broodroof is nu net datgene wat de Spanjaarden vandaag kunnen missen als kiespijn.

Volgende keer: Burgos & Segovia

Commentaren

aangenaam lezen en zo toch een beetje mee reizen

Gepost door: mady | 20-11-12

t'is een keer wat anders dan een verslag van mijn vriendin te mogen lezen. Het spaart haar tijd maar vooral is het leuk iets te vernemen waarvan ze zelf deel van heeft uitgemaakt en uw vertelkunst is meeslepend.

Gepost door: chris | 14-12-12

De commentaren zijn gesloten.