07-11-12

Kamelot, Xandria, Triosphere & Blackguard, zaal Trix, 06/11

 

Kamelot, Xandria

Oh What a Night!

Het zat er al lang aan te komen – Kamelot moest nog eens passeren langs zaal Trix. Hier werd meer dan ooit naar uitgekeken. Laten we bij het begin starten…

Het Canadese BLACKGUARD mocht de evenementen openen. Ik kende de band wel maar slechts oppervlakkig. Dinsdagavond hebben ze me wel over de lijn getrokken door hun dynamische set. Blackguard is een melodische deathmetalband, beetje geschoold op Gothenburgmetal (zeggen we dat nog of is dat ook al passé?), maar met een flinke scheut metalcore in hun geluid verwerkt.

Dat maakt dat ze zowel melodieus sterk uit de hoek komen en evenzeer de nodige mokerslagen uitdelen zonder de puberale trekjes die veel ‘core bands hebben; enfin, ik wil hier geen resem commentaren op krijgen, soit. Zeer korte maar wel vette set van deze redelijk jonge band.

Kamelot, Xandria

Enkele treden hoger stond TRIOSPHERE uit Noorwegen. Vorig jaar op MFVF maar verder eigenlijk niet echt een klinkende naam. En ik vrees een beetje dat dit zo zal blijven.

Toch kan ik deze erg appreciëren, niet in het minst door de aanwezigheid van zangeres/bassiste Ida Haukland, een opdondertje dat niet alleen voor de instrumentale fundering zorgt maar tevens een strot hanteert die me doet denken aan jaren ’80 iconen als Leather Leone (Chastain) of een ruige Lita Ford. Ja, geen fluwelen zangpartijen maar snijdende stembanden.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Hun bekendste nummer blijft tot op heden ‘Human Condition’ en dat was dan ook het hoogtepunt van de set voor mij. Ik moet dan ook gelijk toevoegen dat het songmateriaal niet altijd even goed aan de ribben blijft plakken, daarvoor is het een beetje te eenduidig.

Toch vond ik het fijn deze band toegevoegd te zien aan de line up van de avond. Kamelot had bij vorige passage al straffe bands bij, tot hier liep het dan ook redelijk goed. Doch, dit alles bleek slechts een opwarmertje.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Het Duitse XANDRIA zette de avond dan verder met een absoluut straffe presentatie. Recentelijk nog als subheadliner op MFVF, is deze band ontzettend gegroeid met de laatste cd ‘Neverworld’s End’. Wie houd van de ‘oude’ Nightwish moet hier zeker notie van nemen want dit doet de dagen van ‘Wishmaster’ volledig herleven zonder klakkeloos te gaan kopiëren.

Xandria pakt het nogal groots aan met over-the-top choruses, orkestraties en bombast alom. Maar dat is hier geen een slechte zaak. Met twee gitaristen worden er stevige riffs afgeleverd en de ritmesectie laat de zaal daveren. De ‘hulpmiddelen’ blijven daardoor echt wat ze zijn zonder het geluid over te nemen.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Manuela Kraller zit nog maar twee jaar bij de band en is daarmee de derde fulltime zangeres bij Xandria. En laten we eerlijk zijn: dit is echt wel wat anders dan de vorige dames. Niet dat daar iets mis mee was maar Manuela levert een veel krachtiger bijdrage dan haar voorgangsters. Maar ook het songmateriaal zit danig op een ander niveau.

Langs de andere kant worden er geen cliché’s geweerd. Een sterke vocale opening, gevolgd door een gitaarpartij en overgoten met een symfonische saus om vervolgens te resulteren in een sterk refrein. Dat is zowat de formule en ze pakt telkens weer. ‘Blood on my Hands’ is een van de sterkste nummers maar moet niet onderdoen voor het harde en dreigende ‘Soulcrusher’. Even wordt er gas teruggenomen met de ballade ‘The Dream is Still Alive’, een wat voorspelbaar maar zeer meeslepende song.

Xandria leverde een fantastische set die uiteraard ook weeral veel te kort was, maar dat is het kruis dat supports moeten dragen. Wel gedurfd om enkel songs uit het recentste album te spelen (zover ik me herinner), dus geen ‘Ravenheart’.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Maar we komen toch wel echt voor KAMELOT, laten we eerlijk zijn.

Kamelot heeft met Tommy Karevik een nieuwe zanger in de gelederen. Na het vertrek van Roy Khan was het toch niet echt eenvoudig om deze te vervangen. Fabio Lione van Rhapsody deed ondertussen wel een fantastische job door de band uit de brand te helpen en Karevik had de band daarvoor al door enkele Amerikaanse shows geholpen. Maar nu was het voor echt!

Kamelot was nooit Khan’s band maar wel gitarist Thomas Youngblood’s kindje. Dat maakt dat de relatief onbekende Karevik zich haast volledig naar de stijl van de band heeft geplooid, en dat is natuurlijk herkenbaar én veilig. Lione kon nog zichzelf blijven maar met het oog op de verdere hopelijk stabiele evolutie van de band dienden er duidelijk nieuwe krijtlijnen uitgetekend te worden en alle neuzen in dezelfde richting te staan. Dit is dan ook zeker geslaagd.

Persoonlijk was het een JOEPIE gevoel want ik ben al jaren grote fan van Karevik’s originele band Seventh Wonder, dus dat zat wel prima.

Met een pompeuze uitgave als de nieuwe ‘Silverthorn’, verkrijgbaar in een dozijn verschillende versies, trekt de band alle registers open. ‘The Great Pandemonium’ was misschien niet het sterkste Kamelot album maar ik denk dat die cd gewoon de kans niet heeft gekregen door het ontbreken van een intensieve live support. En ja, hij was misschien ook wel wat te donker.

De set startte na een majestueuze opening met ‘Rule the World’, een toch vreemde keuze maar wél een duidelijke boodschap: Kamelot staat er terug en is een band om rekening mee te houden. Gevolgd door een snelle bandklassieker ‘’When the Lights are Down’ ging de band onmiddellijk in versnelling om zo duidelijk te maken dat de geschiedenis van de band levend wordt gehouden. Ja, ‘The Great Pandemonium’ volgde en dat zat bijzonder goed.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

‘Veritas’ was het eerste nieuwe nummer en daar kreeg de band vocaal versterking van Elize Ryd (Amaranthe), die ook al eerder de band mocht ondersteunen. Laten we eerlijk zijn: juffrouw Ryd is momenteel zowat het leukste wat er ergens op een podium rondhuppelt. (zij heeft tussendoor ook nog enkele Nightwishshows afgewerkt)

Met ‘Center of the Universe’ wederom een echte klassieker en publieksfavoriet. Een portie echte powermetal waarbij Karevik het publiek actief betrok. Blijft een klapper!

Kamelot, Xandria 

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Na ‘The Human Stain’ kregen we een absoluut kippenvelmoment. ‘Song for Jolee’ van ‘Silverthorn’ is van zulk een nooit gehoorde schoonheid… Met ondersteuning van Oliver Palotai’s piano wist Tommy de zaal muisstil te krijgen. Wat een emotie, wat een gevoel en vooral: wat een fantastische tekst en melodie. Adembenemend. Het meisje dat voor mij staat, staat te huilen en vind troost bij de mama. I swear. Zo mooi was dit.

Tommy Karevik dus. Niemand twijfelde aan de kwaliteiten van de man, getuige de warme ontvangst en positieve reactie als Thomas de man formeel voorstelt. Karevik heeft dezelfde fysieke uitstraling als zijn voorganger maar bovenal: hij heeft een ruimere ‘range’ om alles te zingen zoals het hoort. Khan durfde al eens de song naar zijn hand te zetten in de hogere regionen wat tegelijk voor meer emotie zorgde maar we hebben het toch graag zoals het hoort te zijn.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Tommy weet dit perfect te combineren, wat leidde tot haast perfecte uitvoeringen én een presentatie die nauw aansloot bij Khan. De bewegingen, de uitdrukking, kortom de aanwezigheid op het podium was puur ‘Kamelot-style’. Iedereen tevreden dus en niet in het minst Thomas Youngblood die met deze aanwinst zijn band volledig terug op de rails heeft.

Na de korte drumsolo van Casey Grillo (wat een drummer!) kregen we ‘Ghost Opera’ om vervolgens (eindelijk) de klapper van ‘Silverthorn’ voorgeschoteld te krijgen. ‘Sacrimony’ dus. Ik werk me momenteel zoals hopelijk vele anderen door de nieuwe schijf en dit nummer is duidelijk de trekker van de cd. Drama, een sterk verhaal, een opzwepend refrein en een pakkende zangpartij zorgen ervoor dat dit gewoon absolute klasse uitstraalt, Kamelot meer dan waardig. De korte tussenkomst van Elize Ryd komt al een frisse wind alvorens de band loos gaat.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

‘Forever’ luidt het einde van de set in en het publiek neemt al gauw het refrein over, ook als de song al even voorbij is. De bassolo was redelijk overbodig, maar zette nog de heftige encores in. Met ‘Torn’ nog een nieuwe song maar dan het straffe ‘Karma’ en als apotheose ‘March of Mephisto’ waarbij de band vocale ondersteuning kreeg van Blackguard’s Paul Zinay om de ‘Mephisto-zang’ waar te nemen. Deze combinatie met Kareviks hoge uithalen werkte perfect. Dat alle vuisten collectief de lucht ingingen met het opzwepende tempo van deze song was voorspelbaar.

Wat een fantastische ‘return to form’ en wat een geruststelling dat Kamelot klaar is voor de volgende jaren. Het was dan ook vreemd om op te merken dat zaal Trix verre van vol zat. Misschien is de agenda momenteel te druk om iedereen warm te maken voor dit concert? Ik ga het toch schrijven: de afwezigen hadden, ja, heel erg ongelijk.

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

Kamelot, Xandria

 

17:58 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

ben niet geweest omdat ik het teveel voorprogramma's vond en vandaag was het normaal Gotthard en dat is dan afgerlast.
Morgen is het dan Sonata Arctica dat doe ik wel, hoop ik.

Gepost door: Paul | 07-11-12

De commentaren zijn gesloten.