21-11-12

Rondreis door Spanje, deel 3

 

Spanje logo 3.jpg

Madrid, Toledo & Córdoba

Na een bijzonder leuk en vooral boeiend bezoek aan Segovia rijden we richting Madrid en maken rond 16u nog een stop in San Lorenzo de El Escorial. Een bezoek aan het paleizencomplex El Escorial staat op de agenda. Of niet, dat is een beetje navenant. Het is woensdag na 16u en dan zou de inkom vrij zijn. Blijkt deze plots naar 17u te zijn opgeschoven. Kleine tegenslag qua timing dus.

4316 Esc543.jpg

Goed, een goede handvol neemt het initiatief om alvast te gaan aanschuiven maar ik bedank daar voor. Terug naar de bus dan maar waar ik George alsnog aantref en mij even op de bus mijn fotoapparatuur laat nemen. Ik besluit – na het bezoek aan de kapel – het El Escorial dan maar zo goed als mogelijk is rond te lopen. Uiteindelijk levert mij dit mooiere plaatjes op dan de nauwelijks bestaande (wegens verboden) foto’s van de naar verluid redelijk lege paleisruimtes. Om toch nog ergens cultureel te doen, schaf ik me wel het boekje aan.

4341 Esc550.jpg

MADRID

’s Avonds komen we aan in Madrid, niet alleen de hoofdstad maar teven de meest centrale stad van het land. Het logement is ok maar toch weer een eindje buiten de stad gelegen. De volgende dag zou zich helemaal in Madrid afspelen met aansluitend een tweede overnachting in hetzelfde hotel. Eindelijk eens een ochtend waarin niet moet gepakt worden. ’s Avonds in het hotel leren we uit de kranten dat het er in Madrid daags daarvoor nogal heftig aan toe ging tussen betogers en politie.

De volgende dag, vrijdag, maken we eerst met een lokale tourbus (wegens rustdag George) een sightseeingtour langs de rand van de binnenstad. Via de Paseo del Prado langs het museum, de vele ronde punten waaronder het Plaza de Cibeles met het gekende godinnenstandbeeld. Aan de Plaza de Colón houden we een foto stop maar die levert niet echt veel op. Een stop aan de Plaza de Toros is voor velen de gelegenheid om de stierenarena te bezoeken. En laat ik hier even kort en bondig zijn.

5108 Ma Arean554.jpg

Ik heb deze beker aan mij laten voorbijgaan omdat ik dit ‘evenement’ niet wil sponseren. Ik neem dus even de tijd om het gebouw an sich vast te leggen als cultureel patrimonium, maar wandel dan even de Calle de Alcala in voor een koffie of twee. Cortado, Americano, Cappucino, keuze zat.  En eerlijk: ik heb in Spanje geen enkele slechte koffie gedronken.

Na een klein uurtje verzamelen we terug en rijden we via de Gran Via, een winkelstraat waarbij de onze gelijk verbleken, naar het Plaza de Oriente, of beter: de gigantische ondergrondse parking en bushalte. Eens bovengekomen bevinden we ons pal voor het Koninklijk Paleis. Dit is te bezoeken en de rijen zijn lang, zeer lang.

Na het verdelen van stadsplannetjes trekken we in kleine groepjes of solo de stad in. De Calle Mayor is zowat de hoofdader van de binnenstad maar is niet altijd zo levendig als verwacht. Als de drukte naar het midden toe toeneemt, wordt het bij momenten wel weer heel erg druk.

Meer leven vinden we in de zijaders van deze straat. Na enkele honderd meter vinden we aan de rechterkant de Mercado San Miguel. Nu is deze echt geen markt meer zoals wij die kennen, maar eerder een overdekte eetgelegenheid waar zowat alle lokale specialiteiten qua voedsel en drank aan de man worden gebracht, liefst nog om ter plekke te degusteren. Het lijkt meer op een uit de hand gelopen voedingssalon maar dan gezelliger. Veel gezelliger.

5212 Ma Mercador563.jpg

 

5225 Ma Mercador570.jpg

Voor een, twee of drie euro proef je de meest fantastische tapas, meer uitgebreide hapjes, wijnen uit alle regio’s, likeurtjes en zo meer. Tussendoor stoot je nog wel op een traditionele vishandel met gruwelijke koppen (van die vissen dan, hé). Bovenal staat iedereen te eten en wijn te drinken. De geuren en kleuren doen je snakken naar meer maar vele kleintjes maken een groot. Niet alleen in de portemonnee maar ook in je maag. En daar de Spaanse keuken nogal aan de rijke kant is qua olie en specerijen, wil het oog wel maar zegt het verstand gelukkig op tijd stop. Zo gaat dat in tijden van overvloed.

Buiten zit een halve klas tieners fruit te eten. Goed en vooral gezond idee, dacht ik, maar op de vraag of ze allen tezamen tegelijk in hun perzik wilden bijten, keken ze me niet begrijpend aan. Als je 17 of 18 bent en geen mondjevol Engels spreekt is er werk aan de winkel. Toch gelachen en toch een leuke foto. Ja, ok, ook een binnenpretje.

De Spanjaarden spreken Spaans en daar is ook alles mee gezegd. Het verbaast me dat zelfs de jeugd zo slecht Engels spreekt. Meer nog: zelfs hotelpersoneel (balie) heeft het er moeilijk mee. Sommige oudere winkeliers kunnen of willen het niet. Dat maakt dat ik altijd met mijn pover Spaans begin en dat zij in nog slechter Engels antwoorden of Spaans blijven ratelen. Voorts stelt de man in de straat zich doorgaans behulpzaam op. Dit even tussendoor gezien ik toch graag contact met de lokale bevolking maak.

Even verder ligt het Plaza Mayor. Dit 17eeeuwse enorme plein was ooit decor voor terechtstellingen van de inquisitie en andere feestelijkheden. Vandaag is het een ontmoetingsplaats en het decor voor amusement. Het is verrassend wat de Spanjaarden niet allemaal doen om iets (extra) te verdienen. Zo kan je op elke straathoek je schoenen laten poetsen en staat er om de zoveel meter een Disney figuur of tanden klapperend schaap. Levende standbeelden alom. Maar ook danseressen, muzikanten en leurders. Het meest schrijnende vond ik de oversized Spiderman.

5232 Ma PM575.jpg

De vier zijden van het plein barsten van de winkeltjes en horecagelegenheden. Alle terrassen zitten nagenoeg vol en ondanks de verdoken zon heeft het hele plein een warme gloed. Heerlijk!

Ik wandel verder tot aan de Plaza de la Puerta del Sol. Ook gedoe. Ik neem een andere zijstraat en beland na een korte wandeling in de Gran Via, duik eens een Fnac in en bezoek altijd een grote boekhandel.

In een kort tijdsbestek hang ik liever rond in een stad om de ‘vibe’ te voelen dan me terug te trekken in een museum. Dat laat ik liever voor een citytrip. In de lokale grote winkelketens blijken alle prijzen overeen te komen met de onze. Dat zegt natuurlijk veel over de economie en nog meer over de schrijnende toestanden die zich moeten voordoen bij de jeugd waarvan een goot gedeelte werkloos is. In de wetenschap dat de lonen ook al wat lager liggen, mogen wij weeral niet klagen.

Gelukkig – voor de toeristen dan vooral – zijn de horecaprijzen eerder goedkoop. Voor een deftige pils betaal je tussen de 1.5 en de 2€ in het centrum van de stad. Voor 1.3€ heb je al een geweldige koffie. Voor 7 of 8€ een aanvaardbare lunch. Goed voor onze portemonnee en ik ondersteun de Spaanse middenstand ook graag en veelvuldig.

Na een hele dag rond gehost te hebben, zijn we wat blij als de bus – met vertraging – toch komt opdagen en ons aan het hotel afzet. Mijn voeten beginnen zich te manifesteren en ik slaap elke nacht kort maar diep. Ik denk nergens meer aan, zelfs niet aan mijn collega’s. Of ja, toch wel. Telkens ik iets lokaal merk gerelateerd zie, kan ik het niet laten…

’s Avonds maken we ons op voor onze trip langs en naar de stad Toledo de volgende dag. Aan tafel halen de senioren herinneringen op aan de wielrenner Bahamontes, ‘De Adelaar van Toledo’. Al snel lopen ze vast over de vraag of hij nog leeft, waar en hoe het hem verder verlopen is. Mijn taak om dat later op de avond online nog even op te snorren.

TOLEDO

Zaterdag rijden we naar Toledo en komen we in de regio Castilla - La Mancha. De hemel is grijs en de berichten melden ons dat er echt geen verbetering in zicht is. Het zuiden van het land is nu echt aan het verzuipen en er worden zelfs windhozen gemeld. Zelf zit ik vooral in met de regen.

Willy kijkt hier ontzettend naar uit; het was een extra punt voor hem om deze stad te kunnen bezoeken. Ocharme, Willy… Toen we rond de stad cirkelden om de juiste brug te vinden, zagen we de stad amper liggen. We zagen ze wel maar volledig ontdaan van alle kleur en detail. Mist en regen waren ons deel. Zelf vond ik het ook best jammer want ook op mijn agenda stond deze stad hoog genoteerd.

6004 To mirador579.jpg

Als George ons afzet aan het Alcázar, zeikt het serieus. Een poging om de kathedraal te bezoeken valt – voor mij althans – in het water. Ondertussen is iedereen zowat nat tot waar de zon niet schijnt, en neem dat maar letterlijk. Mijn K-Way stelt niets voor in deze douche. Ik neem het besluit om het legermuseum te bezoeken maar de hoop wachtenden, de grote beveiliging en de natte voeten houden mij tegen. Dan maar lukraak de stad doortrekken en – weeral – een koffie slurpen ter opwarming.

Ik was zinnens een zwaard te kopen in Toledo maar het lijkt eerder een paraplu worden. Die paraplu kwam later maar het zwaard (‘hecho en Toledo’) heb ik twee uur meegezeuld door de regen. De echte kruisvaarders kunnen nooit zo erg hebben afgezien als wij die dag.

Toledo bestaat uit een wirwar van kleine straatjes met natte gladde stenen waar dan ook nog auto’s, camionettes en scooters doorrazen. Dit was niet leuk meer. Ik zoek de Puenta de San Martin, waar we hebben afgesproken en stoot op een ander peloton, dat zich reppen naar de overkant om een warme hap te nuttigen. Ik sluit me bij hen aan en we zitten toch even droog.

Eens terug op de bus is het een ramp om alles droog te krijgen. Mijn stadsplan druipt letterlijk en is in staat van ontbinding. Uit koppig sentiment hou ik het bij om later aan mekaar te plakken. Dat zijn pas herinneringen met een verhaal. En trouwens, zoveel foto’s van Toledo in de regen zijn er niet, tot nu dan.

CORDOBA

Het is een roteind rijden tot in Córdoba, een slordige 350km, in touringcar termen is dat met pauze bij snel een dikke vier uur. We bevinden ons dan in de zuidelijkste provincie, nl. Andalusië. In Cordoba overnachten we en kunnen we alles drogen. Onderweg langs mijn zijde geen ‘legendarische’ witte molentjes. Wel gigantische molenwieken om nieuwe energie op te wekken. En weet je wat? Ik vind het een sierlijke bedoening en heb helemaal geen aandrang om ze te bevechten, ook al spoort mijn waarheid niet altijd met die van anderen.

De volgende morgen zijn we zaterdag en bijna een week onderweg. We zijn er vroeg bij om de stad te bezoeken. Ook dit zal niet echt volgens plan verlopen. Dankzij de weergoden dan, want aan George of Marja zal het niet liggen. Al vermoeden we dat George er toch ergens voor iets tussen zit wat die regen betreft… Marja doet ontzettend haar best met de geschiedenis van Córdoba te vertellen maar de sfeer is en blijft nogal bedrukt. Ja, we hadden het ons enigszins anders voorgesteld maar kunnen er alsnog mee lachen. De voorspelling is uitermate opwekkend te noemen en vanaf zondag zou het weer echt moeten omslaan in de positieve zin. Al snel zou blijken dat we niet zo lang hoefden te wachten.

7520 Co647.jpg

Maar eerst Córdoba. Ik koop net als een dozijn medereizigers een paraplu. Ja, geen doorweekte kledij meer voor deze reiziger. Daarenboven doet George nog enkele terechte opmerkingen over de gang van zaken. Het was een beetje alles bij mekaar, soit. Laten we er van uitgaan dat het slechte weer die dag een bijzonder slechte start heeft gegeven. Gelukkig is onze eerste afspraak met onze lokale gids binnenshuis. We bezoeken de Mezquita.

Spanje is lange tijd veroverd gebied geweest van de Moren. Feit. 780 jaar Moorse – zeg maar Arabische overheersing – laat zijn sporen na. Na de herovering van Granada in het magische jaar 1492 (Columbus strandt ondertussen in Amerika) werden de Moren verdreven. Dit is de Reconquista van het Christelijke geloof over de Islam in Spanje. De gebouwen bleven in de strijd veelal overeind en werden nadien (gelukkig) niet allemaal gesloopt zoals eerst gepland was. Om even kort door de bocht te gaan: Spanje’s bekendste en meest fantastische trekpleisters zijn zo o.a. deze Mezquita, maar ook diverse Alcázars en zeker het Alhambra in Granada.

De Mezquita of Grote Moskee van Córdoba werd gebouwd onder Abd-al-Rahman I en werd in de loop der eeuwen aangepast en uitgebreid. In 1523 werd besloten de moskee niet af te breken maar pal in het hart van het gebouw een kathedraal te bouwen. Dit levert natuurlijk de fabelachtige en tegelijk verwarrende plaatjes op die we kennen.

Als we de rivier Guadalquivir hebben overgestoken via de mooi gerestaureerde Puente Romana en de audiosystemen bij de meesten blijken te werken, leidt onze lokale gids ons naar de ingang voor de rondleiding.

7229 Co Mez602.jpg7255 Co Mez611.jpg

Nadat we door de 850 bogen en zuilen hebben gedwaald, de sprookjesachtige gebedsnissen en zijkapellen hebben aanschouwd, komen we in het centrale gedeelte, de kathedraal dus. Een duidelijk symbool, dat wel.

Mark meldt me in lichte paniek dat zijn fototoestel het niet meer doet en we houden het op condensatie vanwege de dag daarvoor. Gelukkig lijkt alles de volgende dag weer te werken. Ik mag er niet aan denken en voel met de man mee.

De tuin van de Mezquita – de Patio de los Naranjos – is nat en troosteloos. De Torre del Alminar, waar eens de minaret stond, is kleurloos. Echt jammer. Wij vervolgen onze collectieve weg – voorzien van een audiosysteem – door de oude Joodse wijk rondom de Mezquita.

Als we later de groep ontbinden, stoot ik door naar de buitenrand van de stad en wandel door en langs de groene rand van de stad. Monumenten, palmbomen, fonteinen, duiven. Maar het blijft een triest zicht onder de ondertussen droge maar grijze lucht. Ik spring het Museo de la Inquisición binnen en vermaak me (fig.) met de foltertuigen en de gebruiksaanwijzing.

7344 Co621.jpg

Eens terug aan de Puente Romano gebeurt er een wonder. De grijze lucht trekt op en op enkele minuten tijd wordt de lucht blauw, drogen de stenen en krijgen de palmen kleur. Ik stoot uiteraard op Willy en samen trekken we terug de tuin in, maken portretten van mekaar en toevallige passanten en vooral van de toren die nu volop licht afgeeft in een stralende zon.

7388 Co Mez2 soft624.jpg7405 Co628.jpg

Dit is altijd ok. Het beeld van palmen, zandkleurige stenen en een blauwe lucht doet deugd aan het fotohart en we halen de schade dan ook snel in. En we kunnen weer lachen want eerder was de sfeer toch wat bedrukt.

7418 Co Mez2633.jpg7428 Co Mez2637.jpg

Ik benadruk bij mijn medereizigers dat het nu voor de rest schitterend zou worden tot het einde van de reis. Ik wordt meewarig aangekeken maar zou na datum gelijk krijgen. Mijn overbuurvrouw biedt me een Roodhoofdt Mokatine aan. Een snoepje uit mijn jeugd. De Arabische kop kijkt ernstig maar ook hier overheerst de symboliek en ik vreet het snoepje op met smaak. Reconquista op zijn Antwerps.

Lijkt het tot nu allemaal wat triest? Wacht tot binnenkort!

Volgende keer: Sevilla!

Commentaren

Zoals steeds, uitstekend verslag. De foto's zouden zo uit de betere reisboeken kunnen komen. Puik werk. We kijken uit naar de volgende aflevering.

Gepost door: l'Homme des BoisHommel | 21-11-12

De commentaren zijn gesloten.