12-12-12

Rondreis door Spanje, deel 9 (slot)

 

Spanje logo 9.jpg

---- slot ----

Barcelona, vervolg

De volgende dag beginnen we toch een beetje cultureel en rijden naar Park Guëll, voor eeuwig en altijd verbonden met de naam Gaudí. In het begin van de 20eeeuw leefde het plan om hier een aantal luxewoningen te zetten. Helaas zijn er uiteindelijk maar twee van gebouwd. De architect Antoni Gaudí kreeg hier later vrij spel om het park te verfraaien. Nu kan je er over discuteren of het wel een fraaie bedoening is.

15146 Ba PG300.jpg

Zelf ben ik niet van het type dat ‘oud’ en ‘kunst’ altijd aan ‘mooi’ of ‘prachtig’ koppelt, hoe oud het ook is of wie de kunstenaar ook moge zijn. Kortom: ik vind het lelijk maar tegelijk fascinerend en soms amusant. Mooi is het zelden. Langs de andere kant is het wel een komen en gaan van schoon volk.

15115 Ba PG273.jpg

Dé trekpleisters zijn het grote terras, waarvan je de stad kan overschouwen en de trappen met centraal de salamander in mozaïek. Ja, inderdaad fascinerend. Ik was hier tien jaar geleden al eens en het is er niet mooier maar wel drukker op geworden.

15128 Ba PG283.jpg15120 Ba PG276.jpg

Druk? In de overstijgende trap dan. Horden Chinezen verdringen zich om met het handje op het beest op de foto te komen. Het is aanschuiven om de trap op te lopen en uiteindelijk staat iedereen op iedereen zijn foto’s. Echt leuk was dit niet meer, als het dat al ooit was.

Maar er zijn stukken van het park die dan weer onderbevolkt zijn. Via de vreemde galerijen kom je op plaatsen waar haast niemand is, of het moest een stel zijn dat – ook daar – huwelijksfoto’s aan het maken is. Beetje warm en koud dus, dit artistieke park, maar wél op elke must-see lijst van toeristen.

15116 Ba PG GGG274.jpg

Dan wordt het even spannend. Volgende stop zou de Plaza Catalunya zijn alwaar we zouden worden losgelaten voor een vrolijke dag Barcelona. George gaat het ook riskeren om wie dat wenst af te zetten in de nabijheid van de Sagrada Familia, ook nog zo een ‘monstre sacrée’ van de stad. Hij slaagt er in en na enkele minuten staan we aan de voet van de kathedraal, samen met enkele andere duizenden. Verschil is dat die grotendeels staan aan te schuiven om het gebouw te bezoeken. Wie zin heeft om enkele uren in de brandende zon te gaan schuiven, moet dat maar doen.

15117 Ba PG kath275.jpg15209 Ba SF327.jpg

De buitenkant is natuurlijk op zich al voldoende reden om even te stoppen en ik maak aardig wat foto’s van de kathedraal én de kranen die nog zeker tot 2025 rond het gebouw zullen staan. Als het niet langer is want de (privé)centen komen maar met mondjesmaat binnen.

15221 Ba SF335.jpg15228 Ba SF342.jpg

Ik zak via de Calle Sardenya af naar het centrum van de stad, wordt onderweg nog even wat geld afhandig gemaakt via een echte ‘textbook robbery’ (geen paniek, geen gewonden en het ego heeft grotere schade geleden dan de boekhouding). Fascinerend, toch wel.

Het is wel even stappen tegen dat ook ik op de Plaza Catalunya arriveer maar het zicht is weerom vrolijk. Alles wat een stadsplein moet hebben: twee grote fonteinen die wél werken, andere waterpartijen, duiven, stalletjes, een stralende zon.

15305 Ba PdC352.jpg

Vanaf daar beginnen de Ramblas en ik ga er nog maar eens over. Ergens in het midden sla ik af richting kathedraal en dwaal nog over pleintjes, langs andere kerken enz. Op het Plaza de Sant Jaume even tijd om op adem te komen en het verder plan uit te stippelen want Barcelona is natuurlijk een enorme stad en de tijd loopt.

15324 Ba Ra367.jpg

Ik kies voor de oude haven (Port Vell) en alle animatie die daar rondhangt. Het saturatiepunt om historische gebouwen te bekijken is al lang overschreden en ik wil deze laatste echte dag zo licht mogelijk invullen. Barcelona zal vroeg of laat nog wel eens als citytrip worden aangedaan om dan meer met de bezienswaardigheden bezig te zijn.

15358 Ba port fish394.jpg

Via de, jawel, Ramblas kom ik op de Plaza de Colón. Elke Spaanse stad heeft wel zo een plein en Columbus is dan ook de echte held van het land, als moet hij deze sjerp ondertussen delen met ene Messi, voetballer van beroep, ergo held. En dat is dan nog geen Spanjaard.

Port Vell, of de oude haven is ondertussen zodanig gereanimeerd dat dit het epicentrum en synoniem is geworden van zondag – goed-weer-dag. Veel volk dus op de Rambla del Mar, een ingenieuze wandelbrug die leidt naar het Maremagnum, een enorm koopcentrum, gelegen op een schiereiland in de jachthaven. Hier blijf ik wijselijk buiten want airco en de 32°c buiten komen niet zo goed overeen.

15373 Ba port409.jpg15377 Ba port413.jpg

Alleen al de wandeling er naartoe is zalig. Druk, ja, maar veel schoon volk, veel mooie bootjes, stralend weertje. Mooi om de reis hier af te sluiten, dacht ik zo.

Nadien wandel ik nog een heel eind langs de kade maar het lijkt wel niet op te houden. Om elke hoek meer van het zelfde, nu ook verrijkt met straatverkopers van allerhande slag. Leuk allemaal, maar teveel is dan ook plots trop.

Om af te sluiten mijmer ik op een bank met een frisse Spaanse pint in de hand over deze reis en de balans is overduidelijk positief. Ik weet dat als we zo dadelijk in onze bus stappen dat het er echt wel opzit. 

NAAR LYON

Als we de volgende dag vertrekken is met vermoeide voeten, een steeds zwaarder wordende bagage maar een berg herinneringen en beelden in ons hoofd. En is dat niet de bedoeling van reizen?

De terugweg verloopt vlot. Na anderhalf uur zijn we al in Frankrijk en in de late namiddag rijden we redelijk vlot voorbij Lyon om dan voor de laatste maal in te checken en met de koffers te zeulen. Het is een echt doorgangshotel, maar netjes en met een behoorlijk buffet als afsluiter.

Op de terugweg nemen we nog enkele pauzes en Marja verteld haar verhaal in dagboekvorm. Ze doet dit met alle stijl en klasse zoals we van haar gewoon zijn. Het zijn haar laatste woorden voor ons als groep en ik besef dat ik ze een voor een probeer te proeven en na te kauwen.

De laatste kilometers naar Groot-Bijgaarden lijken maar te duren en de korte maar echt wel overbodige file op de Brusselse ring weegt redelijk zwaar. Maar eens de laatste afslag is genomen en de directieven voor de laatste individuele kilometers werden gegeven, is echt gedaan.

Ook al hebben we bij de vorige stop er al gebruik van gemaakt om (misschien maar tijdelijk) afscheid van mekaar te nemen, worden er nog oprechte handen gedrukt, kussen en adressen uitgewisseld en laatste woorden gewisseld.

We zijn nog met drie als we in het donkere en frisse Berchem van de bus stappen; ik druk George nog de hand, waai de anderen uit en verdwijn terug in de donkere koude nacht.

FIN

 

P1050748369.jpg

 

 

De commentaren zijn gesloten.