28-11-12

Rondreis door Spanje, deel 5

 

Spanje logo 5.jpg

GIBRALTAR

Na onze tweede nacht in Sevilla zakken we af naar het meest zuidelijke punt van onze trip. Een goede tweehonderd kilometer naar het zuidoosten ligt Gibraltar. Politiek gezien verlaten we dan Spanje en komen we op grondgebied van Groot-Brittannië. Het is nog donker als we vertrekken met als doel een vlotte grensovergang te hebben.

9000d.jpg 

Langs de Autovia de Jerez a Algeciras houden we een pauze in wat voorzichtig omschreven kan worden als een ‘aftands eethuis’. Het type waar je elk moment verwacht dat Quentin Tarantino ‘and action’ zou roepen en waar de lokale Smaakpolitie een heel seizoen aan zou kunnen besteden.

Eens de pistolen ingeleverd aan de ingang (toch?) treffen we aan de eettoog een dozijn robuust uitziende en vooral lawaaierige truckers die zich volproppen met brood en chorizo. Betalen lijkt even chaotisch te gaan en iets zegt me dat de kassa vandaag niet zal kloppen. Toch getuigen mijn medereizigers van weeral goede koffie. Dus niet altijd voortgaan op het eerste zicht.

9000b bar261.jpg

 

We rijden via Jerez de la Frontera en als we de rots eindelijk zien opdagen, is ze omringd door mist en wolken. Lijkt ons een beetje jammer maar het zij zo. Voorts ziet het weer er wel mooi uit. Maar dan begint het spel.

George moet zich een weg zoeken naar de juiste grensovergang en op een bepaald moment zie ik Marja uit de bus springen om enkele bakens te verzetten om de bus alsnog op het juiste baanvak te krijgen. Dit wordt precies toch een beetje avontuur!

9509 Gibr RT748.jpg 

Ik lig niet echt wakker van Gibraltar maar ik vrees dat zijn reputatie de realiteit wat vooroploopt. Much ado about nothing? Kijken we vooral even verder. Er wordt ons gevraagd ID klaar te houden en bij de Spaanse grens valt dit best mee. Even verder stapt een ook een Britse agent de bus op en bekijkt onze tronies toch wel aandachtig.

We moeten even wachten tot er een vliegtuig is opgestegen alvorens we de landingsbaan kunnen oversteken om vervolgens in de kolonie Gibraltar binnen te komen. De grote busparking lijkt wel vol te staan maar we vinden nog een plekje en we maken ons klaar voor een volgende ervaring.

9428 Gibr736.jpg 

Marja troont ons mee naar Casemat Square, zowat het begin en het einde van ons verblijf zal zijn. Van daaruit vertrekt Main Street, een afschuwelijke commerciële straat vol bleke Onslows die goedkoop bier drinken, rommelige winkels vol schreeuwlelijke reclame met foto-en audiomateriaal, souvenirwinkels en pubs met klinkende namen als ‘Horse’s Shoe’ en ‘Bull’s Inn’. Vette fish ‘n’ chips restaurantjes en ik bedoel dit niet als een compliment. Maar bovenal hordes Engelse toeristen. Alle pracht en klasse van Sevilla zijn gelijk met een glas Ale doorgespoeld. Moet ik nog meer zeggen?

Ik denk nu niet dat Gibraltar op zich veelal een doel op zich is. Meerdere cruiseschepen leggen hier graag aan met alle gevolgen vandien. Hoog tijd voor een persoonlijke agenda af te werken. Ha!

9202 Gibr Gun698.jpg 

Herinner u mijn bezoek aan het ‘100 ton Gun’ in Fort Rinella op Malta. Het andere stuk staat dus hier. Gewapend met plan en vol goede moed stap ik de vreselijke straat door, groet onderweg Admiraal Nelson en sukkel zo het havengebied in. Na goed 2,5 km kom ik eindelijk aan het restant versterking dat het kanon herbergt. Nu nog gesloten en ik word gek, niet alleen van de hitte maar ook van nijd want dit is de enige gelegenheid om dit kanon te zien. Ik heb me ondertussen al voorgenomen hier nooit meer terug te komen.

Het is open en de inkom is 1£ of 2€. Ja, ook hier maken ze er een slaatje van maar dit is even verwaarloosbaar. Het is geen geld om de tweeling volledig te maken. Het kleine museum met technische data is leuk maar ik moet op tijd terug zijn voor onze Rock Tour. Dus snel foto’s. Mission accomplished.

9207 Gibr Gun702.jpg 

Blij dat ik terug in de bewoonde wereld ben en dan maar naar Trafalgar Cemetery. Ja, dat is toch wat anders. Andere tijd, even vreselijk lijden en aandoenlijke grafschriften. Hier werden de Britse gesneuvelden van de Slag bij Trafalgar (21 okt 1805) begraven. Let wel: zij die niet al een zeemansgraf hadden gekregen.

Aangrijpend ook dat er ook hele families op Gibraltar aan ziekte zijn overleden. Dit naast de heroïsche daden van de veelal piepjonge officieren en manschappen. Nelson zelf werd overgebracht naar Engeland en ligt in St Pauls begraven. Dan toch liever hier.

9312 Gibr Traf717.jpg

9306 Gibr Traf714.jpg

Het koloniale karakter van het kerkhof is haast feeëriek. Ik vind het dan ook niet meer dan eerlijk dat ik hier niet alleen rondloop. Enkele serieus uitziende Britten kuieren hier rond, even onder de indruk als op de meer recente militaire kerkhoven. Maar goed dat dit wordt onderhouden. Op mijn repertoire van kerkhofbezoeken zal dit hoog scoren in bepaalde kringen… Check!

Als ik op de terugweg de Britse symbolen zie met een duidelijke uitstalling van de Union Jack en fanatieke sloganeske spandoeken dat Gibraltar Brits is en zal blijven, geeft dit toch een speciaal gevoel van eigenlijk in een kolonie te zijn. Het is een bijzondere plek, dat wel, maar zo lelijk en overroepen dat dit niet echt voor herhaling vatbaar is.

9418 Gibr Mont731.jpg9426 Gibr flag734.jpg 

Als we rond ‘onze paal’ staan verzameld op het Square, gaan we in twee ploegen de berg op. Niet zo eenvoudig als eerst lijkt. Met een klein busje en een kamikaze chauffeur zijn we vertrokken voor een tochtje op de fameuze berg, of toch een stukje er van. We houden even halt aan Europa Point, welke gesierd wordt door een rode vuurtoren. Even een vreemd gevoel als ons er wordt op gewezen dat we Noord-Afrika zien liggen aan de overkant. En inderdaad, we zien de evenknie van Gibraltar opduiken door de mist. Zo ver weg en toch dichtbij… Tijd voor de obligate shots dan maar.

9506 Gibr RT745.jpg 

Even later scheurt het busje door een van de vele WO2 tunnels met speling van enkele centimeters van de rand. Zo komen we aan de St Michaels Cave, een natuurlijke grot met alle robuuste pracht en glorie. Ondertussen is deze ook aangepast voor culturele evenementen. Opmerkelijk, inventief en waarschijnlijk bijzonder om hier een theaterstuk of concert mee te maken.

9514 Gibr RT cave752.jpg 

Waar zijn de apen? Is dan de vraag die luidop gesteld word. Wel, die zijn er maar gezien het hete weer en de tijd van de dag nemen ook zij een lange siësta. Onze chauffeur weet er wel een te strikken om op te dagen, maar de rest ligt even verderop te soezen in de schaduw. Ja, die apen zijn ook niet gek, he.

9532 Gibr RT ape276.jpg 

Het uitzicht over de haven van Gibraltar ontlokt aan Marja de reactie “Dit uitzicht vind ik nou echt vet, he”. Ik zeg droog “Vet hard”. “Neen, gewoon vet” antwoord ze koeltjes. De nuances in turbotaal.

9534 Gibr RT762.jpg 

Terug in het centrum en even bekomen van de rijdemonstratie van daarnet, hebben we nog even tijd om ons te verfrissen alvorens we verder rijden naar Rincon de la Victoria. Yeah, right! Gaan we gelijk doen!

Als we bij de bus aan komen horen we van de anderen al dat de bus het niet mee doet. Van krukas tot een zekering, alles werd verondersteld. Hulp werd ingeroepen van een lokale mekanieker en voor alle zekerheid werd een andere bus gecontacteerd. Opvallend hoe iedereen zich neerlegde bij de situatie. Nu de parking haast leeg was en zelfs de meeuwen als aasgieren mét businessplan boven onze hoofden cirkelden, was de sfeer helemaal niet weg. De laatste biertjes werden uit de koeler van de bus gehaald en met smaak gedronken. Anderen legden zich te zonnen. Er leek geen vuiltje aan de lucht. Zeg nu nog dat wij geen vertrouwen hebben in onze begeleiding!

9542 Gibr RT768.jpg 

Twee kleine busjes met aanhangwagen bracht ons, inclusief bagage, naar de dubbele grenspost. Daar moest ieder met zijn bagage oversteken alvorens we op een grote bus konden overstappen. Een beetje spanning in het verhaal, maar al bij al goed afgelopen. Maar toen we ’s avonds laat George in de lounge van het hotel zagen lopen werden we er oprecht vrolijk van. De man in kwestie bleef er de rust zelve onder. Tot zover ons Gibraltar avontuur!

Volgende keer: Rincón de la Victoria & Granada

 

24-11-12

Rondreis door Spanje, deel 4

 

Spanje logo 4.jpg

SEVILLA

Dus: we komen van Córdoba en in de late namiddag komen we aan in Sevilla, misschien wel de meest Spaanse stad van allen. Wij herinneren ons Sevilla vooral van de Wereldtentoonstelling in 1992. We logeren zelfs in een daarvoor gebouwd hotel. Mijn kamer is een suite. Weliswaar sober van voorziening, maar wel vier ruimtes, waaronder een heuse keuken. Eigenlijk net zo groot als mijn oude appartement. Uitzicht op het (droge) zwembad en een ruime slaapkamer.

Na het eten stap ik met Mark de nacht in. Om de hoek liggen enkele hippe en trendy bars. Wij er naar toe. Sevilla speelt die avond tegen Barca maar ondanks de aanwezigheid van enkele enorme flatscreens en frisse chicas muy guapas, zit er amper een supporter in de overigens stijlvolle keet. Zelfde verhaal bij de volgende stop. Spanjaarden drinken hun crisispils liever thuis op de sofa. Wij dronken enkele… Nederlandse biertjes (Ja, in tijden van nood mag en moet men dopen met pompwater).

Ik had op zijn minst gehoopt met enkele lokale muchachas conversatie te kunnen maken maar ook dit zat er niet aan te komen. Hun Engels is nog slechter dan mijn Spaans en dat wil hier niets zeggen. Dus terug naar het hotel afzakken. Ik neem dan maar uitzonderlijk een letterlijk lang en deugddoend bad.

De volgende dag zou een hoogtepunt worden op de reis. En we zijn nog niet eens in de helft! George zet ons af in Sevilla op de Calle de la Rabida en Marja herhaalt voor de hardhorenden (...) dat we er zo laat moeten terug staan, wat we ook uitvreten in onze voorziene tijd. Ondertussen hebben we zoveel uren en plaatsen te onthouden dat ik ze ook maar begin op te schrijven.

8002 Sev PdE652.jpg 

In groep wandelen we naar de Plaza de España. Alleen al de wandeling daarnaartoe levert spectaculaire beelden op. Sevilla is een enorme stad maar weet al zijn belangrijkste bezienswaardigheden te groeperen. Diverse bouwwerken worden omarmd door grote tuinen met exotische bomen. Je weet niet waar eerst kijken.

De gigantische neoklassieke universiteitsgebouwen en de parken eromheen geven al aan dat hier het een en ander te ontdekken valt. Op de Plaza aangekomen is er al flink wat volk aan het rondlopen. Het plein en omringende gebouwen in neorenaissance stijl lijken wel eeuwenoud maar zijn gebouwd voor de Ibero-American tentoonstelling in 1929. Zijn barokke en overdadige uitstraling werd zelfs aangewend voor enkele scenes in twee Star Wars films.

8004 Sev PdE653.jpg8032 Sev PdE665.jpg 

Vandaag is het een echt trekpleister in de stad. Ideaal voor huwelijksfoto’s, heerlijk kuieren, genieten van de tegeltaferelen in de alkoven waarop alle glorie van Spanje tot leven wordt gebracht. Bovenal wordt er graag en veel geposeerd voor de grote fontein.

Het is nu reeds schitterend weer maar mijn voorkennis zegt me dat de zon later op de dag het volledige plein zal beschijnen, dus even noteren dat ik hier later nog terugkom. Wij verzamelen en Marja leidt ons naar het centrum van al dit moois, nl. het Plaza Virgen de los Reyes. We passeren de rij gegadigden voor het Reales Alcázar en maken de laatste afspraken aan de fontein. En we zijn niet alleen.

Her en der zitten jongeren tekeningen te maken van de gebouwen en anderen maken dan weer foto’s van meisjes die tekeningen maken van gebouwen. En zo is iedereen bezig. Enkel de voerders van de koetsen lijken wat minder volk te trekken dan anders. Het zijn vooral de Oosterse toeristen die er op ingaan.

8140 Sev Giralda685.jpg8149 Sev music688.jpg 

Paardenkoetsen rijden heen en weer, Chinese toeristen zijn in drommen tegenwoordig en wij kijken onze ogen uit. Onder andere naar de imposante Giralda toren. Deze toren omvat de oude minaret van de vroegere moskee. De kathedraal is in principe niet te bezoeken wegens zondag. Enkelen vinden plots hun geloof terug en glippen mee binnen; zelf maak ik gebruik van de tussenoplossing en maak toch enkele beelden van de gotische beuken.

8202 Sev Alc002.jpg 

Vervolgens laat ik mezelf verdwijnen in de stad. Ik vind Willy in een tête à tête met Marja maar laat de tortelduifjes even snel achter. Willy is een schavuit, haha. De Avenidas wedijveren met elkaar, de hotels zien er duur uit en de stad bruist. Naast de kathedraal eet ik met enkele collega’s op een terras nog wat alvorens we om 14u samenscholen voor een bezoek aan wat een absolute must is in Sevilla: het Alcázar Real.

Met weerom een lokale maar échte ‘Hollandse’ gids, Chiel, zullen we dit bezoeken. Chiel blijkt een gids uit de duizend met zijn heerlijke vertelstijl, grapjes, inside information en ruime kennis. Dit zal zich al uiten als we net het complex binnengaan via de Puerta del Leon en de tuin inwandelen. Zijn professionele kennis van de exotisch bomen en planten doet ons versteld staan. Zelf ben ik een groentje in die materie, dus ik noteer ijverig want ik onthoud die zaken nooit.

8204 Sev Alc004.jpg 

Zo staan er naast de typische mediterrane fruitbomen waaronder enorme pompelmoezen ook jacaranda’s, kapok bomen en bomen ooit geschonken door Isabel Allende. Kortom, een enorme verzameling tropische en subtropische bomen. Uiteraard ontbreken de sinaasappelbomen en pompelmoezen niet, al lijken die laatste me wat groot voor de doorsnee consument. Een paradijs voor de liefhebber en kenner. Zelf geniet ik vooral van de verhalen eromheen. 

Eens in de gebouwen, welke aansluitend gebouwd zijn over een tijdsspanne van 700 jaar en elk de esthetische sporen daar van dragen, krijgen we een duidelijk beeld van de Moors-Christelijke bouwstijl aan de hand van voorbeelden. Zo getuigen de materialen en decoraties op zich al van de veranderende tijden, normen en smaken.

Weerom worden we er op gewezen hoe tolerant die samenleving toen moet geweest zijn. 'Omzichtigheid' lijkt me een betere omschrijving. Dat de vele samensmeltingen van architectuur eerder het resultaat van Spielereien en grapjes zijn dan bewuste architecturale plannen, bevestigd mijn vermoeden in deze materie. Omzichtigheid en argwaan, het is van alle tijden. Gelukkig levert het vandaag wel mooie beelden van uitzonderlijke gebouwen op.

8214 Sev Alc014.jpg 

De vroege koningen maakten wel veelvuldig gebruik van Moorse architecten. Pas in de 16e eeuw voegde Keizer Karel V met nieuwe uitbreidingen echte gotische en renaissancestijl toe.

Op de Patio de la Monteria worden trouwfoto’s genomen. De dames zien er behoorlijk smakelijk uit en we kunnen het dan ook niet laten een graantje van deze glamour mee te pikken. Ondertussen horen we onze gids het beste van zichzelf geven over de structuur van het gebouw. De boog kan niet altijd gespannen staan, ook niet in Koninklijke vertrekken.

De cederhouten plafonds, zandstenen muren, bezet met tegelwerk en de combinatie met baksteen zijn kenmerkend voor deze stijl. Lieten al de opeenvolgende bouwstijlen al hun stempel na; de bogen zullen voor altijd herinneren aan de Moorse overheersing.

Chiel wijst ons op enkele eerder grappige elementen zoals de kleine mensengezichtjes in een op het eerste gezicht drukke muurbekleding. Normaliter vinden we geen menselijke figuren in de Moorse bouwtraditie maar deze zijn slinks aangebracht als subtiele verfraaiing of gewoon grap door de vaklui van die tijd.

8228 Sev Alc028.jpg 

Een van de vleugels herbergt het Casa de la Contratación. Hier werden de eerste contracten en afspraken opgemaakt over wat te doen in en met het toen net ontdekte nieuwe continent. Gaaf om op zulk een historische plaats te staan. Hier heeft Columbus zijn ontdekking uit handen gegeven.

In de kamers van Karel V zien we wandtapijten met het wereldbeeld van toen. Afrika bovenaan dus, of wereld even op zijn kop. De Patio de las Doncellas oogt prachtig met zijn galerijen, bogen, waterpartijen en mooi stukwerk. Deze Patio werd even als decor gebruikt in de film ‘Kingdom of Heaven’. Dit weer even voor de collega filmfanaten. Maar het mooiste moet nog komen.

8243 Sev Alc044.jpg 

We pauzeren even als we net de grote tuin zijn binnengegaan. Tijd voor een glaasje fris in een prachtig decor, even vrije tijd om de tuin op eigen ritme te ontdekken. Dit was uit de kunst. Een planten- en bomenrijkdom die ik zelden gezien had. Onze nationale plantentuin maar dan in het echt. Ik ruik de rijkdom aan flora en de zwoele warme wind die hier een bocht neemt. Men is er oprecht in geslaagd om van deze tuin een stukje paradijs op aarde te maken.

8261 Sev Alc062.jpg8267 Sev Alc068.jpg 

De tuin lijkt wel een doolhof, de pauwen paraderen met een arrogante maar nieuwsgierige houding zelfbewust door de gangpaden. Zelf moet ik me af en toe oriënteren op de wilde waterstroom want de afleiding is constant aanwezig.

8270 Sev Alc071.jpg 

Eens terug verzameld, wandelen we naar buiten en gaan we door de Joodse wijk die nu vooral meer van hetzelfde herbergt, nl. mercantiele activiteiten. De zeer smalle straatjes laten enkel verticaal licht toe, wat ons welkome schaduw brengt.

8305 Sev Pil005.jpg 

Het Casa de Pilatos werd gebouwd door de eerste Markies van Tarifa begin 16eeeuw. Het zou op het huis van Pontius Pilatus in Jeruzalem lijken. Qua stijl beantwoordt het ook aan de vroege renaissancestijl met uiteraard oosterse invloeden.

8314 Sev Pil014.jpg8325 Sev Pil025.jpg 

Nadien ieder op eigen kracht terug naar de bus, waar we ruim tijd voor hebben, dus ik ga via het standbeeld van Columbus terug naar de grote Plaza de España voor extra foto’s en een wandeling door het aansluitende park. Dit levert gegarandeerd plaatjes op van relaxte Spanjaarden.

8408 Sev PE008.jpg8418 Sev PE018.jpg8424 Sev G260.jpg 

Goed leeggelopen stappen we in de bus. Deze rijdt vervolgens terug naar het hotel maar een goot gedeelte van het gezelschap zal nog een flamencoshow bijwonen in de stad. Even heb ik deze bal afgehouden wegens beetje wantrouwen maar uiteindelijk toch toegehapt. Bij ons ga ik daar toch nooit naar kijken en als je er dan toch een moet zien, dan liefst in dé flamencostad bij uitstek als je al volledig in de Spaanse sfeer bent.

8512 Sev Fla012.jpg8513 Sev Fla013.jpg 

Met een drankje naar keuze van het huis in de hand genoten we van een furieuze show in een sympathiek niet al te groot zaaltje. Het zicht vanop het balkon was geweldig, foto’s nemen niet evident want deze dansers wagen het als eens te bewegen als je er niet klaar voor bent.

Voor wat het waard was; dit was een aangename verrassing die tegelijk beantwoordde aan de verwachtingen. Ik kreeg er bij momenten kippenvel van en liet me soms emotioneel meeslepen. De Carmensuite was prachtig, de muzikanten functioneel maar de zanger(essen), dansers en danseressen gaven alles, getuige de stromen transpiratie. Waarlijk een mooie afsluiting van een topdag op de reis. En ja, we zijn nu in de helft!

8543 Sev Fla043.jpg8554 Sev Fla054.jpg 

Ik ben ondertussen zowat gekraakt door het drijvende tempo en noem Marja in stilte ‘mijn Liefste Slavendrijver’. Maar dan kijk ik om me heen en zie mensen die al meer jaren op de teller hebben zitten zonder probleem het initiatief nemen bij een volgende uitstap of klim. Zegt meer over mezelf dan over de anderen. In de bus is het bij diezelfden na een korte update wel nogal snel oogjes toe. Ook voor ons is een siësta soms meer dan welkom.

Volgende keer: Gibraltar!

21-11-12

Rondreis door Spanje, deel 3

 

Spanje logo 3.jpg

Madrid, Toledo & Córdoba

Na een bijzonder leuk en vooral boeiend bezoek aan Segovia rijden we richting Madrid en maken rond 16u nog een stop in San Lorenzo de El Escorial. Een bezoek aan het paleizencomplex El Escorial staat op de agenda. Of niet, dat is een beetje navenant. Het is woensdag na 16u en dan zou de inkom vrij zijn. Blijkt deze plots naar 17u te zijn opgeschoven. Kleine tegenslag qua timing dus.

4316 Esc543.jpg

Goed, een goede handvol neemt het initiatief om alvast te gaan aanschuiven maar ik bedank daar voor. Terug naar de bus dan maar waar ik George alsnog aantref en mij even op de bus mijn fotoapparatuur laat nemen. Ik besluit – na het bezoek aan de kapel – het El Escorial dan maar zo goed als mogelijk is rond te lopen. Uiteindelijk levert mij dit mooiere plaatjes op dan de nauwelijks bestaande (wegens verboden) foto’s van de naar verluid redelijk lege paleisruimtes. Om toch nog ergens cultureel te doen, schaf ik me wel het boekje aan.

4341 Esc550.jpg

MADRID

’s Avonds komen we aan in Madrid, niet alleen de hoofdstad maar teven de meest centrale stad van het land. Het logement is ok maar toch weer een eindje buiten de stad gelegen. De volgende dag zou zich helemaal in Madrid afspelen met aansluitend een tweede overnachting in hetzelfde hotel. Eindelijk eens een ochtend waarin niet moet gepakt worden. ’s Avonds in het hotel leren we uit de kranten dat het er in Madrid daags daarvoor nogal heftig aan toe ging tussen betogers en politie.

De volgende dag, vrijdag, maken we eerst met een lokale tourbus (wegens rustdag George) een sightseeingtour langs de rand van de binnenstad. Via de Paseo del Prado langs het museum, de vele ronde punten waaronder het Plaza de Cibeles met het gekende godinnenstandbeeld. Aan de Plaza de Colón houden we een foto stop maar die levert niet echt veel op. Een stop aan de Plaza de Toros is voor velen de gelegenheid om de stierenarena te bezoeken. En laat ik hier even kort en bondig zijn.

5108 Ma Arean554.jpg

Ik heb deze beker aan mij laten voorbijgaan omdat ik dit ‘evenement’ niet wil sponseren. Ik neem dus even de tijd om het gebouw an sich vast te leggen als cultureel patrimonium, maar wandel dan even de Calle de Alcala in voor een koffie of twee. Cortado, Americano, Cappucino, keuze zat.  En eerlijk: ik heb in Spanje geen enkele slechte koffie gedronken.

Na een klein uurtje verzamelen we terug en rijden we via de Gran Via, een winkelstraat waarbij de onze gelijk verbleken, naar het Plaza de Oriente, of beter: de gigantische ondergrondse parking en bushalte. Eens bovengekomen bevinden we ons pal voor het Koninklijk Paleis. Dit is te bezoeken en de rijen zijn lang, zeer lang.

Na het verdelen van stadsplannetjes trekken we in kleine groepjes of solo de stad in. De Calle Mayor is zowat de hoofdader van de binnenstad maar is niet altijd zo levendig als verwacht. Als de drukte naar het midden toe toeneemt, wordt het bij momenten wel weer heel erg druk.

Meer leven vinden we in de zijaders van deze straat. Na enkele honderd meter vinden we aan de rechterkant de Mercado San Miguel. Nu is deze echt geen markt meer zoals wij die kennen, maar eerder een overdekte eetgelegenheid waar zowat alle lokale specialiteiten qua voedsel en drank aan de man worden gebracht, liefst nog om ter plekke te degusteren. Het lijkt meer op een uit de hand gelopen voedingssalon maar dan gezelliger. Veel gezelliger.

5212 Ma Mercador563.jpg

 

5225 Ma Mercador570.jpg

Voor een, twee of drie euro proef je de meest fantastische tapas, meer uitgebreide hapjes, wijnen uit alle regio’s, likeurtjes en zo meer. Tussendoor stoot je nog wel op een traditionele vishandel met gruwelijke koppen (van die vissen dan, hé). Bovenal staat iedereen te eten en wijn te drinken. De geuren en kleuren doen je snakken naar meer maar vele kleintjes maken een groot. Niet alleen in de portemonnee maar ook in je maag. En daar de Spaanse keuken nogal aan de rijke kant is qua olie en specerijen, wil het oog wel maar zegt het verstand gelukkig op tijd stop. Zo gaat dat in tijden van overvloed.

Buiten zit een halve klas tieners fruit te eten. Goed en vooral gezond idee, dacht ik, maar op de vraag of ze allen tezamen tegelijk in hun perzik wilden bijten, keken ze me niet begrijpend aan. Als je 17 of 18 bent en geen mondjevol Engels spreekt is er werk aan de winkel. Toch gelachen en toch een leuke foto. Ja, ok, ook een binnenpretje.

De Spanjaarden spreken Spaans en daar is ook alles mee gezegd. Het verbaast me dat zelfs de jeugd zo slecht Engels spreekt. Meer nog: zelfs hotelpersoneel (balie) heeft het er moeilijk mee. Sommige oudere winkeliers kunnen of willen het niet. Dat maakt dat ik altijd met mijn pover Spaans begin en dat zij in nog slechter Engels antwoorden of Spaans blijven ratelen. Voorts stelt de man in de straat zich doorgaans behulpzaam op. Dit even tussendoor gezien ik toch graag contact met de lokale bevolking maak.

Even verder ligt het Plaza Mayor. Dit 17eeeuwse enorme plein was ooit decor voor terechtstellingen van de inquisitie en andere feestelijkheden. Vandaag is het een ontmoetingsplaats en het decor voor amusement. Het is verrassend wat de Spanjaarden niet allemaal doen om iets (extra) te verdienen. Zo kan je op elke straathoek je schoenen laten poetsen en staat er om de zoveel meter een Disney figuur of tanden klapperend schaap. Levende standbeelden alom. Maar ook danseressen, muzikanten en leurders. Het meest schrijnende vond ik de oversized Spiderman.

5232 Ma PM575.jpg

De vier zijden van het plein barsten van de winkeltjes en horecagelegenheden. Alle terrassen zitten nagenoeg vol en ondanks de verdoken zon heeft het hele plein een warme gloed. Heerlijk!

Ik wandel verder tot aan de Plaza de la Puerta del Sol. Ook gedoe. Ik neem een andere zijstraat en beland na een korte wandeling in de Gran Via, duik eens een Fnac in en bezoek altijd een grote boekhandel.

In een kort tijdsbestek hang ik liever rond in een stad om de ‘vibe’ te voelen dan me terug te trekken in een museum. Dat laat ik liever voor een citytrip. In de lokale grote winkelketens blijken alle prijzen overeen te komen met de onze. Dat zegt natuurlijk veel over de economie en nog meer over de schrijnende toestanden die zich moeten voordoen bij de jeugd waarvan een goot gedeelte werkloos is. In de wetenschap dat de lonen ook al wat lager liggen, mogen wij weeral niet klagen.

Gelukkig – voor de toeristen dan vooral – zijn de horecaprijzen eerder goedkoop. Voor een deftige pils betaal je tussen de 1.5 en de 2€ in het centrum van de stad. Voor 1.3€ heb je al een geweldige koffie. Voor 7 of 8€ een aanvaardbare lunch. Goed voor onze portemonnee en ik ondersteun de Spaanse middenstand ook graag en veelvuldig.

Na een hele dag rond gehost te hebben, zijn we wat blij als de bus – met vertraging – toch komt opdagen en ons aan het hotel afzet. Mijn voeten beginnen zich te manifesteren en ik slaap elke nacht kort maar diep. Ik denk nergens meer aan, zelfs niet aan mijn collega’s. Of ja, toch wel. Telkens ik iets lokaal merk gerelateerd zie, kan ik het niet laten…

’s Avonds maken we ons op voor onze trip langs en naar de stad Toledo de volgende dag. Aan tafel halen de senioren herinneringen op aan de wielrenner Bahamontes, ‘De Adelaar van Toledo’. Al snel lopen ze vast over de vraag of hij nog leeft, waar en hoe het hem verder verlopen is. Mijn taak om dat later op de avond online nog even op te snorren.

TOLEDO

Zaterdag rijden we naar Toledo en komen we in de regio Castilla - La Mancha. De hemel is grijs en de berichten melden ons dat er echt geen verbetering in zicht is. Het zuiden van het land is nu echt aan het verzuipen en er worden zelfs windhozen gemeld. Zelf zit ik vooral in met de regen.

Willy kijkt hier ontzettend naar uit; het was een extra punt voor hem om deze stad te kunnen bezoeken. Ocharme, Willy… Toen we rond de stad cirkelden om de juiste brug te vinden, zagen we de stad amper liggen. We zagen ze wel maar volledig ontdaan van alle kleur en detail. Mist en regen waren ons deel. Zelf vond ik het ook best jammer want ook op mijn agenda stond deze stad hoog genoteerd.

6004 To mirador579.jpg

Als George ons afzet aan het Alcázar, zeikt het serieus. Een poging om de kathedraal te bezoeken valt – voor mij althans – in het water. Ondertussen is iedereen zowat nat tot waar de zon niet schijnt, en neem dat maar letterlijk. Mijn K-Way stelt niets voor in deze douche. Ik neem het besluit om het legermuseum te bezoeken maar de hoop wachtenden, de grote beveiliging en de natte voeten houden mij tegen. Dan maar lukraak de stad doortrekken en – weeral – een koffie slurpen ter opwarming.

Ik was zinnens een zwaard te kopen in Toledo maar het lijkt eerder een paraplu worden. Die paraplu kwam later maar het zwaard (‘hecho en Toledo’) heb ik twee uur meegezeuld door de regen. De echte kruisvaarders kunnen nooit zo erg hebben afgezien als wij die dag.

Toledo bestaat uit een wirwar van kleine straatjes met natte gladde stenen waar dan ook nog auto’s, camionettes en scooters doorrazen. Dit was niet leuk meer. Ik zoek de Puenta de San Martin, waar we hebben afgesproken en stoot op een ander peloton, dat zich reppen naar de overkant om een warme hap te nuttigen. Ik sluit me bij hen aan en we zitten toch even droog.

Eens terug op de bus is het een ramp om alles droog te krijgen. Mijn stadsplan druipt letterlijk en is in staat van ontbinding. Uit koppig sentiment hou ik het bij om later aan mekaar te plakken. Dat zijn pas herinneringen met een verhaal. En trouwens, zoveel foto’s van Toledo in de regen zijn er niet, tot nu dan.

CORDOBA

Het is een roteind rijden tot in Córdoba, een slordige 350km, in touringcar termen is dat met pauze bij snel een dikke vier uur. We bevinden ons dan in de zuidelijkste provincie, nl. Andalusië. In Cordoba overnachten we en kunnen we alles drogen. Onderweg langs mijn zijde geen ‘legendarische’ witte molentjes. Wel gigantische molenwieken om nieuwe energie op te wekken. En weet je wat? Ik vind het een sierlijke bedoening en heb helemaal geen aandrang om ze te bevechten, ook al spoort mijn waarheid niet altijd met die van anderen.

De volgende morgen zijn we zaterdag en bijna een week onderweg. We zijn er vroeg bij om de stad te bezoeken. Ook dit zal niet echt volgens plan verlopen. Dankzij de weergoden dan, want aan George of Marja zal het niet liggen. Al vermoeden we dat George er toch ergens voor iets tussen zit wat die regen betreft… Marja doet ontzettend haar best met de geschiedenis van Córdoba te vertellen maar de sfeer is en blijft nogal bedrukt. Ja, we hadden het ons enigszins anders voorgesteld maar kunnen er alsnog mee lachen. De voorspelling is uitermate opwekkend te noemen en vanaf zondag zou het weer echt moeten omslaan in de positieve zin. Al snel zou blijken dat we niet zo lang hoefden te wachten.

7520 Co647.jpg

Maar eerst Córdoba. Ik koop net als een dozijn medereizigers een paraplu. Ja, geen doorweekte kledij meer voor deze reiziger. Daarenboven doet George nog enkele terechte opmerkingen over de gang van zaken. Het was een beetje alles bij mekaar, soit. Laten we er van uitgaan dat het slechte weer die dag een bijzonder slechte start heeft gegeven. Gelukkig is onze eerste afspraak met onze lokale gids binnenshuis. We bezoeken de Mezquita.

Spanje is lange tijd veroverd gebied geweest van de Moren. Feit. 780 jaar Moorse – zeg maar Arabische overheersing – laat zijn sporen na. Na de herovering van Granada in het magische jaar 1492 (Columbus strandt ondertussen in Amerika) werden de Moren verdreven. Dit is de Reconquista van het Christelijke geloof over de Islam in Spanje. De gebouwen bleven in de strijd veelal overeind en werden nadien (gelukkig) niet allemaal gesloopt zoals eerst gepland was. Om even kort door de bocht te gaan: Spanje’s bekendste en meest fantastische trekpleisters zijn zo o.a. deze Mezquita, maar ook diverse Alcázars en zeker het Alhambra in Granada.

De Mezquita of Grote Moskee van Córdoba werd gebouwd onder Abd-al-Rahman I en werd in de loop der eeuwen aangepast en uitgebreid. In 1523 werd besloten de moskee niet af te breken maar pal in het hart van het gebouw een kathedraal te bouwen. Dit levert natuurlijk de fabelachtige en tegelijk verwarrende plaatjes op die we kennen.

Als we de rivier Guadalquivir hebben overgestoken via de mooi gerestaureerde Puente Romana en de audiosystemen bij de meesten blijken te werken, leidt onze lokale gids ons naar de ingang voor de rondleiding.

7229 Co Mez602.jpg7255 Co Mez611.jpg

Nadat we door de 850 bogen en zuilen hebben gedwaald, de sprookjesachtige gebedsnissen en zijkapellen hebben aanschouwd, komen we in het centrale gedeelte, de kathedraal dus. Een duidelijk symbool, dat wel.

Mark meldt me in lichte paniek dat zijn fototoestel het niet meer doet en we houden het op condensatie vanwege de dag daarvoor. Gelukkig lijkt alles de volgende dag weer te werken. Ik mag er niet aan denken en voel met de man mee.

De tuin van de Mezquita – de Patio de los Naranjos – is nat en troosteloos. De Torre del Alminar, waar eens de minaret stond, is kleurloos. Echt jammer. Wij vervolgen onze collectieve weg – voorzien van een audiosysteem – door de oude Joodse wijk rondom de Mezquita.

Als we later de groep ontbinden, stoot ik door naar de buitenrand van de stad en wandel door en langs de groene rand van de stad. Monumenten, palmbomen, fonteinen, duiven. Maar het blijft een triest zicht onder de ondertussen droge maar grijze lucht. Ik spring het Museo de la Inquisición binnen en vermaak me (fig.) met de foltertuigen en de gebruiksaanwijzing.

7344 Co621.jpg

Eens terug aan de Puente Romano gebeurt er een wonder. De grijze lucht trekt op en op enkele minuten tijd wordt de lucht blauw, drogen de stenen en krijgen de palmen kleur. Ik stoot uiteraard op Willy en samen trekken we terug de tuin in, maken portretten van mekaar en toevallige passanten en vooral van de toren die nu volop licht afgeeft in een stralende zon.

7388 Co Mez2 soft624.jpg7405 Co628.jpg

Dit is altijd ok. Het beeld van palmen, zandkleurige stenen en een blauwe lucht doet deugd aan het fotohart en we halen de schade dan ook snel in. En we kunnen weer lachen want eerder was de sfeer toch wat bedrukt.

7418 Co Mez2633.jpg7428 Co Mez2637.jpg

Ik benadruk bij mijn medereizigers dat het nu voor de rest schitterend zou worden tot het einde van de reis. Ik wordt meewarig aangekeken maar zou na datum gelijk krijgen. Mijn overbuurvrouw biedt me een Roodhoofdt Mokatine aan. Een snoepje uit mijn jeugd. De Arabische kop kijkt ernstig maar ook hier overheerst de symboliek en ik vreet het snoepje op met smaak. Reconquista op zijn Antwerps.

Lijkt het tot nu allemaal wat triest? Wacht tot binnenkort!

Volgende keer: Sevilla!

18-11-12

Magnum & Neonfly, Biebob, 16/11

 

magnum,neonfly

Het is altijd opwindend als een van je all-time favoriete bands een werkelijk fantastische nieuwe cd uitbrengt en even daarop je favoriete club aandoet voor een concert dat na datum ook weer gewoonweg heel erg goed bleek te zijn. Bovendien was het een vrijdag, wat altijd net dat ietsje meer geeft na een hectische werkweek.

De Britse ‘classic’ hardrock/pomp/symfonische band MAGNUM (ja, ze zijn het allemaal), draait al sinds 1974 mee en is na wat horten en brokken in het begin van deze eeuw, volledig terug op het oude niveau, zeker met de vier laatste cd’s.

Wat niet kan gezegd worden van de openingsact. Gewoonweg omdat deze jongens – prille twintigers, neem ik aan – zichzelf nog volledig moeten bewijzen. Zelf had ik nog nooit van NEONFLY gehoord maar via YouTube wist ik van waar de wind ging komen en keek er dan ook met de nodige omzichtigheid naar uit. En viel dat bijzonder mee!

Neonfly speelt traditionele hardrock/metal met een beetje glaminvloeden. Zelf hoorde ik een mix van oude UFO, MSG, Thunder met een injectie van Motley Cruë. Samen maakte dit er een heerlijk verteerbare brok heavy rock van.

121116 Magnum 028.JPG

121116 Magnum 084.JPG

Met een EP en een cd op hun actief is het allemaal nog erg pril en misschien zoekt de band nog een echte richting? Na het concert vertelden ze me dat ze het jammer vonden dat ze niet in de jaren ’60 zijn geboren en bijgevolg de ‘80’s scene konden meemaken. Ik voegde er gemoedzaam aan toe dat het hun taak is om deze vlam brandende te houden. Hun grote voorbeelden draaien nog wel goed mee maar dat blijft ook niet duren natuurlijk. Op de vraag of ze eventueel met mij wilden wisselen, gingen ze niet in.

Kortom, Neonfly wist de Biebob goed mee te sleuren in hun set, bestaande uit songs uit ‘Outshining the Sun’, een cd die ik sinds deze morgen al drie keer gedraaid heb en nu even ga opbergen…

121116 Magnum 100.JPG

121116 Magnum 141.JPG

Frontman Willy Norton had precies graag bij Winger of zo gezongen en weet met zijn cleane hoge zang herinneringen op te halen aan een jonge Joey Tempest (Europe) terwijl gitarist Frederick Thunder (!) duidelijk veel video’s van Michael Schenker heeft gezien en diens stijl flink laat doordringen in het bandgeluid. Extra punten voor het halve maar uitermate geslaagde  ‘Separate Ways’ van Journey en zeker voor het Kansas-T-shirt van Willy. Genoeg gestoefd.

MAGNUM hoeft in principe geen introductie op deze blog want om de twee jaar vind je hier een concertverslag van deze band.

Volledig met de voeten in de traditionele Britse hardrockbodem met een drang naar progressieve rock. Magnum laat zich eigenlijk niet gemakkelijk omschrijven en heeft tijdens zijn lange carrière al regelmatig het geweer van schouder veranderd zonder zijn eigenheid te verloochenen. Zo was ‘Goodnight L.A.’ een knik naar de Amerikaanse markt zonder daarom een echte stijlbreuk door te voeren, iets wat bvb Def Leppard of Whitesnake wel aan respect gekost heeft (maar geen windeieren heeft gelegd).

Oerleden Bob Catley (65!), gitarist Tony Clarkin (66!) en toetsenist Mark Stanway (58) houden de band productief qua nieuwe producties én redelijk intensief touren. Bassist Al Barrow en drummer Harry James zorgen al ruim een decennia voor de ritmesectie. Maar wat het belangrijkste is, is dat je nooit hoort dat je met veteranen te maken hebt. Ik bedoel maar: dit is een band op volle kracht die nog steeds meeslepende songs weet af te leveren en deze energiek op een podium kan neerzetten.

121116 Magnum 193.JPG

121116 Magnum 187.JPG

Magnum heeft ondertussen dan ook zoveel ‘classic’ spul uitgebracht dat zij gerust 5 verschillende shows kunnen geven gevuld met favoriete songs. Gelukkig was de setlist vrijdag een perfecte mix. Het nieuwe ‘On the 13th Day’ moet natuurlijk ook gepromoot worden én de fans moeten hun oude materiaal te horen krijgen.

Er werd gestart met het verse ‘All the Dreamers’ waarmee al gelijk een eerste brok melancholie werd afgevuurd. Wat een fantastische heavy riff en een nog imposanter refrein! Het nu al klassieke ‘When we were younger’ deed daar nog een schepje bovenop. Een song die al dit moois (en meer) uiteindelijk samenvat… het pianointrootje geeft nog steeds kippenvel. Bob Catley geeft vanaf de eerste song het beste van zichzelf, maakt veelvoudig contact met het publiek, kushandjes, handdrukken en bovenal een warme blik aan zijn getrouwen. Zijn lichaamstaal – lees: wilde handgebaren – moet je er bij nemen maar maken gewoon deel uit van Bob. 

121116 Magnum 188.JPG

121116 Magnum 378.JPG

Met ‘Blood Red Laughter’ wordt er in versnelling geschoten. Een geweldig nieuw nummer vol pomprock, een vette drive en instant mee te neuriën. Dit werd gevolgd door het toch wat mindere ‘Wild Angels’. Gelukkig werd dit vergeten middels het heavy ‘Brand New Morning’ uit het onderschatte album met dezelfde titel. Deze cd luidde de heropstanding van de band in na het zwakke ‘Breath of Life’, allez, dat vind ik dan toch, hé.

121116 Magnum 233.JPG

121116 Magnum 242.JPG

Tijd voor de grote kanonnen dan. De intro van ‘How Far Jerusalem’ zorgde voor nog meer kippenvel. Deze majestueuze song is waarschijnlijk hun meest gespeelde live song. Dit moet gewoon in de set. En wat een uitvoering! Tony Clarkin krijgt in het midden even gelegenheid om een solo uitstapje te doen en doet dit zoals we van hem verwachten: subtiel, geen virtuoos gepingel, maar een moment om even tot bezinning te komen. Clarkin, naast gitarist ook de belangrijkste songschrijver in de band kijkt immer stoïcijns en blijft op de achtergrond. Soms kan er een monkellachje af naar de collega’s maar verder lijkt de man wel emotieloos.

121116 Magnum 269.JPG

121116 Magnum 322.JPG

Tien jaar geleden hing ’s mans leven aan een zijden draadje maar nu ziet hij er jonger uit dan vroeger en speelt nog steeds even basis en subtiel. Magnum haalt zijn kracht uit de samenbundeling van de muzikanten en is zeker geen platform voor virtuozen of egotrippers. Catley geeft zijn tamboerijn af en toe uit handen aan de eerste rijen wat zijn band met het publiek nogmaals benadrukt. Leuk ook hoe hij uit zijn kleine wateroogjes het publiek constant aankijkt en knipoogt.

121116 Magnum 401.JPG

121116 Magnum 373.JPG

Een verrassing met ‘The Flood’, een song uit het tussen de plooien verzeilde ‘Sleepwalking’ – het enige Magnum album dat me nog ontbreekt… en dat ik dus maar matig ken. Nu ik deze song live heb gehoord kan de zoektocht pas goed aanvangen.

Meer klassiek spul krijgen we met ‘Les Morts Dansant’ en ‘The Spirit’, het laatste subtiel ingezet door Catley en Clarkin maar uiteraard barst dit op een gegeven moment open om te veranderen in een singalong en een heavy apotheose. ‘Dance of the Black Tattoo’ is weer een nieuwe maar past perfect tussen de Magnumstandards.

In de laatste rechte lijn is het een feest van herkenning en vooral genieten van ‘vintage’ Magnumsongs. ‘All My Bridges’ als jongste telg maar dan volgt ‘All England’s Eyes’, het opzwepende ‘Vigilante’ – misschien wel hun ongekroonde beste song ever? Slotakkoord volgt met ‘Kingdom of Madness’, in onze regio meer dan ooit van toepassing maar bovenal een traditionele showstopper van de band.

121116 Magnum 316.JPG

121116 Magnum 293.JPG

Dit kan dus nooit genoeg zijn….en uiteraard… met ‘’See how they fall’ laat de band nogmaals horen waar zij vandaag voor staan en leveren deze waanzinnige song af met gouden lepeltjes, gedreven door de droge maar stevige gitaarriff van Clarkin. Het niet meer zo piepjonge publiek (alhoewel, hier en daar…) gaat nogmaals volledig mee en zelfs de vuisten gaan in de lucht.

Vervolgens nog even herinneren aan ‘andere tijden’ middels ‘Rockin’ Chair’ om dan definitief af te sluiten met misschien wel hun enige en rechtmatige ‘hit’, ‘Days of no trust’ (ja, geen ‘Start talkin’ Love’ dus).

121116 Magnum 428.JPG

Magnum leverde een prachtige show af met voor ieder wat wils, met voldoende aandacht voor het rijke verleden zonder hun mindere periode te schuwen. Het nieuwe album ‘On the 13th Day’ werd fijn gepromoot maar zou al in elke kast moeten staan van elke rechtgeaarde classic hardrockliefhebber.

Bovenal was dit een geweldig concert van een oprechte band die zichzelf niet meer hoeft te bewijzen. Geen posterboys, niks, geen tralala, cover-up of fake emoties. Geen toeters en bellen, quoi. 

Na het concert stootten we alsnog op Bob aan de (overigens magere) merchandisestand. Hij nam de tijd om enkele dingen te signeren en het obligate fotootje. Mijn kinderhand was weeral goed gevuld.

Tot in 2014!

15:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

17-11-12

Rondreis door Spanje, deel 2

 

Spanje logo 2.jpg

Burgos & Segovia

BURGOS

Enkele kilometers verder naderen we Burgos. Burgos is zo stoer als zijn naam laat vermoeden. Deze stad, gesticht in 884, was lang een belangrijk militair en politiek bolwerk in Spanje en teven de hoofdstad van de regio. Generaal Franco maakte van Burgos zijn hoofdkwartier tijdens de Spaanse Burgeroorlog.

Om de oude stad binnen te komen gaan we over de Puente Santa Maria en dan door de flink uit de kluiten gewassen poort Arco de Santa Maria. Er volgt een bezoek aan de kathedraal, een in een lange rij die nog gaat komen, maar soit, deze is echt wel imposant en boeiend wegens de aanbouw van een klooster en mooie crypte. Naast de kathedraal op zich, biedt dit gebouw dus tevens een blik op de ontwikkeling van de stad.

3212 Burgos Kath472.jpg3221 Burgos kath473.jpg3239 Burgos kath477.jpg

Bekendste graf in de kathedraal is tegelijk van zijn bekendste resident, nl Rodrigo Diaz de Vivar, beter bekend als El Cid. Deze broodridder veroverde in 1094 Valencia op de Moren. Wie het hele verhaal wil kennen moet de film maar eens zien. Beetje traag voor vandaag maar wel met Charlton Heston en zo maken ze ze ook niet meer.

Hedendaagse afbeeldingen van El Cid lijken trouwens erg op de filmheld… Maar niet het robuuste standbeeld op de Plaza de El Cid. Het silhouet steekt af tegen de donkergrijze wolken die ondertussen de hemel toedekken.

3305 Burgos El Cid478.jpg

Vanaf we de kathedraal binnengaan zijn we eigenlijk vrij om onze tijd in te delen zoals we willen. Afspraak om 17u op het plein ervoor. Na een klein uurtje had ik het wel bekeken (alle hulp van boven is voor mij toch te laat) en van de resterende vrije tijd maakte ik gebruik om – noblesse oblige – het oude fort, of burcht bovenop de heuvel te gaan bekijken.

Na de ferme klim moet ik vaststellen dat het gesloten is voor bezoek, maar het levert wel een spectaculair zicht op de stad en de kathedraal op.

3404 Burgos mirador481.jpg3407 Burgos Fort483.jpg

Rustig terug naar beneden, een ‘bocadillo’ en een drankje oppikken op het Plaza Mayor en voor je het weet was het verzamelen geblazen. Maar niet voor de geleide stadswandeling want ondertussen was het pijpenstelen beginnen regenen en de liefhebbers mochten mee naar het ‘Museum van het Boek’. Duh! Wat eerst niet echt lijkt op een leuk alternatief bleek toch nog aardig mee te vallen.

Een knappe verzameling van ‘geschriften’ van de oude Sumeriërs, over de Middeleeuwen, Renaissance tot de 19eeeuw. Bijzondere objecten met hiërogliefen en dies meer. Ok, ook best knullig maar je kan niet heel de dag op café zitten bij slecht weer. Dit was ok en leverde uiteindelijk toch enkele mooie en cultureel-historisch verantwoorde plaatjes op. Dit om maar te bewijzen dat ik niet in een gezelschap van een horde barbaren vertoefde.

3505 Burgos boek489.jpg

Overnachting in de regio van Burgos, Derio om precies te zijn, was voorzien en bijgevolg ook uitgevoerd. De combinatie van natte kledij, bezweet lijf en bovengemiddelde temperaturen riep enkel op een lekkere douche.

Enkele reisgenoten laten blijken dat het avondeten toch niet je-dat is. Ja, dat is waar maar we moeten ons ook aanpassen aan het Spaanse eetregime en dat wil al eens verschillen met onze tradities. De doorsnee Vlaming heeft ’s avonds graag een stevig potje maar in Spanje ligt dat toch enigszins anders. 

SEGOVIA

Het is halfnegen als we ’s morgens terug op onze bus stappen. Het valt me op hoe het lijkt alsof de meeste medereizigers al maandenlang met mij op de bus zitten. Het is niet alleen tactisch maar ook leerrijk om met iedereen een praatje te maken. Dit is tenslotte een groepsreis en de waarde daarvan zal ik later nogmaals benadrukken.

Een rit van een kleine drie uur is ons deel als we veilig en wel in Segovia willen geraken. Segovia wordt geroemd als de mooiste vestingstad van Spanje. Ze ligt hoog op een rots en is vooral bekend omwille van zijn goed bewaarde aquaduct en uiteraard het prachtige Alcázar. Dit woord is afgeleid van het Arabische Al-qasr of ‘versterkt kasteel’, paleis. 

We stappen uit met onze neus op het aquaduct. Ja, behoorlijk indrukwekkend en fotogeniek. Met zijn 728m lengte zeker het grootste dat ik ooit gezien heb. Het lijkt wel een imposante toegangspoort tot de stad. Door de geschiedenis heen voerde zij water aan van de Rio Frio.

4211 Seg Aq cinescope536.jpg

Op de Plaza de Azoguejo worden flink wat plaatjes geschoten door bezoekende scholen, toeristengroepen en anderen. Mooi heraangelegd en een perfecte afspraakplaats voor groepen zoals wij. Marja herhaalt voor de zoveelste keer waar en wanneer we terug verzamelen – eerlijkheidshalve, zelf ben ik ook bij de mindere leerlingen. Misschien horen we haar gewoon graag praten. En lachen.

We wandelen eerst de Calle de Cervantes in en ontwijken de zigeuners die ons allerhande zaken aan de hand willen doen (of ‘van’ de hand, eerder…). Laten we er van uitgaan dat deze hier altijd al geweest zijn, dus een opinie daarover lijkt me voor een keer overbodig.

4027 Seg501.jpg

Een leuke winkelstraat met veel juwelenzaken, souvenirshops, bars en dies meer. Wel ervaren we dat we langzaam klimmen. Aan het Plaza Mayor staat de Cathedral de Nuestra Senora de la Asuncion y de San Frutos. Zeg dat tien maal na elkaar.

Eenmaal aangekomen aan het park dat toegang geeft tot het Alcázar, valt mijn oog gelijk op het geweldige monument centraal in het park. Het herinnert aan de kapiteins Daoiz en Velarde, twee artillerieofficieren die in 1808 hun leven lieten in de onafhankelijkheidsoorlog van Spanje. Beiden zijn sinds dan nationale helden. Het gegoten dramatische kunstwerk beeldt de heroïsche ‘last stand’ uit van de heren, omringd door hun stervende manschappen. EPIC!

4029 Seg Mon Daoiz y Velarde502.jpg

Op naar het Alcázar dan. Marja heeft voor ons de tickets geregeld, eentje voor het kasteel op zich en een ander voor de toren (torre), waarvoor toch enkele vrijwilligers te vinden waren, waaronder ik.

Het Alcázar van Segovia maakte sinds de late Middeleeuwen deel uit van de artillerieschool van Spanje. Een gedeelte van het museum is daar dan ook aan gewijd en toont ons stukken van het prille begin in de 15e eeuw tot eind 19eeeuw. Dit verklaart ook het monument op het voorplein, ook al sneuvelden deze helden in Madrid.

4103 Seg Alc507.jpg

Daarvoor dienen we langs de obligate harnassen, leefruimtes en kunstwerken te passeren. We wandelen ook door de slaapkamer en de troonzaal. Ook vergeten we niet af en toe door de grote ramen te kijken naar de vlaktes rondom ons. Later zien we vanop de toren de stad aan onze voeten liggen en wordt nogmaals duidelijk hoe strategisch Segovia wel niet gelegen is.

4116 Seg Alc Cab512.jpg4150 Seg Alc arm522.jpg

Onze vrije tijd speelt zich dan weer af in de stad. Op de Plaza Mayor snel een snack en een drankje en met Willy neem ik de verschillende belichtingswaarden door om deze stad te vereeuwigen. Ik leer warempel nog zaken bij. Niet te oud dus.

Het weer is prachtig, de stad gezellig en iedereen is ontzettend relaxed. Zelf ben ik ondertussen volledig georganiseerd en voel me volledig ‘op vakantie’. Heerlijk!

4175 Seg Alc Torre527.jpg4031 Seg mirador503.jpg

Als we verzamelen aan het aquaduct voor de volgende opstap is het nog steeds schitterend weer. Als het zo zou kunnen blijven, dan hebben we echt geluk. Fout.

Volgende keer: Madrid, Toledo & Córdoba

14-11-12

Rondreis door Spanje, deel 1

 

Spanje logo 1.jpg

Vertrek naar Tours, San Sebastián & Bilbao

Je kunt het vliegtuig nemen om ergens naartoe te gaan. Dan ga je ergens naar toe. Om te zonnen bijvoorbeeld of om een afspraak na te komen of gewoon om ergens snel te zijn. In de druilerige regen met je valies, hop, het vliegtuig op om enkele uren later al het zand uit je zonnebrand te schrapen. Het is een keuze die sommigen graag maken.

Op reis gaan is voor mij toch iets anders. Het heeft gewoon mijn voorkeur om ’s morgens in onze kouder wordende atmosfeer op een bus (of in de wagen) te stappen en vervolgens langzaam het landschap te zien veranderen. En zo is het ook gegaan ergens in september.

Het moest er dan ook van komen: een lang maar hopelijk boeiend en hopelijk amusant verhaal...

Laat ik dit verhaal alvast beginnen met de stelling dat ik nooit een grote fan ben geweest van Spanje. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik niet nieuwsgierig was naar de schatten die het land al te graag met de wereld wil delen.

Map small.jpg 

Hoog tijd dus om met eigen ogen en de hulp van een ervaren touroperator mezelf te gaan overtuigen. Al vroeg in 2012 werd aldus een reis naar het niet zo heel verre Spanje geboekt. Neen, niet zomaar een lig-slaap- en vooral verteerreis, maar een reis die ons zou voeren langs een groot deel van de belangrijkste steden. Veel cultuur, geschiedenis, sightseeing, voldoende vrije tijd en… voor alle duidelijkheid: geen gastronomische reis ( …). Dit laatste zou nog even een hekel punt worden maar eens aangepast aan het Spaanse ritme zou dit wel loslopen.

Het is onwezenlijk vroeg om omstreeks 0545u met fleece dicht, rugzakje op en grote koffer achter mij op een bus te stappen vol vreemde mensen. Het enige wat we dan nog gemeenschappelijk hebben is dat we even alles achterlaten om onze zinnen te gaan verzetten. Iedereen naar zijn eigen bestemming want de grote overstap in Groot-Bijgaarden is pas de definitieve start. Met de juiste mensen op de juiste bus, wat wel heel belangrijk is.

In afwachting daarvan maak ik als eerste kennis met Willy, een erg actieve senior die blijkbaar ook erg fotoactief is, wat al snel een band schept. Hij straalt als we de hand drukken. Willy zal een van de 42 mensen zijn die mee mijn reis zullen bepalen. Ja, ik kan nog een hoop leren van mijn doorgaans nogal wat oudere – of liever: meer ervaren - reisgenoten. Na een kleine monstering van het gezelschap ga ik er van uit dat ik de derde jongste ‘gast’ aan boord ben.

Als ik de juiste bus en chauffeur heb gevonden, komt er nog iemand af met een grote roze koffer. Het ietwat meewarige, beetje slungelachtige meisje loopt nog eens over en weer om vervolgens een hoop documenten boven te halen en vooral glimmend om zich heen te staren. Ik hoop echt dat ze op ‘mijn’ bus zal zitten.

Ja, ze zit op onze bus en ze zal ons gedurende de komende zeventien dagen onder haar vleugels nemen. Marja zal – zo blijkt later – een absolute meerwaarde betekenen op onze reis en op haar heel eigen wijze de kleine euvels verklaren, minimaliseren en vooral oplossen.

Onze chauffeur George lijkt een wat gesloten maar ervaren man. Al gauw leren we hem kennen als een correcte kerel die wel graag de puntjes op de ‘i’ zet als het op orde, netheid en dergelijke van Zijn Bus aankomt. Gelijk heeft hij. Over zijn rijkwaliteiten geraken we ook nu nog niet uitgepraat, maar daar ga ik niet op vooroplopen.

Ja, een vreemde combinatie, deze oude rot en pril geweld dat een horde Hardwerkende Vlamingen – haha, waarvan naar ik schat al 80% genietend van een of ander pensioenstelsel – zal begeleiden naar Spanje, en bij voorkeur ook weer terug. Een mengeling van het Vlaamse middenveld, beenhouwers-op-rust, allemaal mensen met een eigen verhaal dat ze naar eigen goeddunken met mekaar zullen delen. Zelf luister ik soms sprakeloos, iets wat normaliter toch zeldzaam is. Het zijn dan ook de reisverhalen die mij het meeste interesseren, maar ook de levensloop van mijn reisgezellen kunnen mij boeien.

Als iedereen – we zijn met 41 reizigers, dus 43 mensen in totaal – zijn vooraf besproken plekje heeft gevonden, lijken we compleet. Naast me zit Michel, een op het eerste zicht wat hoekige man die duidelijk zinnens is zijn reis toch een beetje naar zijn hand te zetten. Maar, willen we dat stiekem niet allemaal, toch?

9000a.jpg 

We maken kennis en het lijkt wel los te lopen. Vervolgens blijkt dat de bus toch niet helemaal volzet is waardoor er hier en daar toch enkele duozits leeg blijven. Mijn verse buurman maakt daar gretig gebruik van en claimt een tweezit in enkele rijen voor mij. Marja probeert dit zo goed en zo kwaad mogelijk in goede banen te leiden met algemene tevredenheid tot gevolg. En zo hoort het ook.

Ok, geen buurman dan, denk ik. Ook goed voor hem, gezien hij nu ook evenveel comfort kan genieten als ik. Dat het stil zou worden tijdens de rit is dan nog een waanbeeld want deze gedreven verteller zal ons 17 dagen lang onderhouden met sterke verhalen. Een dag verder lijkt hij al een toffe gozer, net zoals mijn voor- achter- en zijburen. Het is je natuurlijk ook geraden om zo snel en zo minzaam mogelijk contact te maken gezien we voor maar liefst 17 dagen redelijk met elkaar opgezadeld zullen zitten.

Wat zeg ik? Ik moet na twee dagen al vaststellen dat ik mijn veertig reisgezellen langzaam aan als vrienden begin te beschouwen, ook al ken ik nog maar enkele voornamen. Samen reizen doet wat met een mens.

Het is nog stil als we in de grijze ochtend ons land verlaten. Als we in Assevillers een eerste stop houden, zijn we al ruim twee uur aan het rijden. Ik herinner me deze grote ‘Aire’ van mijn recentste Normandië trip. Ook nu levert dit een prima cappuccino op en tijd om de benen te strekken.

Zo zal het gezelschap om de twee uur even halt houden om de luxueuze zetels te verlaten en even een frisse neus te halen. Niet alleen handig maar ook wettelijk verplicht. Terwijl het gros van mijn gezelschap de ene zetel voor een andere stoel in de cafetaria inruilt, geniet ik van het zicht en van de andere reizigers die straks ook een glimp van de Eiffeltoren zullen proberen op te vangen.

Het einddoel van de eerste dag is Poitiers alwaar we een eerste nacht zullen doorbrengen. Onderweg wordt er nog even wat langer halt gehouden in Tours. Hier kunnen we de kathedraal bezoeken en even rondwandelen. We zijn er nog bijlange niet maar het vakantiegevoel komt toch al opzetten.

Verschillende mensen maken er gebruik van om onze gids wat te polsen. Onderweg heeft ze ons – alleszins mij toch – al gewonnen met haar diepe warme stem en lekkerste ‘g’ die ik ooit gehoord heb. Ze klinkt alvast professioneel en lijkt haar zaakjes wel voor mekaar te hebben. ’s Avonds worden de fondsen voor de extra excursies ingezameld. Een wat ondankbare en delicate zaak maar het moet nu eenmaal gebeuren.

De volgende dag is het nog een slordige 500 km rijden. We steken uiteindelijk de Spaanse grens over en kunnen we bij de volgende halte onze koffie of wat dan ook in het Spaans bestellen. We zijn in Spanje! 

SAN SEBASTIAN

We rijden door naar San Sebastián, dé culinaire hoofdstad van Europa naar het schijnt. We worden afgezet aan de ‘mercado’ op de Boulevard Zumardia en wandelen in groep – ja, in groep – door de stad om vervolgens een van de drie heuvels op te gaan. Boven bevind zich de restant van een fort en wappert de Baskische vlag. Het weer is prachtig en de licht bevolkte stranden liggen ver beneden ons op te warmen.

2003 SSeb vlag436.jpg2060 SSeb Ayuntamiento447.jpg 

Als we samen terug naar beneden gaan, wandelen we naar het ayuntamiento of stadhuis. Van daaruit kan iedereen geruime tijd doorbrengen in de stad. Zelf wandel ik graag langs de jachthaven, de grote pleinen en doe nog enkele vergeten aankopen van eerder praktische aard. Checklists zijn nooit volledig, waarvan akte.

2041 SSeb Pl de la Constitucion445.jpg2065 SSeb beach450.jpg 

In de vooravond stijgen we in richting Bilbao, wat nog een uurtje rijden is. Daar aangekomen en na een lichte maaltijd (…) brachten we onze eerste nacht op Spaanse bodem door. Nu is het voor het echt!

Verliep deze reis dan echt rimpelloos? Neen, maar niets om u zorgen over te maken. Bekijk het vooral zoals de overgrote meerderheid van mijn reisgenoten ze bekeek: goed gekruid en af en toe verrassend van smaak… 

BILBAO 

Dinsdag 25 september lijkt een wat grijze dag en daar zal niet snel verbetering inkomen. Het zuiden van het land krijgt het hard te verduren en wij zullen de volgende dagen enkel naar het zuiden rijden. Het kan toch niet waar zijn zeker? Was dit de bedoeling? Ik dacht het niet.

Marja lijkt ons te willen sussen met een extraatje. En ja hoor: nu we toch in Bilbao zijn en redelijk vroeg de hort op zijn, kunnen we nog even stoppen aan het Guggenheim Museum. Niet om het te bezoeken, maar wel om eens rond te lopen en de architectuur in ogenschouw te nemen.  Daar aangekomen staat de zon, eerder een waterzonnetje, haar weinige licht af te geven op de veelal metalen buitenbekleding van het gebouw. Dit geeft al snel een gouden gloed af en levert mooie beelden op.

3007 Bilbao Gugg457.jpg 

Aan de kant van de rivier Nervión staat de indrukwekkende sculptuur ‘Maman’ van Louise Bourgeois. Neen, echt mooi is het niet maar toch wel fascinerend. De moederspin lijkt wel het museum te bewaken. De aanwezige gekleurde ballonnen geven het gebouw een complementair speels karakter. Het weer trekt open en voor ons, amateurfotografen, is het echt genieten om de vormen een beetje verantwoord op beeld te krijgen.

3018 Bilbao MAMAN by Louise Bourgeois460.jpg 

We komen in de provincie Castilia y Leon. Als we onderweg nog eens stoppen bij het Cartuja de Miraflores lijkt het weer al heel wat beter. Persoonlijk vind ik niet zoveel aan dit 15e eeuwse klooster. De residenten blijkbaar ook niet want deze hebben absolute stilte gezworen.

In de kapel van het klooster – het enige wat eigenlijk kan bezocht worden – staat het bol van fraaie historische retabels en een imposant muuraltaar, dat wel. Maar dit lijkt me wat al te stoffig en knullig. Ik heb niets tegen religie en kerkelijke kunst maar dit is me toch een beetje te suf om de vakantie mee op gang te trekken. Hoe dan ook, dit klooster is bijna verplichte kost voor iedere passant naar Burgos. De film die later in de bus vertoont wordt, bevestigd mijn idee over het hedendaagse opzet. Geen Oscarmateriaal.

Op weg naar Burgos krijgen we weerom een portie geschiedenis in de nek gedraaid. Gelukkig in kleine porties maar het is nu eenmaal nodig om toch een beetje inzicht te krijgen in wat we allemaal voorgeschoteld krijgen. Marja beheerst dit perfect. Misschien een beetje té academisch, maar altijd verstaanbaar en duidelijk qua inhoud. Daarenboven moet zij dit wel in de bus doen want in de meeste toeristische steden is het verboden te gidsen door niet geregulariseerde (?) gidsen. Ja, broodroof is nu net datgene wat de Spanjaarden vandaag kunnen missen als kiespijn.

Volgende keer: Burgos & Segovia