09-12-12

Tarkus' choice

Yes, ik loop ontzettend achter met mijn visie op een rits nieuwe en andere op zijn minst vers uitgebrachte geluidsdragers die onlangs op allerhande wijze, maar steeds legaal, bij mij terecht kwamen. Hoge tijd dus om deze ruimte even te besteden aan een hoop nieuw spul dat momenteel rondjes draait in mijn habitat. Mijn mening is natuurlijk relatief; ik ben tenslotte gewoon een kerel met een internetconnectie...

hackett.jpgLaten we beginnen in grote stijl. STEVE HACKETT, nog steeds een van de meest unieke, creatieve en boeiende muzikanten ter wereld laat nogmaals van zich horen. Hadden we recent nog de collaboratie met Yes’ Chris Squire, hier hebben we wederom een werkelijk formidabele schijf van De Meester zelve.

In navolging van zijn eerder uitgebrachte ‘Genesis Revisited’, volgt nu (part) ‘II’ en dat verdient toch wel wat aandacht van zowel de newbie als de klassieke Genesisfans. Inderdaad, Hackett grijpt oude Genesissongs aan om deze dubbelaar vol te stouwen met versies die frisser, energieker klinken dan vele van de oorspronkelijke opnames.

Nu kijk ik wel uit want aan ‘Foxtrot’, ‘The Lamb…’ of progmonsters als ‘Supper’s Ready’ word normaliter niet aangekomen. Hackett wel dus, temeer: hij heeft ze mede geschreven en origineel, dus om en bij 40 jaar geleden, ingespeeld. En ik herhaal: de meeste van deze nieuwe versies klinken een pak beter dan de originele. Uiteraard heeft dat met de nieuwe opnametechnieken te maken maar nog meer door de hele bende Prog Royalty die een stukje mag bijdragen. Ik noem maar de onvermijdelijke Steven Wilson, Neal Morse, Michael Akerfeldt (nuja, prog?), John Wetton, Francis Dunnery en Roine Stolt en dit bovenop Hacketts eigen superbe band.

Loopt er dan werkelijk niets mis? Eigenlijk niet. Het vergt van de Genesis purist misschien wel even aandacht om de breekbare stem van Peter Gabriel te vergeten en de anderen te aanvaarden maar instrumentaal is dit werkelijk onwaarschijnlijk straffe kost in zowel zijn subtiliteit (The Lamia, Fly on a Windschield met vette Moogs en Hacketts fenomenale gitaargeluid) of getrouwheid aan het origineel (Blood on the Rooftops en Entangled). De meester laat zich ook lekker gaan met ‘…in that quiet Earth’. Het helpt zeker als je de originele versies kent. Het is leuk deze te vergelijken. Toch vind ik dat zelfs de niet ingewijden best plezier aan deze cd kunnen beleven als ze openstaan voor de soms wat vreemde kronkelingen in deze composities.


So-CD-3-CD-Special-Edition-Set_scaledownonly_638x458.jpgEen kleine stap is het naar PETER GABRIEL. Het legendarische album ‘So’ is 25 jaar oud en dat is  voor de man en meer nog voor het label reden genoeg om deze ‘nog’ maar eens uit te brengen. Zelf had ik nog geen remaster, dus dit was de gelegenheid om dit goed te maken gezien ik de beste herinneringen aan dat album heb en ook de nodige nostalgie dan weer de kop opsteekt.

Het mooie doosje (for what it’s worth..) herbergt daarenboven een liveregistratie van de man uit 1987 in Athene op twee extra schijfjes. En dat alleen al maakt de aanschaf verantwoord. Gabriel was toen ‘mega’ in de hitparades en een absolute topact op festivals. Deze status kon hij nadien niet echt meer ophouden maar hij ging zeker niet in een hoekje zitten klagen. Soundtracks en meer experimentele muziek werden zijn deel. Peter Gabriel is vandaag nog altijd zeer actief en het is is altijd een plezier om zijn stem te horen. En met dit album, dat uiteraard zeer eighties klinkt maar vandaag dus nog beter klinkt, is dat niet anders.

Kamelot-Silverthorn.jpgIets totaal anders in natuurlijk het nieuwe KAMELOT album ‘Silverthorn’. Gedoodverfd als (nu al) een absoluut meesterwerk, verdient dit toch wel extra aandacht. Is al de commotie verantwoord? Ja en neen.

Kamelot heeft dus na het vertrek van Khan een andere zanger in dienst genomen en laten we daar eerst en vooral kort over zijn: dit is een schot in de roos. Tommy Karevik van de toch wel obscure band Seventh Wonder, is de nieuwe man. De muziek op ‘Silverthorn’ wijkt niet zo heel veel af van de vorige albums. Het duistere van ‘Poetry for the Poisoned’ blijft behouden en het verhaal is ook al niet echt een komedie te noemen. Daar loert Kamelot’s gothik-randje om de hoek. Muzikaal klinkt het ook allemaal gelijk bekend. Na de opener ‘Sacrimony’ – ongetwijfeld de metal YouTube hit van het jaar – zet sterk in en doet de verwachtingen groeien. Deze worden wel ingevuld maar niet altijd. ‘Ashes to Ashes’ is niet meteen het strafste dat de band uitbracht. ‘Torn’ lijkt een overschot van ‘Ghost Opera’ maar houdt de aandacht wel vast. Een ander hoogtepunt is zeker het gevoelige ‘Song for Jolee’, gevolgd door ‘Veritas’, waarin de koortjes van Elize Ryd en Amanda Somerville extra sfeer geven. Elize is meermaals present en haar stemgeluid is steeds een plezier om te horen.

Ik moet besluiten dat ‘Silverthorn’ best een sterk album is maar tevens (oh cliché) dat ‘Epica’ of ‘Karma’ niet meer geëvenaard zullen worden. Kamelot kiest nog wel voor de bombastische symfonische aanpak maar de songs blijven niet zo snel hangen dan vroeger het geval was. Het tempo ligt lager wat toch wel punten kost. Maar een net-iets-minder Kamelotalbum mag je gerust naast het beste werk van vele andere bands plaatsen, als je weet wat ik bedoel.

marillion_live_cover-1024x921.jpgMARILLION ‘Best.Live.’. Het lijkt echt een titel voor een live album dat snel wat geld moet opleveren. Maar dat zou een schromelijke vergissing zijn van mijnentwege van ‘Best.Live.’ is werkelijk een schitterende compilatie van liveopnamen die da band maakte tussen 2003 en 2011. Komt daarbij dat de keuze van nummers mijn goedkeuring draagt.

Marillion ligt me de laatste jaren al een pak minder nauw aan het hart dan vroeger. ‘Happiness is the Road 1 & 2’ waren al geen hoogvliegers, om maar iets te zeggen. Maar niet getreurd; met songs als ‘Neverland’, ‘King’, ‘Hotel Hobbies’ (!), ‘This Strange Engine’ of de heerlijke afsluiter ‘’Man of a thousand Faces’ zit je altijd goed en krijg je een mooi beeld van wat de band vandaag voorstelt. Pluspunt is dat deze dubbelaar in een schitterende digipack verpakt is en aan een weggeefprijs bij uw dealer ligt.



gazpacho.jpgMuzikaal niet zo veel verder ligt de Noorse band GAZPACHO en zij leveren dit jaar ‘March of Ghosts’ af. Niet gemakkelijk, ik zeg u dit reeds. Zelf volg ik de band al een vijftal jaar en ben langzaam in hun vreemde wereld van prog/post-rock en soundscapes kunnen binnendringen.

Gazpacho vergt (toch voor mij) veel tijd om te verwerken en begrijpen. Wat op het eerste gehoor nogal minimalistisch klinkt, kan na korte tijd enerverend gaan werken. Doch eens gebeten door het trage ritme, de Steve Hogarth-achtige ijle zang en de betoverende instrumentatie, ben je verkocht.

Gazpacho dien je te beluisteren met zo min mogelijk licht aan, een goed glas en af en toe wat door-zettingsvermogen. Pas dan, en na enkele herhalingen van dit proces, ontdek je de schoonheid hiervan.

kowtow.jpgEindelijk was het dan zo ver. Nog één PENDRAGON album ontbrak mij, nl ‘Kowtow’. En het was alsof de band mijn kreet hoorde en alsnog besloot om dit tweede album van de band (1988) alsnog op te kuisen en terug uit te brengen. Het debuut ‘The Jewel’ had deze behandeling al gekregen en daar was ik al erg blij mee. Met ‘Kowtow’ ook, maar dan meer voor de volledigheid van de discografie dan door de inhoud. Ik kende het album uiteraard, en moet ook nu nog, ondanks dat het ook weer veel properder klinkt dan het origineel, toch vaststellen dat de band sindsdien echt geëvolueerd is in de positieve zin. Andersom zou belachelijk zijn natuurlijk.

Er staan songs op die ook vandaag nog af en toe worden hernomen op het podium, zoals ‘The Mask’, ‘2 am’, ‘Total Recall’ of het titelnummer. Het al te opgewekte karakter van de andere songs maken het wat gedateerd en tegelijk een brok nostalgie. Toen ik Pendragon kreeg aangeboden begin jaren negentig was deze nog niet zo lang uit, maar vandaag kan de band wel terugkijken op absolute meesterwerken. En het einde is nog niet in zicht.

13:24 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.