16-12-12

Uriah Heep 15/12/12, Spirit of '66 Verviers

‘Stealin’ while I should have been buyin’…’

Zo voelde ik me tijdens en vooral ook na het concert van het legendarische Uriah Heep zaterdag jongsleden. Je betaalt je ticket, rijdt een slordige 130 km om een van je favoriete bands te zien en dan beseffen dat het dat allemaal méér dan dubbel zoveel waard was.

Normaliter maak ik de verplaatsing naar het verre Verviers  enkel en alleen als het om zeer bijzondere gelegenheden gaat en Uriah Heep is nu geen band die zich opsluit maar bijna permanent op de baan is. Mijn concertmaat en mede Heepfanaat had ze nog nooit gezien (duh!) waardoor een collectieve verplaatsing in de goede richting aan de orde was.

De keigezellige keet Spirit of ‘66’ was kort na de bekendmaking al uitverkocht dus maar goed dat we er als de kippen bij waren om de juiste beslissing te nemen.

Heep  leverde vorig jaar met ‘Into the Wild’ een bere-vette cd af  en hiermee is de band dan ook weer bijna een jaar onderweg. Een rocklegende met meer dan 40 jaar ononderbroken activiteit heeft dan ook een Ton materiaal om uit te kiezen. Gelukkig wisten ze ook nu weer een ideale mix te maken door nieuwe, oudere en gelukkig veel ‘jurassic’ songs op de setlist te plaatsen. Uiteraard ontbreken er dan een hoop songs die je zelf al langer dan je lief is in je muzikale bagage meezeult, maar niet getreurd! Het was echt straffe kost wat deze veteranen presenteerden. En ja, natuurlijk ‘very ‘eavy’ maar steeds ‘very ‘umble’.

Lekker vol en gevuld met vooral leeftijdsgenoten en een pak ouder met hier en daar een jongere kop, maar duidelijk een ‘Heep-publiek’ (heel duidelijk te onderscheiden van een Netsky-publiek) liep de sfeer al goed op tot de band met een fiks half uur vertraging er dan toch aan begon. Geen support-act, dat werd ons gelukkig bespaard.

121215 Uriah Heep 030003.jpg

121215 Uriah Heep 288017.jpg

Er werd flink ingezet met het toch wat obscure maar harde ‘Against the odds’ van het album ‘Sea of Light’. En hier wrijf ik het er nogmaals in: de jaren negentig waren misschien niet echt topjaren voor de band maar ‘Sea of Light’ (’95) en ‘Sonic Origami’ (’98) waren en zijn nog echt geweldige platen die al te snel vergeten worden.

Goede zaak dan ook om hiermee van start te gaan. Vorige cd ‘Wake the Sleeper’ werd even aangeraakt met ‘Overload’.  Nu was al duidelijk dat Heep niets aan volume en dynamiek heeft ingeboet. Ik zag ze laatst op Bospop twee jaar geleden en daar speelden ze de weide plat. Kan je nagaan wat zij in deze bescheiden club teweeg brachten.

121215 Uriah Heep 085011.jpg

121215 Uriah Heep 271016.jpg

De symbiose tussen het gitaarwerk van oerlid Mick Box en de stuwende Hammond- en andere toetsen van Phil Lanzon was zo vet dat mijn weinige haren in permanente staat van erectie stonden. (If you pardon my french).  Box, veelal gekluisterd aan zijn wah-wahpedaal en met een permanente sardonische glimlach op zijn gelaat, amuseerde zich duidelijk.

Toch al snel tijd om terug te grijpen naar de begindagen van de band, m.a.w. naar de prille seventies. ‘Traveller in Time’, het opzwepende ‘Sunrise’ en ‘All my Life’ (uit ‘Demons and Wizards’) brachten ons terug naar onze jonge(re) jaren maar klonken gewoon oerdegelijk .

121215 Uriah Heep 371023.jpg

121215 Uriah Heep 319018.jpg

121215 Uriah Heep 383027.jpg

Een van mijn favoriete meer recente songs is ‘Between two Worlds’ uit het onvolprezen ‘Sonic Origami’. Dit is dan ook Heep ten voeten uit. Redelijk basis maar met een Drive om ‘U’ tegen te zeggen. Heerlijke samenzang en goed in het gehoor liggend. Veel beter kon het niet worden, dacht ik toen al. Toch ondermijnde ‘Stealin’ deze gedachte al gelijk. Bernie Shaw, zonder twijfel een van de beste classic rock zangers ooit, wist met zijn humor en charme de club mee te slepen in het refrein en de zangpartijen te laten overnemen en dirigeerde deze met overtuiging.

Overtuiging genoeg overigens want haast alle bandleden staan constant met de glimlach op het gelaat te spelen. Misschien omdat het de voorlaatste show voor de eindejaarsbreak was zoals Bernie vertelde. Maar zeker ook omdat Heep niets te verbergen heeft en nog steeds oprechte hardrock weet te brengen met nauwelijks aandacht voor wat er in de media over hen geschreven word of wat de heersende trends zijn. Na een concert van Heep lijkt de heersende ethervervuiling eerder een marginaal randgekibbel, alle hypes ten spijt. Voilà, het is er uit.

121215 Uriah Heep 507031.jpg

121215 Uriah Heep 537035.jpg

121215 Uriah Heep 552036.jpg

Het recentste album werd aangekaart met ‘Nail on the Head’ en de titeltrack ‘Into the Wild’. Van het eerste ben ik niet zo gek maar het andere is gewoon waanzinnig in een live uitvoering. Dit is geen band op zijn retour, zij worden eigenlijk gewoon beter met de decennia! Drummer Russel Gilbrook, met zijn 48 jaar het broekje van de band, is wat men dan noemt een ‘powerhouse’ drummer. Hard op de toms en veel subtiele breaks.

Vanaf dan was het grabbelen in de retrobox (pardon?).  ‘Gypsy’ mét de lange originele intro is en blijft een van de ultieme Heep-klassiekers, net zoals ‘July Morning’ en het akoestische ‘Lady In Black’, dit laatste ingeleid door leuke anekdotes van Mick Box. Genieten van dit rustpunt met de subtiele baspartij van Trevor Bolder (ja, die was ooit nog een ‘Spider from Mars’. . .).  ‘Lady in Black’, met zijn iconische refrein, werd wederom vocaal ondersteund door het publiek en gedreven door massaal handgeklap. Intiemer kon het bijna niet worden. Gelukkig maar.

121215 Uriah Heep 649048.jpg

121215 Uriah Heep 335021.jpg

Hiermee was de set zowat afgesloten maar er werd gelijk terug in gang geschoten met ‘Free & Easy’, een redelijk snel nummer van het nu zowat vergeten ‘Innocent Victim’. Hiervoor nodigde Bernie een goed half dozijn meiden uit om op het podium mee te ‘headbangen’, of wat daar dan voor moest doorgaan. Dit leverde deze band, die toch altijd een stoffig imago diende mee te slepen een frisse en eerder frivole aanblik. Mick Box glunderde tussen al dat jonge(re) geweld. Het was tegelijk verfrissend en irreëel maar zeker amusant.

121215 Uriah Heep 613045.jpg

121215 Uriah Heep 622047.jpg

121215 Uriah Heep 053007.jpg

Een Heep concert kan niet anders afsluiten dan met hun grootste – of op zijn minst bekendste – song ‘Easy Livin’. Het hoeft geen betoog dat dit de spreekwoordelijke klap op de vuurpijl was om deze fantastische avond mee af te sluiten.

Nadien nog de resterende drankbonnen verwerken en zwoegen om de volgepakte club te verlaten. Enkele omliggende straten verkend, waardoor we ons plotseling in het centrum van Luik bevonden ondanks een feilloos werkende gps… een tankbeurt en inslaan van overbodige en vooral ongezonde snacks en een grote alcoholcontrole even voorbij Geel (we hebben gewonnen!), maakte dat het ruim 0130u was tegen dat we terug in de Koekenstad waren. Top-avondje dus!

16:54 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.