19-12-12

Iced Earth, Evergrey e.a., Trix, 18/12

I love it when a plan comes together! 

Mijn relatie met de Amerikaanse metalband Iced Earth is een beetje onduidelijk en vaag. Ooit heb ik iemand van zijn IE cd’s afgeholpen – met de idee dat die ooit wel hun geheimen zouden prijsgeven. Maanden – jàààren hebben ze onaangeroerd op de plank gestaan. Alleen al de reputatie van de band deed me beslissen ze te houden maar een snelle audio-scan deed me niet overstag gaan om ze ten voeten uit te beluisteren.

Het laatste album, ‘Dystopia’ heb ik ook weer voor een prikje binnengehaald maar met hetzelfde resultaat. Een klein stemmetje binnenin zei me dat ik niet goed bezig was. Het was dus alles behalve fan-zijnde dat ik dinsdag toch afzakte om deze band eens live te zien en te kijken of ze me konden inpakken met hun live presentatie. In een weekje vakantie en enkele lege avonden voor de boeg, leek me dit verantwoord.

Daarenboven stond Evergrey ook op de affiche wat op zich het ticket verantwoordde. Maar er stonden nog twee bands op de planning en daar moesten we eerst even door. En ja, ook dat viel best mee.

Het Finse DEAD SHAPE FIGUREmocht de avond in gang zetten en deed dat met de nodige power. Slechts een handvol mensen was al aanwezig waarond ik (duh) en de usual suspects. DSF is een keiharde trashband die elementen van metalcore in zijn muziek verwerkt. Zo zijn de vocals erg gelijkend op ik zeg maar , Lamb Of God, en zijn de zanglijnen erg eendimensioneel, wat op zich niet altijd een minpunt is.

P1060153098.jpg

P1060148097.jpg

Middels een moordend tempo, furieuze songs en een erg gedreven frontman – tot tweemaal toe dook hij de nog erg lege zaal in om volk naar voor te trekken – wisten ze me toch mee te slepen. Veel langer dan het afgesproken halfuurtje had het ook weer niet moeten duren want muzikaal vond ik het niet echt boeiend, sorry.

Meer in de goeie richting die de avond zou sturen, kregen we na een kwartiertje al STEEL ENGRAVEDvoorgeschoteld. Dit was pure en erg traditionele heavy metal waar er helaas misschien, een beetje te veel bands van zijn.

121218 Iced Earth 024005.jpg

121218 Iced Earth 090021.jpg

Deze band uit Duitsland (ze konden van overal zijn, ik zou het niet gemerkt hebben), beschikt wel over de nodige know-how om te groeien maar na drie songs kon leek het of ze een beetje bleven steken in hetzelfde patroon. Op zich niets mis mee maar wel erg mainstream. Zanger Marco Schober is een zeer klassieke metalzanger. Jammer dat hij in zowat elk nummer een zelfde zanghoogte aangreep en zo nogal clichématig begon over te komen.

121218 Iced Earth 066015.jpg

121218 Iced Earth 138023.jpg

121218 Iced Earth 108022.jpg

Langs de andere kant kon ik hier redelijk van genieten net omdat het allemaal zo bekend in de oren klonk, maar echt aangrijpen deed het mij niet. Steel Engraved is een ideale supportband voor elke metalband die wat hoger op de trede staat en hier zal altijd wel een publiek voor zijn.

EVERGREY! Voor de zoveelste maal dat ik de aan het werk mocht zien maar jammer genoeg weeral in een support situatie. Alleen al de soundcheck door de roadies deed me kippenvel krijgen.

Tom & co staken van wal met ‘Leave it Behind us’ uit het recentste album ‘Glorious Collision’. Was het geluid eerst even wat wollig, tegen dat de openingssong in de helft was, stond dit volledig op punt en werd het een klein uurtje genieten van een van mijn favoriete bands.

Ondanks de korte speeltijd was de set mooi uitgebalanceerd. Zo vonden we ‘The Masterplan’ als tweede nummer en waren de reacties uit het ondertussen aangegroeide publiek meer dan enthousiast.

121218 Iced Earth 174033.jpg

121218 Iced Earth 161025.jpg

Het ‘In Search for Truth’ album werd wederom aangesproken voor het slepende en complexe ‘Rulers of the Mind’. Een decennium geleden viel ik hier bijna letterlijk van achterover en ook vandaag nog pakt dit me bij de keel. Hetzelfde verhaal bij ‘Blinded’, lang de opener van de set geweest en nu gelukkig nog steeds op de setlist. Ondertussen kon ik nog een plectrum van Tom Englund bemachtigen, wat de puber in mij toch weer tevreden stelde. Tegelijk moest ik ook vaststellen dat ik mijn gehoorbescherming in het heetst van de strijd verloren ben.

121218 Iced Earth 247041.jpg

121218 Iced Earth 301049.jpg

‘As I lie here bleeding’, wederom een song die onder je vel en je ribben kruipt… Hiervan brachten ze een haast perfecte versie. Het gitaarwerk van Marcus Jidell (ex-Royal Hunt) werd regelmatig in de spotlight gezet, weliswaar met enkele sarcastische opmerkingen van Tom. Maar het samenspel van de twee mannen leverde enkele muzikale hoogtepunten op.

Tom Englund, een boomlange man die toch wel een glas kan verdragen, besloot om na enkele Blauwe Chimays de sterke drank maar aan de lippen te zetten. Sommige zaken nemen blijkbaar geen keer in Evergrey terwijl na al die jaren toch stilaan beter zouden moeten weten… maar het spelplezier én kwaliteit bleef op een hoog niveau. En dan zal het mij worst wezen wat en hoeveel er op het podium verzet word.

121218 Iced Earth 313052.jpg

121218 Iced Earth 340054.jpg

Met ‘Frozen’, een wat minder bekende track, viel ik even stil, het kan niet atijd feest zijn natuurlijk. Doch daarna volgden er nog drie klappers in de vorm van ‘Recreation Day’, ‘Broken Wings’ en ultieme afsluiter ‘A Touch of Blessing’.

Evergrey stond weer als een huis en ondergetekende was weeral erg onder de indruk. Mijn komst naar de Trix was voor mij al verantwoord. Maar de headliner zou zich ook niet onbetuigd laten. 

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&...!

ICED EARTH was een ander paar mouwen!

Met een tiental studioalbums op zijn actief en een hoop liveopnamen en dvd, was het nu eindelijk tijd voor de confrontatie in een live omgeving.

Iced Earth is – voor wie het nog niet moest weten – een Amerikaanse metalband uit Florida. Wat ik de band altijd wel het voordeel van gegeven heb, is dat ze ontzettend ‘true’ zijn. Een echte no-nonsense band die buiten de fantasierijke wereld waarmee ze hun songs volkleuren, ook bestaat uit redelijk ‘constitutionele’ US-citizens. Zonder er politiek bij te sleuren gebruikt de band hun materiaal m.i. tot als metafoor voor wat er echt op hun lever ligt.

Oerlid en gitarist Jon Schaffer is ondertussen een ‘American Icon’ geworden; als je de kans hebt om de dvd ‘Gettysburg (1863)’ eens te bekijken, weet je gelijk waarover ik het heb. Hun epische werk op de cd ‘The Glorious Burden’ haalt naast andere historische thema’s vooral de Amerikaanse Burgeroorlog aan. Op de dvd maakt Schaffer met een gids een wandeling over het slagveld en dan zie je plots een heel andere man dan de gitarist van de band.

ANYWAY!

De indrukwekkende backdrop met het logo van de band maakte al gelijk indruk en toen de band het podium betrad en van wal stak met ‘Dystopia’, het titelnummer van de band’s recentste cd, wist ik al gelijk van waar de wind ging komen.

121218 Iced Earth 442057.jpg

121218 Iced Earth 452059.jpg

Dit was heel wat anders dan het geluid van de naar mijn mening toch wat ondergeproduceerde cd’s. Ik werd omzeggens van mijn sokken geblazen door het coherente bandgeluid, de presentatie van de band en zeker het muzikale vakmanschap van de heren. Hier stond een geoliede band waarbij geen millimeter ruimte was voor zotternijen of egotripperij.

Nieuwe frontman Stu Block is de juiste man op de juiste plaats; hij maakte een zelfzekere indruk en heeft een erg variabel stemgeluid dat bij momenten door merg en been ging. Hij is zeker een waardige opvolger voor (recente) voorgangers Matt Barlow en Tim ‘Ripper’ Owens. Het gitaarwerk van Jon Schaffer beperkt zich vooral tot de ritmepartijen maar daar grossiert hij dan ook geweldig in.

121218 Iced Earth 469063.jpg

121218 Iced Earth 497067.jpg

De andere gitarist Try Steele leverde oorstrelende solo’s welke van op elke plaats in de zaal mooi boven het toch redelijk brutale totaalgeluid uittorenden. Muzikaal is de band niet vies van een weinig dramatiek waardoor het totaalgeluid soms nogal eens bol staat van de pathos, iets waar wij als nuchtere Europeanen dan soms weer een moeite mee hebben.

Zoals eerder gesteld ben ik geen kenner van de band laat staan hun wapênfeiten en slechts enkele songs zijn met titel en al blijven hangen bij mij. Zo hoorde ik ‘Burning Times’, ‘V’, ‘I Died for You’ en uiteraard ook ‘Anthem’. ‘Dark City’ en ‘The Hunter’ waren zeker en vast de hardste songs van de avond. De band kwam twee maal terug en daarvan herinner ik me een ingetogen versie van ‘Melancholy’ waarbij op de juiste momenten de band wederom voluit ging.

121218 Iced Earth 576081.jpg

121218 Iced Earth 601085.jpg

121218 Iced Earth 674094.jpg

121218 Iced Earth 551074.jpg

Op enkele uitzonderingen na bestaat het repertoire van Iced Earth uit relatief korte songs, dus we kregen heel wat te horen die avond. Ik zal er nu wel werk van moeten maken om die allemaal eens op te snorren op het half dozijn cd’s tot mijner beschikking.

Iced Earth heeft aan mij geen grote fan gewonnen maar ik weet nu waar ze voor staan en hebben nergens teleurgesteld qua live act.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=5vz4yIgnFt0#!

Tegen het einde liepen we de leden van Evergrey nog tegen het lijf aan de bar (nooit gedacht…) en werd er nog wat gesigneerd etc. Al bij al een avond die veel mooier werd dan initieel gedacht. Dit was zeer waarschijnlijk het laatste concert voor mij dit jaar. Ik ben misschien wel kieskeuriger geworden en daardoor ook niet veel teleurgesteld dit jaar. 2013 heeft in het begin nog niet veel in petto maar de festivals beloven nu al goed te worden. Weeral een reden om deze blog af en toe eens open te doen!

121218 Iced Earth 512068.jpg

 

21:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.