26-12-12

and then there was thirteen...

New Year 2013.jpg

17:31 | Commentaren (2)

19-12-12

Iced Earth, Evergrey e.a., Trix, 18/12

I love it when a plan comes together! 

Mijn relatie met de Amerikaanse metalband Iced Earth is een beetje onduidelijk en vaag. Ooit heb ik iemand van zijn IE cd’s afgeholpen – met de idee dat die ooit wel hun geheimen zouden prijsgeven. Maanden – jàààren hebben ze onaangeroerd op de plank gestaan. Alleen al de reputatie van de band deed me beslissen ze te houden maar een snelle audio-scan deed me niet overstag gaan om ze ten voeten uit te beluisteren.

Het laatste album, ‘Dystopia’ heb ik ook weer voor een prikje binnengehaald maar met hetzelfde resultaat. Een klein stemmetje binnenin zei me dat ik niet goed bezig was. Het was dus alles behalve fan-zijnde dat ik dinsdag toch afzakte om deze band eens live te zien en te kijken of ze me konden inpakken met hun live presentatie. In een weekje vakantie en enkele lege avonden voor de boeg, leek me dit verantwoord.

Daarenboven stond Evergrey ook op de affiche wat op zich het ticket verantwoordde. Maar er stonden nog twee bands op de planning en daar moesten we eerst even door. En ja, ook dat viel best mee.

Het Finse DEAD SHAPE FIGUREmocht de avond in gang zetten en deed dat met de nodige power. Slechts een handvol mensen was al aanwezig waarond ik (duh) en de usual suspects. DSF is een keiharde trashband die elementen van metalcore in zijn muziek verwerkt. Zo zijn de vocals erg gelijkend op ik zeg maar , Lamb Of God, en zijn de zanglijnen erg eendimensioneel, wat op zich niet altijd een minpunt is.

P1060153098.jpg

P1060148097.jpg

Middels een moordend tempo, furieuze songs en een erg gedreven frontman – tot tweemaal toe dook hij de nog erg lege zaal in om volk naar voor te trekken – wisten ze me toch mee te slepen. Veel langer dan het afgesproken halfuurtje had het ook weer niet moeten duren want muzikaal vond ik het niet echt boeiend, sorry.

Meer in de goeie richting die de avond zou sturen, kregen we na een kwartiertje al STEEL ENGRAVEDvoorgeschoteld. Dit was pure en erg traditionele heavy metal waar er helaas misschien, een beetje te veel bands van zijn.

121218 Iced Earth 024005.jpg

121218 Iced Earth 090021.jpg

Deze band uit Duitsland (ze konden van overal zijn, ik zou het niet gemerkt hebben), beschikt wel over de nodige know-how om te groeien maar na drie songs kon leek het of ze een beetje bleven steken in hetzelfde patroon. Op zich niets mis mee maar wel erg mainstream. Zanger Marco Schober is een zeer klassieke metalzanger. Jammer dat hij in zowat elk nummer een zelfde zanghoogte aangreep en zo nogal clichématig begon over te komen.

121218 Iced Earth 066015.jpg

121218 Iced Earth 138023.jpg

121218 Iced Earth 108022.jpg

Langs de andere kant kon ik hier redelijk van genieten net omdat het allemaal zo bekend in de oren klonk, maar echt aangrijpen deed het mij niet. Steel Engraved is een ideale supportband voor elke metalband die wat hoger op de trede staat en hier zal altijd wel een publiek voor zijn.

EVERGREY! Voor de zoveelste maal dat ik de aan het werk mocht zien maar jammer genoeg weeral in een support situatie. Alleen al de soundcheck door de roadies deed me kippenvel krijgen.

Tom & co staken van wal met ‘Leave it Behind us’ uit het recentste album ‘Glorious Collision’. Was het geluid eerst even wat wollig, tegen dat de openingssong in de helft was, stond dit volledig op punt en werd het een klein uurtje genieten van een van mijn favoriete bands.

Ondanks de korte speeltijd was de set mooi uitgebalanceerd. Zo vonden we ‘The Masterplan’ als tweede nummer en waren de reacties uit het ondertussen aangegroeide publiek meer dan enthousiast.

121218 Iced Earth 174033.jpg

121218 Iced Earth 161025.jpg

Het ‘In Search for Truth’ album werd wederom aangesproken voor het slepende en complexe ‘Rulers of the Mind’. Een decennium geleden viel ik hier bijna letterlijk van achterover en ook vandaag nog pakt dit me bij de keel. Hetzelfde verhaal bij ‘Blinded’, lang de opener van de set geweest en nu gelukkig nog steeds op de setlist. Ondertussen kon ik nog een plectrum van Tom Englund bemachtigen, wat de puber in mij toch weer tevreden stelde. Tegelijk moest ik ook vaststellen dat ik mijn gehoorbescherming in het heetst van de strijd verloren ben.

121218 Iced Earth 247041.jpg

121218 Iced Earth 301049.jpg

‘As I lie here bleeding’, wederom een song die onder je vel en je ribben kruipt… Hiervan brachten ze een haast perfecte versie. Het gitaarwerk van Marcus Jidell (ex-Royal Hunt) werd regelmatig in de spotlight gezet, weliswaar met enkele sarcastische opmerkingen van Tom. Maar het samenspel van de twee mannen leverde enkele muzikale hoogtepunten op.

Tom Englund, een boomlange man die toch wel een glas kan verdragen, besloot om na enkele Blauwe Chimays de sterke drank maar aan de lippen te zetten. Sommige zaken nemen blijkbaar geen keer in Evergrey terwijl na al die jaren toch stilaan beter zouden moeten weten… maar het spelplezier én kwaliteit bleef op een hoog niveau. En dan zal het mij worst wezen wat en hoeveel er op het podium verzet word.

121218 Iced Earth 313052.jpg

121218 Iced Earth 340054.jpg

Met ‘Frozen’, een wat minder bekende track, viel ik even stil, het kan niet atijd feest zijn natuurlijk. Doch daarna volgden er nog drie klappers in de vorm van ‘Recreation Day’, ‘Broken Wings’ en ultieme afsluiter ‘A Touch of Blessing’.

Evergrey stond weer als een huis en ondergetekende was weeral erg onder de indruk. Mijn komst naar de Trix was voor mij al verantwoord. Maar de headliner zou zich ook niet onbetuigd laten. 

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&...!

ICED EARTH was een ander paar mouwen!

Met een tiental studioalbums op zijn actief en een hoop liveopnamen en dvd, was het nu eindelijk tijd voor de confrontatie in een live omgeving.

Iced Earth is – voor wie het nog niet moest weten – een Amerikaanse metalband uit Florida. Wat ik de band altijd wel het voordeel van gegeven heb, is dat ze ontzettend ‘true’ zijn. Een echte no-nonsense band die buiten de fantasierijke wereld waarmee ze hun songs volkleuren, ook bestaat uit redelijk ‘constitutionele’ US-citizens. Zonder er politiek bij te sleuren gebruikt de band hun materiaal m.i. tot als metafoor voor wat er echt op hun lever ligt.

Oerlid en gitarist Jon Schaffer is ondertussen een ‘American Icon’ geworden; als je de kans hebt om de dvd ‘Gettysburg (1863)’ eens te bekijken, weet je gelijk waarover ik het heb. Hun epische werk op de cd ‘The Glorious Burden’ haalt naast andere historische thema’s vooral de Amerikaanse Burgeroorlog aan. Op de dvd maakt Schaffer met een gids een wandeling over het slagveld en dan zie je plots een heel andere man dan de gitarist van de band.

ANYWAY!

De indrukwekkende backdrop met het logo van de band maakte al gelijk indruk en toen de band het podium betrad en van wal stak met ‘Dystopia’, het titelnummer van de band’s recentste cd, wist ik al gelijk van waar de wind ging komen.

121218 Iced Earth 442057.jpg

121218 Iced Earth 452059.jpg

Dit was heel wat anders dan het geluid van de naar mijn mening toch wat ondergeproduceerde cd’s. Ik werd omzeggens van mijn sokken geblazen door het coherente bandgeluid, de presentatie van de band en zeker het muzikale vakmanschap van de heren. Hier stond een geoliede band waarbij geen millimeter ruimte was voor zotternijen of egotripperij.

Nieuwe frontman Stu Block is de juiste man op de juiste plaats; hij maakte een zelfzekere indruk en heeft een erg variabel stemgeluid dat bij momenten door merg en been ging. Hij is zeker een waardige opvolger voor (recente) voorgangers Matt Barlow en Tim ‘Ripper’ Owens. Het gitaarwerk van Jon Schaffer beperkt zich vooral tot de ritmepartijen maar daar grossiert hij dan ook geweldig in.

121218 Iced Earth 469063.jpg

121218 Iced Earth 497067.jpg

De andere gitarist Try Steele leverde oorstrelende solo’s welke van op elke plaats in de zaal mooi boven het toch redelijk brutale totaalgeluid uittorenden. Muzikaal is de band niet vies van een weinig dramatiek waardoor het totaalgeluid soms nogal eens bol staat van de pathos, iets waar wij als nuchtere Europeanen dan soms weer een moeite mee hebben.

Zoals eerder gesteld ben ik geen kenner van de band laat staan hun wapênfeiten en slechts enkele songs zijn met titel en al blijven hangen bij mij. Zo hoorde ik ‘Burning Times’, ‘V’, ‘I Died for You’ en uiteraard ook ‘Anthem’. ‘Dark City’ en ‘The Hunter’ waren zeker en vast de hardste songs van de avond. De band kwam twee maal terug en daarvan herinner ik me een ingetogen versie van ‘Melancholy’ waarbij op de juiste momenten de band wederom voluit ging.

121218 Iced Earth 576081.jpg

121218 Iced Earth 601085.jpg

121218 Iced Earth 674094.jpg

121218 Iced Earth 551074.jpg

Op enkele uitzonderingen na bestaat het repertoire van Iced Earth uit relatief korte songs, dus we kregen heel wat te horen die avond. Ik zal er nu wel werk van moeten maken om die allemaal eens op te snorren op het half dozijn cd’s tot mijner beschikking.

Iced Earth heeft aan mij geen grote fan gewonnen maar ik weet nu waar ze voor staan en hebben nergens teleurgesteld qua live act.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=5vz4yIgnFt0#!

Tegen het einde liepen we de leden van Evergrey nog tegen het lijf aan de bar (nooit gedacht…) en werd er nog wat gesigneerd etc. Al bij al een avond die veel mooier werd dan initieel gedacht. Dit was zeer waarschijnlijk het laatste concert voor mij dit jaar. Ik ben misschien wel kieskeuriger geworden en daardoor ook niet veel teleurgesteld dit jaar. 2013 heeft in het begin nog niet veel in petto maar de festivals beloven nu al goed te worden. Weeral een reden om deze blog af en toe eens open te doen!

121218 Iced Earth 512068.jpg

 

21:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

16-12-12

Uriah Heep 15/12/12, Spirit of '66 Verviers

‘Stealin’ while I should have been buyin’…’

Zo voelde ik me tijdens en vooral ook na het concert van het legendarische Uriah Heep zaterdag jongsleden. Je betaalt je ticket, rijdt een slordige 130 km om een van je favoriete bands te zien en dan beseffen dat het dat allemaal méér dan dubbel zoveel waard was.

Normaliter maak ik de verplaatsing naar het verre Verviers  enkel en alleen als het om zeer bijzondere gelegenheden gaat en Uriah Heep is nu geen band die zich opsluit maar bijna permanent op de baan is. Mijn concertmaat en mede Heepfanaat had ze nog nooit gezien (duh!) waardoor een collectieve verplaatsing in de goede richting aan de orde was.

De keigezellige keet Spirit of ‘66’ was kort na de bekendmaking al uitverkocht dus maar goed dat we er als de kippen bij waren om de juiste beslissing te nemen.

Heep  leverde vorig jaar met ‘Into the Wild’ een bere-vette cd af  en hiermee is de band dan ook weer bijna een jaar onderweg. Een rocklegende met meer dan 40 jaar ononderbroken activiteit heeft dan ook een Ton materiaal om uit te kiezen. Gelukkig wisten ze ook nu weer een ideale mix te maken door nieuwe, oudere en gelukkig veel ‘jurassic’ songs op de setlist te plaatsen. Uiteraard ontbreken er dan een hoop songs die je zelf al langer dan je lief is in je muzikale bagage meezeult, maar niet getreurd! Het was echt straffe kost wat deze veteranen presenteerden. En ja, natuurlijk ‘very ‘eavy’ maar steeds ‘very ‘umble’.

Lekker vol en gevuld met vooral leeftijdsgenoten en een pak ouder met hier en daar een jongere kop, maar duidelijk een ‘Heep-publiek’ (heel duidelijk te onderscheiden van een Netsky-publiek) liep de sfeer al goed op tot de band met een fiks half uur vertraging er dan toch aan begon. Geen support-act, dat werd ons gelukkig bespaard.

121215 Uriah Heep 030003.jpg

121215 Uriah Heep 288017.jpg

Er werd flink ingezet met het toch wat obscure maar harde ‘Against the odds’ van het album ‘Sea of Light’. En hier wrijf ik het er nogmaals in: de jaren negentig waren misschien niet echt topjaren voor de band maar ‘Sea of Light’ (’95) en ‘Sonic Origami’ (’98) waren en zijn nog echt geweldige platen die al te snel vergeten worden.

Goede zaak dan ook om hiermee van start te gaan. Vorige cd ‘Wake the Sleeper’ werd even aangeraakt met ‘Overload’.  Nu was al duidelijk dat Heep niets aan volume en dynamiek heeft ingeboet. Ik zag ze laatst op Bospop twee jaar geleden en daar speelden ze de weide plat. Kan je nagaan wat zij in deze bescheiden club teweeg brachten.

121215 Uriah Heep 085011.jpg

121215 Uriah Heep 271016.jpg

De symbiose tussen het gitaarwerk van oerlid Mick Box en de stuwende Hammond- en andere toetsen van Phil Lanzon was zo vet dat mijn weinige haren in permanente staat van erectie stonden. (If you pardon my french).  Box, veelal gekluisterd aan zijn wah-wahpedaal en met een permanente sardonische glimlach op zijn gelaat, amuseerde zich duidelijk.

Toch al snel tijd om terug te grijpen naar de begindagen van de band, m.a.w. naar de prille seventies. ‘Traveller in Time’, het opzwepende ‘Sunrise’ en ‘All my Life’ (uit ‘Demons and Wizards’) brachten ons terug naar onze jonge(re) jaren maar klonken gewoon oerdegelijk .

121215 Uriah Heep 371023.jpg

121215 Uriah Heep 319018.jpg

121215 Uriah Heep 383027.jpg

Een van mijn favoriete meer recente songs is ‘Between two Worlds’ uit het onvolprezen ‘Sonic Origami’. Dit is dan ook Heep ten voeten uit. Redelijk basis maar met een Drive om ‘U’ tegen te zeggen. Heerlijke samenzang en goed in het gehoor liggend. Veel beter kon het niet worden, dacht ik toen al. Toch ondermijnde ‘Stealin’ deze gedachte al gelijk. Bernie Shaw, zonder twijfel een van de beste classic rock zangers ooit, wist met zijn humor en charme de club mee te slepen in het refrein en de zangpartijen te laten overnemen en dirigeerde deze met overtuiging.

Overtuiging genoeg overigens want haast alle bandleden staan constant met de glimlach op het gelaat te spelen. Misschien omdat het de voorlaatste show voor de eindejaarsbreak was zoals Bernie vertelde. Maar zeker ook omdat Heep niets te verbergen heeft en nog steeds oprechte hardrock weet te brengen met nauwelijks aandacht voor wat er in de media over hen geschreven word of wat de heersende trends zijn. Na een concert van Heep lijkt de heersende ethervervuiling eerder een marginaal randgekibbel, alle hypes ten spijt. Voilà, het is er uit.

121215 Uriah Heep 507031.jpg

121215 Uriah Heep 537035.jpg

121215 Uriah Heep 552036.jpg

Het recentste album werd aangekaart met ‘Nail on the Head’ en de titeltrack ‘Into the Wild’. Van het eerste ben ik niet zo gek maar het andere is gewoon waanzinnig in een live uitvoering. Dit is geen band op zijn retour, zij worden eigenlijk gewoon beter met de decennia! Drummer Russel Gilbrook, met zijn 48 jaar het broekje van de band, is wat men dan noemt een ‘powerhouse’ drummer. Hard op de toms en veel subtiele breaks.

Vanaf dan was het grabbelen in de retrobox (pardon?).  ‘Gypsy’ mét de lange originele intro is en blijft een van de ultieme Heep-klassiekers, net zoals ‘July Morning’ en het akoestische ‘Lady In Black’, dit laatste ingeleid door leuke anekdotes van Mick Box. Genieten van dit rustpunt met de subtiele baspartij van Trevor Bolder (ja, die was ooit nog een ‘Spider from Mars’. . .).  ‘Lady in Black’, met zijn iconische refrein, werd wederom vocaal ondersteund door het publiek en gedreven door massaal handgeklap. Intiemer kon het bijna niet worden. Gelukkig maar.

121215 Uriah Heep 649048.jpg

121215 Uriah Heep 335021.jpg

Hiermee was de set zowat afgesloten maar er werd gelijk terug in gang geschoten met ‘Free & Easy’, een redelijk snel nummer van het nu zowat vergeten ‘Innocent Victim’. Hiervoor nodigde Bernie een goed half dozijn meiden uit om op het podium mee te ‘headbangen’, of wat daar dan voor moest doorgaan. Dit leverde deze band, die toch altijd een stoffig imago diende mee te slepen een frisse en eerder frivole aanblik. Mick Box glunderde tussen al dat jonge(re) geweld. Het was tegelijk verfrissend en irreëel maar zeker amusant.

121215 Uriah Heep 613045.jpg

121215 Uriah Heep 622047.jpg

121215 Uriah Heep 053007.jpg

Een Heep concert kan niet anders afsluiten dan met hun grootste – of op zijn minst bekendste – song ‘Easy Livin’. Het hoeft geen betoog dat dit de spreekwoordelijke klap op de vuurpijl was om deze fantastische avond mee af te sluiten.

Nadien nog de resterende drankbonnen verwerken en zwoegen om de volgepakte club te verlaten. Enkele omliggende straten verkend, waardoor we ons plotseling in het centrum van Luik bevonden ondanks een feilloos werkende gps… een tankbeurt en inslaan van overbodige en vooral ongezonde snacks en een grote alcoholcontrole even voorbij Geel (we hebben gewonnen!), maakte dat het ruim 0130u was tegen dat we terug in de Koekenstad waren. Top-avondje dus!

16:54 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

12-12-12

Rondreis door Spanje, deel 9 (slot)

 

Spanje logo 9.jpg

---- slot ----

Barcelona, vervolg

De volgende dag beginnen we toch een beetje cultureel en rijden naar Park Guëll, voor eeuwig en altijd verbonden met de naam Gaudí. In het begin van de 20eeeuw leefde het plan om hier een aantal luxewoningen te zetten. Helaas zijn er uiteindelijk maar twee van gebouwd. De architect Antoni Gaudí kreeg hier later vrij spel om het park te verfraaien. Nu kan je er over discuteren of het wel een fraaie bedoening is.

15146 Ba PG300.jpg

Zelf ben ik niet van het type dat ‘oud’ en ‘kunst’ altijd aan ‘mooi’ of ‘prachtig’ koppelt, hoe oud het ook is of wie de kunstenaar ook moge zijn. Kortom: ik vind het lelijk maar tegelijk fascinerend en soms amusant. Mooi is het zelden. Langs de andere kant is het wel een komen en gaan van schoon volk.

15115 Ba PG273.jpg

Dé trekpleisters zijn het grote terras, waarvan je de stad kan overschouwen en de trappen met centraal de salamander in mozaïek. Ja, inderdaad fascinerend. Ik was hier tien jaar geleden al eens en het is er niet mooier maar wel drukker op geworden.

15128 Ba PG283.jpg15120 Ba PG276.jpg

Druk? In de overstijgende trap dan. Horden Chinezen verdringen zich om met het handje op het beest op de foto te komen. Het is aanschuiven om de trap op te lopen en uiteindelijk staat iedereen op iedereen zijn foto’s. Echt leuk was dit niet meer, als het dat al ooit was.

Maar er zijn stukken van het park die dan weer onderbevolkt zijn. Via de vreemde galerijen kom je op plaatsen waar haast niemand is, of het moest een stel zijn dat – ook daar – huwelijksfoto’s aan het maken is. Beetje warm en koud dus, dit artistieke park, maar wél op elke must-see lijst van toeristen.

15116 Ba PG GGG274.jpg

Dan wordt het even spannend. Volgende stop zou de Plaza Catalunya zijn alwaar we zouden worden losgelaten voor een vrolijke dag Barcelona. George gaat het ook riskeren om wie dat wenst af te zetten in de nabijheid van de Sagrada Familia, ook nog zo een ‘monstre sacrée’ van de stad. Hij slaagt er in en na enkele minuten staan we aan de voet van de kathedraal, samen met enkele andere duizenden. Verschil is dat die grotendeels staan aan te schuiven om het gebouw te bezoeken. Wie zin heeft om enkele uren in de brandende zon te gaan schuiven, moet dat maar doen.

15117 Ba PG kath275.jpg15209 Ba SF327.jpg

De buitenkant is natuurlijk op zich al voldoende reden om even te stoppen en ik maak aardig wat foto’s van de kathedraal én de kranen die nog zeker tot 2025 rond het gebouw zullen staan. Als het niet langer is want de (privé)centen komen maar met mondjesmaat binnen.

15221 Ba SF335.jpg15228 Ba SF342.jpg

Ik zak via de Calle Sardenya af naar het centrum van de stad, wordt onderweg nog even wat geld afhandig gemaakt via een echte ‘textbook robbery’ (geen paniek, geen gewonden en het ego heeft grotere schade geleden dan de boekhouding). Fascinerend, toch wel.

Het is wel even stappen tegen dat ook ik op de Plaza Catalunya arriveer maar het zicht is weerom vrolijk. Alles wat een stadsplein moet hebben: twee grote fonteinen die wél werken, andere waterpartijen, duiven, stalletjes, een stralende zon.

15305 Ba PdC352.jpg

Vanaf daar beginnen de Ramblas en ik ga er nog maar eens over. Ergens in het midden sla ik af richting kathedraal en dwaal nog over pleintjes, langs andere kerken enz. Op het Plaza de Sant Jaume even tijd om op adem te komen en het verder plan uit te stippelen want Barcelona is natuurlijk een enorme stad en de tijd loopt.

15324 Ba Ra367.jpg

Ik kies voor de oude haven (Port Vell) en alle animatie die daar rondhangt. Het saturatiepunt om historische gebouwen te bekijken is al lang overschreden en ik wil deze laatste echte dag zo licht mogelijk invullen. Barcelona zal vroeg of laat nog wel eens als citytrip worden aangedaan om dan meer met de bezienswaardigheden bezig te zijn.

15358 Ba port fish394.jpg

Via de, jawel, Ramblas kom ik op de Plaza de Colón. Elke Spaanse stad heeft wel zo een plein en Columbus is dan ook de echte held van het land, als moet hij deze sjerp ondertussen delen met ene Messi, voetballer van beroep, ergo held. En dat is dan nog geen Spanjaard.

Port Vell, of de oude haven is ondertussen zodanig gereanimeerd dat dit het epicentrum en synoniem is geworden van zondag – goed-weer-dag. Veel volk dus op de Rambla del Mar, een ingenieuze wandelbrug die leidt naar het Maremagnum, een enorm koopcentrum, gelegen op een schiereiland in de jachthaven. Hier blijf ik wijselijk buiten want airco en de 32°c buiten komen niet zo goed overeen.

15373 Ba port409.jpg15377 Ba port413.jpg

Alleen al de wandeling er naartoe is zalig. Druk, ja, maar veel schoon volk, veel mooie bootjes, stralend weertje. Mooi om de reis hier af te sluiten, dacht ik zo.

Nadien wandel ik nog een heel eind langs de kade maar het lijkt wel niet op te houden. Om elke hoek meer van het zelfde, nu ook verrijkt met straatverkopers van allerhande slag. Leuk allemaal, maar teveel is dan ook plots trop.

Om af te sluiten mijmer ik op een bank met een frisse Spaanse pint in de hand over deze reis en de balans is overduidelijk positief. Ik weet dat als we zo dadelijk in onze bus stappen dat het er echt wel opzit. 

NAAR LYON

Als we de volgende dag vertrekken is met vermoeide voeten, een steeds zwaarder wordende bagage maar een berg herinneringen en beelden in ons hoofd. En is dat niet de bedoeling van reizen?

De terugweg verloopt vlot. Na anderhalf uur zijn we al in Frankrijk en in de late namiddag rijden we redelijk vlot voorbij Lyon om dan voor de laatste maal in te checken en met de koffers te zeulen. Het is een echt doorgangshotel, maar netjes en met een behoorlijk buffet als afsluiter.

Op de terugweg nemen we nog enkele pauzes en Marja verteld haar verhaal in dagboekvorm. Ze doet dit met alle stijl en klasse zoals we van haar gewoon zijn. Het zijn haar laatste woorden voor ons als groep en ik besef dat ik ze een voor een probeer te proeven en na te kauwen.

De laatste kilometers naar Groot-Bijgaarden lijken maar te duren en de korte maar echt wel overbodige file op de Brusselse ring weegt redelijk zwaar. Maar eens de laatste afslag is genomen en de directieven voor de laatste individuele kilometers werden gegeven, is echt gedaan.

Ook al hebben we bij de vorige stop er al gebruik van gemaakt om (misschien maar tijdelijk) afscheid van mekaar te nemen, worden er nog oprechte handen gedrukt, kussen en adressen uitgewisseld en laatste woorden gewisseld.

We zijn nog met drie als we in het donkere en frisse Berchem van de bus stappen; ik druk George nog de hand, waai de anderen uit en verdwijn terug in de donkere koude nacht.

FIN

 

P1050748369.jpg

 

 

09-12-12

Tarkus' choice

Yes, ik loop ontzettend achter met mijn visie op een rits nieuwe en andere op zijn minst vers uitgebrachte geluidsdragers die onlangs op allerhande wijze, maar steeds legaal, bij mij terecht kwamen. Hoge tijd dus om deze ruimte even te besteden aan een hoop nieuw spul dat momenteel rondjes draait in mijn habitat. Mijn mening is natuurlijk relatief; ik ben tenslotte gewoon een kerel met een internetconnectie...

hackett.jpgLaten we beginnen in grote stijl. STEVE HACKETT, nog steeds een van de meest unieke, creatieve en boeiende muzikanten ter wereld laat nogmaals van zich horen. Hadden we recent nog de collaboratie met Yes’ Chris Squire, hier hebben we wederom een werkelijk formidabele schijf van De Meester zelve.

In navolging van zijn eerder uitgebrachte ‘Genesis Revisited’, volgt nu (part) ‘II’ en dat verdient toch wel wat aandacht van zowel de newbie als de klassieke Genesisfans. Inderdaad, Hackett grijpt oude Genesissongs aan om deze dubbelaar vol te stouwen met versies die frisser, energieker klinken dan vele van de oorspronkelijke opnames.

Nu kijk ik wel uit want aan ‘Foxtrot’, ‘The Lamb…’ of progmonsters als ‘Supper’s Ready’ word normaliter niet aangekomen. Hackett wel dus, temeer: hij heeft ze mede geschreven en origineel, dus om en bij 40 jaar geleden, ingespeeld. En ik herhaal: de meeste van deze nieuwe versies klinken een pak beter dan de originele. Uiteraard heeft dat met de nieuwe opnametechnieken te maken maar nog meer door de hele bende Prog Royalty die een stukje mag bijdragen. Ik noem maar de onvermijdelijke Steven Wilson, Neal Morse, Michael Akerfeldt (nuja, prog?), John Wetton, Francis Dunnery en Roine Stolt en dit bovenop Hacketts eigen superbe band.

Loopt er dan werkelijk niets mis? Eigenlijk niet. Het vergt van de Genesis purist misschien wel even aandacht om de breekbare stem van Peter Gabriel te vergeten en de anderen te aanvaarden maar instrumentaal is dit werkelijk onwaarschijnlijk straffe kost in zowel zijn subtiliteit (The Lamia, Fly on a Windschield met vette Moogs en Hacketts fenomenale gitaargeluid) of getrouwheid aan het origineel (Blood on the Rooftops en Entangled). De meester laat zich ook lekker gaan met ‘…in that quiet Earth’. Het helpt zeker als je de originele versies kent. Het is leuk deze te vergelijken. Toch vind ik dat zelfs de niet ingewijden best plezier aan deze cd kunnen beleven als ze openstaan voor de soms wat vreemde kronkelingen in deze composities.


So-CD-3-CD-Special-Edition-Set_scaledownonly_638x458.jpgEen kleine stap is het naar PETER GABRIEL. Het legendarische album ‘So’ is 25 jaar oud en dat is  voor de man en meer nog voor het label reden genoeg om deze ‘nog’ maar eens uit te brengen. Zelf had ik nog geen remaster, dus dit was de gelegenheid om dit goed te maken gezien ik de beste herinneringen aan dat album heb en ook de nodige nostalgie dan weer de kop opsteekt.

Het mooie doosje (for what it’s worth..) herbergt daarenboven een liveregistratie van de man uit 1987 in Athene op twee extra schijfjes. En dat alleen al maakt de aanschaf verantwoord. Gabriel was toen ‘mega’ in de hitparades en een absolute topact op festivals. Deze status kon hij nadien niet echt meer ophouden maar hij ging zeker niet in een hoekje zitten klagen. Soundtracks en meer experimentele muziek werden zijn deel. Peter Gabriel is vandaag nog altijd zeer actief en het is is altijd een plezier om zijn stem te horen. En met dit album, dat uiteraard zeer eighties klinkt maar vandaag dus nog beter klinkt, is dat niet anders.

Kamelot-Silverthorn.jpgIets totaal anders in natuurlijk het nieuwe KAMELOT album ‘Silverthorn’. Gedoodverfd als (nu al) een absoluut meesterwerk, verdient dit toch wel extra aandacht. Is al de commotie verantwoord? Ja en neen.

Kamelot heeft dus na het vertrek van Khan een andere zanger in dienst genomen en laten we daar eerst en vooral kort over zijn: dit is een schot in de roos. Tommy Karevik van de toch wel obscure band Seventh Wonder, is de nieuwe man. De muziek op ‘Silverthorn’ wijkt niet zo heel veel af van de vorige albums. Het duistere van ‘Poetry for the Poisoned’ blijft behouden en het verhaal is ook al niet echt een komedie te noemen. Daar loert Kamelot’s gothik-randje om de hoek. Muzikaal klinkt het ook allemaal gelijk bekend. Na de opener ‘Sacrimony’ – ongetwijfeld de metal YouTube hit van het jaar – zet sterk in en doet de verwachtingen groeien. Deze worden wel ingevuld maar niet altijd. ‘Ashes to Ashes’ is niet meteen het strafste dat de band uitbracht. ‘Torn’ lijkt een overschot van ‘Ghost Opera’ maar houdt de aandacht wel vast. Een ander hoogtepunt is zeker het gevoelige ‘Song for Jolee’, gevolgd door ‘Veritas’, waarin de koortjes van Elize Ryd en Amanda Somerville extra sfeer geven. Elize is meermaals present en haar stemgeluid is steeds een plezier om te horen.

Ik moet besluiten dat ‘Silverthorn’ best een sterk album is maar tevens (oh cliché) dat ‘Epica’ of ‘Karma’ niet meer geëvenaard zullen worden. Kamelot kiest nog wel voor de bombastische symfonische aanpak maar de songs blijven niet zo snel hangen dan vroeger het geval was. Het tempo ligt lager wat toch wel punten kost. Maar een net-iets-minder Kamelotalbum mag je gerust naast het beste werk van vele andere bands plaatsen, als je weet wat ik bedoel.

marillion_live_cover-1024x921.jpgMARILLION ‘Best.Live.’. Het lijkt echt een titel voor een live album dat snel wat geld moet opleveren. Maar dat zou een schromelijke vergissing zijn van mijnentwege van ‘Best.Live.’ is werkelijk een schitterende compilatie van liveopnamen die da band maakte tussen 2003 en 2011. Komt daarbij dat de keuze van nummers mijn goedkeuring draagt.

Marillion ligt me de laatste jaren al een pak minder nauw aan het hart dan vroeger. ‘Happiness is the Road 1 & 2’ waren al geen hoogvliegers, om maar iets te zeggen. Maar niet getreurd; met songs als ‘Neverland’, ‘King’, ‘Hotel Hobbies’ (!), ‘This Strange Engine’ of de heerlijke afsluiter ‘’Man of a thousand Faces’ zit je altijd goed en krijg je een mooi beeld van wat de band vandaag voorstelt. Pluspunt is dat deze dubbelaar in een schitterende digipack verpakt is en aan een weggeefprijs bij uw dealer ligt.



gazpacho.jpgMuzikaal niet zo veel verder ligt de Noorse band GAZPACHO en zij leveren dit jaar ‘March of Ghosts’ af. Niet gemakkelijk, ik zeg u dit reeds. Zelf volg ik de band al een vijftal jaar en ben langzaam in hun vreemde wereld van prog/post-rock en soundscapes kunnen binnendringen.

Gazpacho vergt (toch voor mij) veel tijd om te verwerken en begrijpen. Wat op het eerste gehoor nogal minimalistisch klinkt, kan na korte tijd enerverend gaan werken. Doch eens gebeten door het trage ritme, de Steve Hogarth-achtige ijle zang en de betoverende instrumentatie, ben je verkocht.

Gazpacho dien je te beluisteren met zo min mogelijk licht aan, een goed glas en af en toe wat door-zettingsvermogen. Pas dan, en na enkele herhalingen van dit proces, ontdek je de schoonheid hiervan.

kowtow.jpgEindelijk was het dan zo ver. Nog één PENDRAGON album ontbrak mij, nl ‘Kowtow’. En het was alsof de band mijn kreet hoorde en alsnog besloot om dit tweede album van de band (1988) alsnog op te kuisen en terug uit te brengen. Het debuut ‘The Jewel’ had deze behandeling al gekregen en daar was ik al erg blij mee. Met ‘Kowtow’ ook, maar dan meer voor de volledigheid van de discografie dan door de inhoud. Ik kende het album uiteraard, en moet ook nu nog, ondanks dat het ook weer veel properder klinkt dan het origineel, toch vaststellen dat de band sindsdien echt geëvolueerd is in de positieve zin. Andersom zou belachelijk zijn natuurlijk.

Er staan songs op die ook vandaag nog af en toe worden hernomen op het podium, zoals ‘The Mask’, ‘2 am’, ‘Total Recall’ of het titelnummer. Het al te opgewekte karakter van de andere songs maken het wat gedateerd en tegelijk een brok nostalgie. Toen ik Pendragon kreeg aangeboden begin jaren negentig was deze nog niet zo lang uit, maar vandaag kan de band wel terugkijken op absolute meesterwerken. En het einde is nog niet in zicht.

13:24 | Commentaren (0)

08-12-12

Rondreis door Spanje, deel 8

 

Spanje logo 8.jpg

VALENCIA

We gaan naar Valencia! Misschien wel de meest onderschatte dus onbekende stad van het land. Ze is niet alleen de derde grootste stad van Spanje maar moet zeker niet onderdoen voor de andere toeristische hoogtepunten.

Als we de stad betreden, houden we eerst halt aan de Ciutat de les Artes i les Ciencies, ofte Stad van de kunst en de Wetenschappen. En dit ziet er echt prachtig uit.

13214 Cas173.jpg 

Het werd gebouwd vanaf 1996 en het laatste paviljoen werd afgewerkt in 2005. Architecten Calatrava en Candela hebben zich volledig laten gaan met symmetrische vormen, koepels, glas, strakke lijnen en waterpartijen. Alles in smetteloos wit of functioneel blauw. Ook een overdekte palmtuin is aanwezig op de eerste etage van de galerij. Daaronder is een enorme parking voorzien.

De faciliteiten bieden ruimte voor tentoonstellingen, concerten en evenementen van allerlei slag. Het is vreemd om na een overdaad aan gotiek en renaissance plots in een futuristische ‘stad’ te staan. Volgens Marja is dit complex nog nauwelijks gebruikt, buiten voor een tenniskampioenschap.

13209 Cas169.jpg13201 Cas165.jpg 

We wandelen rond de grote strakke vijvers en een kraampje met ‘borchata’ zorgt voor een frisse mond. Deze melkachtige lokale drank wordt gemaakt van amandelen, rijst, suiker en noten. Hij is crèmekleurig en wordt letterlijk ijskoud geserveerd en gedronken. 

Sommigen steken de voetjes in het water, anderen staren naar het paar dat zich hier laat vereeuwigen.

13233 Cas wed178.jpg 

Als we de oude stad omcirkelen via de avenidas langs de rivier de Turia volgt het ene mooie rondpunt op het andere. De rivier zelf is echter drooggelegd wegens de aanhoudende overstromingen. Nu vormt de bedding de basis voor een aaneenschakeling van parken, sportvelden en recreatieoorden allerlei.

We steken te voet de Pont de Fusta over en steken door naar de kathedraal. Het eenvoudige plannetje zal ons leiden naar de mercado, het postgebouw en het stadhuis.

Het Plaza de la Virgen is strak heraangelegd met de nadruk op de fontein met sculptuur. Ik spring de kathedraal binnen. Alle aandacht gaat hierbij naar het rijk beschilderde plafond en het indrukwekkende muuraltaar. Eentje meer of minder zal ook niet meer uitmaken.

13302 Val180.jpg13306 Val kath184.jpg 

Het imposante gemeentehuis ligt jammer genoeg in de schaduw om er een goede foto van te nemen. Ik stoot op Michel en co en samen zoeken we moeizaam de weg naar de Plaza de Toros. Ook daar krioelt het van het volk want de scholen zijn uit en de kantoren sluiten. Openbaar vervoer, taxi’s en gehaaste mensen doen ons haast verzuipen en er is nauwelijks een klaar zicht op de stierenarena.

We trekken dan maar terug naar het centrum en in de buurt van de oude zijdemarkt vinden we een rustig pleintje, Plaza del Doctor Collado alwaar we genieten van een frisse pint, vurige serveuses en stralende studentes. Het is zo gezellig dat we haast de tijd uit het oog verliezen.  

BARCELONA

Vandaag dient er eerst toch maar weer een vette 350 km te worden overbrugd. We vertrekken goed op tijd en dat zal zich later op de dag laten belonen.

Barcelona staat al jaren in de top-5 van favoriete citytrips; voor ons is het weeral de zoveelste stad op rij. Of toch niet? Ik denk – achteraf bekeken – dat Barcelona de perfecte apotheose van de reis was. Goede zaak dat we er twee nachten, dus een volledige dag zouden besteden.

We zijn dus ruim op tijd in de stad en rijden eerst langs het voetbalstadion Camp Nou, het voetbalstadion van F.C. Barcelona en in voetbaltermen zowat het nec plus ultra van de voetbalstadions. Gezien het programma het voorschrijft maken we daar een korte stop voor de enkele voetbalfanaten aan boord. Voor mij mag het er afgelaten worden want twee voetbalstadions op twee weken tijd is meer dan ik al in heel mijn leven van kortbij heb gezien, maar ja, dat is mijn idee, he.

Enfin, ik loop toch eens naar de ‘fan shop’, de plek waar ze de fans financieel uitzuigen met astronomische prijzen voor shirts, ballen, memorabilia. Net dat wat de Spaanse middenklasser nodig heeft, denk ik dan. Veel meer dan een sanitaire stop en benenstrekkerij is het voor mij verder ook niet.

Net zoals in de andere grote(re) steden valt ook hier tussen de rand en de binnenstad de leegstand op. Veel te huur en te koop. Niet alleen winkelpanden maar ontzettend veel appartementen en woning van allerlei slag.

14106 Ba paleis203.jpg 

Dan naar de Montjuïc, de heuvel waarop we onder andere het Olympische dorp annex stadion terugvinden maar ook diverse musea en het Pablo Espanyol ofte Spaanse dorp. Dit laatste was een vrije excursie maar voorkennis deed me er van afzien. Naderhand blijken ook verschillende medereizigers het niet echt top te vinden.

Ik stap op stevig tempo door naar Het Nationale Paleis, waarin nu het Nationale Museum van Catalunya gevestigd is. De aanblik alleen al is imposant. De treden en terrassen nodigen uit om even te zitten en te genieten van het uitzicht op de onderliggende stad. In de verte ligt de Plaza de España, weerom een gigantisch rondpunt met een sculptuur. Wreed jammer dat de enorme fonteinen het niet doen. En dat op een zaterdag!

14147 Ba mirador223.jpg 

Ik wandel naar beneden, rond het punt en weer terug naar boven. In de tijd die mij rest wil ik graag toch eens tot op de top maar ik kom nog collega’s tegen en we stranden voor even op een terrasje. De wandeling nadien is van korte duur en ik ben wel blij dat er overal roltrappen voorzien zijn want de temperatuur hangt rond de 30°c en het is werken geblazen om aan het stadion te komen. Blijkt dat ene Lady Gaga daar ’s avonds zou optreden, dus veel had ik er eigenlijk niet te zoeken. Blij dat ik weer aan de bus was, dat wel!

Er is nog ruim tijd om af te zakken naar het centrum. Marja laat ons weten dat daags erop veel zal gesloten zijn wegens zondag, dus we reppen ons naar de Plaza de la Carbonera vlak bij de haven en de Ramblas. Ja, het legendarische woord is gevallen. Dat kent natuurlijk iedereen.

14183 Ba Ra243.jpg 

Ons eerste doel is echter de Mercado La Boqueria, een grote overdekte markt. En inderdaad, een behoorlijke hal volledig bezet met handelaars in alles wat te eten valt. De geuren komen op me af en de kleuren zijn zo intens dat ze nauwelijks vast te leggen op beeld. Dit is een echte markt maar er valt weer heel wat te proeven. De grote bekers met vers fruit trekken mijn aandacht en hij is heerlijk verfrissend, en dit voor geen geld. Ook het aanbod in vis, vleeswaren en groeten is gigantisch.

We zijn nu nog even vrij om op de Ramblas (eigenlijk een aaneensluiting van verschillende ‘La Rambla’ s. Uiteraard is het een beetje uitkijken maar het is niet hyperdruk en de (zondag)schilders, tekenaars en dies meer trekken altijd de aandacht. De volgende dag zullen we meer tijd hebben om het hart van de stad te bezoeken.

13216 Cas.jpg

 

Volgende keer: Barcelona (slot)