23-02-13

Tarkus' choice

I think we have some catchin’ up to do….


Het moet niet allemaal nieuw en fresh van de persch te zijn om te blijven boeien. Het gekende fenomeen ‘re-issue’ is daar zowel oorzaak als gevolg van. Voordelig in de beurs tasten om vervolgens opnieuw betoverd te worden door albums die soms meerdere decennia oud zijn is dan maar een kleine stap. En als die betovering komt vanuit de Pendragon-hoek, dan is het helemaal niet verkeerd.

Pendragon behoort zowiezo al tot de ab-so-lute favoriete bands van Tarkus, dus het was uitkijken naar de re-issues van zowel ‘The Jewel’ (1984) en ‘Kowtow’ (1988), respectievelijk het eerste en tweede album van de band. Toen nog in het kielzog van Marillion maar met een tegelijk meer poppy aanpak én dit gecombineerd met langere haast spacy instrumentale stukken, creëerden zij al snel een eigen geluid. Een geluid dat eigenlijk nog niet heel veel veranderd is na 30 jaar. Mogen ze vandaag micchien complexer en heaviër klinken, de eerste werkstukken van Nick Barrett & co blijven heerlijke brokken neo-prog.


the jewel.jpg‘The Jewel’ barst van het enthousiasme van een jonge band en het geluid is dan ook volledig jaren ’80, ook na de oppepbeurt. Natuurlijk is het qua audio een heel verschil met de originele edities en ik soms klinkt het wat té proper. Ik ga er van uit dat dit oorspronkelijk de bedoeling was en dat dit nu pas deftig kan gereproduceerd worden(?). ‘The Pleasure of Hope’ is zo een nummer dat altijd een glimlach om T’s gezicht tovert. Een frisse wind, waarlijk! Het epische ‘Alaska’ is dan weer gewoon wegdromen en genieten van elke bocht die de muziek maakt.


Op ‘Oh Divineo’ lijkt de toekomstige richting van de band te worden geopenbaard terwijl Barrett gitaarsgewijs in duel gaat met de toetsen op ‘The Black Night’, iets wat de band Arena jaren later duidelijk zou oppikken. Vier extra maar daarom geen onbekende track – leftovers en re-recorded versies van o.a. ‘Fly High Fall Far’ en ‘Armageddon’ maken dat deze heruitgave obligaat is in elke neo-prog verzameling.

‘Kowtow’ moet het met heel wat minder enthousiasme stellen. Maar laten we het kind niet metkowtow.jpg het badwater weggooien. In weze verandert er niet zo heel veel aan het bandgeluid maar het songaanbod is van iets lager niveau. Ik hoor soms Talk Talk en Tears for Fears doorklinken en soms is het optimisme zelfs voor mij teveel van het goede. Het ingetogen en verrassende ‘2am’ is zeker een blijver en staat ook vandaag soms nog op de setlist als afsluiter.


Deze originele opname mist dan weer de emotie die we live ervaren. Ook ‘Total Recall’ en ‘Kowtow’ zelf worden nog live gespeeld maar de originelen missen de spanning en power van wat we vandaag horen. Let op: niet slecht hoor, maar dit album draagt teveel ’80 gevoel met zich mee en mist wat ‘natuurlijkheid’. Dit was wel het eerste album met de legendarische line-up Barrett/Gee/Smith & voor het eerst Clive Nolan op de toetsen.

Heep-fans aller landen! Qua officiële live bootlegs mogen we echt niet klagen; om de zoveel maanden laat de band wel eens iets los en dan meestal uit hoeken van de wereld die een atlas vergen om ze te detecteren. Ok, niets mis mee, maar ik laat ze tot op heden passeren.

Uriah_heep_pack_lg.jpgDeze heb ik wél opgepikt, volledig in de roes van hun laatste passage in Verviers. De bootleg in kwestie covert dan ook redelijk trouw de set die we toen voorgeschoteld kregen. Veel tijd en energie is er niet echt ingestoken, getuige de verpakking en het geluid, maar hey, mits wat prutsen aan je systeem komt deze dubbelaar heel oprecht en rauw over.


Leuk zijn de praatjes van zanger Bernie Shaw tussendoor, iets wat bij officiële livealbums (gelukkig) wegvalt maar hier heel representatief overkomt. In het kielzog van het laatste album ‘Into the Wild’ levert deze cd wel boter bij de vis. De band grijpt uit het hele oeuvre van ‘Demons & Wizards’ over ‘Look at Yourself’ tot het geluid van vandaag en alles wat er voor en tussen valt.

Audiofielen laten dit misschien beter links liggen maar wie een Heep show thuis wil herbeleven met alle pro’s én con’s, kan hiermee wel even verder.


Inteelt, vreemdgaan, bijklussen, aanhouderij, misschien niet allemaal even fraai in het dagelijkse leven, maar in de muziekwereld levert dit net de mooiste en boeiendste dingen op. Getuige het album ‘Lifesigns’ van het combo met dezelfde naam.

De ‘band’ bestaat uit John Young, Nick Beggs (bass, Steve Hackett, Steven Wilson e.v.a.), ene Frosty Beedle op drums. Vooral een superbe kliekje sessiemuzikanten dus die veelal onder de radar opereren. Maar.lifesigns-cd-2.jpg

Er werden enkele gastmuzikanten opgetrommeld waardoor niet alleen het album ontzettend kleurrijk werd maar waarmee tevens de aandacht wordt getrokken vanuit de prog-gemeenschap (bestaat die?). Steve Hackett levert alle gitaarpartijen zonder zichzelf muzikaal bloot te geven. Zo ook gitarist Robin Boult (Fish), Jakko Jakszyk (Level 42, The Tangent,..) die het gitaargedeelte meer dan zowat wat kleur geven. Soms gaat het er gitaartastic aan toe zoals in opener ‘Lighthouse’. Nog een gast is Thijs van Leer, nu terug actief met Focus.


Wat biedt dit album muzikaal? Wel, om te beginnen laaange songs maar het blijven echt songs en verzanden nooit in nerdy ge-jam. Atmosferische, epische tracks die soms refereren aan Peter Gabriel (‘Telephone’) en die bol staan van de mooie en soms gewaagde zanglijnen. Begg’s Chapman Stick is vet aanwezig en doet aan het werk van Tony Levin denken. ‘Fridge Full of Stars’ had van The Tangent kunnen zijn maar deze heren maken er toch iets eigens van.

Afluiter ‘Carousel’ (ook weeral een slordige 11’) is duidelijk de kroon op het werk en heeft dynamische wendingen die ook de epics van Yes kenmerken. Namedropping? Neen, Lifesigns graait stijlbewust in het verleden zonder het er al te dik op te leggen.

Het zou al te gemakkelijk zijn om het overall-geluid van dit album als ‘pastoraal’ te bestempelen. Het artwork mag er dan wel aldus uitzien, hier zit zoveel meer in en is echt een tocht vol muzikale verrassingen, vakmanschap en mooie interactie van deze keur aan muzikanten. 

12:03 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.