19-03-13

Threshold, Enochian Theory, Cryptex @Biebob, 17/03

threshold,cryptex,enochian theory

Van sommige bands kan ik alleen maar blij zijn dat ze nooit groot zijn geworden. Groot in naam dan. Groot in faam is zeker en vast het Britse progressieve metalinstituut THRESHOLD. Vooropgesteld dat Threshold samen met Dream Theater in de zeer prille nineties mijn passie voor progressieve metal hebben doen ontbranden, is het haast verplichte kost om deze jongens voor de zoveelste keer te gaan bekijken in een live situatie.

Ja, gelukkig zijn ze niet ‘groot’ geworden, anders zagen we ze om de twee jaar in een zaal een zoveelste tour afwerken. Nu kan Threshold een kleine zaal of club wel uitverkopen. Dit was dan ook weer niet het geval. Rekening houdend met het feit dat er in het UK niet al te veel progmetalbands de kop opsteken (ja, er zijn er natuurlijk…weet ik), is het altijd een plezier om de enige echt doorgebroken UK band nogmaals te gaan bekijken. Terwijl het gros van deze muziekstijl uit de VS en vooral de Scandinavische bands lijkt te komen, houdt Threshold stevig op post en echt bewijzen hoeven ze zich al lang niet meer.

Karl Groom, gitarist en bezieler van de band, wist enkele jaren geleden Damian Wilson terug – voor de derde keer – als zanger bij de band te krijgen. En als er sprake is van de juiste man op de juiste plaats, dan is Damian dé frontman voor Threshold. Ik wil er graag aan toevoegen dat ‘Mac’ (rip) het bijlange niet slecht deed tussen ’97 en ’09 maar als we eerlijk zijn: de passie, het drama, de stem, de presentatie,… Damian is onovertroffen.

Voor de hoofdbrok kregen we nog twee andere bands voorgeschoteld: Cryptex en Enochian Theory. Wat online speurwerk deed me belanden bij een zeker Cryptex dat niet echt mijn ding was, neen, het was een dubstep gegeven en dat blijft maar best zo ver mogelijk van mijn bed en oren. Verder onderzoek bracht me bij de juiste CRYPTEX. En die Duitse band valt moeilijke te omschrijven.

Eigenzinnig, dat is al zeker. Rock versmolten met folk, een flinke scheut Led Zeppelin (III) en sporen van Family, progressieve elementen en neiging naar humpa. Ik weet het allemaal niet zo goed te omschrijven. Maar amusant was het wel.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

De strak in het pak gestoken gitarist bleef wat onder de radar waardoor alle aandacht ging naar Simon Moskon, een wat Schots uitziende leukerd die zich situeerde achter de toetsen en af en toe de bas hanteerde. Bovenal was dit een entertainer die middels enkele flauwe grappen en een jolige presentatie de aandacht gaande hield.

Muzikaal leek het eerder een potpourri van stijlen en velen stonden dan ook eigenlijk uit te kijken naar wat ze nu weer tevoorschijn zouden toveren. Het feit dat de songs nauwelijks de 3 minuten haalden, deden het nogal vooruitgaan. Op naar de volgende dan.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

Net zoals Cryptex werd het net aangewend om uit te vissen welke vogels zich onder de naam ENOCHIAN THEORY zouden aandienen. Het resultaat was zeker bevredigend. Als grote bewonderaar van Anathema was het snel duidelijk van waar de wind ging komen. Ik was zelfs zodanig in de wolken van deze Britse atmosferische proggers dat enige update qua cd’s zich aandiende.

De vriendelijke en al te bescheiden jongen die me aan de merchandise voor vriendenprijsje de twee recentste werkjes overhandigde bleek ook de zanger/gitarist van dit trio te zijn. Vandaar zijn bijzondere appreciatie naar mijn grootmoedige geste toe. Etc.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

Muzikaal was het wel andere koek dan even daarvoor. Alle uitbundigheid werd opzijgeschoven en de oren stonden scherp naar de live presentatie van wat ik thuis had gehoord. Tja, en dat ging niet altijd even vlot. Instrumentaal is de muziek van ET niet echt uitbundig. De zangpartij van Ben Harris Hayes  was ook nogal koel en benepen. Bovendien was hij niet erg content van de effecten op zijn zang. Het gitaarwerk was eerder subtiel.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

Bassist Shaun Rayment leek eerder het mooie weer te gaan maken en met de enkele momenten dat de band even op een hoger niveau kwam middels kort maar hevig furieus samenspel waren knap maar veel te kort in verhouding met de dromerige passages.

Toch vond ik dit helemaal niet slecht. De presentatie even terzijde gelaten, kon ik me wel vinden in het werk van deze tot voor kort mij onbekende band.

Kort na 21u was het tijd voor THRESHOLD. Het was 20 jaar en maanden geleden dat ik deze band voor het eerst aan het werk zag en wel in dezelfde locatie. Weliswaar met ene Glynn Morgan op zang – Damian Wilson had net de band verlaten – om het tweede album ‘Psychedelicatessen’ te promoten. Toen hadden we ook nog Nick Midson en Jon Jeary in de band en voor mij was Threshold een openbaring. Het debuutalbum ‘Wounded Land’ heeft nog steeds een bijzondere plek in mijn hart. Maar op naar zondagavond.

Vandaag bestaat de band uit oprichter en prog-goeroe Karl Groom op gitaar, oudgediende Richard West op toetsen, Pete Morten op gitaar, drummer Johanne James, bassist Steve Anderson en de vriendelijke reus Damian Wilson op zang. En ondanks de redelijk gewijzigde bezetting t.o.v. 1993, blijft het bandgeluid instant herkenbaar.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

Opener ‘Mission Profile’ slaat in als een bom. Er word vervolgens gegrepen naar het nieuwe album ‘March of Progress’ met ‘Don’t look down’, een song die de natuurlijke evolutie van de band etaleert. Gedreven en energiek, melodieus én heavy en vooral: de herkenbare refreinen.

Toch werd dit een redelijk heavy concert. De jaren met Mac aan de microfoon hebben er blijkbaar toe geleid dat de eerste drie albums vertikaal geklasseerd werden en dat is wel heel erg jammer. Maar niet getreurd; er is nog steeds veel ruimte voor fantastische symfo-gerelateerde gitaarsolos en knappe toetsenpartijen. De ondertussen grijzende Karl Groom is mobieler dan vroeger en dat levert redelijk wat actie op. Ik herinner me een statische band met een hyperactieve Mac. Dit is beter.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

Damian Wilson heeft geen moeite om het publiek bij de les te houden. Deze ondertussen alomtegenwoordige duizendpoot stelt nooit teleur, niet in zijn artistieke prestaties en zeker niet wat zijn fans aangaat. Iedereen is vriend van Damian Wilson. En nu met zijn indrukwekkende baard…

Ook deze avond geeft hij een masterclass. Dit is ‘the voice’ van en voor Threshold. Ondanks dat er redelijk wat uit het recente album wordt gebracht – met als hoogtepunt zeker het indrukwekkende ‘The Rubicon’ (wat een monster van een song!!) – weet hij met het nodige respect en grandeur de oudere songs te brengen. Natuurlijk kunnen we niet rond ‘Pilot in the Sky of Dreams’, ‘Part of the Chaos’ en het nieuwe ‘Ashes’.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

Heerlijke gitaarduels zorgen voor spanning en muzikale opwinding terwijl Damian meermaals in het publiek verdwijnt om te verbroederen met de trouwe aanhang.

Ook stond ik weer sprakeloos van het heavy drumwerk van Johanne James, wat een power voor zo een vrij kleine man! Van achter de drumkit lijkt hij het wel die bepaald – wanneer en hoe lang – wat er zich allemaal afspeelt op het podium. Een en al gefocust op zijn werk. Enkel West, verborgen achter de toetsen is meer nog meer onzichtbaar.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

Na een lange set krijgen we nog ‘Light and Space’ en ‘Slipstream’ mee. Twee ijzersterke nummers die de laatste show van de tour mogen afsluiten. Het had nog straffer gekund. Wanneer horen we ‘Paradox’ nog eens?

De lichten waren nog niet goed en wel aan of Damian stond al bier te hijsen en handjes te drukken. Met voor iedereen blijkbaar een bijzonder woord. Zo sprak ik hem van De Rots en het schielijk verdwijnen van de kroeg. Dat deed hem wel wat gezien hij daar meerdere keren gespeeld heeft. Zelf gaat hij na een korte break terug de hort op met Maiden United.

Threshold leverde een fantastische show af waar werkelijk niets op aan te merken viel. Een band met ondertussen negen sterke albums op zijn actief kan in twee uur natuurlijk niet iedereen volledig tevreden houden. Het iets moeilijkere werk op ‘March of Progress’ vergt inderdaad meerdere luisterbeurten maar moet zeker niet onderdoen voor de liveklassiekers.

Maar toch wil ik ‘Paradox’ terug in de setlist…

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

 

01:39 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

bedankt voor de uitvoerige en zoals steeds goede bespreking
nu weet ik weer wat ik gemist heb
vandaag gaat dat ook zo zijn met Riverside
grt

Gepost door: Paul | 19-03-13

De commentaren zijn gesloten.