21-03-13

Riverside, Jolly & Dianoya @Biebob, 19/3

riversidesongscoverart.jpeg

Twee dagen na Threshold zakte ik terug af naar de Antwerpse Kempen. Wederom voor een progressief onderonsje van drie bands. Hoofdbrok Riverside was natuurlijk al meer dan voldoende om de hort op te gaan en supportbands Dianoya en Jolly namen we er graag bij, ook al was ik niet direct vragende partij.

Het is niet altijd echt feest om eerst door twee redelijk onbekende (in dit geval voor mij on-bekende) bands te moeten ploeteren alvorens we echt kunnen genieten van de headliner. Het lijkt me soms eerder een gunst naar kleinere bands toe dan een geste naar het publiek. Begrijp nu vooral niet dat de twee bands van dienst ondermaats presteerden, zeker niet.

Zo was er eerst DIANOYA. Een nauwelijks gevulde Biebob was hun publiek en het was dan ook eerder aarzelend dat deze Poolse band de set inzette. De frontman kwam pas na een instrumentaal nummer opdagen, wat wel de verwachtingen deed groeien maar een foute eerste indruk naliet. Het vergde hen dan ook de nodige moeite om het publiek mee te krijgen.

130319 Riverside 001001.jpg

130319 Riverside 048003.jpg

130319 Riverside 003002.jpg

Dianoya is een progressieve rockband die flirt met post/art-rock. Beetje noisy op de gitaarafdeling maar bij tijden boeiend en sferisch. Het is niet altijd gemakkelijk in Progland. Ik stelde me dan ook de volledig irrelevante vraag: als iemand veertig jaar lang enkel naar schlagermuziek heeft geluisterd plots met dit geconfronteerd wordt, wat gaat er dan door zo iemand heen?

Irrelevant? Ja, maar zelfs Tarkus, niet geheel onbekend op het terrein moet dan alle krachten bundelen om het gebodene juist te kanaliseren en te analyseren – zo ben ik dan ook weer. Enige tekortkoming op het gebied van voorbereiding gooit dan roet in het eten. En dan kan 30’ lang duren. Dianoya’s debuut-cd is dan weer wel bijzonder straf spul.


Het Amerikaanse JOLLY was de volgende om de muzikale horizonten te verwijden. Een eclectisch gezelschap, duidelijk gestyled, zelfzeker. Dat was het eerste wat ik moest opmerken (nou, móest…).

Bijlange niet slecht maar toch een beetje hetzelfde resultaat: proberen te volgen wat er allemaal gebeurde om de draad niet te verliezen. Jolly pakt het iets avontuurlijker aan dan hun voorgangers en tapten al eens uit een ander vaatje. Beetje postmodern/grungy geluid à la Stone Temple Pilots, dat is wat door mijn hoofd ging. Dit maakte het misschien wel boeiender maar daar steekt dan ook een ander dilemma op.

130319 Riverside 173008.jpg

130319 Riverside 125006.jpg

130319 Riverside 149007.jpg

Proggers houden per definitie van grensoverschrijdende muziek maar het moet toch allemaal wat herkenbaar blijven. ‘Prog’ is niet de definitie van ‘we gooien vanalles op een hoopje’. Hierover kan oeverloos gediscuteerd worden. Toch pas ik eerder in het hokje van ‘de conservatieve progger’. Wat ook niet wil zeggen dat ik straks ‘Fugazi Pt 5’ of ‘Foxtrot 4’ wil horen. Dus: gaan met die banaan en doe maar eens lekker gek. Ik hoor op de radio al voldoende inspiratieloze eenheidsworst.


RIVERSIDE mocht aantreden voor een iets meer gevulde club maar echt hard ging het niet qua opkomst.

Wat de band betreft: die gingen er wel hard tegenaan. Nieuwe schijf ‘Shrine of New Generation Slaves’ laat ook een band horen die de bakens verzet heeft en ook dat is weer even wennen.

Marius, Pjotr, Pjotr II en Michal zijn nu al ruim 12 jaar samen en zijn ondertussen een gevestigde naam in de progwereld. Ik kan me ook niet van de indruk ontdoen dat ze zich daar zelf goed van bewust zijn. Was de band vroeger al niet echt interactief met het publiek; deze avond was de afstand nog groter, maar soit, dat is geneuzel van mijn part.

Er werd gestart met een flinke brok uit het nieuwe album en toch kwam alles zo instant herkenbaar over. Het bandgeluid is ondertussen veel harder geworden, een trent die reeds op ‘ADHD’ was ingezet. Zo zijn de zweverige gitaarpartijen op de achtergrond gedrongen en staat ‘de song’ centraal met wél voldoende ruimte voor de vintage toetsen van Michal. Met momenten leek het wel of Uriah Heep op het podium stond.

130319 Riverside 208010.jpg

130319 Riverside 288018.jpg

Eerste echte aanknopingspunt was ‘Living in the Past’ van het mini-album ‘Voices in my Head’. Vet tien minuten eerder ‘classic’ Riverside, wat wel een verademing was tussen de verse brokken die we al gehad hadden.

Zeker een hoogtepunt was het nieuwe ‘Escalator Shrine’, zonder twijfel het hoogtepunt uit de nieuwe cd en met zijn ruim 12’ een hele rit met verhalende en dreigende stukken die mekaar afwisselen.

130319 Riverside 298019.jpg

130319 Riverside 235012.jpg

130319 Riverside 364030.jpg

‘Left Out’ luidde het einde van de set in. Ja watte? Misschien iets van de eerste drie albums? Neen? Dat is echt héél jammer. Ik kan begrijpen dat het nieuwe werk in de etalage mag komen maar niets uit de geweldige triptiek die een decennium geleden als een bom insloeg? Nogmaals: dit vond ik echt jammer – en ik beschouw mezelf niet als een moeilijke klant.

Al bij al was Riverside weeral sterk optreden maar de verwondering langs mijn kant is toch een beetje verdwenen. Volgende keer misschien toch eens een keertje overslaan.

Volgende concert wordt een 'grote vis'...

130319 Riverside 375033.jpg

130319 Riverside 497045.jpg

130319 Riverside 354028.jpg

130319 Riverside 437039.jpg

riverside,jolly,dianoya

13:07 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.