24-03-13

24 maart 2013, euh?

knights 3.jpg

12:29 | Commentaren (0)

21-03-13

Riverside, Jolly & Dianoya @Biebob, 19/3

riversidesongscoverart.jpeg

Twee dagen na Threshold zakte ik terug af naar de Antwerpse Kempen. Wederom voor een progressief onderonsje van drie bands. Hoofdbrok Riverside was natuurlijk al meer dan voldoende om de hort op te gaan en supportbands Dianoya en Jolly namen we er graag bij, ook al was ik niet direct vragende partij.

Het is niet altijd echt feest om eerst door twee redelijk onbekende (in dit geval voor mij on-bekende) bands te moeten ploeteren alvorens we echt kunnen genieten van de headliner. Het lijkt me soms eerder een gunst naar kleinere bands toe dan een geste naar het publiek. Begrijp nu vooral niet dat de twee bands van dienst ondermaats presteerden, zeker niet.

Zo was er eerst DIANOYA. Een nauwelijks gevulde Biebob was hun publiek en het was dan ook eerder aarzelend dat deze Poolse band de set inzette. De frontman kwam pas na een instrumentaal nummer opdagen, wat wel de verwachtingen deed groeien maar een foute eerste indruk naliet. Het vergde hen dan ook de nodige moeite om het publiek mee te krijgen.

130319 Riverside 001001.jpg

130319 Riverside 048003.jpg

130319 Riverside 003002.jpg

Dianoya is een progressieve rockband die flirt met post/art-rock. Beetje noisy op de gitaarafdeling maar bij tijden boeiend en sferisch. Het is niet altijd gemakkelijk in Progland. Ik stelde me dan ook de volledig irrelevante vraag: als iemand veertig jaar lang enkel naar schlagermuziek heeft geluisterd plots met dit geconfronteerd wordt, wat gaat er dan door zo iemand heen?

Irrelevant? Ja, maar zelfs Tarkus, niet geheel onbekend op het terrein moet dan alle krachten bundelen om het gebodene juist te kanaliseren en te analyseren – zo ben ik dan ook weer. Enige tekortkoming op het gebied van voorbereiding gooit dan roet in het eten. En dan kan 30’ lang duren. Dianoya’s debuut-cd is dan weer wel bijzonder straf spul.


Het Amerikaanse JOLLY was de volgende om de muzikale horizonten te verwijden. Een eclectisch gezelschap, duidelijk gestyled, zelfzeker. Dat was het eerste wat ik moest opmerken (nou, móest…).

Bijlange niet slecht maar toch een beetje hetzelfde resultaat: proberen te volgen wat er allemaal gebeurde om de draad niet te verliezen. Jolly pakt het iets avontuurlijker aan dan hun voorgangers en tapten al eens uit een ander vaatje. Beetje postmodern/grungy geluid à la Stone Temple Pilots, dat is wat door mijn hoofd ging. Dit maakte het misschien wel boeiender maar daar steekt dan ook een ander dilemma op.

130319 Riverside 173008.jpg

130319 Riverside 125006.jpg

130319 Riverside 149007.jpg

Proggers houden per definitie van grensoverschrijdende muziek maar het moet toch allemaal wat herkenbaar blijven. ‘Prog’ is niet de definitie van ‘we gooien vanalles op een hoopje’. Hierover kan oeverloos gediscuteerd worden. Toch pas ik eerder in het hokje van ‘de conservatieve progger’. Wat ook niet wil zeggen dat ik straks ‘Fugazi Pt 5’ of ‘Foxtrot 4’ wil horen. Dus: gaan met die banaan en doe maar eens lekker gek. Ik hoor op de radio al voldoende inspiratieloze eenheidsworst.


RIVERSIDE mocht aantreden voor een iets meer gevulde club maar echt hard ging het niet qua opkomst.

Wat de band betreft: die gingen er wel hard tegenaan. Nieuwe schijf ‘Shrine of New Generation Slaves’ laat ook een band horen die de bakens verzet heeft en ook dat is weer even wennen.

Marius, Pjotr, Pjotr II en Michal zijn nu al ruim 12 jaar samen en zijn ondertussen een gevestigde naam in de progwereld. Ik kan me ook niet van de indruk ontdoen dat ze zich daar zelf goed van bewust zijn. Was de band vroeger al niet echt interactief met het publiek; deze avond was de afstand nog groter, maar soit, dat is geneuzel van mijn part.

Er werd gestart met een flinke brok uit het nieuwe album en toch kwam alles zo instant herkenbaar over. Het bandgeluid is ondertussen veel harder geworden, een trent die reeds op ‘ADHD’ was ingezet. Zo zijn de zweverige gitaarpartijen op de achtergrond gedrongen en staat ‘de song’ centraal met wél voldoende ruimte voor de vintage toetsen van Michal. Met momenten leek het wel of Uriah Heep op het podium stond.

130319 Riverside 208010.jpg

130319 Riverside 288018.jpg

Eerste echte aanknopingspunt was ‘Living in the Past’ van het mini-album ‘Voices in my Head’. Vet tien minuten eerder ‘classic’ Riverside, wat wel een verademing was tussen de verse brokken die we al gehad hadden.

Zeker een hoogtepunt was het nieuwe ‘Escalator Shrine’, zonder twijfel het hoogtepunt uit de nieuwe cd en met zijn ruim 12’ een hele rit met verhalende en dreigende stukken die mekaar afwisselen.

130319 Riverside 298019.jpg

130319 Riverside 235012.jpg

130319 Riverside 364030.jpg

‘Left Out’ luidde het einde van de set in. Ja watte? Misschien iets van de eerste drie albums? Neen? Dat is echt héél jammer. Ik kan begrijpen dat het nieuwe werk in de etalage mag komen maar niets uit de geweldige triptiek die een decennium geleden als een bom insloeg? Nogmaals: dit vond ik echt jammer – en ik beschouw mezelf niet als een moeilijke klant.

Al bij al was Riverside weeral sterk optreden maar de verwondering langs mijn kant is toch een beetje verdwenen. Volgende keer misschien toch eens een keertje overslaan.

Volgende concert wordt een 'grote vis'...

130319 Riverside 375033.jpg

130319 Riverside 497045.jpg

130319 Riverside 354028.jpg

130319 Riverside 437039.jpg

riverside,jolly,dianoya

13:07 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

19-03-13

Threshold, Enochian Theory, Cryptex @Biebob, 17/03

threshold,cryptex,enochian theory

Van sommige bands kan ik alleen maar blij zijn dat ze nooit groot zijn geworden. Groot in naam dan. Groot in faam is zeker en vast het Britse progressieve metalinstituut THRESHOLD. Vooropgesteld dat Threshold samen met Dream Theater in de zeer prille nineties mijn passie voor progressieve metal hebben doen ontbranden, is het haast verplichte kost om deze jongens voor de zoveelste keer te gaan bekijken in een live situatie.

Ja, gelukkig zijn ze niet ‘groot’ geworden, anders zagen we ze om de twee jaar in een zaal een zoveelste tour afwerken. Nu kan Threshold een kleine zaal of club wel uitverkopen. Dit was dan ook weer niet het geval. Rekening houdend met het feit dat er in het UK niet al te veel progmetalbands de kop opsteken (ja, er zijn er natuurlijk…weet ik), is het altijd een plezier om de enige echt doorgebroken UK band nogmaals te gaan bekijken. Terwijl het gros van deze muziekstijl uit de VS en vooral de Scandinavische bands lijkt te komen, houdt Threshold stevig op post en echt bewijzen hoeven ze zich al lang niet meer.

Karl Groom, gitarist en bezieler van de band, wist enkele jaren geleden Damian Wilson terug – voor de derde keer – als zanger bij de band te krijgen. En als er sprake is van de juiste man op de juiste plaats, dan is Damian dé frontman voor Threshold. Ik wil er graag aan toevoegen dat ‘Mac’ (rip) het bijlange niet slecht deed tussen ’97 en ’09 maar als we eerlijk zijn: de passie, het drama, de stem, de presentatie,… Damian is onovertroffen.

Voor de hoofdbrok kregen we nog twee andere bands voorgeschoteld: Cryptex en Enochian Theory. Wat online speurwerk deed me belanden bij een zeker Cryptex dat niet echt mijn ding was, neen, het was een dubstep gegeven en dat blijft maar best zo ver mogelijk van mijn bed en oren. Verder onderzoek bracht me bij de juiste CRYPTEX. En die Duitse band valt moeilijke te omschrijven.

Eigenzinnig, dat is al zeker. Rock versmolten met folk, een flinke scheut Led Zeppelin (III) en sporen van Family, progressieve elementen en neiging naar humpa. Ik weet het allemaal niet zo goed te omschrijven. Maar amusant was het wel.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

De strak in het pak gestoken gitarist bleef wat onder de radar waardoor alle aandacht ging naar Simon Moskon, een wat Schots uitziende leukerd die zich situeerde achter de toetsen en af en toe de bas hanteerde. Bovenal was dit een entertainer die middels enkele flauwe grappen en een jolige presentatie de aandacht gaande hield.

Muzikaal leek het eerder een potpourri van stijlen en velen stonden dan ook eigenlijk uit te kijken naar wat ze nu weer tevoorschijn zouden toveren. Het feit dat de songs nauwelijks de 3 minuten haalden, deden het nogal vooruitgaan. Op naar de volgende dan.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

Net zoals Cryptex werd het net aangewend om uit te vissen welke vogels zich onder de naam ENOCHIAN THEORY zouden aandienen. Het resultaat was zeker bevredigend. Als grote bewonderaar van Anathema was het snel duidelijk van waar de wind ging komen. Ik was zelfs zodanig in de wolken van deze Britse atmosferische proggers dat enige update qua cd’s zich aandiende.

De vriendelijke en al te bescheiden jongen die me aan de merchandise voor vriendenprijsje de twee recentste werkjes overhandigde bleek ook de zanger/gitarist van dit trio te zijn. Vandaar zijn bijzondere appreciatie naar mijn grootmoedige geste toe. Etc.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

Muzikaal was het wel andere koek dan even daarvoor. Alle uitbundigheid werd opzijgeschoven en de oren stonden scherp naar de live presentatie van wat ik thuis had gehoord. Tja, en dat ging niet altijd even vlot. Instrumentaal is de muziek van ET niet echt uitbundig. De zangpartij van Ben Harris Hayes  was ook nogal koel en benepen. Bovendien was hij niet erg content van de effecten op zijn zang. Het gitaarwerk was eerder subtiel.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

Bassist Shaun Rayment leek eerder het mooie weer te gaan maken en met de enkele momenten dat de band even op een hoger niveau kwam middels kort maar hevig furieus samenspel waren knap maar veel te kort in verhouding met de dromerige passages.

Toch vond ik dit helemaal niet slecht. De presentatie even terzijde gelaten, kon ik me wel vinden in het werk van deze tot voor kort mij onbekende band.

Kort na 21u was het tijd voor THRESHOLD. Het was 20 jaar en maanden geleden dat ik deze band voor het eerst aan het werk zag en wel in dezelfde locatie. Weliswaar met ene Glynn Morgan op zang – Damian Wilson had net de band verlaten – om het tweede album ‘Psychedelicatessen’ te promoten. Toen hadden we ook nog Nick Midson en Jon Jeary in de band en voor mij was Threshold een openbaring. Het debuutalbum ‘Wounded Land’ heeft nog steeds een bijzondere plek in mijn hart. Maar op naar zondagavond.

Vandaag bestaat de band uit oprichter en prog-goeroe Karl Groom op gitaar, oudgediende Richard West op toetsen, Pete Morten op gitaar, drummer Johanne James, bassist Steve Anderson en de vriendelijke reus Damian Wilson op zang. En ondanks de redelijk gewijzigde bezetting t.o.v. 1993, blijft het bandgeluid instant herkenbaar.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

Opener ‘Mission Profile’ slaat in als een bom. Er word vervolgens gegrepen naar het nieuwe album ‘March of Progress’ met ‘Don’t look down’, een song die de natuurlijke evolutie van de band etaleert. Gedreven en energiek, melodieus én heavy en vooral: de herkenbare refreinen.

Toch werd dit een redelijk heavy concert. De jaren met Mac aan de microfoon hebben er blijkbaar toe geleid dat de eerste drie albums vertikaal geklasseerd werden en dat is wel heel erg jammer. Maar niet getreurd; er is nog steeds veel ruimte voor fantastische symfo-gerelateerde gitaarsolos en knappe toetsenpartijen. De ondertussen grijzende Karl Groom is mobieler dan vroeger en dat levert redelijk wat actie op. Ik herinner me een statische band met een hyperactieve Mac. Dit is beter.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

Damian Wilson heeft geen moeite om het publiek bij de les te houden. Deze ondertussen alomtegenwoordige duizendpoot stelt nooit teleur, niet in zijn artistieke prestaties en zeker niet wat zijn fans aangaat. Iedereen is vriend van Damian Wilson. En nu met zijn indrukwekkende baard…

Ook deze avond geeft hij een masterclass. Dit is ‘the voice’ van en voor Threshold. Ondanks dat er redelijk wat uit het recente album wordt gebracht – met als hoogtepunt zeker het indrukwekkende ‘The Rubicon’ (wat een monster van een song!!) – weet hij met het nodige respect en grandeur de oudere songs te brengen. Natuurlijk kunnen we niet rond ‘Pilot in the Sky of Dreams’, ‘Part of the Chaos’ en het nieuwe ‘Ashes’.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

Heerlijke gitaarduels zorgen voor spanning en muzikale opwinding terwijl Damian meermaals in het publiek verdwijnt om te verbroederen met de trouwe aanhang.

Ook stond ik weer sprakeloos van het heavy drumwerk van Johanne James, wat een power voor zo een vrij kleine man! Van achter de drumkit lijkt hij het wel die bepaald – wanneer en hoe lang – wat er zich allemaal afspeelt op het podium. Een en al gefocust op zijn werk. Enkel West, verborgen achter de toetsen is meer nog meer onzichtbaar.

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory 

Na een lange set krijgen we nog ‘Light and Space’ en ‘Slipstream’ mee. Twee ijzersterke nummers die de laatste show van de tour mogen afsluiten. Het had nog straffer gekund. Wanneer horen we ‘Paradox’ nog eens?

De lichten waren nog niet goed en wel aan of Damian stond al bier te hijsen en handjes te drukken. Met voor iedereen blijkbaar een bijzonder woord. Zo sprak ik hem van De Rots en het schielijk verdwijnen van de kroeg. Dat deed hem wel wat gezien hij daar meerdere keren gespeeld heeft. Zelf gaat hij na een korte break terug de hort op met Maiden United.

Threshold leverde een fantastische show af waar werkelijk niets op aan te merken viel. Een band met ondertussen negen sterke albums op zijn actief kan in twee uur natuurlijk niet iedereen volledig tevreden houden. Het iets moeilijkere werk op ‘March of Progress’ vergt inderdaad meerdere luisterbeurten maar moet zeker niet onderdoen voor de liveklassiekers.

Maar toch wil ik ‘Paradox’ terug in de setlist…

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

threshold,cryptex,enochian theory

 

01:39 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

10-03-13

Komaan, hé!

Grijs buiten. Zelfs de beesten zijn het moe.



P1520370 ok.jpg

 

P1520341 ok.jpg