18-04-13

Steve Hackett @AB, 15/04/13

Genesis-Revisited-II.jpgHet heeft lang geduurd maar het is er – dankzij een subtiele hint - dan toch van gekomen. De steeds korter wordende hitlist van bands en artiesten-om-te-zien werd maandagavond flink afgevinkt. Een kanjer!

En ja, vlak voor het podium stond iemand met een vossenmasker op. En daarnaast iemand met een ‘old man’ masker. Nog net geen fluitketel of windmolen. Allemaal tot eer en glorie van STEVE HACKETT (°1950), die de muzikale erfenis van de band Genesis een flinke beurt heeft gegeven en daarmee, tot groot jolijt van velen, de hort optrekt.


Enkele jaren geleden lanceerde de goede man reeds ‘Genesis Revisited’ en onlangs nog ‘Genesis Revisited II’, een dubbelaar die ruimte biedt aan de imposante epic zoals ‘Supper’s Ready’ en tal van andere toch wel hoekstenen van het ‘oude’ Genesis.


user15944_pic26600_1275115460.jpgHackett zat bij de band van 1970 tot 1977 en had een leeuwendeel in de meeste nummers.
Vandaar de vrijgeleide om hiermee grote sier te gaan maken op internationale podia voor een keur van fijnproevers.

Het draait bij deze tour natuurlijk niet alleen om de man zelf. Indien er enkel solo werk was beloofd, had de tent misschien niet zo vlot uitverkocht geraakt. Maar de muziek van Genesis, ooit met Peter Gabriel, Phil Collins én uiteraard Hackett,en nog steeds (af en aan) met Tony Banks en Mike Rutherford, heeft zoveel impact qua nuance, details, geheimen die zich pas na jaren vrijgeven en vooral schoonheid dat deze muziek dan ook centraal staat. Gedragen door een ronduit fantastische band klinkt deze beter, dynamischer en frisser dan ooit. En de gitarist is daar eigenlijk maar een onderdeel van.



01 Trespass.jpgDe band bestaat uit mensen waar hij al jaren mee samenwerkt – Roger King op toetsen -  en een allround van studio klasbakken en geleende muzikanten. Zo beschikt drummer Gary O’Toole over een prima stem die vlot ‘Blood on the Rooftops’ draagt. Op bas zit Lee Pomeroy (Headspace, Rick Wakeman,..), op klarinet, fluit en toetsen Rob Townsend. Als zanger - en dan wordt het gevoelig om in die voetstappen te treden – werd Nad Sylvan (Agents of Mercy) aangetrokken, welke ook op het album acte de présence geeft. Ik had het reeds van horen zeggen maar men had niet beter kunnen kiezen.

130415 Hackett 016001.jpg

130415 Hackett 050009.jpg

130415 Hackett 112018.jpg

130415 Hackett 162026.jpg

Nad Sylvan stond veelal strategisch en hiërarchisch achter Hackett opgesteld maar stal toch terecht de show tijdens de vele expressieve hoogtepunten van de set. Buiten een geweldig zanger – ik dacht soms aan een jonge Fish en ja, Gabriel – was deze boomlange kerel een lust (…) om naar te kijken. Zijn houding, zijn barokke présence, zijn mimiek en houding in het algemeen.


Peter Gabriel was (en is) misschien wel een icoon maar Nad bracht ons het beste uit de twee werelden. Zowel de artrock/theater stijl van Gabriel als de meer intimistische aanpak van Phil Collins kwamen geloofwaardig over en gaven de songs een extra dimensie. Het hoeft geen betoog dat het samenspel van deze muzikanten en de perfect samenlopende projecties meer dan meeslepend waren.

130415 Hackett 067010.jpg

130415 Hackett 155024.jpg

130415 Hackett 197032.jpg

130415 Hackett 206034.jpg

 

02 nursery.jpgKeurig op tijd werd er ingezet met de intro van ‘Watcher of the Skies’, een van de allereerste songs die ik ooit van Genesis ‘onder oren’ kreeg. Ik ben gezien mijn prille leeftijd geen fan van het eerste uur, ik pikte Genesis ‘old style’ pas op eind jaren tachtig. Ik ben daar eerlijk in. Ik was altijd meer een Yes-, King Crimson- en ELP fan als puberende progger. Teveel tekst misschien en te jong en ongeduldig om die te bevatten. Gelukkig is dit met de jaren gebeterd.


Hoe dan ook, ‘Watcher’ zette de avond prima in, het geluid zat quasi perfect en ons zicht op het gebeuren was perfect. Wij keken mekaar na afloop even aan met een blik van “wij gaan hier vanavond van onze sokken geblazen worden” of iets van die strekking. Ondertussen leverde Steve een staaltje van Franglais af in zijn wat onbeholpen stijl. De man communiceert liever via zijn gitaar, me dunkt.

130415 Hackett 221038.jpg

130415 Hackett 243043.jpg

130415 Hackett 304050.jpg

130415 Hackett 332057.jpg

 

03 Genesis_-_Foxtrot-Front.jpg‘Chamber of 32 Doors’. Ja, tweede song en kippenvel van hier tot in Tokyo. De toetsen en de sierlijke gitaarintro zijn op dat moment zowat het mooiste wat ik ooit gehoord heb; Hacketts gitaarspel valt als een warm deken over je heen; de vibrato’s, de sustain, en al die andere zo perfect technisch te verklaren dingen komen samen in een spel dat synoniem voor ‘perfectie’ kan genoemd worden.


Sylvan, geposteerd op een verhoog achter de meester, laat horen dat songs als deze, met al zijn finesses perfect zijn ding zijn. Als een barokke versie van Dee Snider (duh) trekt hij de aandacht naar zich toe en zorgt er voor dat we aan zijn lippen hangen. Links en rechts worden flarden tekst meegezongen door concertgangers die ooit gek waren van ‘The Lamb lies down on Broadway’, of ‘Trespass’ of ‘Foxtrot’. Flarden tekst die toch niet zo evident zijn.

130415 Hackett 279048.jpg

130415 Hackett 418071.jpg

130415 Hackett 270047.jpg

130415 Hackett 722113.jpg

 

04 Selling_b.jpg‘Dancing with the Moonlit Knight’, m.i.; het nummer waar het prille Marillion ooit door geïnfecteerd geraakte, is tevens een mijlpaal in de progrock. Hackett demonstreert hierbij mooi zijn ‘tapping’ avant la lettre. Vervolgens krijgen we ‘Fly on a Windshield’ en ‘Broadway Melody of 1974’, gekende maar daarom niet echt heel bekende songs.


Als de intro van ‘Firth of Fifth’ word ingezet, lijkt het wel of we het hoogtepunt van de set gaan horen. En daar zit ik niet ver naast. Het instrumentale middenstuk annex gitaarsolo is over de jaren een eigen leven gaan leiden en werd soms uit de context geplaatst en gespeeld. Vanavond krijgen we uiteraard de volledige song met weeral een briljante vertolking van Nad gevolgd door het meest legendarische gitaarmoment uit de progressieve rock – ok, naast ‘Comfortably Numb’ dan. Als die hoogst memorabele moment uitsterft breekt men beneden bijna de boel af. Ik zeg tegen mijn gezelschap dat ik nu wel naar huis kan. Veel beter kan het immers niet worden.

130415 Hackett 461078.jpg

130415 Hackett 507085.jpg

130415 Hackett 212036.jpg

130415 Hackett 524090.jpg

‘Blood on the Rooftops’, een populair maar eerder low-profile nummer komt prachtig uit de verf middels Steve’s klass(iek)e gitaarintro. Drummer O’Toole zingt dit nummer op een spontane en frisse manier. Toch even een lichter moment in de set. Vervolgens een kleine break om een technisch euvel te herstellen.

‘…In that Quiet Earth’ is dan weer een eruptie van gestileerd gitaargeweld’ waarin Hackett duelleert met de klarinet. Vervolgens een bijzonder emo-moment met ‘Afterglow’. Wederom Nad Sylvan die het publiek bij het nekvel pakt met de laatste tekstlijnen. ‘I miss you more’, en hij meent het.


05 Lamb.jpgMet ‘Dance on a Volcano’ werden we weer even wakker geschud met dit hectische nummer en ‘Entangled’ was zonder twijfel het zoetste moment van de avond. Wat is dit een mooi nummer. Het album ‘Trick of the Tail’ (’76) is misschien wel het meest toegankelijke en meest uitgebalanceerde album van ‘Old’ Genesis met Collins op zang. Het was zeker een stijlbreuk met Gabriel en zette het einde in van Genesis als progband-pur-sang. Tegelijk werden nieuwe fans aangetrokken. Het duurde nog een album (‘Wind and Wuthering’) alvorens Hackett bedankt voor verdere samenwerking. Met ‘And then there were three’ werden de meubels nog wel gered maar van dan af viel Collins & co te prooi aan MTV en produceerde vooral nog troep voor yuppieparties. (Vreemd genoeg vind je dan tussen die nest nog goud zoals ‘Driving the Last Spike’ op ‘’We can’t Dance’ – it is a strange world.)


We waren ondertussen stilaan aan het einde van de set maar de nummers werden wel langer….Zo bracht de band ons nog ‘’The Musical Box’ en een imposante uitvoering van ‘Supper’s Ready’ en dat is toch wel een geval apart.

Met zijn 22 minuten zowat de ultieme progressieve epic? Ik dacht het wel. Vol van sfeerwisselingen, muzikale verrassingen, tekstuele kronkels en burleske breaks. Maar ook met poëtische momenten waarbij het publiek een spookachtig doch feeëriek ‘Mmm’ meezong tijdens een van de vele instrumentale stukken. ‘A flower?’

130415 Hackett 590099.jpg

130415 Hackett 551092.jpg

130415 Hackett 199033.jpg

130415 Hackett 624104.jpg

 

06 Trick.jpgDit was een majestueus einde van een absoluut overrompelend concert. De band keerde nog op zijn stappen weer om ons ‘Los Endos’ te presenteren. Hierbij werd het geluid, wat heel de avond perfect was, lichtjes opgevezen. Dit maakte dat de finale een extra opstoot van enthousiasme veroorzaakte zowel beneden als boven. Na uitgebreid afscheid en thank you’s verliet de band het podium.

Het eerste wat mijn makker me na afloop zei was: “Besef dat we zoiets niet meer gaan meemaken!” Ik vrees dat hij gelijk heeft maar hoop voor een keer dat hij ongelijk heeft.


Steve Hackett – én band – leverden deze avond een masterclass af wat progressieve rock betreft. Weeral zo een concert dat al de rest relativeert, of toch zeker wat podiumkunsten aangaat. De grote, hippe en gekoesterde bands die pas het levenslicht zagen lang nadat Steve Hackett reeds geschiedenis had geschreven – Marillion, Pallas, IQ, Spocks Beard, Pendragon, Flower Kings en alles wat daaraan verbonden of enigszins geconnecteerd, zijn schatplichtig aan bands als Genesis en Yes. Ik trap hier uiteraard wel een open deur in, maar het is goed en zelfs aangewezen om af en toe in het verleden te graaien.

130415 Hackett 641106.jpg

130415 Hackett 657107.jpg

130415 Hackett 761114.jpg

130415 Hackett 603102.jpg

 

07 Win.jpgDat ik er dan toch eindelijk in geslaagd ben Hackett aan het werk te zien is dan ook meer dan een puur muzikaal genot. Het geeft het gevoel – zonder te weten waar ik muzikaal naar toe ga – toch weeral voor een groot stuk te weten waar mijn muzikale roots liggen.


 

genesis_petergabriel_live.jpg


 

 

 

 

11:12 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

Commentaren

Ik geloof het absoluut wat je daar zegt. En zal er maar geen spijt van hebben dat ik er niet bij was want dan groeien de frustraties. New York was toch iets te ver om over en weer te komen. Zelfs voor de ouwe Genesis. Ik maak het goed voor mezelf door de ipod exclusief ouwe Genesis te laten spelen vandaag.
Grtz from the Big Apple.

Gepost door: Robert of NYC | 19-04-13

Als ik dit zo lees heb ik iets essentieel en onvergeeflijk gemist!
Spijtig dat ik niet geweest ben...

Gepost door: Matthijssens Vera | 17-05-13

De commentaren zijn gesloten.