02-07-13

Umbrië, juni 2013 pt2

Umbrië, Italië, Gubbio

DEEL 2

 

Een nieuwe dag en nieuwe uitdagingen! Ja! Joepie! En mijn verse maar nu reeds bijzonder waardevolle metgezellen zijn er ook! En de zon! Wouldn’t it be great if life was like this all the time? 

 

Maar eerst naar de markt!

 

Dinsdag is marktdag in Gubbio en we moeten maar even de straat oversteken alvorens we ons kunnen onderdompelen in zowat alles wat de doorsnee Italiaanse huismoeder/man nodig heeft. Van kledij over huishoudelijke producten, planten en bloemen, en natuurlijk voeding in de vorm van tonnen groenten en fruit. Groter en smakelijker dan thuis. Maar is dat niet altijd zo? Misschien de gelegenheid om wat fruit in te slaan voor de volgende middagen? Check!

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Ik hou van de Italiaanse keuken maar ironisch genoeg hebben we nog niet zo erg veel rauwkost of fruit gezien. Voldoende pasta in al zijn vormen en alles wat ervoor en erna gegeten kan worden. Met een zak vol joekels van perziken, nectarines, bananen en sinaasappelen kan ik volgende middagen even ontsnappen tijdens de vrije lunch. (als beloning zou blijken dat ik even licht zal terugkomen als ik vertrokken ben, maar dat verklaart zich nog)

 

Voor de middag, pas rond de negenen, spreken we af aan de balie voor een geleide groepswandeling door onze eigenste gaststad. Het is wat grijs maar de temperatuur is best ok.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Gubbio dus maar dan op een verantwoorde wijze. Laurent is een gids van de oude stempel, waarmee ik niets negatiefs bedoel maar naast zijn haast academische kennis straalt hij een zekere autoriteit uit, niet alleen via zijn houding maar ook via zijn klare en luide stem. Ik verwachtte elk moment een ondervraging of zo… maar hey, ik was wat blij met deze vakman!

 

Via de Piazza 40 Martiri wandelen we langs de buitenrand van de stad naar het Palazzo dei Consoli, het oude stadhuis en zonder meer het meest in het oog springende gebouw van op kilometers afstand. Wederom een mooi heraangelegd terras met een uitzicht over de stad en nu een zicht op de bedrijvigheid van de nu volop aan de gang zijn de markt. Maar we gaan verder.

 

umbrië,italië,gubbio

umbrië,italië,gubbio 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Via een lift (!) gaan we naar de Duomo San Ubaldi, ofte de patroonheilige van de metsers. We leren écht bij! Dit kerkgebouw en aanpalende gebouwen plakt dus tegen de berg en herbergt een fraai terras mét drankenstalletje. Zonder twijfel: daarboven op de de berg de beste macchiato ever.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Als we even later terug aan het hotel zijn en onze tijd zelf kunnen invullen voor de rest van de dag, maak ik afspraak om met Wim & co om omstreeks 1330 naar de top van de berg te gaan. De Monte Ingino is 908 m hoog maar we zitten al op zo een 500 meter, dus… die 400 zullen ook wel geen probleem zijn zeker?

 

Als ik even later de meisjes reeds naar de top zie vertrekken, smelten mijn plannen als sneeuw voor de gesluierde zon en ga ze na een korte omkleedpartij achterna. Wist ik veel dat ze zich eerst gingen vermaken in een eetgelegenheid. M.a.w.: ik ben weer alleen op weg naar de bergtop. Some things will never change.

 

umbrië,italië,gubbio

 

Ik neem eerst de twee kleine liften tot aan de Duomo alvorens aan de echte klim te beginnen. Neen, eenvoudig is het niet. Het nochtans mooi aangelegde brede pad nodigde echt uit om door te stappen. Maar de zon doet mij smelten en mijn petje verliest alle integriteit. met het inlassen van enkele fotostops ben ik dan aan de Basilica di San Ubaldo geraakt. Dit torent van op kilometers ver over de stad uit.

Na een kort bezoek en belijding mijner zonden doe ik enkele stappen in de ronde om dan tot mijn grote jolijt te ontdekken dat ik nog bijlange niet aan de geografische top ben.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Een middeleeuwse ruïne, gemakkelijkshalve genaamd ‘La Rocca’, nodigt uit om toch nog een vijftigtal meter omhoog te kruipen via een grove grintweg. Als toetje volgen nog een stel trap treden om uiteindelijk aan de vlaggenmast te eindigen. Maar het uitzicht! En de tevredenheid! Waarlijk een aangrijpend moment. 

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Verbouwereerd omwille van zoveel fysieke tekortkoming – of eerder toch onderschatting van de klim – neem ik toch de ruime tijd om mezelf te vereeuwigen. Het uitzicht was 360°, feilloos, klaar en schilderachtig. Niets staat in mijn weg om de wolken over het bergachtige landschap te zien glijden. De landerijen, de bossen en wijngaarden. Is het zweet of een traan dat mijn ogen permanent doen branden? Een koele wind blaast mijn kledij droog en eens uitgerust en met hervonden adem ving ik de terugweg aan.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Eerst terug aan de basiliek, op zoek naar een kraantje om mijn hoofd onder te steken, stoot ik op Wim en Maria, beide bijna zeventigers die gezwind naar de top stoven. Allo kroket! Dan maar het hoofd onder de kraan. Het koude water over mijn rug en de vooruitzicht op een koele pint op het aanpalende terras geven die extra injectie om even, heel even maar, alleen, perfect gelukkig te zijn. Heel even is niet lang.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Tijd om af te zakken, wat verbazend goed gaat. Om de zoveel meter slaag ik er zelfs in om de afdaling grotendeels te lopen. Zo erg ben ik er dan ook niet aan toe. Dank u, Sint Ubaldus. Onderweg kom ik nog enkele gezellen bergopwaarts tegen die toch de actieve oudere generatie vertegenwoordigen.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Eens terug in de stad besluit ik gelijk de enige grote supermarkt eens te bezoeken, een gebouw net buiten de stad dat uiteraard behoorlijk vloekt met de rest, maar ja. Aansluitend zoek ik het oude Romeinse Theater op maar de zon was al wat afwezig dus foto’s maken is voor de volgende keer.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Ik stap ondertussen bijna op automatische piloot, dus op naar het memoriaal monument voor de 40 gefusilleerden – de martiri. Laten we ons maar weer niets wijsmaken. Zoals ik al vele gelijke monumenten als deze heb bezocht, blijkt ook hier nog maar eens uit hoe meedogenloos de Duitse bezetter vanaf juni ’44 wel niet optrad. De paniek was toegeslagen en alles wat verdacht was moest er blijkbaar aan. Laat staan dat er zoals hier ook eerst enkele Duitsers werden gedood met als bittere nasmaak het vermoorden van 40 willekeurige inwoners, broers, moeder en dochter, waarvan de jongste 17 jaar.

 

Een zeer goed gevulde dag, deze doorgaans saaie dag in de week. Cultuur, geschiedenis, sport (wat heet), natuur. Wat moet ik nog meer op vakantie? Morgen misschien eens een kerkgebouw bezoeken? Mijn maat Etienne zou zeggen: “Misschien kunnen dan eens een fotooke trekken?” Ja, wie weet. Al bij al wordt er door mij niet maniakaal gefotografeerd. Reizigers die oude deuren fotograferen, daar heb ik eerder mijn bedenkingen bij. Langs de andere kant zijn die op zich dan weer zo aardig dat ik ze alles kan vergeven.

 

Het is al woensdag en vanaf vandaag letterlijk geen wolkje meer aan de lucht, wat wil zeggen: altijd in de zon! En we zijn nog maar in de helft! Wederom twee stadjes op de lijst: Todi en Orvieto. Geen zware dag op zich maar toch een kleine 240 kilometer rijden. Deels autostrade maar evengoed langs veelal smalle maar panoramische wegen. De mist hangt nog in de laaggelegen gebieden wat een warme dag beloofd.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Todi. We wandelen vlot tot in het centrum tot op de Piazza del Popolo. De Dom spring ik even binnen maar buiten is het beter. Het zonovergoten plein leidt me tot de Piazza Guiseppe Garibaldi, de alomtegenwoordige held van de eenmaking van Italië. Het is dan ook een heldhaftig beeld maar de zon speelt me parten.

 

umbrië,italië,gubbio 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Op de grote Piazza deelt ons verdeelmeisje plannetjes uit en we kunnen even vrij rondlopen. Lorenzo leidt de geïnteresseerden mee naar de kerk van San Fortunato. De man heeft nog niet veel voor mij gedaan, dus deze heilige laat ik dan ook liever met rust.

Even chillen, kaartje kopen (maar niet meer sturen) tot we weer samen zijn. Wat ook weer mooi is want na vijf dagen samen reizen zijn mijn medereizigers reeds lang vrienden geworden. We begrijpen mekaar, lachen heel wat af en het lijkt alsof we mekaar al veel langer kennen. 

 

Vervolgens op naar Orvieto. En dat is andere…euh, je weet wel. Dàt is nog eens een kathedraal om u tegen te zeggen. Maar Orvieto heeft nog een andere troef: haar naam is gekoppeld aan de beste of op zijn minst populairste wijnen van de regio (Est!Est!Est!, Classico, Montefalco) en dat zie je in de winkeltjes, wijnbars en proefetablissementen en zowat elke betere souvenierwinkel.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Na een korte geleide wandeling langs o.a. het Pauselijk Paleis krijgen we ruimte om te lunchen en mijn fruit is ondertussen rijp om gegeten te worden. Op de trappen van San Andrea vlei ik mij neer en laat de boel even de boel. En de boel lijkt echt wel stil te vallen rond de middag.

De terrassen zitten vol maar er is geen hond aan de wandel. De geur van knoflook waait uit de restaurantjes, enkele duiven stoeien om een korst en verder is het stil op het plein.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Als we mekaar terug treffen, her en der verspreid, is de drang om een ijsje te eten té groot en ook daar vinden we enkele bendeleden terug. Het plein naast de Dom is leeg op een handvol likkende Vlamingen na.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Op de terugweg kunnen de liefhebbers kijken naar ‘La Vita é Bella’. De volgende dag zullen we even in het decor van de film wandelen. Mille punti!

 

Eens terug in het hotel wil ik toch eens de promoposter van Gubbio zelf namaken en in charmant gezelschap wandelen we er naar toe. Blijkt niet zo eenvoudig om dit vanop grondniveau te doen maar geheel onaardig zijn de plaatjes niet.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

De commentaren zijn gesloten.