27-06-13

Umbrië, juni 2013 pt1

 

umbrië,italië

DEEL  1

 

 

Het fijne plan om een tijdje door te brengen in de oostelijke regionen van Europa werden wegens omstandigheden afgevoerd. Misschien maar best ook gezien de weersomstandigheden die kort daarop de contreien zouden teisteren. Een geluk met een ongeluk dus.

 

In exact 24 uur tijd werd het roer omgegooid en werd er voor een meer zuidelijke bestemming gekozen. Dit jaar ging de eerste grote excursie richting Italië. Ik moet eerlijk zijn: Italië, waarover ik op voorhand niet echt een kwaad woord wist te zeggen, stond niet echt op mijn ‘to do’ lijstje, of toch niet aan de kop. Het leek me het beste alternatief om de winter in ons eigen land te ontsnappen. Beetje veilig kiezen om toch nog een streepje zon te mogen zien voor we weer de anorak aantrekken.

 

Umbrië, de meest centrale regio van het land, situeert zich, ja, centraal dus hé. Men noemt het ook wel eens het ‘Groene Hart van Italië’. De grootste stad en hoofdstad van de regio is Perugia maar het is een beetje de som der onderdelen die deze streek zo verleidelijk maken. Aan ons dus om deze stukje per stukje te gaan ontdekken.

 

umbrië,italië

 

Vooreerst toch het volgende: verwacht van mij hier vooral geen uitgebreide les aardrijkskunde vol van historische en/of culturele trivia. Als u op een bepaald moment zegt: ‘hé, daar wil ik meer over weten’, klik dan weg en zoek het even op.

 

Ook: wie mij een beetje kent, weet dat ik geen liefhebber ben van de ‘oudheid’, gewoon omdat ik nu eenmaal andere interesses heb. Tevens kan je van mij niet echt veel sympathie voor het instituut ‘Kerk’ verwachten, maar ik ben geen barbaar en respecteer de culturele waarden die religie en diverse passerende culturen ons hebben nagelaten (hoor ik daar lachen?). Ieder zijn waan – zin, zeg maar. Kom, we zijn weg.

 

Goddeloos (hier zijn we al) vroeg was het op vrijdag 7 juni. 0510u op de shuttlebus om precies te zijn. Eens op de definitieve bus stoven we omstreeks 0730u richting zuiden. Edoch, niet alvorens ik met mijn (slechts) 30 medereizigers werd uitgenodigd om plaats te nemen waar we enigszins konden of wilden. In een bus voor 50 personen opent dit mogelijkheden. Alle singlereizigers kozen dus gelijk voor het comfort. Hoe dan ook: nog 19 vrije plaatsen om eens te wisselen of van houding te veranderen of een klapke te doen met iemand anders. Cool!

 

Ik maak al snel kennis met mijn naaste buren, wat telkens weer een boeiende bezigheid is én de eerste uren snel laat vooruit gaan. Moest wel want een vette 800 km was ons deel de eerste dag. We reden via Luxemburg naar de Elzas, via de Rijnvlakte naar Zwitserland. Vervolgens via Basel, Bern en Montreux naar Martigny waar een behoorlijk hotel paraat stond om ons op te vangen.

 

De volgende dag wederom een heel eind via om via de Simplonpas – wat is dat mooi! – Italië binnen te rijden en via Milaan en Modena tot in Bologna te rijden. Bij de schilderachtige bergpas staat op een hoogte een adelaar als oorlogsmonument. Een van de meest gefotografeerde monumenten in de Alpen, dus doe ik graag mee.

 

umbrië,italië

umbrië,italië

umbrië,italië

 

Rijden door of over de Po-vlakte (ja, aardrijkskunde uit de lagere school, he) bevestigt twee dingen: ze is inderdaad vlak en bijzonder groot. Persoonlijk voeg ik er graag aan toe: weinig boeiend. Onze gids Laurent had het aangekondigd: een vreselijk lang stuk autostrade geflankeerd door weinig inspirerende industriezones. In Bologna is het niet zo zonnig als we verwachtten. Een nette stadswandeling met bezoek aan de Dom kan er nog af maar dan zet de hemel haar sluizen open voor ocharme 10 minuten. Maar het is even hevig. Ergens buiten de stad volgt de tweede overnachting.

 

umbrië,italië

umbrië,italië 

 

Ja, Italië is een groot land, toch zeker in zuidelijke richting. Pas de derde dag zouden we in ons definitieve hotel aankomen. Onderweg brengen we nog een bezoek aan het stadje Urbino, in de regio Marche (of Marke, al naargelang), alwaar we een bezoek brengen aan het Palazzo Ducale. Binnenin minder te zien dan ik verwacht en het schilderij ‘La Muta’ van Rafael blijkt een poster te zijn.

 

Gelukkig toch een stel originelen van Piero della Francesco en Titiaan. Ook portretten van de bouwheer Frederico da Montefeltro zijn ruim aanwezig. Er moet natuurlijk gewerkt worden voor we ons op de alomtegenwoordige gelati smijten, toch?

 

umbrië,italië

umbrië,italië

 

En werken doen we; de dappersten onder ons trekken naar het hoogste punt van het stadje en we voelen gelijk de graad van de beklimming. Dat belooft voor de volgende dagen daar alle oude stadskernen om een heuvelrug zijn gelegen. Dit was tegen de doortrekkende legers/bendes klaplopers en overmoedige regeerders die al te graag letterlijk een graantje meepikten van de bloeiende steden. Ook de regerende paus liet zich niet onbetuigd.

 

umbrië,italië

umbrië,italië

 

Even doorbijten in de (weeral) vochtige maar drukkende atmosfeer! Met 2/3e van het gezelschap dat toch al +65 is, blijk ik toch af en toe op mijn tanden te moeten bijten om bij te blijven. Even later laat ik mij verleiden om nogmaals de klim te doen maar dan gericht op het oude fort vanwaar men inderdaad een schitterend zicht heeft op de stad en de paleizen.

 

Umbrië, even verder op de kaart dus, is veel groener dan Toscane en zelfs voor de Italië-leek is het verschil duidelijk als we later op de reis Toscane even binnenwippen. Heuveliger, zelfs haast bergachtig te noemen. Vandaag levert dat dus wel schilderachtige beelden op. De aanblik van bvb Spoleto, Todi of Assissi is werkelijk adembenemend.

 

umbrië,italië

 

Aangekomen in ons hotel (San Marco), kan de verrassing niet groter zijn, althans voor mij. Onze gids probeerde op voorhand eventuele tekortkomingen uit te leggen, onterecht bleek later. Zelf niet al te kritisch op hotels, was ik meer dan aangenaam verrast door de kamer die voorzien was van een bijzonder terrasje, bovenop alle reguliere zaken uiteraard. Bovendien ligt het hotel quasi in het centrum van de stad, wat dan weer mogelijkheden te over bood om des avonds de benen te gaan strekken.

 

Voor ons, het grote (markt)plein en naast ons een barretje waar ze heerlijke latte’s, caffé macchiato’s en caffé americano’s presenteerden. Meer dan eens de rendez-vous plek voor nachtbrakers en vroege vogels dus. Reken mij zeker niet bij de laatstgenoemden.

 

Gubbio zelf is niet op de top van een berg gebouwd maar kleeft er een beetje tegenaan. Moet goede lijm zijn geweest want eens je het centrum in gaat, ga je redelijk steil omhoog. Een aangename plek, wederom met flink wat horeca van alle slag en een handvol stijlvolle boutiques. Ons vrouwelijk gezelschap vergrijpt zich meermaals aan windowshopping maar de prijzen zijn niet van de lucht. De sfeer is dan weer uniek, meeslepend en bij wijlen sprookjesachtig.

 

umbrië,italië 

 

Vroeg er uit! Maandagochtend vertrekken we op onze eerste volledige daguitstap met twee plaatsen die je moet gezien hebben, zeggen ze dan. Het eerste is Spoleto, op een dik uurtje rijden van Gubbio.

 

Deze oude stad (ja, alles is oud ginds) viel in de 12eeeuw in handen van Barbarossa en werd met de grond gelijk gemaakt. Het belangrijkste en meest bezochte gebouw is de Duomo de Santa Maria Assunta met een gigantisch fresco van Filippo Lippi op de achtergrond. Het bijzondere aan deze kerk is dat ze naast de Romaanse gevel, een mengelmoes is van diverse stijlen zonder dat het ergens vloekt – want dat mag natuurlijk niet.

 

umbrië,italië

umbrië,italië

 

Vanop het terras aan de stadswal aanschouwen we – niet voor de laatste keer – het fantastische landschap alvorens we onze bus nemen naar de volgende plek. Ja, fraai, maar ik vrees – overigens onterecht - nu al dat de rest meer van hetzelfde zal worden. Of neen, eerlijk, ik hoop eigenlijk van wel!

 

umbrië,italië

 

Assisi. Met een gemengd gevoel toch wel maar tevens met de nodige nieuwsgierigheid. Het bezoeken van deze stadjes is niet altijd eenvoudig. Veelal zijn er extern ruime parkings voorzien waarna je met de lift, shuttle of gewoon te voet naar het centrum kan. Assisi heeft drie grote parkings. Dat is niet voor niets. De rest laat zich al raden. 

 

Edoch, eerst wordt er nog gebunkerd in een nabijgelegen stadje. Een lichte minestrone gaat vooraf aan een bovengemiddelde lasagna. En ik hou daar wel van, van heel de Italiaanse keuken, zeg maar gerust. Deze kwam niet, niet uit de supermarkt. Door te spoelen met een flinke slok wijn, dat spreekt. De middag is dus al goed ingezet. 

 

Het mooiste aan Assisi, is het zicht op de stad als je aan komt rijden. De Basilica San Francesco en het aanpalende kloostergebouw ogen imposant als je beneden staat en de stad tegemoet rijdt. Uiteraard zijn pausgezinden nu heel erg tuk op de stad omdat, moet ik het nog herhalen, de Heilige Franciscus hier gewoond heeft en begraven is. Mijn gezelschap heeft daar weinig of geen last van en het maakt me ook niets uit. Mijn troep is voor zover ik kan inschatten eerder gesteld op de geneugtes van dit leven dat dat van een mogelijk later leven. Waarvan akte!

 

umbrië,italië

umbrië,italië

 

Maar soit, je kan er niet naast kijken en eens de stad in, lijkt het een beetje op Lourdes en een Sinksenfoor maar dan zonder de attracties. Souvenierwinkeltjes met de grootste religieuze troep die je kan vinden – en ik ga hier niets of niemand treiteren, maar maak dan liever zelf een crucifix om boven uw deur te hangen dan hier iets van mee te brengen.

 

Net daar waar ik toch een soort van soberheid of enige commerciële integriteit zou verwachten, lijkt dit wel de grootste afzetmarkt van prullaria. Dat er naar waarschijnlijkheid goed kan gegeten en gedronken worden, tot daar aan toe, pelgrims moeten gevoed worden, maar iets klopt hier niet echt.

 

umbrië,italië

 

Eens uit de bus zijn we al snel bij de oude toegangspoort van Assisi. De eerste mooie stop is het panorama aan het klooster en kerk van Ste Clara (Santa Chiara). Ik zeg ‘mooi’ omdat het panorama wederom adembenemend is en er ondanks de drukte een zekere kalmte heerst (zou het dan toch?).

 

In de kerk komen we bij de relikwieën van Franciscus en Clara. Tja, iedereen heeft er zijn bedenkingen bij, maar ik neem aan dat het aan gelovigen kan verkocht worden. Net zoals de lijkwade van Turijn, mijn gedacht. Vreemd dat ik me op zulk een moment graag even verplaats in de schoenen van een vroom mens, enkel en alleen al om de ervaring te proeven.

 

Helaas pakt de verf niet. Wederom iets om af te vinken. Zoals in veel van de gebouwen die we deze reis zullen bezoeken mag ook hier niet gefotografeerd worden. Doch niet getreurd, er zijn mooiere dingen te zien in de streek dan muffe cryptes…

 

umbrië,italië

 

Lekker terug in de zon, weg van het sacrale residu dat stilaan op mijn longen begint te kleven. Buiten is het aangenaam warm; bendes studenten (veel Amerikanen, blijkbaar) zitten in rondjes nota’s te vergelijken of te zingen. Summer camp!

 

Verder de straat in komen we bij het Corso Guiseppe Mazzini, een aangenaam plein, ook met een fontein, dus daar voel ik me weer goed bij. Mijn favorieten: duiven, fonteinen, kinderen, hondjes en uiteraard de lokale ragazzi, en liefst in combinatie met mekaar, passeren de lens. Let wel: ik was al een watje alvorens ik naar Assisi kwam!

 

umbrië,italië

 

Dan wordt het wat sneu want als we dan na nog eens enkele honderd meters snuisterijen aan de grote Basiliek komen, ben ik 3 seconden onder de indruk van het gebouw alvorens ik weeral weet waarom ik zo een afkeer van deze georganiseerde kermis heb.

 

Gelukkig troepen we samen met onze gids die, na de nodige duiding, ons de weg toont door het gebouw en het klooster. En nu we er toch zijn…

De kale kerk doet me niets maar de uitgebreide onderbouw, gangen en ruimtes lijken eindeloos en maken toch wel weer indruk. Als we dan uiteindelijk aan het graf van de heilige komen, kan ik niet snel genoeg weg zijn. Enkel dozijn gelovigen lijken wel in trance voor het graf te zitten bidden. Nogmaals: ik val niemand af maar dit hoef ik niet te zien.

 

umbrië,italië

umbrië,italië

 

Snel via de kloostertuin om snel buiten naar lucht te happen. Nog snel een koffie en enkele rake shots alvorens we naar de bus trekken. Ik ben oprecht blij dat ik er geweest ben maar vlug gaan ze me er niet terugzien. Eens terug op onze stek volgt een heerlijke douche en het aperitief wacht!

17-06-13

Amore a prima vista...

Nu de was is gedaan en de tranen zijn gedroogd, is het tijd om – nu alle herinneringen nog levendig voor de geest komen – rapport uit te brengen over de laatste escapade van uw favoriete blogger.


Ik weet dat u mij niet heeft gemist. Geen probleem, ik kan van u allen hetzelfde zeggen. Zelfs wij moeten elkaar af en toe loslaten. En als dat kan terwijl jullie aan het werk zijn en ik onder de olijfbomen aan de Prosecco zit en naderhand aan de Grappa, kan ik daar zeker mee leven.


Hieruit kunnen jullie al afleiden dat ik niet aan onze kust zat te vegeteren. De waarheid is gans anders. Mijn voordien al sterk afgetrainde lichaam werd ten prooi geworpen aan de vele steigende steegjes en trappen die de stadjes in Umbrië en Toscane rijk zijn.


Waren deze stenen en levende getuigen van een rijk verleden niet alleen een bron van cultuur, ze waren eveneens slachtoffer van mijn niets ontziende camera; en dat laatste mag u letterlijk nemen want ook deze centrale en deels kustloze regio van Italië herbergt zowel geschiedkundige, culturele én erg hedendaagse schoonheden. Alles op zijn tijd dus, net zoals de Italiaanse spirit.


Spirit? Ja, gerijpt druivensap en spirituozen van allerlei aard werden ons infuusgewijs aangeboden (mits kleine tussenkomst, dat spreekt) om de andere geneugtes door te spoelen en de geest lichtjes te vertroebelen. Maar ook dit ritueel gebeurde enkel op gezette tijd en plaats. In een veilige omgeving, zeg maar. Niemand gaat mij verdenken van deelname aan enige vorm van Romeinse orgie. Ik denk er nog niet aan! Bij Sint Franciscus en Cupido nog aan toe!


DSC_8614.jpg


Zeer binnenkort op deze blog dus: (hopelijk vóór de lelijke mijnheren met gitaren, maar ik kan niets beloven) een verslag van mijn laatste reisje.


Levensgenieters gelieve zich niet te onthouden!

01-06-13

Kompendium: A joy forever!

“Hoe lang is het geleden dat je nog eens echt genoten hebt van een album? In een tijd waarin muziek slechts een muisklik verwijderd is; wanneer heb je nog eens muziek beleefd die een deel van de soundtrack van je leven is geworden?”


In die vrije bewoordingen werd het album ‘Beneath the Waves’ van het project KOMPENDIUM aangekondigd. Dat was in oktober 2012 en is sindsdien niet meer uit mijn gedachten geweest.

Ondertussen is het album al enkele weken aan het kamperen in mijn cd speler en ik kan er niet genoeg van krijgen. Waar gaat het hier dan eigenlijk om?

 

kompendium

Kompendium is een project van Rob Reed, de man achter de progressieve rockband Magenta. Naast enkele andere zijprojecten en sessiewerk, valt er over de goede man niet veel te vinden. Dat hij drie jaar aan dit project gewerkt heeft, resulteerde in een muzikaal avontuur waarvan het resultaat dat de perfectie benadert en op sommige momenten overstijgt. Foutloos dus.

Muzikaal stilistisch kan je dit best omschrijven als progressieve symfonische rock, ook al wordt er weinig echt ‘gerockt’ in de pure zin van het woord. Folk elementen, klassieke stukken, klassieke zang en gelukkig ook af en toe een portie classic rock en neoprog maken deel uit van dit album.


Voor de fijnproevers kan ik de volgende troeven aanbevelen, en ga daar vooral even gemakkelijk voor zitten…

Het muzikale palet situeert zich toch vooral op bekend terrein waardoor er niet al te veel verrassingen inzitten. Elementen uit Keltische folk worden gemengd en/of afgewisseld met geluiden die we herkennen van o.a. Mike Oldfield op zijn folkiest, Clannad, Chieftains maar ook bands als Iona, Pendragon of Mostly Autumn.


kompendiumEn om dan maar gelijk enkele betrokken muzikanten te noemen: Steve Hackett, Nick Barrett (Pendragon), Nick Beggs (bas, Hackett band, Steven Wilson), John Mitchell (Arena, It Bites), Gavin Harrison (Porcupine Tree), Mel Collins, Francis Dunnery (It Bites), e.a. Ook het English Chamber Choir is volop van de partij, wat voor een warm accent zorgt in de begeleiding en zeker in samenzang met de tenor van dienst op het fraaie ‘Il tempo à Giunto’.


De unieke Troy Donockley is ook present. En dat is altijd genieten geblazen. Donockley, de meester op de ‘Uilleann pipes’ en andere traditionele Ierse instrumenten, maar toch vooral die de Ierse doedelzak die voor velen een instant warm gevoel oproept. (Troy toert nu ook met Nightwish).


Kompendium-300x224.jpgDe zang wordt voor het merendeel verzorgt door Steve Balsamo, welke zijn sporen verdiende met o.a. ‘Jesus Christ Superstar’, te gast was bij Eric Woolfson en Jon Lord. Met zijn uitgesproken timbre en ‘range’, is hij een van de opvallendste medewerkers. Op de momenten dat Balsamo (schijnbaar) tot de grenzen van zijn mogelijkheden gaat, is het voor de argeloze luisteraar soms even naar adem happen. Zeker als dit nog eens gepaard gaat met  krachtige instrumentale begeleiding wordt het allemaal nogal erg intens en bijna 'over the top'. Daarnaast staat de even Welshe Angharad Brinn. Met haar engelenstem grijpt zij onmiddellijk naar de keel. Excellent voorbeeld is het schitterende ‘Lilly’ met een sobere cello en de gitaar van Steve Hackett als begeleiding.



Het eerder dunne maar op zich romantische - edoch dramatische - verhaal loopt als een fijne draad door de minutieus en gedetailleerde muziek. Hier is hard en lang aan gewerkt, dat hoor je reeds vanaf het eerste nummer waarbij je gelijk een idee krijgt van wat je te wachten staat.

Opener ‘Exordium’ smeedt alle stijlen tot een uniek geheel zonder te vervallen in bombast. Je krijgt wel een samenvloeiïng van de belangrijkste thema’s en sferen die gedurende de 67 volgende minuten zullen passeren en dat is de grootste kracht van deze productie: het samenbrengen van muzikale stijlen en elementen die verrassend goed samengaan en verworden tot een potpourri vol hoogtepunten.

Om een mooie maar reële vergelijking te maken: het is als een perfecte kop thee, in balans qua smaak en op ideale temperatuur (liefst net iets té heet). Van bij de eerste indruk weet je wat de rest gaat geven. Die eerste nip van die kop is magisch en je weet dat de rest van hetzelfde niveau zal zijn. Dát geeft een gerust gevoel.

Centrale stuk is ongetwijfeld ‘The Storm’; het heftigste, meest progressieve nummer welk met zijn 11’ het langste is op de cd. Wat een geweldige compositie is dat! Ook hier vallen alle elementen perfect samen of wisselen ze af zo dat het telkens weer verfrissend klinkt. 

kompendium (1).jpg


Dit werk is in verschillende formaten te verkrijgen, waaronder ook dubbel vinyl. Mijn editie bestaat uit cd+dvd (3 clips + making of) in een mooie dubbele pack met boekje. Het formaat is dat van een 7”. Misschien wat ongemakkelijk om op te bergen. Je kan hem niet gewoon tussen de andere cd’s plaatsten. Logisch ook, deze verdient immers beter.


14746_g_0.jpg

Het heeft wel wat economische en praktische voeten in de aarde gehad om het album in handen te krijgen. De handigste oplossing was ook de meest voor de hand liggende, nl. rechtstreeks bij de band/label. (ongeveer 20€ (incl Port & handling), had er eerder aan moeten denken, maar soit).


Ik kan dit album enkel maar aanbevelen aan iedereen die nog eens een brok muziek in huis wil halen en er tijd voor wil maken om hier intens van te genieten. Ik ben er van overtuigd dat dit een ruim publiek kan aanspreken op voorwaarde dat je de tijd neemt om nog eens naar een album te luisteren, iets wat velen hebben afgeleerd.  ‘Beneath the Waves’ is tijdloos – a joy forever, los van alle trends en omarmt je als een warm deken op een kille en natte dag in mei.


https://www.youtube.com/watch?v=pk0bpu5luPo

http://www.kompendium-web.com/

13:10 Gepost in Muziek | Commentaren (0)