16-07-13

Graspop, 29/07

1378498559.jpg

Deel 2


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Een fijne dag om weer aanwezig te zijn op deze Heilige Kempische Grond. Vandaag valt er heel wat goed te maken voor de uitgeregende en beetje mindere dag van gisteren.

We zijn vet op tijd en ik loop alweer enkele bekenden tegen het lijf. Anciens die stilaan een stuk van het decor zijn geworden. Lekkere bands vandaag, leuke bands ook.

Hoogste tijd dus voor weer wat leuke plaatjes vanuit de échte pit. Geen glamour, vals licht of opgefokte kleurtjes. Kortom: zoals het echt was.


Het Nederlandse VANDERBUYST mag op het grote podium het feest in gang steken en dat lukt hen prima. Met reeds twee albums in de achterzak zijn deze drie lange jongens bewust een groet naar lang vergane maar niet vergeten tijden. Met de juiste foute kledij, dito kapsel en moves, lijken zij wel uit een tijdscapsule te komen waar ze onverhoeds zijn in beland ergens tussen ’78 en ’82.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Vanderbuyst speelt en klinkt als traditionele hardrock/metal bands zoals UFO, Thin Lizzy, Tygers of Pan Tang of zelfs Triumph herken ik er in. Lichtjes pompeuze maar sober gebrachte songs die een ruim publiek aanspreken. Ze staan absoluut zelfverzekerd op het podium en spelen feilloos de gedateerde riffs. Een Thin Lizzy cover ‘Don’t believe a word’ maakt het allemaal nog eens duidelijk van waar zij de mosterd hebben gehaald. Chapeau om met zijn drieën de vroege weide zo aan te steken!


We blijven lekker hangen op onze stek (een kleine verplaatsing naar de bierpomp te na – je moet ergens beginnen en het is tenslotte al ‘na de noen’…).


BRAINSTORM is nu net een van mijn favoriete powermetalbands, dus goed op post voor deze Duitsers. Deze band is nu al geruime tijd bezig in dezelfde formatie en brengt op tijd nieuw materiaal uit. Andy B. Franck zal het duidelijk maken en vrij snel in de set laten horen dat ze pas na vijftien jaar gevraagd werden. Hoe dan ook, iedereen is blijkbaar opgetogen met hun aanwezigheid want van dit genre is er helaas weeral niet te veel geprogrammeerd, begrijpe wie kan.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Eerste hoogtepunt in de set is de derde song ‘Shiva’s Tears’ en Andy maakt het helemaal mooi door het publiek te gaan begroeten. Naast een geweldige zanger is hij ook een excellente frontman; beweeglijk, expressief.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

‘Temple of Stone’ grijpt terug naar het recentste album en is een perfect voorbeeld van hoe de band nu klinkt. De korte set bevat ook nog het geweldige ‘Fire walk with me’ en eindigt met ‘Highs Without Lows’. Enkel ‘Highs’ die dag tot dan toe op Graspop. Niet moeilijk, we waren ook nog maar net begonnen.


Kleine spurt naar de Marqueetent want daar was het nu écht wel te doen. Veel volk maar ik geraak nog redelijk gesteld. Fotogewijs zal het echter en jammerlijk genoeg een mager beestje worden.


AMARANTHE, geliefd en gehaat maar door de meesten wel gekend, mocht daar zijn ding doen. Dit gezelschap graait graag in verschillende stijlen en dat kan verrassend uitpakken. Gelukkig en waarschijnlijk bewust kiezen zij nu voor de meer heavy songs op de setlist. Geen geflirt met beats of technoloops. Wijs en we zijn ze er dankbaar voor.


‘Invincible’ zet zwaar in en vanaf dan is het een klein uurtje absoluut genieten van dit Zweedse samenraapsel van heavy metal/powermetal/metalcore & meer poppy arrangementen; wat zeg ik, het was gewoon af!


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Amaranthe, en je kan er van zeggen wat je wil, is een fantastische live band waar je enkel maar sympathie voor kan hebben ongeacht je zogenaamde echte smaak. Komt daarbij dat het geluid haast perfect was waardoor het geweldige drumgeluid ferm indruk maakten zonder de rest te overdonderen.


De drie zangers, Andreas Solveström, Jake E en ons aller Elize Ryd lijken wel voor mekaar geschapen. Of is het een uitgezochte stunt, ik wil het zelfs niet weten. Alles lijkt wel perfect en het is door de kleine nuances dat het nog live klinkt – niet dat ik daar overigens aan twijfel.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Nieuw werk met ‘The Nexus’ en het mooie ‘Amaranthine’ passen perfect in de set. De vraag is echter hoe zo een band kan evolueren? Ik vrees dat ze vrij snel in herhaling gaan vallen net omdat deze succesformule gaat uitgemolken worden.

Maakt me niet uit, ga kijken als je kan, voor wat het waard is en voor zolang het nog duurt, is Amaranthe een verfrissende en opbeurende gebeurtenis.


Vol verwachting vinden we mekaar terug buiten voor het combo ROCKSTAR. De bandnaam doet me al het ergste vermoeden en helaas zal dit bevestigd worden. De band draait rond zanger Tim ‘Ripper’ Owens, een huismerk in menige metal verzameling (Judas Priest, Malmsteen, Iced Earth).


Nu vind ik Owens bijlange geen fijne zanger om naar te luisteren. Zet hem bij Priest of Iced Earth en hij zal dat perfect doen maar eens uit die biotoop is hij wat stuurloos. Hij is zeker geen melodieuze zanger en presenteert live ook niet echt. Daarnaast vinden we nog James Kottak (Scorpions) op drums en sessie- en tourgitarist Keri Kelli (Alice Cooper, Slash,…), tot daar het redelijk goede nieuws. Op bas zat iemand anders dan Rudy Sarzo (op tour met Queensrÿche), wat ook niet echt de interesse verhoogde.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

De set bestond uit songs die we allemaal kunnen dromen. Niet omdat het zulk een geweldige songs zijn (zijn het trouwens wél) maar ik zit niet te wachten op een veredelde coverband die platgetreden paden komt bewandelen. En trouwens: zo straf vond ik de uitvoeringen nu ook weer niet.


‘Neon Knights’, ‘Hell bent for leather’, Big City Nights’ of ‘Heaven and Hell’ verdienen beter dan dit. En als ‘hij die niet bij een band kan blijven’ denkt wat fun te kunnen hebben terwijl wij ons afvragen ‘WTF?’ zijn ze goed mis.


Beter af in een vers bezoek aan de Metalmarket. Daags er voor ging het zo hard dat ik toch even op adem moest komen en bijgevolg deze leemte die zich nu aanbood wederom nuttig kon benutten – een uitleg als een ander.


Nog beter was het om mezelf op de zonneweide (…) neder te leggen ende te genieten van het schitterende weer. Waarlijk een goede beslissing! Gelegenheid ook om de perimeter van het festivalterrein eens af te wandelen. Hierbij moet ik vaststellen dat de uitgebreide pick-nick/eet en chill zone prima gereorganiseerd is. Ook het ruime aanbod van vast voedsel kom ik wel appreciëren. De volledig van de pot gerukte prijzen dan weer minder. Nu laat ik ze graag rollen maar als je er even bij stil staat is het gewoon absurd.


MUZIEK!  SPELEN!


Volledig in optima forma, zowel fysiek als mentaal ben ik klaar voor WITHIN TEMPTATION. Net als Amaranthe durft WT zich al eens begeven op glad ijs. Het laatste album is wel sterk in zijn geheel maar er zitten toch wel enkele songs op die even doen schrikken en ook mijlenver liggen van het oude werk. Maar ok, misschien zijn ze ook wel een beetje voorbereid en zullen ze het publiek geven wat ze vragen?


Mja, persoonlijk was ik wel klaar voor lichtere stuff, dus het maakte me niet veel uit. En Sharon den Adel is nog steeds leuk om naar te kijken en misschien kon het wel spectaculair worden? Allemaal troeven dus voor een potentieel geslaagd optreden.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Na de intro film, die wel in een zaal werkt maar hier m.i. volledig overbodig was en door de zon voor velen onduidelijk moet zijn geweest, schoot de band in actie met ‘Shot in the Dark’. Goede zet! Ik zie blije gezichten rondom mij en moet mezelf een beetje inhouden om me niet belachelijk te maken. (hoe kan dat dan, denk ik zelf, als er naast me een jonge gast in een zebrapak staat…)


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

‘In the Middle of the Night’ legt de lat nog wat hoger en het lijkt wel of we zijn vertrokken. Wat was dit weeral netjes afgewerkt! Mindere momenten waren de dance gerichte tracks ‘Faster’ en ‘Sinéad’ maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met ‘What have you done’, ‘Angels’ en ja, de twee super radio hits ‘’Ice Queen’ en ‘Mother Earth’. Enige dieptepuntje was de Lana Del Ray cover. Dank u, QMusic! (NOT)


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Voorts niets dan lof voor deze band op de top van hun kunnen!

Doch, dan werd het weer tijd voor de échte shit. SAXON is ondertussen ook alweer een vriend aan huis op GMM. Stonden zij vorige keer nog als afsluiter in de tent, nu mochten ze terug het grote podium op. De band had dan ook een en ander qua aankleding meegebracht.


Na de intro werd er van wal gestoken met het felle ‘Sacrifice’, de titelsong van de nieuwe cd. Eerste verrassing was ‘Power and the Glory’ alvorens met ‘Heavy Metal Thunder’ het blik klassiekers volledig open te trekken. ‘Denim and Leather’, ‘Motorcycle Man’, ‘747 (Strangers in the Night)’ en ‘Strong Arm of the Law’ volgden mekaar op.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Biff staat vocaal zijn mannetje nog wel maar de goede  man beweegt toch al een stuk voorzichtiger over het podium. Komt daarbij dat er een hoop rook en vuurwerk bij te pas kwam.


‘Crusader’ is en blijft een van de populairste Saxon songs. Als deze dan uiteindelijk na veel gebrul van het publiek, ergens op het einde van de set wordt ingezet, kan het helemaal niet meer stuk. Er werd afgesloten met ‘Princess of the Night’.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Saxon kreeg 70 minuten te spelen maar kan zonder problemen het dubbele afleveren. Drie leden (Biff, Paul Quinn en drummer Nigel Glockler) zijn ondertussen ruim de 60 voorbij maar deze band lijkt onvermoeibaar. Gelukkig is hier nog niet veel van te merken en leverde Saxon dankzij de extra aankleding een mooie show af.


SLIPNOT is de afsluiter en de nieuwsgierigheid dwingt mij om toch even te blijven hangen. We zitten verspreid over het terrein en we zouden mekaar sms’en als een van de twee het niet meer ziet zitten…


Geloof me dat ik al mijn best heb gedaan om deze band te bevatten maar het lukt me niet en ik ga het daar echt bij laten. Maar dat neemt niet weg dat ik niet kan oordelen of het een geweldige live band is. En dat zijn ze zeker.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Daar waar het spektakel soms de bovenhand haalt, net daar is het leuk. De muziek laat me echt wel koud. Niets ervan kan me bekoren, de gitaarsound, de maniakale drums en percussie en ik herken nauwelijks melodie of refrein. Kortom: ik kan er geen eind aan vastknopen. Ik denk dat voor iemand die 0,0 van metal weet, alle heavy muziek zo moet klinken.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Zelf kan ik wel even genieten van het spektakel. Dit is de tweede keer dat ik ze zie en ik vind het werkelijk de ziekste band die ik ooit zag, en dat is een esthetisch compliment hé. Je weet niet wat je ziet. De witte pakken en de nieuwe maskers, het psychotische gedrag en uiteraard de drie percussionisten die zichzelf met ware zin voor zelfdestructie op en af hun instrument gooien. Het visuele concept is geniaal. Geen enkele band is zo bevreemdend in hun presentatie.


Na drie à vier songs trilt hij al. “En?”. De boodschap is duidelijk: dag twee zit er voor ons op.

graspop,saxon,slipnot,amaranthe

 

21:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.