27-07-13

Tussendoor

Rose garden s.jpg

Love is a rose
but you better not pick it
It only grows when it's on the vine.
A handful of thorns and
you'll know you've missed it
You lose your love
when you say the word "mine".
Mine, mine.

22:54 Gepost in Life as it izz | Commentaren (0)

21-07-13

Graspop, 30/07

Graspop, Iron Maiden, In Flames

Deel 3 (slot)



Eens je écht op dreef bent, is het maar een kleintje om ’s morgens samen in de wagen te stappen, nu met drie, en de routine van het heenrijden aan te vangen. Na twee dagen muziek lijkt er niets anders meer te bestaan, laat staan, van belang te zijn.

Wil dat nu lukken dat dit gevoel soms de overheid wil halen op de dagelijkse beslommeringen....er zijn ergere vormen van verslaving, mijn gedacht.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Het terrein ligt er weer keurig bij. Velen zien er al niet meer al te fris uit maar wij, na slechts enkele uurtjes slaap – maar wel in onze eigen tram – zijn klaar voor de strijd. Toch eerst een bakkie koffie…


VOODOO SIX mag even later de aftrap geven. Traditionele hardrock in de stijl van Bad Company, met een vleugje metal in de gitaarafdeling. Ik had er nog nooit van gehoord maar om mee wakker te worden kon ik ze wel smaken.

Tussen het toch wel (over)aanbod van zeer heavy acts, is het voor een mij echt een opsteker om de dag mee in te zetten. Net als Vanderbuyst de dag hiervoor en enkele jaren geleden UFO, kan de dag gewoon niet beter beginnen met een portie op de oude stoel geleesde hardrock.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Eerste band-met-naam is het Deense PRETTY MAIDS. Met ‘Red Hot & Heavy’ (’84) en ‘Future World’ (’87) stonden zij aan de rand van een doorbraak maar hun derde kwam wat ongelukkig net voor de grunge-boom en zanger Ronnie Atkins en co leken het onderspit te moeten delven.


Toch bleef de band met Ronnie en Ken Hammer op gitaar als oerleden, altijd actief en productief. Helaas zonder al te hoge toppen te scheren maar wel met consistente platen. Zelf pikte ik na de veelbelovende start terug aan met ‘Pandemonium’, een redelijk hard album. Ik was dus wel nieuwsgierig hoe deze veteranen het er van zouden afbrengen.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Dat viel nogal mee maar deed ook de nodige wenkbrauwen fronsen. Pretty Maids heeft zeker een eigen geluid maar de blijven daarmee zowat tussen wal en schip hangen. Te melodieus voor heavy metal, te hard voor melodic rock. Live had ik ze ook al beter gezien, zeker de zang verliep soms nogal moeizaam. Atkins haalt het nog wel maar het kost hem echt wel moeite. Wat gitaarproblemen hielpen ook niet echt en het bandgeluid zat dan ook niet heel strak.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Maar het was wel leuk dat ze er waren. Uiteraard passeerden in de korte set de klassiekers ‘Back to Back’ en ‘Red, Hot & Heavy’. ‘Little drops of Heaven’, de wel zeer melodieuze single uit ‘Pandemonium’ was een mooie pleister op de wonde.


Van de Hemel naar de spreekwoordelijke Hel van MOONSPELL. Ik ken maar één Portugese (metal)band en gelukkig is het dan een straffe. Deze draaien ook al ruim 20 jaar mee en weten hun plek in het doom/gothic segment te verdedigen. Live vind ik de band wel harder dan op cd. Uiteraard spelen de visuele aspecten ook mee.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Zanger Fernando Ribeira trekt al snel alle aandacht naar zich toe met zijn gladiatorhelm als hij komt opmarcheren (?). De muzikanten zijn in topvorm en Ribeira’s stem brult op volle toeren om dan weer te fluisteren of te krijsen. Toch een unieke band die m.i. stijlsgewijs niet al te veel concurrentie moet dulden.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

HELLYEAH staat klaar op het grote podium en ik ben wel eens benieuwd. Hardcore/groovemetal zijn niet direct mijn potje thee maar we zijn er nu toch, dus even chekkeee!


Frontman Chad Gray (Mudvayne) krijst een klein uurtje alles bij mekaar en ex-Pantera drummer Vinnie Paul weet zijn trommels te vinden. Muzikaal valt er voor mij weinig te beleven. Misschien past deze band beter op Groezrock of zo, mijn gedacht.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Met STONE SOUR komen we langzaam bij de uitsmijters van deze editie. Ik stond er bij en keek er vrij lang naar zonder dat het me ergens wat deed. Frontman Corey Taylor (Slipnot) weet het anders wel overtuigd te brengen.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Ik ben totaal onbekend met het repertoire van deze band en blijkbaar ben ik daarmee een beetje een zonderling want hoe meer ik me naar voor begeef, hoe luider er wordt mee gezongen en gecrowdsurfd. Sommige bands en stijlen moet je nu eenmaal laten passeren want er is gewoon teveel. Langs de andere kant maakt het me ook niet zoveel uit; als ik een weide plat zie gaan op het is eender welk derivaat van metal, dan gaat mijn hart al sneller tekeer. Blijven gaan dus!


De tactiek was natuurlijk om na Stone Sour langzaamaan een plekje te gaan bemachtigen vooraan, iets wat zonder enige moeite lukte. Gelukkig kon de voorlaatste band op de mainstage mij ook nog boeien anders was het een lange zit voor de headliner.


IN FLAMES is een melodieuze deathmetal band uit Zweden en staat hier opnieuw voor de headliner geprogrammeerd. Vijf jaar geleden kende ik ze amper, nu ik de laatste vijf jaar mijn kennis nog heb uitgebreid (niet altijd tot mijn eigen tevredenheid overigens), kan ik al een potje meepraten over deze vertegenwoordiger van de Gothenburgsound.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Met een enorme backdrop van het album ‘Sounds of a Playground Fading’ en extra verlichting (die on de volle zon overbodig bleek), beloofde het ene ferm feestje te worden.


Stonden wij al strategisch centraal tegen de middenhekken, het was al snel uitkijken naar achteropkomende crowdsurfers. Zanger Anders Fridén deed er dan ook nog eens een schepje bovenop door het publiek uit te dagen. En ik heb daar geen enkel probleem mee.

graspop,iron maiden,in flames

 


Als dàt al niet meer mag op een metalfestival! Dankzij de erg tolerante security werd dit ook met een lach en een schouderklop weggewerkt. Gorillagedrag werkt meestal averechts, op GMM verloopt het eerder gemoedelijk en zo zou het overal moeten zijn. Opmerkelijk is dat de meiden zich niet onbetuigd laten met het surfen en even opvallend hoe security er dan wel als de kippen bij is. ;-))=


graspop,iron maiden,in flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Doch: In Flames speelt alsof hun leven er van afhangt en Anders weet de hevige reacties te waarderen. Ik ga hier niet zeggen dat deze band tot mijn favorieten behoort maar live vind ik ze wel super.


Na drie uur op ons plekje was het dan tijd voor een grote verwelkoming: IRON MAIDEN mocht na vijf jaar nog eens het festival afsluiten. Met een heuse retro-tour – ‘Seventh Son of a Seventh Son’ ofte ‘Maiden England’ voor de cd en dvd liefhebbers, is de band nog maar eens de baan op.


Ik zag deze tour reeds in ’88 en ben nog steeds erg wild over het genaamde album. Het hoort voor mij naast ‘Number of the Beast’ en ‘Brave New World’ tot de drie essentiële Maiden albums, elk een andere periode vertegenwoordigend.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

De setlist voor vanavond is een droom. Van de 17 songs zijn er vijf van het genoemde album. En de band zet vanaf het begin de voet op het gaspedaal. Na ‘Moonchild’ gaan we gelijk populair met de single ‘Can I play With Madness’, niet direct een topnummer maar wel een publiekslieveling. Eerste verrassing is ‘The Prisoner’ waarbij de oudere garde verwend werd. Alhoewel…


Bestaat dat tussen Iron Maiden fans? Ik denk dat bvb ‘Killers’ nog evenveel verkocht wordt als ‘Fear of the Dark’. Is het niet zo dat bij heavy metal, doorgaans àlle albums van een band relevant blijven? Ga eens na hoeveel exemplaren van ‘Bomber’ of zeg maar ‘Reign in Blood’ of ‘Rust in Peace’ er nog jaarlijks over de toonbank gaan?


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Oud (of op zijn minst ‘belegen’) en jong tot erg jong staan dus naast mekaar voor de grootste metalband ooit in volle glorie aan het werk te zien. Na ‘2 Minutes to Midnight’ richt dhr Bruce Dickinson het woord tot ons, nederige aanbidders. Een vreemde eend in de bijt met ‘Afraid to Shoot Strangers’ wordt de set ingesmokkeld met als referentie de Europa/Syrië situatie. Vul zelf maar aan.


Iron Maiden in daglicht levert natuurlijk niet de meest indrukwekkende lichtshow, laat staan magische momenten op. Het decor oogt nu wat ouwbollig en te licht naar hedendaagse normen. Het is dan ook wachten tot in de helft van de set alvorens we kunnen genieten van het visuele aspect van de band. Gelukkig zat het muzikaal wel goed en leek het of we naar een 'best of' cd zaten te luisteren.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Ironisch genoeg volgt daarop ‘The Trooper’; altijd een hoogtepunt in de set en de act van Bruce blijft even veel effect hebben als vroeger. Vendelzwaaien blijft toch mooi. Euh..maar die Piet Piraat die over het podium zwalpte leek eigenlijk nergens op. Studio 100 zou hier eens flink om lachen, denk ik.


Vroeg in de set zit ‘The Number of the Beast’ en ja, hoor, ‘Phantom of the Opera’ van het debuutalbum. Dat heb ik nog nooit live gehoord of gezien en die 33 jaar tussen het vinyl deze uitvoering lijken een zuchtje.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Na ‘Run to the Hills’ en ‘Wasted Years’, beide in een excellente uitvoering, begon bij mezelf toch te dagen hoe het nu zat met de reproductie van de oude show want buiten dat de heren ondertussen ook wat ouder zijn geworden, bleef ik wel op mijn honger naar de respectieve songs.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

En toen kwam de intro van ‘Seventh Son of a Seventh Son’. Hier had ik dus al zolang het aangekondigd was naar zitten uitkijken. Wat een beest van een song! In historisch perspectief vreemd want toen het album uitkwam en de band vrijelijk met gitaarsynthesisers begon te spelen, was niet iedereen gediend met deze evolutie. Nu we wel een en ander gewoon zijn qua geluiden, is men blijkbaar milder geworden. De tijd heeft zijn werk goed gedaan.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Als de song na zoveel minuten puur op instrumentatie verdergaat, zitten we op het hoogtepunt van de show en zeg maar: van het festival. Dit klinkt geweldig, thiz iz the shit!


De reguliere set wordt vervolgd met ‘The Clairvoyant’, ‘Fear of the Dark’ (nog een anachronisme maar zeer geappreciëerd) en ‘Iron Maiden’ waarbij alle oude truuks worden bovengehaald en de backdrops vlot van uitzicht veranderen.


Als na een korte break de stem van Churchill weerklinkt, weten we hoe laat het is. ‘Aces High’, het immens populaire ‘The Evil that men do’ en als slot ‘Running Free’. Geen ‘Hallowed be thy Name’, anders had het gewoon perfect geweest, maar soit.


Graspop, Iron Maiden, In Flames

 

Iron Maiden leverde een show af die zo goed was als ze nu kunnen. Misschien ogen ze ook wat trager en kwam het hier en daar wat routineus over, maar de eindbalans was zonder twijfel positief.

 ‘SCREAM FOR ME GRASPOP!! SCREAM FOR ME!’


Hierna kon men nog afzakken naar Testament en/of King Diamond. Ik heb van beiden even gaan genieten maar hoe goed ze beiden ook waren, na een kwartiertje in elke tent had ik het zo een beetje gehad.


Beetje jammer dat twee bands die ik absoluut wou zien tegelijk staan geprogrammeerd op een moment dat iedereen zowat verzadigd is terwijl het in de loop van de dag soms wat pover was voor mij. Maar ja, zo heeft iedereen wel zijn verhaal.


Graspop was voor mij dit jaar geen topeditie qua inhoud maar de amusementswaarde was meer dan voldoende. Dankzij een wederom feilloze organisatie op alle vlak, was het puur genieten van de verscheidenheid, het goede weer en de talloze ‘brothers & sisters in arms’.

You people rule!


Graspop, Iron Maiden, In Flames

graspop,iron maiden,in flames

10:04 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

16-07-13

Graspop, 29/07

1378498559.jpg

Deel 2


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Een fijne dag om weer aanwezig te zijn op deze Heilige Kempische Grond. Vandaag valt er heel wat goed te maken voor de uitgeregende en beetje mindere dag van gisteren.

We zijn vet op tijd en ik loop alweer enkele bekenden tegen het lijf. Anciens die stilaan een stuk van het decor zijn geworden. Lekkere bands vandaag, leuke bands ook.

Hoogste tijd dus voor weer wat leuke plaatjes vanuit de échte pit. Geen glamour, vals licht of opgefokte kleurtjes. Kortom: zoals het echt was.


Het Nederlandse VANDERBUYST mag op het grote podium het feest in gang steken en dat lukt hen prima. Met reeds twee albums in de achterzak zijn deze drie lange jongens bewust een groet naar lang vergane maar niet vergeten tijden. Met de juiste foute kledij, dito kapsel en moves, lijken zij wel uit een tijdscapsule te komen waar ze onverhoeds zijn in beland ergens tussen ’78 en ’82.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Vanderbuyst speelt en klinkt als traditionele hardrock/metal bands zoals UFO, Thin Lizzy, Tygers of Pan Tang of zelfs Triumph herken ik er in. Lichtjes pompeuze maar sober gebrachte songs die een ruim publiek aanspreken. Ze staan absoluut zelfverzekerd op het podium en spelen feilloos de gedateerde riffs. Een Thin Lizzy cover ‘Don’t believe a word’ maakt het allemaal nog eens duidelijk van waar zij de mosterd hebben gehaald. Chapeau om met zijn drieën de vroege weide zo aan te steken!


We blijven lekker hangen op onze stek (een kleine verplaatsing naar de bierpomp te na – je moet ergens beginnen en het is tenslotte al ‘na de noen’…).


BRAINSTORM is nu net een van mijn favoriete powermetalbands, dus goed op post voor deze Duitsers. Deze band is nu al geruime tijd bezig in dezelfde formatie en brengt op tijd nieuw materiaal uit. Andy B. Franck zal het duidelijk maken en vrij snel in de set laten horen dat ze pas na vijftien jaar gevraagd werden. Hoe dan ook, iedereen is blijkbaar opgetogen met hun aanwezigheid want van dit genre is er helaas weeral niet te veel geprogrammeerd, begrijpe wie kan.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Eerste hoogtepunt in de set is de derde song ‘Shiva’s Tears’ en Andy maakt het helemaal mooi door het publiek te gaan begroeten. Naast een geweldige zanger is hij ook een excellente frontman; beweeglijk, expressief.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

‘Temple of Stone’ grijpt terug naar het recentste album en is een perfect voorbeeld van hoe de band nu klinkt. De korte set bevat ook nog het geweldige ‘Fire walk with me’ en eindigt met ‘Highs Without Lows’. Enkel ‘Highs’ die dag tot dan toe op Graspop. Niet moeilijk, we waren ook nog maar net begonnen.


Kleine spurt naar de Marqueetent want daar was het nu écht wel te doen. Veel volk maar ik geraak nog redelijk gesteld. Fotogewijs zal het echter en jammerlijk genoeg een mager beestje worden.


AMARANTHE, geliefd en gehaat maar door de meesten wel gekend, mocht daar zijn ding doen. Dit gezelschap graait graag in verschillende stijlen en dat kan verrassend uitpakken. Gelukkig en waarschijnlijk bewust kiezen zij nu voor de meer heavy songs op de setlist. Geen geflirt met beats of technoloops. Wijs en we zijn ze er dankbaar voor.


‘Invincible’ zet zwaar in en vanaf dan is het een klein uurtje absoluut genieten van dit Zweedse samenraapsel van heavy metal/powermetal/metalcore & meer poppy arrangementen; wat zeg ik, het was gewoon af!


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Amaranthe, en je kan er van zeggen wat je wil, is een fantastische live band waar je enkel maar sympathie voor kan hebben ongeacht je zogenaamde echte smaak. Komt daarbij dat het geluid haast perfect was waardoor het geweldige drumgeluid ferm indruk maakten zonder de rest te overdonderen.


De drie zangers, Andreas Solveström, Jake E en ons aller Elize Ryd lijken wel voor mekaar geschapen. Of is het een uitgezochte stunt, ik wil het zelfs niet weten. Alles lijkt wel perfect en het is door de kleine nuances dat het nog live klinkt – niet dat ik daar overigens aan twijfel.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Nieuw werk met ‘The Nexus’ en het mooie ‘Amaranthine’ passen perfect in de set. De vraag is echter hoe zo een band kan evolueren? Ik vrees dat ze vrij snel in herhaling gaan vallen net omdat deze succesformule gaat uitgemolken worden.

Maakt me niet uit, ga kijken als je kan, voor wat het waard is en voor zolang het nog duurt, is Amaranthe een verfrissende en opbeurende gebeurtenis.


Vol verwachting vinden we mekaar terug buiten voor het combo ROCKSTAR. De bandnaam doet me al het ergste vermoeden en helaas zal dit bevestigd worden. De band draait rond zanger Tim ‘Ripper’ Owens, een huismerk in menige metal verzameling (Judas Priest, Malmsteen, Iced Earth).


Nu vind ik Owens bijlange geen fijne zanger om naar te luisteren. Zet hem bij Priest of Iced Earth en hij zal dat perfect doen maar eens uit die biotoop is hij wat stuurloos. Hij is zeker geen melodieuze zanger en presenteert live ook niet echt. Daarnaast vinden we nog James Kottak (Scorpions) op drums en sessie- en tourgitarist Keri Kelli (Alice Cooper, Slash,…), tot daar het redelijk goede nieuws. Op bas zat iemand anders dan Rudy Sarzo (op tour met Queensrÿche), wat ook niet echt de interesse verhoogde.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

De set bestond uit songs die we allemaal kunnen dromen. Niet omdat het zulk een geweldige songs zijn (zijn het trouwens wél) maar ik zit niet te wachten op een veredelde coverband die platgetreden paden komt bewandelen. En trouwens: zo straf vond ik de uitvoeringen nu ook weer niet.


‘Neon Knights’, ‘Hell bent for leather’, Big City Nights’ of ‘Heaven and Hell’ verdienen beter dan dit. En als ‘hij die niet bij een band kan blijven’ denkt wat fun te kunnen hebben terwijl wij ons afvragen ‘WTF?’ zijn ze goed mis.


Beter af in een vers bezoek aan de Metalmarket. Daags er voor ging het zo hard dat ik toch even op adem moest komen en bijgevolg deze leemte die zich nu aanbood wederom nuttig kon benutten – een uitleg als een ander.


Nog beter was het om mezelf op de zonneweide (…) neder te leggen ende te genieten van het schitterende weer. Waarlijk een goede beslissing! Gelegenheid ook om de perimeter van het festivalterrein eens af te wandelen. Hierbij moet ik vaststellen dat de uitgebreide pick-nick/eet en chill zone prima gereorganiseerd is. Ook het ruime aanbod van vast voedsel kom ik wel appreciëren. De volledig van de pot gerukte prijzen dan weer minder. Nu laat ik ze graag rollen maar als je er even bij stil staat is het gewoon absurd.


MUZIEK!  SPELEN!


Volledig in optima forma, zowel fysiek als mentaal ben ik klaar voor WITHIN TEMPTATION. Net als Amaranthe durft WT zich al eens begeven op glad ijs. Het laatste album is wel sterk in zijn geheel maar er zitten toch wel enkele songs op die even doen schrikken en ook mijlenver liggen van het oude werk. Maar ok, misschien zijn ze ook wel een beetje voorbereid en zullen ze het publiek geven wat ze vragen?


Mja, persoonlijk was ik wel klaar voor lichtere stuff, dus het maakte me niet veel uit. En Sharon den Adel is nog steeds leuk om naar te kijken en misschien kon het wel spectaculair worden? Allemaal troeven dus voor een potentieel geslaagd optreden.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Na de intro film, die wel in een zaal werkt maar hier m.i. volledig overbodig was en door de zon voor velen onduidelijk moet zijn geweest, schoot de band in actie met ‘Shot in the Dark’. Goede zet! Ik zie blije gezichten rondom mij en moet mezelf een beetje inhouden om me niet belachelijk te maken. (hoe kan dat dan, denk ik zelf, als er naast me een jonge gast in een zebrapak staat…)


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

‘In the Middle of the Night’ legt de lat nog wat hoger en het lijkt wel of we zijn vertrokken. Wat was dit weeral netjes afgewerkt! Mindere momenten waren de dance gerichte tracks ‘Faster’ en ‘Sinéad’ maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met ‘What have you done’, ‘Angels’ en ja, de twee super radio hits ‘’Ice Queen’ en ‘Mother Earth’. Enige dieptepuntje was de Lana Del Ray cover. Dank u, QMusic! (NOT)


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Voorts niets dan lof voor deze band op de top van hun kunnen!

Doch, dan werd het weer tijd voor de échte shit. SAXON is ondertussen ook alweer een vriend aan huis op GMM. Stonden zij vorige keer nog als afsluiter in de tent, nu mochten ze terug het grote podium op. De band had dan ook een en ander qua aankleding meegebracht.


Na de intro werd er van wal gestoken met het felle ‘Sacrifice’, de titelsong van de nieuwe cd. Eerste verrassing was ‘Power and the Glory’ alvorens met ‘Heavy Metal Thunder’ het blik klassiekers volledig open te trekken. ‘Denim and Leather’, ‘Motorcycle Man’, ‘747 (Strangers in the Night)’ en ‘Strong Arm of the Law’ volgden mekaar op.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Biff staat vocaal zijn mannetje nog wel maar de goede  man beweegt toch al een stuk voorzichtiger over het podium. Komt daarbij dat er een hoop rook en vuurwerk bij te pas kwam.


‘Crusader’ is en blijft een van de populairste Saxon songs. Als deze dan uiteindelijk na veel gebrul van het publiek, ergens op het einde van de set wordt ingezet, kan het helemaal niet meer stuk. Er werd afgesloten met ‘Princess of the Night’.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Saxon kreeg 70 minuten te spelen maar kan zonder problemen het dubbele afleveren. Drie leden (Biff, Paul Quinn en drummer Nigel Glockler) zijn ondertussen ruim de 60 voorbij maar deze band lijkt onvermoeibaar. Gelukkig is hier nog niet veel van te merken en leverde Saxon dankzij de extra aankleding een mooie show af.


SLIPNOT is de afsluiter en de nieuwsgierigheid dwingt mij om toch even te blijven hangen. We zitten verspreid over het terrein en we zouden mekaar sms’en als een van de twee het niet meer ziet zitten…


Geloof me dat ik al mijn best heb gedaan om deze band te bevatten maar het lukt me niet en ik ga het daar echt bij laten. Maar dat neemt niet weg dat ik niet kan oordelen of het een geweldige live band is. En dat zijn ze zeker.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Daar waar het spektakel soms de bovenhand haalt, net daar is het leuk. De muziek laat me echt wel koud. Niets ervan kan me bekoren, de gitaarsound, de maniakale drums en percussie en ik herken nauwelijks melodie of refrein. Kortom: ik kan er geen eind aan vastknopen. Ik denk dat voor iemand die 0,0 van metal weet, alle heavy muziek zo moet klinken.


Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

Graspop, Saxon, Slipnot, Amaranthe

 

Zelf kan ik wel even genieten van het spektakel. Dit is de tweede keer dat ik ze zie en ik vind het werkelijk de ziekste band die ik ooit zag, en dat is een esthetisch compliment hé. Je weet niet wat je ziet. De witte pakken en de nieuwe maskers, het psychotische gedrag en uiteraard de drie percussionisten die zichzelf met ware zin voor zelfdestructie op en af hun instrument gooien. Het visuele concept is geniaal. Geen enkele band is zo bevreemdend in hun presentatie.


Na drie à vier songs trilt hij al. “En?”. De boodschap is duidelijk: dag twee zit er voor ons op.

graspop,saxon,slipnot,amaranthe

 

21:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

13-07-13

Graspop, 28/07


graspop

Deel 1


Na vorig jaar eentje the hebben overgeslagen was Tarkus dit jaar terug aanwezig op het grootste Metalfeestje van het land.


Over het programma kunnen we discussiëren. Over een veranderend of op zijn minst fel aan uitbreiding onderhevige metalen landschap kunnen we ook een ferme boom opzetten. Het is tegelijk een zegen en een vloek voor de meer traditionele liefhebber van het harde(re) werk om zich gedurende drie lange dagen onder te dompelen in deze mozaïek van ‘heavyness’.


Jawel, het was best een harde noot om kraken met gelukkig enkele redelijk hapklare brokken tussendoor. Ik wil hierbij niet gaan zeuren over wat zogenaamd al dan niet past op dit festival. Ik heb zeker geprobeerd om overal van te proeven en men beschik dan ook over de vrijheid om een beker al eens aan zich voorbij te laten gaan of meewarig het hoofd te schudden of de wenkbrauwen te fronsen. Zolang het ‘heavy’ is, is het voor mij gepast op deze affiche.

Around 03.jpg

 

Ik prijs me dan ook eerder gelukkig om aan dit buffet te hebben mogen aanschuiven. Samen met metalliefhebbers uit heel Europa en omliggende straten bij wijlen flink uit het dak gegaan om even later de zonneweide (duh?) op te zoeken, wat te shoppen of leuk mensen kijken.


Veel volk ook; viel het vrijdag nog redelijk mee; het weekend en het bijtrekkende weer maakten er een geweldig feest van. En die kreuken in het voorhoofd werden er keurig uitgespeeld door het toch nog aanvaardbare geluid. Al mocht het soms toch wat luider.


Niet te veel gezever, hierbij een redelijk gebald verslag met enkele plaatjes. Kortom: Tarkus in zijn gewone doen, in een vertrouwde omgeving én bijgestaan door meer dan kritische gezellen. Wij zijn immers te oud geworden om ons zomaar alles te laten inlepelen. METAAAAAAL!


Around 08.jpg

Als we de weide betreden, is het feestje al aan de gang. Na een kleine verkenning waarbij de nieuwe feilloze toegangsfaciliteiten onze goedkeuring kreeg en de nodige consumptiebonnen werden aangeschaft, zakte ik langzaam af naar de tent waar VARG zou spelen. Geen rustige instapband dit jaar maar een band die me vooral visueel interessant leek. Varg tapt muzikaal een beetje uit verschillende vaatjes en situeert zich vooral in de Viking/melodic death & pagan hoek.


Varg 01.jpg

Varg 04.jpg

 

De eerste band waarmee ik wel oprecht kon relateren was GRAVE DIGGER. Deze Duitse oer-powermetalband is zo een eeuwige subtopper maar heeft wel een zeer trouwe schare fans.

Zelf reken ik me daar niet echt bij maar de traditionele heavy metal gaat er vlot in. Geen Grote Kunst, deze band maar ze geven wel een ‘thuiskomen’ gevoel. Klappers als ‘’Rebellion’ of ‘Heavy Metal Breakdown’ zijn haast klassiek te noemen. Edoch, het avontuur is maar net begonnen.


Grave Digger 11.jpg

Grave Digger 05.jpg

 

We gaan door op Teutoonse wijze met HELLOWEEN. Ooit het vlaggeschip van speedmetal –echt, zo heette dat toen – maar vandaag een haast klassieke heavy doch melodic metalband. Het bandgeluid is met de jaren net zoals hun oude fans een beetje zwaarder geworden.


Helloween 18.jpg

Helloween 05.jpg

 

De band zet wel in met de hymne ‘Eagle Fly Free’ en alles klinkt strak en geroutineerd. Recenter werk volgt maar het is vooral met de oudjes ‘’Dr Stein’, ‘I want Out ‘ en ‘Future World’ dat we uit ons dak gaan.


Frontman Andi Deris is ondertussen al lang niet meer ‘de nieuwe’ maar voor wie ooit Michael Kiske aan het werk zag, denkt toch nog met heimwee terug. Deris doet het erg goed maar mist net die punch om de oude songs die magie van vroeger te geven. Vroeger – toen ‘Keeper of the Seventh Key’ dé plaat was. Da’s gdvdm ruim 25 jaar geleden.


Helloween 16.jpg

Helloween 14.jpg

 

Als ik de grote Marquee binnenstap ben ik toch lichtjes opgewonden. Black metal is muzikaal niet echt mijn ding maar ik weet uit ervaring dat er visueel meestal wel wat te beleven valt en als het, nu ja, stijlvol is en volgens de regels, dan kan ik er wél van genieten in een live omgeving. DARK FUNERAL beantwoordt perfect aan mijn verwachtingen.


Dark Funeral 15.jpg

 

Als de band furieus van wal steekt en de pyros hun werk doen, ben ik echt wel onder de indruk, zelfs zonder veel voorkennis van de band of het repertoire. Het drumwerk is waanzinnig, de riffs brutaal en het gekrijs neem ik er maar bij. Zolang dit soort bands geen parodie van zichzelf kan ik er graag naar kijken. In mijn cd-rek vind je ze slechts exemplarisch – voor de volledigheid dus. We zijn toch één grote familie, niet?


Dark Funeral 13.jpg

Dark Funeral 09.jpg

 

COAL CHAMBER mag wegens een logistiek probleem met Soulfly wisselen en staat dus (voor de tweede keer) op de main stage. Een band die ik normaliter zou ontwijken. Alternative/nu-metal kan je aan mij niet slijten en dikwijls zijn ze gezien het beperkte tijdsgewricht waarin deze stijl echt doorbrak, verworden tot een anachronisme. Zolang er geen revival komt mag Korn & co gerust rondhossen als getuigen van andere tijden, maar meer hoeft dit niet te zijn voor mij.


Coal Chamber 01.jpg

 

Coal Chamber heeft geluk. Ik ben ondertussen helemaal ‘in the zone’ en het maakt me al geen ruk meer uit wie of wat er speelt. En maar goed ook. Al vanaf de eerste maten trekt de band mijn aandacht omwille van de extreme grooves en het industrial annex gothic randje dat aan de band kleeft.


Coal Chamber 03.jpg

Coal Chamber 04.jpg

 

Zanger Dez Fafara zit ook bij Devil Driver maar weet de stijlen keurig uit mekaar te houden. Ook bassiste Chela Harper’s podiumpresentatie werkt aanstekelijk evenals het haast psychopatische drumwerk. Het is een opvallende band waarvan ik dan wél weer blij ben dat ze terug van het schap zijn gehaald.


Mijn tussenstops zijn Mayhem, welke nauwelijks indruk op mij maakten en Kreator, de Duitse thrashreuzen die wél afleverden met hun strak geluid en imposante stage set-up.


Op tijd dan naar de Metaldome om de Zweedse band KATATONIA aan het werk te zien. Het loopt er goed vol en naast me staan enkele Zweden die vanaf de eerste noot zo nodig moeten springen. Op Katatonia?


Katatonia 01.jpg

 

Zelf doe ik af en toe de ogen dicht om me te laten meeslepen met Jonas Renkse’s hypnotiserende stemgeluid. Ik zag ze al meerdere keren en telkens sta ik verbaasd van de impact van deze band. Een heel erg beperkte zanger die absoluut geen of nauwelijks interactie heeft met het publiek en er eigenlijk niet uitziet maar toch recht naar het hart gaat. De muziek van Katatonia is qua klankkleur ook redelijk eendimensionaal wat dan weer leidt tot een haast trance gevoel.


Katatonia 05.jpg

Katatonia 11.jpg

Katatonia 10.jpg

 

Deze keer presenteerde de band zich toch minder duister of doomy dan eerder het geval was en het droog ijs werd ook beperkt zodat we de band ook eens echt konden zien ipv de schimmen bij vorige doortocht.


Als ik buitenkom is het alweer aan het regenen. Niet hard maar het moreel krijgt wel een flinke deuk en het feestje dat beloofd was met TWISTED SISTER lijkt verder dan ooit. Van de Dome naar de Main is dan ook weer even ploeteren en pletsen.


Niet voor niets hebben we al afgesproken dat indien TS teveel oude wijn in nieuwe zakken wordt, we pleite zijn. Zo fantastisch vinden we deze band nu ook weer niet en zeker niet als headliner.


Twisted Sister 01.jpg

Twisted Sister 02.jpg

 

En inderdaad, uiteraard bestaat de set uit al de klassiekers en speelt Dee Snider na één song al de ‘angry mf’. Wat een bullshit. Wij begrijpen dan ook niet hoe een band als Twisted Sister terug zo wordt opgehemeld en ‘herontdekt’. Wat dan weer wel pleit in hun voordeel is dat we nog eens eenvoudige songs te horen krijgen ipv het gebeuk in de loop van de dag.


Twisted Sister 05.jpg

 

Uiteraard mogen zij hier staan, maar als dit het beste is wat men op de kop van een affiche kan zetten? De banale meezingrefreintjes – ja, die ene song is wonderbaarlijk hét alibi – en de trieste presentatie en gitaarspel van de gitaristen helpen al niet veel. Neen, op een zonovergoten stage in de namiddag zoals op Bospop enkele jaren terug, dat ging er nog mee door. Dit was op de rand van pathetisch. Ik vraag me zelfs af waarom ik er zoveel over schrijf.


GMM stak mager van wal. Zaterdag hopelijk beter.


Kreator 01.jpg

 

14:57 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

09-07-13

Umbrië, juni 2013 pt3

 

581 Ingino 31.jpg

DEEL 3 (slot)

 

602 Gubbio 02.jpg

 

Donderdag! Wederom een stralend dag in een zonovergoten Gubbio als we verzamelen aan het monument voor de strijders van 1918. Ons dagelijks rendez-vous met de geschiedenis, zeg maar. En geschiedenis en cultuur is nu net wat we weerom zullen binnen gelepeld krijgen.

 

Vandaag staan op het programma: Arezzo en Cortona. Beide steden liggen in Toscane, dus hierbij de beloofde grensoversteek. En inderdaad, je ziet het landschap veranderen. Van het bergachtige Umbrië glijdt het langzaam af naar sterk heuvelachtig. Het Toscane dat we kennen van tv ligt nog verder.

 

706 Arezzo 06.jpg

 

Door Arezzo maken we eerst een fikse wandeling om dan aan te komen op het Piaggia San Martino. Het plein is om dat moment in volle ombouw voor een van de aankomende jaarlijkse feestelijkheden, dus een tribune staat aardig in de weg om de perfecte foto’s te kunnen maken.

 

Desalniettemin oogt het plein zeer mooi, laten we ons gaan aan de caffé op een van de vele terrasjes en krijgen we de nodige duiding door onze chef alvorens aan de wandeling te beginnen.

 

714 2 Arezzo.jpg

 

We houden halt aan de Santa Maria della Fieve kerk maar na een korte blik binnen in het donkere kille gebouw staan we al snel terug in het klimmende straatje, aan de schaduwzijde want de zon doet zijn werk. Grapjes over ‘voldoende kerken’ doen de ronde. Schandalig.

 

713 2 Arezzo.jpg

 

Na het oude bibliotheekgebouw komen we aan het park en de Duomo San Donato. Eentje teveel dus, maar voor de goede orde toch een kort bezoek. Ik kijk al eerder uit naar een relaxmoment in het nabijgelegen zonovergoten park met zijn aanpalende panorama. Uitstel is geen afstel.

 

731 Arezzo 31.jpg

 

Aan de via Ricasoli heeft men ook de was te drogen gehangen, dit in het kader van een of ander kunstproject in de stad. Elke stad draagt zijn kruis blijkbaar. Hoe dan ook, het geeft iets frivools aan de statige gebouwen en als het leuk is, is het leuk en dan wordt een mens goedgezind.

 

736 Arezzo 36.jpg

 

Recht tegenover het Caffei dei Constanti, welk zijn decorfunctie uit de eerdervernoemde film aardig weet te verzilveren, houden we halt. We zijn even vrij om te lunchen of op eigen houtje de stad rond te wandelen. Als een speer ga ik naar het park, wat aardig tegenvalt want een ferme klim is mijn deel. Doch, het park is zalig, het panorama ontzettend wijds.

 

744 Arezzo 44.jpg

750 Arezzo 50.jpg

 

Volgende stop, Cortona is een heel bijzonder stadje. Nadat we zijn uitgestapt en de stadspoort voorbijgaan, wacht ons weerom een flinke klim naar het stadscentrum. Langs beide zijden leuke winkels en al snel spreid ons gezelschap zich uit over ruim 100m.

 

Eens boven lijken we wel op een filmset terecht te komen. Het omsloten plein oogt uitnodigend om gewoon ergens te gaan zitten en te kijken. We nemen er dan ook meer dan de tijd voor om de aanpalende straatjes te verkennen, te genieten van de bloemenwinkels, geurende restaurantjes en dies meer.

 

763 Cortona 06.jpg

 

Zoals voorspeld ook flink wat Amerikanen. In 1996 schreef Frances Mayes in dit stadje haar succesroman ‘Under a Tuscan Sun’. Ik hoopte dan ook een exemplaar te vinden in een van de vele shops maar helaas. Er wordt zelfs nauwelijks melding van gemaakt.

 

Na de afdaling rijden we terug de berg op tot aan het Santuario di Santa Margherita, de patroonheilige van de – hou u vast – meisjes van plezier die op het goede pad zijn gekomen. Niemand blijft blijkbaar ongemoeid door de zaligmakende leer. In de kerk dwaalt een oude non rond die bij het minste geluid ‘SSsst’ slist. Het gemummificeerde lijk van de heilige is een toonbeeld van religieuze wansmaak.

 

Hops, naar buiten en genieten van een nog imposanter panorama dan die er voor. Mijn maatje probeert eindelijk haar ideale klaproosjes te fotograferen. Enig advies van dringt zich uiteraard op. Ik wordt vergoed onder de vorm van een onbetaalbare glimlach.

 

793 Cortona 37.jpg

 

Qua kerkgebouwen en aanverwanten leg ik er zelf de blok op en krijg bevestigende reacties van teamgenoten. Uiteraard is dit een niet te verwaarlozen element in de geschiedenis en cultuur van het land, maar gelukkig zijn we vrij om daar zelf mee om te gaan zoals wij wensen.

 

Onze gids zei het duidelijk bij de aanvang van de reis: het is en blijft een individuele groepsreis, dus eigenlijk vul je zelf je programma in zolang je maar op tijd en stond op plaats van afspraak bent. Ik kan me daar perfect in vinden.

 

798 1 Gubbio N 01.jpg

 

Om al deze kennis te verwerken, plannen we des avonds wederom een avondlijke excursie door Gubbio en we belanden in het (of beter: op het terras van) Fusion Café, een keet die trendy oogt.

 

Zowel het cliënteel als het personeel zijn hip en ogen best ok. Het moreel is ondertussen zo hoog dat we ons helemaal kunnen plaatsen in het decor. 40-50- & 60-somethings zijn de twintigers van nu, toch? We gedragen ons in ieder geval zo - af en toe met meer verstand, ook al had ik daar toen graag afstand van gedaan.

 

Aan de overkant van het straatje wordt een tekst geprojecteerd en we zijn uiteraard vooral eerst en vooral bezig met die te willen fotograferen. The torture never stops!

 

798 2 Gubbio N 02.jpg

'Be the change you want to see in the world' (Ghandi)

 

Wij, vier musketiers. Voor de zoveelste avond op rij nog steeds niet de ‘zielige singles’. We ratelen verder en lachen en vullen mekaar aan met nog een groter lachsalvo tot gevolg. En dan weer even stilte.

 

Op dit terras, in die smalle stille straat besef ik ten volle dat ook deze avond een is om nooit te vergeten. Dimmi che questo non finirà mai. 

 

 

*  *  *  *  *

 

OMG! De laatste volledige dag in het nu al zo geliefde Umbrië. Hopelijk wordt het een afsluiter van formaat want de dag daarop karren we terug naar het Noorden. De wens is de vader van de gedachte, of hoe gaat dat nu weer…

 

Vrijdag zal zowiezo herinnerd worden als de mooiste en meest gevarieerde dag van de reis. Om 0930u hebben we afspraak aan de boord van het Lago Trasimeno, met zijn slordige 130km² het vierde grootste meer van Italië. Het herbergt drie eilandjes, waarvan we er eentje zullen aandoen. Per boot dus, ook al was het een schip. Aan de noordzijde van dit meer gaf Hannibal in 127 vc de Romeinen ferm op hun kop. Wij staren nu naar een vredig meer met slaperige boorden. Maar wel mooi, zoals altijd en overal blijkbaar.

 

828 Lago 28.jpg

823 Lago 23.jpg

 

In Passignano (sul Trasimeno) parkeert de bus en een heerlijke flanneerbeurt langs de boord van het kabbelende meer nodigt erg uit. We moeten ook een beetje de pas er in houden, willen we tijdig aan de aanlegsteiger zijn om de boot te nemen.

 

Gek hoe een mens altijd opfleurt van een boottochtje. Volgens mij geen beter decor om de officiële portretten te maken om in een koude winter naar terug te kijken. We doen dan ook érg ons best. Het decor is natuurlijk geweldig en als we even aanleggen aan Isla Maggiore, slagen sommigen er even af te glippen. Na een ruim uurtje zijn we rond. Na deze nautische ervaring begint de maag al wat te porren maar daar zal spoedig iets aan gedaan worden.

 

829 Lago 29.jpg

836 Lago 36.jpg

 

In de buurt van het dorpje Pila bezoeken we de Goretti Vini Produzione Agricola, een bedrijf dat verschillende streekproducten produceert, verdeelt, etaleert en verkoopt. We denken dan bvb aan een keur van wijnen, distillaten, olijfoliën en zelfs honing en cosmetica op basis van olijfolie.

 

842 Goretti 05.jpg 

846 Goretti 09.jpg

 

Na een uiteenzetting over hoe goed ze wel zijn en hoeveel prijzen ze gewonnen hebben, werden we uitgenodigd in de grote tuin voor een degustatie van allerhande heerlijkheden. Een vijftal wijnen werd over de smekende tongen gegoten, weliswaar in degustatie-hoeveelheid.

 

Afwisselend met bruschetta, goed voorzien van olie en andere smaakmakers, toastjes ham, pecorino met een strijkje honing, notenbrood, te dippen in de dessertwijn,… en als afsluiter twee grappa’s die niet voor ieders bek bleken te zijn. Ik sloot me aan bij de vrijwilligers om de uitgeschonken glaasjes te verwerken. Op een toch al niet echt alcohol overgoten vakantie kon dat er wel af, mijn gedacht!

 

843 3 Goretti.jpg 

863 2 Goretti.jpg

 

Niet uit sympathie maar puur omdat de wijn me zo heerlijk tegemoetkwam werden er enkele flessen aangeschaft. In de wetenschap dat deze thuis niet half zo goed gaan smaken, doe ik toch de gok en hoop deze alsnog te degusteren met enkele mensen in het bijzonder.

 

Om de dag af te sluiten rijden we naar de hoofdstad van Umbrië, Perugia. Een boeiend gebeuren om deze stad te betreden. De gigantische parking buiten de stad is door een vlotte shuttledienst verbonden met het centrum. Dit vergt met een groep wel enige handigheid en timing maar al bij al vonden we mekaar terug aan het eindstation.

 

899 Perugia 37.jpg

882 Perugia 10.jpg

 

Perugia bulkt van de boeiende gebouwen en monumenten. Wij wandelen langs de Etruskische boog, een restant van de originele stad maar ondertussen haast onherkenbaar overbouwd door reguliere bebouwing. De Cattedrale San Lorenzo vormt zowat het centrale herkenningspunt. Een mooie fontein trekt altijd aan. In de vrije tijd wandel ik tot aan het Panorama dai Giardini Carducci. Ik meld dat maar omdat ik het zo fantastisch vind klinken.

 

894 Perugia 22.jpg

896 Perugia 24.jpg

 

Op en af de lange autovrije straat is het een komen en gaan van toeristen, schoon volk en enkele rare vogels. Uiteindelijk belanden we allemaal op de trappen van de Galleria Nazionale. Lichtjes voldaan toch van een goed gevoelde, boeiende en lekkere dag.

 

878 Perugia 06.jpg

899 Perugia 30.jpg

895 Perugia 23.jpg

 

’s Avonds in het hotel wordt de maaltijd afgesloten met een prosecco en likeurwijn. Er wordt nog eens geklonken op dit officiële laatste avondmaal. Deze beker laten we dan ook niet aan ons voorbijgaan.

 

Zaterdag is het al een pak minder wat de animo betreft. We nemen afscheid van dit voor altijd in ons hart begraven stadje. De stad, het gezelschap, het weer, het lachen, de lieve stemmen en de attente reisgenoten. Maar het is nog niet gedaan, het is nog een heel eind rijden en onderweg zullen we nog enkele mooie dingen zien. Neen, dit is zeker geen slavenkaravaan.

 

907 Mantova 07.jpg

909 Mantova 09.jpg

918 Mantova 18.jpg

 

De uren glijden stil maar snel alvorens we na een eerste stop halt houden in Mantova. Hier rest ons niet veel tijd maar we kunnen toch een indruk van de stad opdoen, enkele mooie foto’s maken en afscheid nemen van Italië want nu is het karren tot in Oostenrijk.

 

Even voorbij Bolsano pikken we nog een dertigtal reizigers van een andere expeditie op wegens een panne. Op de twaalf kilometer die we samen reizen in een overvolle bus, is het even lachen en zwanzen geblazen. Toch een geweldige meevaller voor deze collega reizigers!

 

Ons hotel in Flirsch oogt zoals het moet: een gigantische chalet in een rustig dorpje met bergen overal waar we kijken. Het eten is plots wel anders maar gaat er in als koek. De Stube nadien kan ons slechts matig boeien, ondanks de ferme pinten en de scheuten vodka. Ik hoopte op wat meer ambiance, maar gelachen hebben we wél. de gedachte aan de laatste dag drukten waarschijnlijk op de sfeer?

 

De laatste etappe brengt ons dwars door het grote Duitsland en is een rit om snel te vergeten. Duitsland is een fijn land om in te zijn maar om door te rijden is het m.i. behoorlijk saai én groot. Op zulk een momenten vraagt een mens zich af waarom Duitsland ooit niet groot genoeg bleek...

 

Gemengde gevoelens dan ook bij de aankomst in Groot-Bijgaarden. Eindelijk aangekomen maar ook het moment van afscheid – hopelijk maar tijdelijk – van zoveel heerlijke mensen. Wat een fantastische bende was dit. Het viel me goed mee om me sterk te houden, al scheelde het niet veel. 

 

Deze reis is mijn vijfde in deze formule maar stak op enkele vlakken de vorige edities voorbij en zal ongetwijfeld nooit vergeten worden.

 

Naast de bestemming op zich, die echt heel wat te bieden heeft, was ik immers gezegend met een uitzonderlijk aangenaam en warm gezelschap. Eentje om in te kaderen en te koesteren.

 

1014.jpg

899 Perugia 38.jpg

 

Baci e abbraci!

02-07-13

Umbrië, juni 2013 pt2

Umbrië, Italië, Gubbio

DEEL 2

 

Een nieuwe dag en nieuwe uitdagingen! Ja! Joepie! En mijn verse maar nu reeds bijzonder waardevolle metgezellen zijn er ook! En de zon! Wouldn’t it be great if life was like this all the time? 

 

Maar eerst naar de markt!

 

Dinsdag is marktdag in Gubbio en we moeten maar even de straat oversteken alvorens we ons kunnen onderdompelen in zowat alles wat de doorsnee Italiaanse huismoeder/man nodig heeft. Van kledij over huishoudelijke producten, planten en bloemen, en natuurlijk voeding in de vorm van tonnen groenten en fruit. Groter en smakelijker dan thuis. Maar is dat niet altijd zo? Misschien de gelegenheid om wat fruit in te slaan voor de volgende middagen? Check!

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Ik hou van de Italiaanse keuken maar ironisch genoeg hebben we nog niet zo erg veel rauwkost of fruit gezien. Voldoende pasta in al zijn vormen en alles wat ervoor en erna gegeten kan worden. Met een zak vol joekels van perziken, nectarines, bananen en sinaasappelen kan ik volgende middagen even ontsnappen tijdens de vrije lunch. (als beloning zou blijken dat ik even licht zal terugkomen als ik vertrokken ben, maar dat verklaart zich nog)

 

Voor de middag, pas rond de negenen, spreken we af aan de balie voor een geleide groepswandeling door onze eigenste gaststad. Het is wat grijs maar de temperatuur is best ok.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Gubbio dus maar dan op een verantwoorde wijze. Laurent is een gids van de oude stempel, waarmee ik niets negatiefs bedoel maar naast zijn haast academische kennis straalt hij een zekere autoriteit uit, niet alleen via zijn houding maar ook via zijn klare en luide stem. Ik verwachtte elk moment een ondervraging of zo… maar hey, ik was wat blij met deze vakman!

 

Via de Piazza 40 Martiri wandelen we langs de buitenrand van de stad naar het Palazzo dei Consoli, het oude stadhuis en zonder meer het meest in het oog springende gebouw van op kilometers afstand. Wederom een mooi heraangelegd terras met een uitzicht over de stad en nu een zicht op de bedrijvigheid van de nu volop aan de gang zijn de markt. Maar we gaan verder.

 

umbrië,italië,gubbio

umbrië,italië,gubbio 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Via een lift (!) gaan we naar de Duomo San Ubaldi, ofte de patroonheilige van de metsers. We leren écht bij! Dit kerkgebouw en aanpalende gebouwen plakt dus tegen de berg en herbergt een fraai terras mét drankenstalletje. Zonder twijfel: daarboven op de de berg de beste macchiato ever.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Als we even later terug aan het hotel zijn en onze tijd zelf kunnen invullen voor de rest van de dag, maak ik afspraak om met Wim & co om omstreeks 1330 naar de top van de berg te gaan. De Monte Ingino is 908 m hoog maar we zitten al op zo een 500 meter, dus… die 400 zullen ook wel geen probleem zijn zeker?

 

Als ik even later de meisjes reeds naar de top zie vertrekken, smelten mijn plannen als sneeuw voor de gesluierde zon en ga ze na een korte omkleedpartij achterna. Wist ik veel dat ze zich eerst gingen vermaken in een eetgelegenheid. M.a.w.: ik ben weer alleen op weg naar de bergtop. Some things will never change.

 

umbrië,italië,gubbio

 

Ik neem eerst de twee kleine liften tot aan de Duomo alvorens aan de echte klim te beginnen. Neen, eenvoudig is het niet. Het nochtans mooi aangelegde brede pad nodigde echt uit om door te stappen. Maar de zon doet mij smelten en mijn petje verliest alle integriteit. met het inlassen van enkele fotostops ben ik dan aan de Basilica di San Ubaldo geraakt. Dit torent van op kilometers ver over de stad uit.

Na een kort bezoek en belijding mijner zonden doe ik enkele stappen in de ronde om dan tot mijn grote jolijt te ontdekken dat ik nog bijlange niet aan de geografische top ben.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Een middeleeuwse ruïne, gemakkelijkshalve genaamd ‘La Rocca’, nodigt uit om toch nog een vijftigtal meter omhoog te kruipen via een grove grintweg. Als toetje volgen nog een stel trap treden om uiteindelijk aan de vlaggenmast te eindigen. Maar het uitzicht! En de tevredenheid! Waarlijk een aangrijpend moment. 

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Verbouwereerd omwille van zoveel fysieke tekortkoming – of eerder toch onderschatting van de klim – neem ik toch de ruime tijd om mezelf te vereeuwigen. Het uitzicht was 360°, feilloos, klaar en schilderachtig. Niets staat in mijn weg om de wolken over het bergachtige landschap te zien glijden. De landerijen, de bossen en wijngaarden. Is het zweet of een traan dat mijn ogen permanent doen branden? Een koele wind blaast mijn kledij droog en eens uitgerust en met hervonden adem ving ik de terugweg aan.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Eerst terug aan de basiliek, op zoek naar een kraantje om mijn hoofd onder te steken, stoot ik op Wim en Maria, beide bijna zeventigers die gezwind naar de top stoven. Allo kroket! Dan maar het hoofd onder de kraan. Het koude water over mijn rug en de vooruitzicht op een koele pint op het aanpalende terras geven die extra injectie om even, heel even maar, alleen, perfect gelukkig te zijn. Heel even is niet lang.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Tijd om af te zakken, wat verbazend goed gaat. Om de zoveel meter slaag ik er zelfs in om de afdaling grotendeels te lopen. Zo erg ben ik er dan ook niet aan toe. Dank u, Sint Ubaldus. Onderweg kom ik nog enkele gezellen bergopwaarts tegen die toch de actieve oudere generatie vertegenwoordigen.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Eens terug in de stad besluit ik gelijk de enige grote supermarkt eens te bezoeken, een gebouw net buiten de stad dat uiteraard behoorlijk vloekt met de rest, maar ja. Aansluitend zoek ik het oude Romeinse Theater op maar de zon was al wat afwezig dus foto’s maken is voor de volgende keer.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Ik stap ondertussen bijna op automatische piloot, dus op naar het memoriaal monument voor de 40 gefusilleerden – de martiri. Laten we ons maar weer niets wijsmaken. Zoals ik al vele gelijke monumenten als deze heb bezocht, blijkt ook hier nog maar eens uit hoe meedogenloos de Duitse bezetter vanaf juni ’44 wel niet optrad. De paniek was toegeslagen en alles wat verdacht was moest er blijkbaar aan. Laat staan dat er zoals hier ook eerst enkele Duitsers werden gedood met als bittere nasmaak het vermoorden van 40 willekeurige inwoners, broers, moeder en dochter, waarvan de jongste 17 jaar.

 

Een zeer goed gevulde dag, deze doorgaans saaie dag in de week. Cultuur, geschiedenis, sport (wat heet), natuur. Wat moet ik nog meer op vakantie? Morgen misschien eens een kerkgebouw bezoeken? Mijn maat Etienne zou zeggen: “Misschien kunnen dan eens een fotooke trekken?” Ja, wie weet. Al bij al wordt er door mij niet maniakaal gefotografeerd. Reizigers die oude deuren fotograferen, daar heb ik eerder mijn bedenkingen bij. Langs de andere kant zijn die op zich dan weer zo aardig dat ik ze alles kan vergeven.

 

Het is al woensdag en vanaf vandaag letterlijk geen wolkje meer aan de lucht, wat wil zeggen: altijd in de zon! En we zijn nog maar in de helft! Wederom twee stadjes op de lijst: Todi en Orvieto. Geen zware dag op zich maar toch een kleine 240 kilometer rijden. Deels autostrade maar evengoed langs veelal smalle maar panoramische wegen. De mist hangt nog in de laaggelegen gebieden wat een warme dag beloofd.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Todi. We wandelen vlot tot in het centrum tot op de Piazza del Popolo. De Dom spring ik even binnen maar buiten is het beter. Het zonovergoten plein leidt me tot de Piazza Guiseppe Garibaldi, de alomtegenwoordige held van de eenmaking van Italië. Het is dan ook een heldhaftig beeld maar de zon speelt me parten.

 

umbrië,italië,gubbio 

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Op de grote Piazza deelt ons verdeelmeisje plannetjes uit en we kunnen even vrij rondlopen. Lorenzo leidt de geïnteresseerden mee naar de kerk van San Fortunato. De man heeft nog niet veel voor mij gedaan, dus deze heilige laat ik dan ook liever met rust.

Even chillen, kaartje kopen (maar niet meer sturen) tot we weer samen zijn. Wat ook weer mooi is want na vijf dagen samen reizen zijn mijn medereizigers reeds lang vrienden geworden. We begrijpen mekaar, lachen heel wat af en het lijkt alsof we mekaar al veel langer kennen. 

 

Vervolgens op naar Orvieto. En dat is andere…euh, je weet wel. Dàt is nog eens een kathedraal om u tegen te zeggen. Maar Orvieto heeft nog een andere troef: haar naam is gekoppeld aan de beste of op zijn minst populairste wijnen van de regio (Est!Est!Est!, Classico, Montefalco) en dat zie je in de winkeltjes, wijnbars en proefetablissementen en zowat elke betere souvenierwinkel.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Na een korte geleide wandeling langs o.a. het Pauselijk Paleis krijgen we ruimte om te lunchen en mijn fruit is ondertussen rijp om gegeten te worden. Op de trappen van San Andrea vlei ik mij neer en laat de boel even de boel. En de boel lijkt echt wel stil te vallen rond de middag.

De terrassen zitten vol maar er is geen hond aan de wandel. De geur van knoflook waait uit de restaurantjes, enkele duiven stoeien om een korst en verder is het stil op het plein.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Als we mekaar terug treffen, her en der verspreid, is de drang om een ijsje te eten té groot en ook daar vinden we enkele bendeleden terug. Het plein naast de Dom is leeg op een handvol likkende Vlamingen na.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio

 

Op de terugweg kunnen de liefhebbers kijken naar ‘La Vita é Bella’. De volgende dag zullen we even in het decor van de film wandelen. Mille punti!

 

Eens terug in het hotel wil ik toch eens de promoposter van Gubbio zelf namaken en in charmant gezelschap wandelen we er naar toe. Blijkt niet zo eenvoudig om dit vanop grondniveau te doen maar geheel onaardig zijn de plaatjes niet.

 

Umbrië, Italië, Gubbio

Umbrië, Italië, Gubbio