10-08-13

Deep Purple & Alice Cooper, Lokerse Feesten, 06/07/13

Er was een tijd dat ik nog jong, knap en veelbelovend was.


Als 14 jarige (dus vooral jong) zette ik mijn eerste schreden in de wereld van de ‘Duivelse muziek’ middels de aanschaf van twee ‘harde’ platen. Daarmee de wereld van Abba, Ad Visser en het grootste gedeelte van alle andere Toppop helden achter me latend.

 

Later zou zich dat nog wel gedeeltelijk herstellen, maar het was gewoon veel cooler om met deze platen te kokketeren. Langs de andere kant was ik tegelijk ook zo in de ban van deze muziek dat zoals bij de meeste jongeren toen, de plaat grijs werd gedraaid totdat we elk kraakje van buiten kenden.


Alice Cooper’s ‘Live ‘77’ was de eerste, al snel gevolgd door Deep Purple’s ‘Made in Japan’.  Hiermee werd het venijn voor goed in mijn aderen gespoten. Een wonde die tot op vandaag niet is geheeld.


deep purple,alice cooper 

 

Toeval of niet, 35 jaar na datum spelen beide acts op de Lokerse Feesten én op dezelfde dag. Afspraak met de geschiedenis dus, samen met de makkers van toen. 

We komen nog op tijd aan om ook MONSTER MAGNET volledig te kunnen zien en eerlijkheidshalve: ik was aangenaam verrast.


Frontman Dave Wyndorf is zowat een icoon in de stonerrock wereld maar dit genre heeft me eigenlijk nooit echt kunnen beklijven. Te repetitief, de grauw of te psychedelisch en vooral: pikken als de raven van bestaande of ter ziele gegane gloriën (Black Sabbath, Hawkwind, The Doors).

Maar soit, op zich kan ik er wel naar luisteren en Monster Magnet kon me na reeds een song of twee meeslepen.


deep purple,alice cooper 

 

ALICE COOPER opende even later met een fontein van vuurgensters. Dit beloofde immers een show te worden vol attributen, theater, burleske verkleedpartijen en campy horror. En de belofte werd bewaarheid!

Met een vrolijk ‘Hello Hooray’ werd de avond ingezet en de band ging dan ook vooral voor de uptempo en hitgevoelige songs (dus voor de echte fans: geen ‘Halo of Flies’).


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

‘House on Fire’, ‘No More Mr Nice Guy’ en ‘Under my Wheels’ werden flink meegezongen. Met ‘Billion Dollar Babies’en ‘Welcome to My Nightmare’werd mijn oude elpee dus meer dan voldoende eer aangedaan.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

Goed gelachen met ‘Feed My Frankenstein’ en aangenaam verrast met de vier covers met als introductie ‘I Love the Dead’. Een tribute aan Jim Morrison (‘Break on Through’), John Lennon (‘Revolution’), Keith Moon (‘My Generation’) en Jimi (‘Foxy Lady’).  Vier legends die ooit tot Vincent’s alter ego’s vrienden of collega’s behoorden. Cooper blijkt nog goed bij stem te zijn en speelt zijn typetjes blijkbaar met gemak én plezier.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

In tegenstelling tot andere tributes waren deze wel erg leuk omdat ze met de nodige humor en respect warden gebracht, alles overgoten door een Alice Cooper sausje.

Zo werden er regelmatig attributen in het publiek gesmeten en werd het hele assortiment gimmicks (dwangbuis, guillotine, helaas geen boa) aan en afgezeuld op het podium.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

 ‘I’m Eighteen’, ‘Poison’ en uiteraard ‘School’s Out’ (met wederom een verkleedpartijtje) sloten de set af.

Onderhoudende band ook! Met drie gitaristen, waaronder de veelbelovende Orianthi (neé Panagaris, °1985). Deze gitariste zorgde uiteraard voor de nodige afleiding op het podium en werd door Alice Cooper terecht naar voor geschoven in de choreografie die de show rijk was.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

Andere koek was het met DEEP PURPLE.


Ik zag de band voor het laatst in 2005 (Arrow Rock) en vond het maar al zo-zo. Als voormalig diehard fan van deze legendarische band was ik dinsdag eerder teleurgesteld dan opgetogen over het gebeuren. En dan wil ik niet in cliché’s vervallen want ik weet en besef dat zowel Steve Morse als Don Airey bovengemiddelde tot haast virtuoze muzikanten zijn.

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

 

Don Airey slaagt er bij momenten in om Jon Lord te doen vergeten, wat op zich al een blasfemische uitdrukking is. Ook in de nieuwe songs is er ruimte genoeg om de Hammond te laten loeien en dat maakt natuurlijk het geluid van Deep Purple.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

Steve Morse, wie ik erg kan appreciëren met zijn Dixie Dreggs en solowerk, ligt me moeilijker om te dulden. Morse’s speelstijl is op zich wel vingervlug (maar wie niet tegenwoordig), doch de loopjes op de nek van de gitaar blijven een herhalingsoefening. Enkel bij zijn solomoment kon hij me even bekoren.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

 

De ritmesectie – Roger Glover en Ian Paice – speelden als vanouds solide en feilloos.

Ik ben nooit grote fan geweest van Ian Gillan zijn stemgeluid. Nu de goede man als rijpere zanger zijn limieten kent en respecteert, zijn ook gelijk de scherpe kantjes van de zang afgesleten. Toch moet ik zeggen dat Deep Purple en Ian Gillan in het bijzonder het er nog redelijk goed vanaf bracht.


deep purple,alice cooper 

 

Zeker geen onderscheiding en zeker geen magische momenten of het moest de redelijke uitvoering van ‘Perfect Strangers’ zijn.

Ik was wel bijzonder opgetogen met de setlist waarop songs te vinden waren die jaren stof hebben liggen vergaren zoals ‘Into the Fire’ of ‘Hard Lovin’ man’

Een te verwachten schabouwelijke versie van ‘Smoke on the Water’ – wat ben ik dit nummer over de jaren heen gaan haten – speelde natuurlijk in op het publiek en ‘Green Onions’ (Booker T.) was een zinloze Spielerei.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

‘Hush’ – met Gillan in een trendy retro jasje was leuk en afsluiter ‘Black Night’ redde de meubels uit de brand.

Als tijdens de show zowel Glover, Gillan als Morse broederlijk naast mekaar staan te lachen, kijken we toch met enige heimwee terug naar de dagen van ‘Ol’ Blackie’ toen de spanning op de set te snijden was en er concurrentiële vonken vlogen tijdens de instrumentale duels. Dat was een tijd dat het verboden was te lachen op straf van ontslag.


deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper

deep purple,alice cooper 

 

Dinsdag zag ik een band die vooral teerde op zijn verleden.

Doch, al bij al was het een vermakelijke sfeervolle zomeravond met een zweem van nostalgie. Soms moet het echt niet meer zijn.

07:08 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.