26-10-13

MFVF, Wieze, 19/10

mfvfbanner.jpg

 

Ha!

Het werd misschien nog eens tijd dat Tarkus een cultureel evenement bezocht?

Sinds enkele jaren is een weekend MFVF een traditie op mijn to-do lijstje. Mijn ticket lag dan ook al geruime tijd stof te vergaren.

 

Een editie zonder Epica? Jawel, maar wel met Tarja, Revamp (Floor Jansen), Leaves’ Eyes en anderen die momenteel het mooie weer maken in de ‘female fronted’ metal scene.

 

Is of was metal dan echt zo een mannenbastion voorheen? Misschien wel. Bulkend van de testosteron en ofwel hopeloos posend of gemeen en gevaarlijk rondom zich heen kijkend, leek er nauwelijks ruimte voor een vrouwelijke stem, laat staan een frontvrouw.

Het is dan ook met recht en rede dat we bvb Doro als een pionier mogen bestempelen. Doro speelt nog steeds in hoogste divisie maar was er dit jaar niet bij.

 

Ik wil hier maar mee stellen: ‘female voices’ boomt, en boomt zo hard dat langs de ene kant het hoogtepunt misschien voorbij is, maar ze zijn zeker ‘here to stay’!

 

Getuige de indrukwekkende prestaties van eerdergenoemden, de aangroei van de scene en – gelukkig maar – de breeddenkendheid van zowel de organisatie als de natuurlijke evolutie van sommige bands.

Zo scoorde Serenity bijzonder goed door het full-time binnenhalen van Clementine waardoor ze hier wel terecht konden staan. En uiteraard de vele bands die het ‘beauty & the beast’ systeem hanteren. Leaves’ Eyes, Crimfall, het contrast tussen de sirene en de oermens, zeg maar. Het is een gouden formule.

 

Toch zijn er nog bands die hoognodig eens moeten gecontacteerd worden. Ik denk aan Sirenia, Edenbridge, Evanescence en Within Temptation die ik nog niet op dit festival heb gezien.

Het intrieste  (en dat is geen compliment), Eleanor uit Japan hoeven dan voor mij niet echt meer.

Hoe dan ook, voor sommige acts had ik dit jaar meer oog dan voor anderen, mijn mening is dan ook zoals gewoonlijk bijzonder subjectief en beperkt in woorden. Ik ben er zelfs in geslaagd om Delain én Lacuna Coil links te laten liggen. Soms is het teveel.

 

Hierbij dan een sliert foto’s en occasioneel wat commentaar over de band’s verrichtingen.

 

AZYLYA

Het Brusselse Azylya was de eerste band die ik voluit te zien kreeg. En dit was zeker niet slecht maar langs de andere kant een beetje te gewoontjes om echt op te vallen. Zangeres Jamie-Lee Smit weet – en haar looks doen daar echt niet toe – de band een gezicht te geven. Vocaal is ze bijzonder sterk maar de songs bleven bij mij niet plakken. Het was waarschijnlijk nog wat vroeg op de dag.

 

Azalya 3.jpg

Azalya 7.jpg

Azalya 13.jpg

 

VICTORIANS

Deze waren wel een geval apart. Niet zozeer hun redelijk poppy muziek ging er vlot in (maar was dat wel de bedoeling?) maar hun uitdossing was bijzonder leuk.

 

Victorians 05.jpg

Victorians 01.jpg

Victorians 07.jpg

 

IMPERIA

 

Imperia 02.jpg

Imperia 12.jpg

Imperia 14.jpg

Imperia 07.jpg

 

SERENITY

Zonder twijfel de band waar ik het meeste naar uitkeek en ze leverde en bijzonder straffe set af. Nu permanent (?) aangevuld met zangeres Clementine Delauney, hadden zij toegang tot dit festival.

 

Serenity heeft nu vier albums uit en met ‘War of Ages’ bevestigen zij zich volledig. Epische / symfonische powermetal is zowiezo en genre dat er bij mij als koek ingaat en Serenity heeft dus wel wat te bieden qua repertoire.

Zanger Georg Neuhauser blijft wel duidelijk de belangrijkste persoon op het podium maar met een zekere gallanterie wist hij Clementine naar voren te schuiven als zijn gelijke.

 

Zij is zeker geen echte leadzangeres maar in de duetten en toegeschoven partijen uit oudere songs, wist zij wel te overtuigen.

Doch, de magie zat hem vooral in de samenzang, de semi ballades en de furieuze wisselwerking in de epische songs.

 

In de laatste song ‘Serenade of Flames’ kreeg de goede man steun van Charlotte van Delain, net zoals op de opname. Toen ook Clementine zich daar bijvoegde, was dit een indrukwekkend slot van een bijzonder optreden.

 

Serenity 11.jpg

Serenity 04.jpg

Serenity 16.jpg

Serenity 22.jpg

Serenity 25.jpg

Serenity 29.jpg

 

CHAOSTAR

Dit was even schrikken! Het Griekse Chaostar stond bol van de Griekse dramatiek en wist dat volop te brengen op het grote podium.

 

Ik kende ze helemaal niet maar ben er ondertussen wel flink weg van. Muzikaal kan je ze niet echt ‘metal’ noemen maar ze kunnen wel een publiek boeien dat aldus georiënteerd is. Denk bvb ook aan Dargaard of Dead Can Dance.

 

Etherische zang met een licht folky ondertoon en soms spooky maar altijd door merg en been gaande zang. De band gebruikt geen gitaren maar was voorzien van twee toetsenisten, percussie, een violist en een multi instrumentalist die zich boog over meer traditionele instrumenten.

 

Ik vond dit echt heel goed en het was dan ook hartverwarmend dat het publiek niet massaal naar de bar afzakte maar mede – dikwijls met de mond open van verbazing – naar het gebeuren bleef staren en hopelijk ook genieten.

Chaostar 01.jpg

Chaostar 06.jpg

Chaostar 08.jpg

 

KOBRA & THE LOTUS

Yep, helemaal ok deze band! Eindelijk ook eens wat recht voor de raap rock’n’roll. De mix van powermetal, sleaze en hardrock maakten hier een leuke set van.

 

Ik heb de cd al een hele tijd in de wagen en ik moet wel zeggen dat deze band de enige was die niet zo vet klonk als op cd. Dat is meer een compliment voor de andere bands, die zichzelf veelel overtroffen. Doch, Kobra Paige (hmm) haar stem ging nogal dikwijls tegen de rand. Langs de ene kant gaf dat wel een stoot qua credibiliteit maar op de duur leek het wel of ze er helemaal door ging zitten. In een club zouden ze beter tot hun recht komen, mijn gedacht.

 

Kobra & the Lotus 04.jpg

Kobra & the Lotus 08.jpg

Kobra & the Lotus 01.jpg

Kobra & the Lotus 11.jpg

 

ASRAI

Het Nederlandse Asrai diende het weggevallen Visions of Atlantis te vervangen. Dat is op zich jammer, temeer dat ik Asrai nauwelijks ken en ik dus geen oordeel ga vellen.

Asrai 01.jpg

Asrai 05.jpg

Asrai 07.jpg

 

KONTRUST

OMG! Die had ik niet zien aankomen. Het nummer ‘Bomba’ passeerde al wel eens via YouTube maar om een hele set Kontrust door te zitten, was voor mij echt te veel. Let op: dit was bijlange niet slecht, ik durf zelfs stellen dat Kontrust een onwaarschijnlijke groove met zich meebracht maar hey, veel metal zat er toch niet in.

 

Ik ga hier niet de azijnpisser uithangen maar m.i. paste deze band hier echt niet in het programma, hoe vermakelijk ze ook waren. De combinatie van groove, hip hop en allerlei Spielereien vond ik een absolute miscast op het festival en ik kan zelfs niet stellen dat het ‘toch even leuk tussendoor was’, want dat was het niet. We zijn al tolerant genoeg op ‘onze’ festivals.

 

Kontrust 03.jpg

kONTRUST 01.jpg

Kontrust 02.jpg

LEAVES’ EYES

Stilaan ook al een klassieker op de lijst en altijd goed voor een portie epische metal. Met nog steeds Liv Kristine als frontvrouw en manlief Alex Krull naast haar, is dit altijd een show die af is.

 

In november komt het nieuwe album ‘Symphonies of the Night’ uit en dat is toch weer wat uitkijken.

 

De setlist bevatte maar liefst 5 nieuwe songs maar ook ‘The Devil in Me’, ‘My Destiny’ en als uitsmijter ‘Froja’s Theme’. Dus volop genieten van een band in topvorm en een wat uitdagende maar bevredigende setlist.

 

Om verschillende reden, niet publiceerbaar, zat deze dag er voor mij op.

Leaves' Eyes 01.jpg

Leaves' Eyes 08.jpg

Leaves' Eyes 04.jpg

Leaves' Eyes 05.jpg

 

20:27 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.