31-10-13

MFVF, Wieze, 20/10

mfvfbanner.jpg

Deel 2

 

HELL CITY

Het Vlaamse Hell City mocht de dag openen en deed dat met bravoure. Ik was niet direct onder de voet van het materiaal maar wel van de professionaliteit en zelfverzekerdheid van de band.


Dat is niet hetzelfde als arrogantie want tegelijk vind ik dit een zeer sympathieke band.

Frontvrouw Michelle Nivelle zou je zo gelijk naast de grote(re) dames in de scene kunnen zetten. Niet alleen heeft zij een geweldige uitstraling, ze weet het podium in te palmen en de band werkelijk een gezicht te geven.


Hell City speelt redelijk recht voor de raapse symfonische powermetal met een nonchalant en sleazy randje aan. Dat maakt dat ze qua geluid niet verdwijnen in het aanbod van dit soort bands maar wel degelijk een eigen gezicht en geluid hebben. Erg van genoten!

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

 

 

DALRIADA

Een vreemd eendje in de bijt, kan je eerst stellen, maar toch een binnenkomer van formaat! Uit Hongarije en dat zullen we geweten hebben.

Hun folkmetal, bol staande van de traditionele melodietjes en ondersteund door het stevigere gitaarwerk, sloeg in als een bom.

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

 


Een sneer czardas-muziek of neo-humpa liedjes werd welwillend onthaald en toverde vele blije gezichten in de zaal.

De kleine zangeres was zeker niet het widdelpunt van het gebeuren maar wist toch de boel aan de gang te houden; Afwisselend met de anderen verzorgde zij de opwindende maar wel in het Hongaars gezongen zangpartijen.


Dit was een fijne passage van een verrassende band.

 

ELEANOR

Dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is, had ik al laten doorschemeren. Maar dat het zo erg kon zijn, durfde zelfs ik niet vermoeden. Was dit een bewuste keuze of werd de organisatie misleid? Was dit een grap of ben ik weer ‘niet ruimdenkend’ genoeg?


Dit was slecht. Dit was zelfs slecht qua uitvoering, zelfs als je als luisteraar even flexibel was. Dit was vreselijk op alle fronten.

Vooreerst: alles op een rijtje gezet, was dit en had dit niet met metal te maken. Eleanor klonk als een derderangs loungebandje in een Japans hotel. Ja, Japans.


Ze zongen in het Japans, tot daar aan toe, maar alles klonk zo ‘gemaakt’, nog erger was de fake smile van de frontvrouw. Wat een luchtbel was me dat.

MFVF

 


Ik wil en kan het niet begrijpen dat een band als Eleanor hier op een podium verschijnt. En kom me niet vertellen dat ze toch succes hadden want de publieksbezetting vooraan was ontzettend dun en iedereen stond er eigenlijk wat mee te lachen. Laat volgend jaar dan liever een clown met ballonnen komen als we dan toch eens moeten lachen.

MFVF

 

 

 

CADAVERIA

Deze Italiaanse band speelt naar eigen zeggen ‘Horror metal’. Inderdaad, en een blik op de frontvrouw bevestigt dit.


De band doet er inderdaad wel alles aan om zo luguber mogelijk voor de dag te komen. Een van de gitaristen lijk op Uncle Festus van de Addams’ family en de rest op zijn best gezegd zijn nauwe familieleden.


Muzikaal doet het me erg weinig; de doom/gothic songs hebben inhoudelijk weinig om het lijf.

MFVF

MFVF

 

MFVF

MFVF

 

 

CRIMFALL

Epic Folk Metal! Yep, en meer van dat. Crimfall uit Finland brengt perfect wat we nodig hebben nadat Cadaveria  het publiek en zeker mij een beetje in slaap heeft gespeeld.

MFVF

 


Crimfall leunt stijlsgewijs aan bij bands als Turisas. Opgewekt, voldoende etnische invloeden, strijdvaardig en hier en daar een symfonische toets.

Ik kende de band maar vaag maar nu ben ik wel over de lijn getrokken. De klankkleur van Helena’s stem is op zijn minst bijzonder. Zo kan zij zowel rauw als operatic als etnisch uit de hoek komen en meer dan eens doet ze me kippenvel krijgen..


Crimfall’s set passeert dan ook als een trein. Dit was opbeurend, opwindend en imposant. Jammer te moeten vernemen dat de band binnenkort afscheid neemt van Helena.

MFVF

MFVF

MFVF

 

 

STREAM OF PASSION

Stilaan ook al een deel van het decor aan het worden, deze Nederlandse band. Of het is gewoon dat ik ze al teveel gezien heb in allerlei hoedanigheden, ik weet het niet.

MFVF

 


Positief is natuurlijk dat een optreden van SoP altijd perfect is. Wat wil je ook met zulke rasmuzikanten. Ze hebben ondertussen ook al meer dan voldoende favoriete songs op hun lijstje staan om het publiek te plezieren. ‘In the End’, ‘Lost’ en de fenomenale Radiohead cover ‘Street Spirit’ zijn al voldoende om de mensen mee te slepen.


Marcela Bovio’s spontane enthousiasme doet de rest. Met hier en daar een streepje viool en een vertederende inleiding, is het voor Stream Of Passion wederom een geslaagde passage geworden. Dus hier viel niets aan op te merken, alhoewel…altijd te kort, hé.

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

 

 

ANNEKE VAN GIERSBERGEN

Wat een verrassing was dit! Anneke mag terecht de grondlegster genoemd worden van de ‘female voices’ ‘trend’(?). Misschien en zeer zeker is de scene ondertussen gegroeid om niet te zeggen geexplodeerd en tapt men nu uit een heel ander vaatje met o.a. Floor en Simone, maar Anneke was zeker een revelatie toen ze met toenmalige band The Gathering iedereen naar adem deed snakken.

MFVF

 


Muzikaal zijn we ondertussen ook al wat verder, zo is het niet meer zo evident om ‘Mandylion’ in een ruk uit te luisteren. ‘Nighttime Birds’ dan weer wel.


Niet zozeer de eerste helft van de set want die vond ik maar platjes. Beetje poppy, meisje met gitaar, dat gaf al niet veel zin om te blijven kijken. Maar eens ze op dreef kwam en het materiaal wat steviger werd, ging die stem groeien om uiteindelijk te triomferen met een overweldigend…’Strange Machines’.


Het nummer doet me niet veel meer (ok, wat nostalgie, dat wel) maar wat een stem!

MFVF

MFVF

MFVF

 

 

REVAMP

Hollands Glorie werd danig verdergezet met Floor Jansen en haar band Revamp. Na een tijdje uit de spots te zijn verdwenen wegens een ‘dipje’, staat Floor er terug.

MFVF

 


Niet alleen met haar eigenste band, maar ondertussen is ze ook vast lid van Nightwish geworden, iets wat in haar CV zeker niet zal misstaan.

Op MFVF was het haar eigen materiaal dat werd gebracht. Met een loeiharde tweede cd net uit, snoerde ze alle kritische geesten de mond.  Floor was zonder meer de best presterende artieste op het podium, en dan spreek ik over alle bands die ik gezien heb.

MFVF

MFVF

 


Met een dynamiek, een geluid, een performance om ‘U’ tegen te zeggen, greep ze vooral uit het nieuwe album met het gevolg dat het wel een heel harde set werd.

Floor heeft zich ondertussen ook de ‘kunst’ van het grunten eigen gemaakt, dus dat was wel even schrikken.


Strafste set misschien niet wegens nog wat onbekend, maar qua persoonlijkheid en impact om ondergetekende: Floor!

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

 

 

TARJA

Straffe artiest die na Revamp het festival moet afsluiten. Ware het niet Tarja geweest, ik zou het niet weten. Gelukkig konden we rekenen op de Finse sirene.

Met drumbeest Mike Terrana voor mijn neus had ik toch nog een prima zicht op de rest van de evenementen. Lees: Tarja.

MFVF

 


Na een lange intro werd er stevig maar moeilijk van wal gestoken met ‘In for a Kill’ waarna er gretig werd gegrepen uit haar vorige werk met de nadruk op het fantastische nieuwe ‘Colours in the Dark’.


‘My Winter Storm’ werd speciaal opgedragen aan ‘ons’ omdat dat nummer toch het begin was van haar solo carrière. ‘Wij’ werden diep geroerd; en daarmee wil ik eigenlijk zeggen dat Tarja soms wel wat teveel op het gemoed probeert te spelen.

Haar act neigt soms wel erg naar een ‘drama queen’, beetje veel overacting, de gelaatsuitdrukkingen, soms wat teveel van het goede, mijn gedacht.

MFVF

MFVF

 


Maar ja, dit is haar show en misschien is ze nu, na al die jaren pas haar eigen geworden, haar eigen baas en dus rechtmatig regisseur van haar eigen show.

Prima set dus, met een knallend ‘I Wish I had an Angel’ om de Nightwigh-hongerigen tegemoet te komen en een uitsmijter met Floor in de vorm van Gary Moore’s ‘Over the Hills and Far Away’.

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

 


Ondertussen stond ik al aan de uitgang om vlot de parking te kunnen verlaten.

MFVF 13 was een zeer goede editie, maar dat stel ik dus elk jaar vast. Organisatorisch, voor zover ik kan merken, is hier niets maar dan ook niets op aan te merken.


Excellente locatie, perfect geluid, strakke timing, leuke catering en verrassende acts (…). Doch heb ik het gevoel, en dat is geheel persoonlijk, dat er met deze editie een beetje een ‘End of an Era’ is gekomen voor mezelf.


‘I wish I had an Angel’?  Target exceeded.

18:11 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.