31-10-13

MFVF, Wieze, 20/10

mfvfbanner.jpg

Deel 2

 

HELL CITY

Het Vlaamse Hell City mocht de dag openen en deed dat met bravoure. Ik was niet direct onder de voet van het materiaal maar wel van de professionaliteit en zelfverzekerdheid van de band.


Dat is niet hetzelfde als arrogantie want tegelijk vind ik dit een zeer sympathieke band.

Frontvrouw Michelle Nivelle zou je zo gelijk naast de grote(re) dames in de scene kunnen zetten. Niet alleen heeft zij een geweldige uitstraling, ze weet het podium in te palmen en de band werkelijk een gezicht te geven.


Hell City speelt redelijk recht voor de raapse symfonische powermetal met een nonchalant en sleazy randje aan. Dat maakt dat ze qua geluid niet verdwijnen in het aanbod van dit soort bands maar wel degelijk een eigen gezicht en geluid hebben. Erg van genoten!

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

 

 

DALRIADA

Een vreemd eendje in de bijt, kan je eerst stellen, maar toch een binnenkomer van formaat! Uit Hongarije en dat zullen we geweten hebben.

Hun folkmetal, bol staande van de traditionele melodietjes en ondersteund door het stevigere gitaarwerk, sloeg in als een bom.

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

 


Een sneer czardas-muziek of neo-humpa liedjes werd welwillend onthaald en toverde vele blije gezichten in de zaal.

De kleine zangeres was zeker niet het widdelpunt van het gebeuren maar wist toch de boel aan de gang te houden; Afwisselend met de anderen verzorgde zij de opwindende maar wel in het Hongaars gezongen zangpartijen.


Dit was een fijne passage van een verrassende band.

 

ELEANOR

Dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is, had ik al laten doorschemeren. Maar dat het zo erg kon zijn, durfde zelfs ik niet vermoeden. Was dit een bewuste keuze of werd de organisatie misleid? Was dit een grap of ben ik weer ‘niet ruimdenkend’ genoeg?


Dit was slecht. Dit was zelfs slecht qua uitvoering, zelfs als je als luisteraar even flexibel was. Dit was vreselijk op alle fronten.

Vooreerst: alles op een rijtje gezet, was dit en had dit niet met metal te maken. Eleanor klonk als een derderangs loungebandje in een Japans hotel. Ja, Japans.


Ze zongen in het Japans, tot daar aan toe, maar alles klonk zo ‘gemaakt’, nog erger was de fake smile van de frontvrouw. Wat een luchtbel was me dat.

MFVF

 


Ik wil en kan het niet begrijpen dat een band als Eleanor hier op een podium verschijnt. En kom me niet vertellen dat ze toch succes hadden want de publieksbezetting vooraan was ontzettend dun en iedereen stond er eigenlijk wat mee te lachen. Laat volgend jaar dan liever een clown met ballonnen komen als we dan toch eens moeten lachen.

MFVF

 

 

 

CADAVERIA

Deze Italiaanse band speelt naar eigen zeggen ‘Horror metal’. Inderdaad, en een blik op de frontvrouw bevestigt dit.


De band doet er inderdaad wel alles aan om zo luguber mogelijk voor de dag te komen. Een van de gitaristen lijk op Uncle Festus van de Addams’ family en de rest op zijn best gezegd zijn nauwe familieleden.


Muzikaal doet het me erg weinig; de doom/gothic songs hebben inhoudelijk weinig om het lijf.

MFVF

MFVF

 

MFVF

MFVF

 

 

CRIMFALL

Epic Folk Metal! Yep, en meer van dat. Crimfall uit Finland brengt perfect wat we nodig hebben nadat Cadaveria  het publiek en zeker mij een beetje in slaap heeft gespeeld.

MFVF

 


Crimfall leunt stijlsgewijs aan bij bands als Turisas. Opgewekt, voldoende etnische invloeden, strijdvaardig en hier en daar een symfonische toets.

Ik kende de band maar vaag maar nu ben ik wel over de lijn getrokken. De klankkleur van Helena’s stem is op zijn minst bijzonder. Zo kan zij zowel rauw als operatic als etnisch uit de hoek komen en meer dan eens doet ze me kippenvel krijgen..


Crimfall’s set passeert dan ook als een trein. Dit was opbeurend, opwindend en imposant. Jammer te moeten vernemen dat de band binnenkort afscheid neemt van Helena.

MFVF

MFVF

MFVF

 

 

STREAM OF PASSION

Stilaan ook al een deel van het decor aan het worden, deze Nederlandse band. Of het is gewoon dat ik ze al teveel gezien heb in allerlei hoedanigheden, ik weet het niet.

MFVF

 


Positief is natuurlijk dat een optreden van SoP altijd perfect is. Wat wil je ook met zulke rasmuzikanten. Ze hebben ondertussen ook al meer dan voldoende favoriete songs op hun lijstje staan om het publiek te plezieren. ‘In the End’, ‘Lost’ en de fenomenale Radiohead cover ‘Street Spirit’ zijn al voldoende om de mensen mee te slepen.


Marcela Bovio’s spontane enthousiasme doet de rest. Met hier en daar een streepje viool en een vertederende inleiding, is het voor Stream Of Passion wederom een geslaagde passage geworden. Dus hier viel niets aan op te merken, alhoewel…altijd te kort, hé.

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

 

 

ANNEKE VAN GIERSBERGEN

Wat een verrassing was dit! Anneke mag terecht de grondlegster genoemd worden van de ‘female voices’ ‘trend’(?). Misschien en zeer zeker is de scene ondertussen gegroeid om niet te zeggen geexplodeerd en tapt men nu uit een heel ander vaatje met o.a. Floor en Simone, maar Anneke was zeker een revelatie toen ze met toenmalige band The Gathering iedereen naar adem deed snakken.

MFVF

 


Muzikaal zijn we ondertussen ook al wat verder, zo is het niet meer zo evident om ‘Mandylion’ in een ruk uit te luisteren. ‘Nighttime Birds’ dan weer wel.


Niet zozeer de eerste helft van de set want die vond ik maar platjes. Beetje poppy, meisje met gitaar, dat gaf al niet veel zin om te blijven kijken. Maar eens ze op dreef kwam en het materiaal wat steviger werd, ging die stem groeien om uiteindelijk te triomferen met een overweldigend…’Strange Machines’.


Het nummer doet me niet veel meer (ok, wat nostalgie, dat wel) maar wat een stem!

MFVF

MFVF

MFVF

 

 

REVAMP

Hollands Glorie werd danig verdergezet met Floor Jansen en haar band Revamp. Na een tijdje uit de spots te zijn verdwenen wegens een ‘dipje’, staat Floor er terug.

MFVF

 


Niet alleen met haar eigenste band, maar ondertussen is ze ook vast lid van Nightwish geworden, iets wat in haar CV zeker niet zal misstaan.

Op MFVF was het haar eigen materiaal dat werd gebracht. Met een loeiharde tweede cd net uit, snoerde ze alle kritische geesten de mond.  Floor was zonder meer de best presterende artieste op het podium, en dan spreek ik over alle bands die ik gezien heb.

MFVF

MFVF

 


Met een dynamiek, een geluid, een performance om ‘U’ tegen te zeggen, greep ze vooral uit het nieuwe album met het gevolg dat het wel een heel harde set werd.

Floor heeft zich ondertussen ook de ‘kunst’ van het grunten eigen gemaakt, dus dat was wel even schrikken.


Strafste set misschien niet wegens nog wat onbekend, maar qua persoonlijkheid en impact om ondergetekende: Floor!

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

 

 

TARJA

Straffe artiest die na Revamp het festival moet afsluiten. Ware het niet Tarja geweest, ik zou het niet weten. Gelukkig konden we rekenen op de Finse sirene.

Met drumbeest Mike Terrana voor mijn neus had ik toch nog een prima zicht op de rest van de evenementen. Lees: Tarja.

MFVF

 


Na een lange intro werd er stevig maar moeilijk van wal gestoken met ‘In for a Kill’ waarna er gretig werd gegrepen uit haar vorige werk met de nadruk op het fantastische nieuwe ‘Colours in the Dark’.


‘My Winter Storm’ werd speciaal opgedragen aan ‘ons’ omdat dat nummer toch het begin was van haar solo carrière. ‘Wij’ werden diep geroerd; en daarmee wil ik eigenlijk zeggen dat Tarja soms wel wat teveel op het gemoed probeert te spelen.

Haar act neigt soms wel erg naar een ‘drama queen’, beetje veel overacting, de gelaatsuitdrukkingen, soms wat teveel van het goede, mijn gedacht.

MFVF

MFVF

 


Maar ja, dit is haar show en misschien is ze nu, na al die jaren pas haar eigen geworden, haar eigen baas en dus rechtmatig regisseur van haar eigen show.

Prima set dus, met een knallend ‘I Wish I had an Angel’ om de Nightwigh-hongerigen tegemoet te komen en een uitsmijter met Floor in de vorm van Gary Moore’s ‘Over the Hills and Far Away’.

MFVF

MFVF

MFVF

MFVF

 


Ondertussen stond ik al aan de uitgang om vlot de parking te kunnen verlaten.

MFVF 13 was een zeer goede editie, maar dat stel ik dus elk jaar vast. Organisatorisch, voor zover ik kan merken, is hier niets maar dan ook niets op aan te merken.


Excellente locatie, perfect geluid, strakke timing, leuke catering en verrassende acts (…). Doch heb ik het gevoel, en dat is geheel persoonlijk, dat er met deze editie een beetje een ‘End of an Era’ is gekomen voor mezelf.


‘I wish I had an Angel’?  Target exceeded.

18:11 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

26-10-13

MFVF, Wieze, 19/10

mfvfbanner.jpg

 

Ha!

Het werd misschien nog eens tijd dat Tarkus een cultureel evenement bezocht?

Sinds enkele jaren is een weekend MFVF een traditie op mijn to-do lijstje. Mijn ticket lag dan ook al geruime tijd stof te vergaren.

 

Een editie zonder Epica? Jawel, maar wel met Tarja, Revamp (Floor Jansen), Leaves’ Eyes en anderen die momenteel het mooie weer maken in de ‘female fronted’ metal scene.

 

Is of was metal dan echt zo een mannenbastion voorheen? Misschien wel. Bulkend van de testosteron en ofwel hopeloos posend of gemeen en gevaarlijk rondom zich heen kijkend, leek er nauwelijks ruimte voor een vrouwelijke stem, laat staan een frontvrouw.

Het is dan ook met recht en rede dat we bvb Doro als een pionier mogen bestempelen. Doro speelt nog steeds in hoogste divisie maar was er dit jaar niet bij.

 

Ik wil hier maar mee stellen: ‘female voices’ boomt, en boomt zo hard dat langs de ene kant het hoogtepunt misschien voorbij is, maar ze zijn zeker ‘here to stay’!

 

Getuige de indrukwekkende prestaties van eerdergenoemden, de aangroei van de scene en – gelukkig maar – de breeddenkendheid van zowel de organisatie als de natuurlijke evolutie van sommige bands.

Zo scoorde Serenity bijzonder goed door het full-time binnenhalen van Clementine waardoor ze hier wel terecht konden staan. En uiteraard de vele bands die het ‘beauty & the beast’ systeem hanteren. Leaves’ Eyes, Crimfall, het contrast tussen de sirene en de oermens, zeg maar. Het is een gouden formule.

 

Toch zijn er nog bands die hoognodig eens moeten gecontacteerd worden. Ik denk aan Sirenia, Edenbridge, Evanescence en Within Temptation die ik nog niet op dit festival heb gezien.

Het intrieste  (en dat is geen compliment), Eleanor uit Japan hoeven dan voor mij niet echt meer.

Hoe dan ook, voor sommige acts had ik dit jaar meer oog dan voor anderen, mijn mening is dan ook zoals gewoonlijk bijzonder subjectief en beperkt in woorden. Ik ben er zelfs in geslaagd om Delain én Lacuna Coil links te laten liggen. Soms is het teveel.

 

Hierbij dan een sliert foto’s en occasioneel wat commentaar over de band’s verrichtingen.

 

AZYLYA

Het Brusselse Azylya was de eerste band die ik voluit te zien kreeg. En dit was zeker niet slecht maar langs de andere kant een beetje te gewoontjes om echt op te vallen. Zangeres Jamie-Lee Smit weet – en haar looks doen daar echt niet toe – de band een gezicht te geven. Vocaal is ze bijzonder sterk maar de songs bleven bij mij niet plakken. Het was waarschijnlijk nog wat vroeg op de dag.

 

Azalya 3.jpg

Azalya 7.jpg

Azalya 13.jpg

 

VICTORIANS

Deze waren wel een geval apart. Niet zozeer hun redelijk poppy muziek ging er vlot in (maar was dat wel de bedoeling?) maar hun uitdossing was bijzonder leuk.

 

Victorians 05.jpg

Victorians 01.jpg

Victorians 07.jpg

 

IMPERIA

 

Imperia 02.jpg

Imperia 12.jpg

Imperia 14.jpg

Imperia 07.jpg

 

SERENITY

Zonder twijfel de band waar ik het meeste naar uitkeek en ze leverde en bijzonder straffe set af. Nu permanent (?) aangevuld met zangeres Clementine Delauney, hadden zij toegang tot dit festival.

 

Serenity heeft nu vier albums uit en met ‘War of Ages’ bevestigen zij zich volledig. Epische / symfonische powermetal is zowiezo en genre dat er bij mij als koek ingaat en Serenity heeft dus wel wat te bieden qua repertoire.

Zanger Georg Neuhauser blijft wel duidelijk de belangrijkste persoon op het podium maar met een zekere gallanterie wist hij Clementine naar voren te schuiven als zijn gelijke.

 

Zij is zeker geen echte leadzangeres maar in de duetten en toegeschoven partijen uit oudere songs, wist zij wel te overtuigen.

Doch, de magie zat hem vooral in de samenzang, de semi ballades en de furieuze wisselwerking in de epische songs.

 

In de laatste song ‘Serenade of Flames’ kreeg de goede man steun van Charlotte van Delain, net zoals op de opname. Toen ook Clementine zich daar bijvoegde, was dit een indrukwekkend slot van een bijzonder optreden.

 

Serenity 11.jpg

Serenity 04.jpg

Serenity 16.jpg

Serenity 22.jpg

Serenity 25.jpg

Serenity 29.jpg

 

CHAOSTAR

Dit was even schrikken! Het Griekse Chaostar stond bol van de Griekse dramatiek en wist dat volop te brengen op het grote podium.

 

Ik kende ze helemaal niet maar ben er ondertussen wel flink weg van. Muzikaal kan je ze niet echt ‘metal’ noemen maar ze kunnen wel een publiek boeien dat aldus georiënteerd is. Denk bvb ook aan Dargaard of Dead Can Dance.

 

Etherische zang met een licht folky ondertoon en soms spooky maar altijd door merg en been gaande zang. De band gebruikt geen gitaren maar was voorzien van twee toetsenisten, percussie, een violist en een multi instrumentalist die zich boog over meer traditionele instrumenten.

 

Ik vond dit echt heel goed en het was dan ook hartverwarmend dat het publiek niet massaal naar de bar afzakte maar mede – dikwijls met de mond open van verbazing – naar het gebeuren bleef staren en hopelijk ook genieten.

Chaostar 01.jpg

Chaostar 06.jpg

Chaostar 08.jpg

 

KOBRA & THE LOTUS

Yep, helemaal ok deze band! Eindelijk ook eens wat recht voor de raap rock’n’roll. De mix van powermetal, sleaze en hardrock maakten hier een leuke set van.

 

Ik heb de cd al een hele tijd in de wagen en ik moet wel zeggen dat deze band de enige was die niet zo vet klonk als op cd. Dat is meer een compliment voor de andere bands, die zichzelf veelel overtroffen. Doch, Kobra Paige (hmm) haar stem ging nogal dikwijls tegen de rand. Langs de ene kant gaf dat wel een stoot qua credibiliteit maar op de duur leek het wel of ze er helemaal door ging zitten. In een club zouden ze beter tot hun recht komen, mijn gedacht.

 

Kobra & the Lotus 04.jpg

Kobra & the Lotus 08.jpg

Kobra & the Lotus 01.jpg

Kobra & the Lotus 11.jpg

 

ASRAI

Het Nederlandse Asrai diende het weggevallen Visions of Atlantis te vervangen. Dat is op zich jammer, temeer dat ik Asrai nauwelijks ken en ik dus geen oordeel ga vellen.

Asrai 01.jpg

Asrai 05.jpg

Asrai 07.jpg

 

KONTRUST

OMG! Die had ik niet zien aankomen. Het nummer ‘Bomba’ passeerde al wel eens via YouTube maar om een hele set Kontrust door te zitten, was voor mij echt te veel. Let op: dit was bijlange niet slecht, ik durf zelfs stellen dat Kontrust een onwaarschijnlijke groove met zich meebracht maar hey, veel metal zat er toch niet in.

 

Ik ga hier niet de azijnpisser uithangen maar m.i. paste deze band hier echt niet in het programma, hoe vermakelijk ze ook waren. De combinatie van groove, hip hop en allerlei Spielereien vond ik een absolute miscast op het festival en ik kan zelfs niet stellen dat het ‘toch even leuk tussendoor was’, want dat was het niet. We zijn al tolerant genoeg op ‘onze’ festivals.

 

Kontrust 03.jpg

kONTRUST 01.jpg

Kontrust 02.jpg

LEAVES’ EYES

Stilaan ook al een klassieker op de lijst en altijd goed voor een portie epische metal. Met nog steeds Liv Kristine als frontvrouw en manlief Alex Krull naast haar, is dit altijd een show die af is.

 

In november komt het nieuwe album ‘Symphonies of the Night’ uit en dat is toch weer wat uitkijken.

 

De setlist bevatte maar liefst 5 nieuwe songs maar ook ‘The Devil in Me’, ‘My Destiny’ en als uitsmijter ‘Froja’s Theme’. Dus volop genieten van een band in topvorm en een wat uitdagende maar bevredigende setlist.

 

Om verschillende reden, niet publiceerbaar, zat deze dag er voor mij op.

Leaves' Eyes 01.jpg

Leaves' Eyes 08.jpg

Leaves' Eyes 04.jpg

Leaves' Eyes 05.jpg

 

20:27 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

21-10-13

Today...

today-is-the-first1.jpg

00:55 Gepost in Life as it izz | Commentaren (0)

10-10-13

Terug van weggeweest...

Net als jullie dachten: daar horen we nooit meer iets van... is hij daar weer. Nou, 'weer'?

Met de herinneringen aan een niet zo geslaagde reis in het achterhoofd poog ik toch om deze blog wederom een beetje leven in te blazen.


Er was een tijd dat je met een gerust hart naar het zuiden kon vertrekken. Voor ons, verwende Europeanen was dat dan Italië, Spanje, Griekenland of ja,...Portugal.


Met als enige berekende risico terug te komen zonder geldbuidel, zonder voorruit of banden, was een trip naar het zuiden veelal een vrolijke uitstap vol zonnige herinneringen aan heerlijk weer, mediterrane kost en alle andere geneugten die je daar mee kan associëren.


Met de excursie van juni jl. in gedachten, welke een succes was op vrijwel alle gebied 'and beyond', vertrok ik enkele weken geleden richting Spanje en vooral Portugal.

Zonder al te veel sympathie voor laatstgenoemde, sta ik, als exemplarische multiculturalist, uiteraard open voor wat dat land mij te bieden zou hebben. Het ware beter geweest als ik thuis was gebleven of mezelf had verwend met een retourtje Syrië.


Was de aanzet, met een mooie trip door het Noorden van Spanje nog enigszins genietbaar onder een aangename zon, eens de grens met Portugal over, was het huilen met de pet op. Op welgeteld drie uren na (gelukkig aan de kust) was het triest, intriest. O ja, in de redelijke stad Porto kon ik ook een foto of wat maken zonder regen. Dat was het dan ook echt.


En dan vervalt een mens al snel in negatieve cliché's. Portugal is lelijk, de taal strekt tot achterdocht en bekt niet echt lekker. Hun fado werkt me op de zenuwen en het eten is navenant. Het hele land oogt weinig dynamisch en de mensen zijn eerder op zichzelf, om niet te zeggen onvriendelijk en kort van stof.


De vrouwelijke bevolking is zoals de gebouwen: eerder speciaal. Zelfs mijn redelijke bijdrage tot het horecamilieu werd ogenschijnlijk niet echt op prijs gesteld. Is dat nu echt zo of is dit alles het resultaat van het grijze en natte deken dat over deze reis werd gespreid? Is er ergens hemelwater in mijn hoofd binnen gesijpeld en heeft dat vervolgens mijn beoordelingsvermogen aangetast?


Ik denk wat van beiden. Zonder al te kort door de bocht te willen gaan en mijn ervaringen in optisch en esthetische waarneming in acht genomen, loop ik nog steeds niet over van sympathie voor deze verre zuiderburen. En, let op: wie er anders over denkt, moet zich misschien eens ophouden even buiten de vakantieoorden, winkelstraten en toeristische esplanades.


Teveel gevraagd? Lees dan binnenkort mijn verslag om zelf te kunnen oordelen.


Momenteel ploeg ik nog door de verzameling foto's in de hoop daar toch een presentabele oogst uit te halen en al bij al zal dat mits wat verantwoorde manipulatie, nog erg meevallen. De dagen dat het zo hard regende dat het fototoestel zelfs niet werd bovengehaald, waren op één hand te tellen, maar 6/13 is teveel om van een geslaagde vakantie te spreken. 


Ook een teveel aan lelijke kloosters, kerken en kathedralen, dat zeker. Ook een teveel aan mensen, zowel op onze bus als op de 'places of interest'. Teveel toeristen op plaatsen die me maar matig of niet interesseerden, je moet het maar doorstaan.


Doch, dankzij de redelijke wijn aan zeer redelijke prijs én de geneugten van de moderne communicatiemiddelen, werd de expeditie nog erg draaglijk.


Binnenkort dus op deze blog: eindelijk nog eens iets om te lezen.


Portugal-Spain_1.jpg

Zo ziet het er dus niet uit, enkel op postkaarten, in uw dromen en in de Efteling.