09-11-13

Noord-Spanje & Portugal, 2013 Deel 1

 

151b.JPG

 

Niet enkel en alleen omdat de nood zich aandiende maar vooral omdat de zaak nu eenmaal gekocht en beklonken was, nam ik mijn valiezen én mijn biezen op zondag 22 september richting Spanje en Portugal.

 

Er van tijd eens tussenuit knijpen, op zoek naar wat goed weer, vreemde oorden, een boeiend gezelschap, andere smaken qua drank en spijzen, dat is het klassieke recept van ondergetekende om enkele maal per jaar een reisje aan te vatten.

 

Ondertussen is het ook stilaan een traditie om dit te doen in een erg burgelijke en conformistische, haast maniëristische wijze. Telkens weer stel ik dit alles wel in vraag maar het comfort, plezier en genot van georganiseerd reizen weegt soms wel op tegen de soms slopende DIY stijl.

 

Was vorige excursie (naar Umbrië, Italië) niet een overdonderend succes? Worden de herinneringen aan die uitstap niet tot vandaag gekoesterd en... worden de vruchten tot op vandaag niet in al hun zoetigheid geproefd? Ik dacht van wel.

In de wetenschap dat die reis haast onovertroffen zou blijven, durfde ik het toch aan om terug naar het zuiden af te reizen. Onder de benaming ‘Noord-Spanje en Portugal’ werd deze geboekt en wat kreeg ik op mijn bord: perfect dat wat ik verwachtte? Of toch niet helemaal?

 

Het is helemaal niet aangenaam als ik ver voor 06u de shuttlebus naar het ‘centrale vertrekpunt’ opstap. Dit is nooit aangenaam.  Nog minder aangenaam , of zo voelt het toch aan, als ik een laatste telefoontje krijg van mijn geliefde die ik ruim twee weken zal moeten missen.

 

Sommige zaken heb je niet altijd onder controle, deze reis dient nog afgewerkt te worden; daarna zal alles anders verlopen. Dat is het plan, zo zal ik er verder ook tegen aankijken.

Doch: het gezelschap zwelt aan, de curiositeit groeit, het zonnige zuiden en tal van uitdagingen liggen voor mijn voeten!  Wie ben ik om het lot te tarten?

 

Het is fijn op de luxueuze bus; ik ken ze zo al een beetje en vind mijn draai in een no-time, ook al koos ik voor een uitdagende plaats: vlak achter de gids. Mijn verse buur is een meevaller; boeiende en soms persoonlijke gesprekken zullen zich later op de reis manifesteren. Altijd goed eens een andere wind te horen dan de vertrouwde bronnen aan het thuisfront. So far, so good!

 

Het is een lange rit naar Bordeaux, onze eerste kampplaats. Maar het valt best mee! Dankzij de regelmatige stops, de contacten op de bus, de iPod en de gloeiend hete gsm (...) zijn we tegen de avond in Bordeaux; een redelijk avondmaal wacht ons op en een glas wijn doet de rest.

 

map01.jpg

 

 

De volgende dag is het al heel wat drukker op de weg wegens maandag. Een mooie rit door de franse Landes langs o.a. Bayonne, brengt ons vrij snel over de Frans-Spaanse grensovergang. Op de grote Auto Grill afspanning net over de grens houden we even pauze en probeer ik de contacten uit te breiden, wat niet zo echt vlot.

Een kleurrijk stel dat ik op de Spanjereis (2012) had leren kennen is er ook bij en we weten mekaar regelmatig te vinden. Voorts loopt het nog wat stroef.

 

Op de bus levert Jef, onze gids, met regelmaat duiding over de regio’s waar we doorrijden, maar deze ken ik nu al een beetje en ik geniet dan ook ten volle van het zonovergoten Baskenland. We laten trouwens San Sebastian, waar ik al eerder was, rechts liggen en stoten gelijk door naar Gernika.

 

101.JPG

 

Guernica, zoals het bij ons veelal (en in het Spaans trouwens) geschreven wordt, is uiteraard vooral bekend van zijn passieve aandeel in de Spaanse Burgeroorlog.  In 1937 werd het stadje door de Duitse Luftwaffe in puin gelegd en staat intussen symbool voor de burgerslachtoffers van een bombardement.

 

Vandaag is daar uiteraard niets meer van te merken, ware het niet dat Picasso’s schilderij op echte afmetingen in tegels te aanschouwen is.

 

096.JPG 

 

Wij bezoeken het Casa de Juntas, het gebouw waar de provinciale raad van Baskenland samenkomt; het aansluitende park met de overlevende eik, maken een wandeling door de stad en nemen alle tijd voor een lichte, zonnige lunch op een van de terassen. Uiteraard proeven we van de pinxos (pinchos), de flink uit de kluiten gewassen broertjes van de tapa’s. Ze zien er allemaal heerlijk uit maar het is wel maagvullend.

 

046.JPG

063.JPG

079.JPG

 

We volgen de Spaanse kust en het zicht op de Atlantische Oceaan is bij wijlen geweldig; we stoppen in Castro Urdiales, een stadje dat getuigt van vergane burgerlijke vakantievreugde. Een ferme esplanade langs de baai leidt ons naar de Iglesia de Santa Maria de la Asunción. Deze kerk is de eerste van velen, zal ik maar alvast stellen, maar dat wisten we nog niet.

 

151.JPG

191.JPG

                                          

Een mix van romaanse en vroeg-gothische bouwstijl maakt er wel een robuust en intrigerend gebouw van. Ook het avontuurlijke binnenwerk is indrukwekkend. Even indrukwekkend is het kasteel de Santa Ana. Samen vormen zij het herkenbare duo-beeld van deze badplaats.

 

Wel, badplaats, niet echt, buiten een klein strand in een baaitje is er slechts een klein kunstmatige talud dat enkele baders de kans geeft om het water te benaderen. Castro Urdiales is vooral een aanlegplaats, een stadje om te flanneren en te consumeren – van de vele horeca dus.

 

233.JPG

235.JPG

156.JPG

 

Vandaag is er nauwelijks volk op de been, we hebben dus alle plek voor onszelf, wat tegelijk leuk maar een beetje bevreemdend is in een kustplaats in de nazomer. En het zomert nog volop; straalbauwe lucht, een lichte zeebries, een aardig temperatuurtje.

 

236.JPG

 

We maken nog een kleine tussenstop in het middeleeuwse stadje Santillana del Mar. Dit stadje staat ook bekend als de stad van de drie leugens. ‘Santa’ (het stadje is niet heilig), ‘llana’ (= vlak, het is erg heuvelachtig) en ‘del mar’ (het ligt op een drietal km van de zee) Hier is het heerlijk kuieren over de oude kasseien. Een hoop winkeltjes met niet al te veel troep maar veel handwerk, eetgelegenheden, maken het een aangenaam extraatje alvorens we doorstoten naar het hotel.

 

302.JPG

 

Een kleine 90 km verder ligt Torrelavega, ondertussen in de regio Cantabrië, waar we onze tweede nacht zullen doorbrengen; wederom een toppie hotel en zelfs het eten is – naar Spaans toeristische normen – meer dan bevredigend. Ik kom langzaam in vorm maar een en ander ontbreekt me en lijkt me niet direct los te laten...

 

De volgende dag zijn we vroeg de baan op en rijden verder door de echt wel groene regio, ondertussen Asturië genaamd.  Het gebergte dat ons omringt zijn de Picos de Europa en aan de voet van deze bergketen ligt het heiligdom van Covadonga; niet direct ‘my cup of tea’ maar ik neem het er graag bij. Achteraf toch snel klasseren.

 

100.JPG

382.JPG 

 

Het goede nieuws aan Covadonga is dat het een gevolg is van een succesvolle slag van koning Pelayo tegen de Moren (722) en dat verdient dan toch weer een pluim, alle religieuze gibberish terzijde genomen. Van hieruit werd dan ook de reconquista in gang gestoken.

 

331.JPG 

 

Gezegend, uitgelopen en vooral een beetje verveeld, bussen we terug naar de kust! Met een kleine stop aan het Mirador el Fito, welk een weids panorama voor ons in petto heeft, tot in het vissersstadje Luarca.

 

441.JPG

448.JPG 

 

Belangrijkste: eten. Zelf, en dat wordt een regel, doorkruis ik het stadje, van het strand, over de vuurtoren tot helemaal bovenaan het opvallende kerkhof. Onderweg spot ik enkele (echte) dorpsgenoten op een dakterras bier hijsen en hapjes eten en ik sluit me met enige tegenzin bij hen aan. Luarca, met buiten de kleine vismijn niet veel beweging op deze doordeweekse dag, laten we achter ons liggen.

 

165.JPG

495.JPG 

 

Dezelfde dag rijden we nog tot in A Coruña, waar buiten een bezoek aan de gigantische vuurtoren, vooral snel het hotel wordt opgezocht. Het loopt intussen tegen 19u en het is best druk. Maar die vuurtoren is dan wel de moeite.

 

173.JPG

556.JPG

 

Een ferme klim levert een spectaculair zicht op de stad en de kustlijn op. Tegelijk merken we ook dat nevel en mist komen opzetten; het zich is bijlange niet meer zo klaar als eerder en eerlijk...het ziet er niet goed uit voor de volgende dagen... Ondanks het feit dat het een beetje een duffe dag was, ben ik blij wederom te crashen in het grote, lege, strak opgemaakte bed... nog tien dagen te gaan.

 

Nu al weet ik dat het een reis van uitersten zal worden. Licht en donker. Maar vooral: nat en droog...

                  

509b.JPG

        

De commentaren zijn gesloten.