14-11-13

Noord-Spanje & Portugal, 2013 Deel 2

 

151b.JPG

 

We zijn woensdag 25 september als we ons laatste stukje Spanje gaan doorkruisen. We bevinden ons in de regio Galicië, de vierde regio na Baskenland, Cantabrië, en Asturië dus.

 

Helaas, en dit zal een constante worden voor de volgende dagen, is de hemel grijs, de atmosfeer mistig, nat en dus zeer onaangenaam, zeker op vakantie.

 

Alle hoop is bijgevolg gericht op een smeekbede aan de Heilige Jacob, ondertussen heengegaan en vereerd in Santiago de Compostella. Bedevaartsoord, bekend van tv.

 

Het is een korte rit. Te kort om enige weersverbetering met zich mee te brengen. Tot nader order zal het heel de dag van hetzelfde laken een broek zijn. De grote parkings zijn navenant, de toeristenstroom eerder mager wegens te vroeg op de dag. Uiteraard zijn er al wel een stel gasten uit het heel verre oosten op het appel. Neem daarbij een vroege pelgrim of twee, drie, en de scene voor de natte, doorweekte, dus donkere straten is gezet.

 

016.JPG

022.JPG

 

In mijn smsje aan het thuisfront zal ik dat dan ook zo stellen: ik ben hier niet graag of zeker niet vandaag.

 

Santiago centrum staat vol imposante gebouwen, bestaande uit paleizen, andere seculiere bouwwerken en vooral de grote kathedraal en al zijn aanpalende gebouwen. Rondom vind je gezellige straatjes bulkend van de horeca, souvenirs en andere kleinoden. Maar eigenlijk ligt alles er troosteloos bij. Regenjassen en paraplu’s tooien de straten.

 

106.JPG

 

We bezoeken de kathedraal, waar flink wat volk reeds zijn weg zoekt om een plaatsje te vinden voor de volgende eredienst. Ondanks de grootte van het kerkschip vind ik het toch een beklemmend bezoek en vooral niet uit religieuze overweging.

 

Tal van polyglotte biechtvaders nemen de biecht af,  luid gemurmel van de vele bezoekers, de drukke barokke en vooral neobarokke aankleding. Goed om eens gezien te hebben, maar ook niet meer voor een volgende keer.

 

Aansluitend, ieder naar eigen tempo, hebben we ruim de tijd om de stad in te trekken. Het wordt al snel zoeken naar een plaatsje om eindelijk eens uit die verdomde regen te staan en me vol koffie te gieten. Ik moet echt gaan opkikkeren want zowel de zin als het humeur om iets van mijn dag te maken ontbreekt.

 

083.JPG

 

Als het eindelijk even ophoudt, duik ik de tuin van de universiteit in. De blauwe hortensia’s (heb ik uit betrouwbare bron) vol regendruppels zijn dan toch een beetje verantwoord om tijd in te steken. De rest van het gebouw, net als heel de stad trouwens is donker, haast zwart van de regen.

 

094.JPG

 

Het is dan ook geen minuut te vroeg dat we terug verzamelen op het plein voor de kathedraal om onze rit naar Portugal, meer bepaald Porto, aan te vangen. De weersvoorspelling zegt niet veel goeds, maar later zal blijken dat we toch nog een beetje krediet krijgen van de weergoden.

 

Eens de grens over dienen we onze klok een uurtje terug te draaien waardoor we een uur winnen. We komen dus op tijd aan in ons hotel in Porto. Daar zullen we twee nachten verblijven, wat ons de kans geeft de koffer voor de eerste maal eens te organiseren naar de behoeften van de reis. Wat beloofde een zonnige en warme reis te worden, blijkt voor de eerstkomende dagen anders uit te draaien.

Een wonder!

 

Als we op donderdag 26 september buiten kijken, lijkt het wel aardig opgeklaard. We wandelen een eindje naar het openbare vervoer, de metro dus, om alzo naar het centrum van de stad af te zakken.

 

In ons geval rijden we, komende van het noorden van de stad, dwars door de stad, weliswaar ondergronds, over de Douro, dus over de Ponte Dom Luis 1, de indrukwekkende  stalen brug (1886) die meerdere postkaarten siert.

 

150.JPG

155.JPG

 

Net over de brug hergroeperen we en krijgen we onze eerste duiding met uitzicht over de rivier, het dal en de stad. Onder ons bevinden zich vooral de vele porthuizen, met klinkende namen als Hardy’s, Dow’s, Warre’s, Offley en Calem.

 

Als we de brug over wandelen, uitkijkend voor de passerende trams, is het zicht op de Douro geweldig. De kade aan de kant van de stad is bezaaid met ontwakende café’s en restaurantjes en oogt zeer bedrijvig. Tegelijk verdwijnt het initiële mooie zicht een beetje. Doch,hoe meer we de gebouwen benaderen, hoe triestiger alles er uitziet. Daar kom ik later nog op terug.

 

227.JPG

246.JPG

262.JPG

  

We bezoeken de Sé ofte de oude kathedraal en aansluitende klooster en kloostertuin en het Igreja de Santa Clara, een zoveelste kloosterkapel op rij. Als we daarna de stad intrekken, stoppen we eerst bij het speciale São Bento station.

 

Ondertussen worden we aangeklampt door tal van studenten die zich onder toezicht van senior studenten hun plaatsje moeten veroveren in het studentenleven. Wij laten ons niet kennen en spijzen de collectebussen graag voor een ‘free’? hug.

 

Via het immense Praça da Liberdade (Plein van de Vrijheid) lopen we de Rua dos Clérigos in en ervaren gelijk dat de stad niet echt horizontaal is gebouwd. Neen, het is al snel klimmen en dalen geblazen. Maar het is druk in de straat, het is goed weer en we hebben er wel zin in.

 

413.JPG

480.JPG

 

Eenmaal de kleinere straten in, lijkt het al wat anders. De gevels zien er niet uit, de glazen erkers, zo typisch voor het land en de steden, staan op punt in te vallen, de blauwe tegels of azulejos zijn nergens volledig en daarenboven liggen meerdere straten nog eens opgebroken voor reguliere werken. Het is dus even schuifelen, soms klimmen, uitkijken en doorstappen.

 

423.JPG

 

Onderweg naar het beursgebouw (Palácio da Bolsa) stoten we nog op aanpalende archeologische bezigheden, ook niet echt alledaags. De Beurs wordt bezocht, maar blijkt al gauw een stoffig gebouw met slechts hier en daar een historische waardevolle ruimte. Ook hier een fotoverbod en er wordt hier niet mee gelachen.

 

611.JPG

 

Van daar uit wandelen we naar de kade beneden. De hemel is haast wolkenloos en de geur van geroosterde sardienen is overal aanwezig. Dit is Porto zoals we het kennen van de toeristische brochures. Hier zou ik wel een namiddag kunnen rondhangen...en dat kan dan ook!

 

Er wordt rendez-vous gegeven even na 17u voor een aansluitend boottochtje op de Douro. Dit geeft ons ruim drie uur om te lunchen en op eigen houtje de stad door te trekken, te lunchen en terug de Douro over te steken.

 

Ik zoek o.a. op: de legendarische boekhandel Lello, maak een doorsteek naar de grote winkelstraat Rua da Santa Catarina om vervolgens wat postkaartjes af te werken, een broodje te eten en vervolgens langzaam af te zakken naar de overkant van de rivier.

 

509.JPG

 

Blijkbaar had ik weer even niet opgelet met de uitleg want ipv de benedenbrug te nemen, ga ik terug op mijn stappen om vervolgens te voet nog eens de hele afdaling te maken. Flinke wandeling, maar een beetje extra beweging heeft nog nooit iemand geschaad.

 

Als we tegen 1730u eindelijk verzameld zijn, gaan we aan boord van een boot die ons onder de vijf bruggen door zal varen; een eindje stroom opwaarts en vervolgens tot aan de monding van de Douro in de Atlantische oceaan. Een goede drie kwartier later en een sliert foto’s extra, gaan we terug aan wal.

 

Het weer is intussen aan het kabbelen geslagen en grijze wolken contrasteren fel met een strijdende ondergaande zon. Wordt hierbij het gordijn dan eindelijk toegetrokken? Is dit dan een zogenaamde Noord-Atlantische depressie?

 

661.JPG

517.JPG

 

Om even aan deze vreselijke realiteit te ontsnappen, duiken we met zijn allen en zoals gepland de Portkelder van Calem in. Na een leuke informatieve rondleiding over het ontstaan van deze wijnvariant,  krijgen we nog een glaasje ‘Ruby’ en een ‘Tawny’. Met hier en daar nog een glaasje van een medereiziger die er niet zo gek op is, zijn enkelen van ons al snel op dreef. Zelf wordt ik er wat stil van maar lekker zijn ze wél.

 

732.JPG

 

Eens terug buiten is de zon aan het ondergaan. De stad kleurt licht goudkleurig en er waait een warme wind. Langs de andere kant komt er een donkere bewolking opzetten. Veel meer heeft een mens niet nodig om even emotioneel te worden.

 

787.JPG

 

Bij verrassing pikt Bert, onze chauffeur, ons toch op met onze eigenste bus waardoor we, mits een flinke boog om de stad heen rijden, op een comfortabele manier in het hotel aankomen. Het is druk en de eerste druppels kletsen tegen de panoramische voorruit. Het is stil op de bus. Deels door de port, deels aangeslagen door de aanzwellende plensbui. Was het dit dan?

 

Dag 6, vrijdag 27 september. Het is van dat. Volgens Buienradar ligt heel onze regio onder een grijze deken en als ik voorzichtig buitenkijk wordt de voorspelling bewaarheid.  En het lijkt niet dat dit maar voor eventjes gaat zijn.

 

Vandaag rijden we een flink stukje naar beneden, meer bepaald naar de studentenstad Coimbra.

De universiteit van Coimbra behoort tot de oudste van Europa (einde 13eeeuw) en is dan ook het eerste wat we bezoeken. Het is tegelijk bijna de aanvang van het academische jaar en er is dan ook heel wat volk op de been.

 

039.JPG

 

Ons bezoek aan de bibliotheek gaat gelukkig wel door dankzij een bereidwillige studente. Zoals op vele plaatsen, mogen ook hier geen foto’s genomen worden, wat wel jammer is want buiten is het ook al niet veel soeps.

 

We wandelen door enkele aanpalende ruimtes om uiteindelijk terug op het universiteitsplein te komen. Het houdt heel even op met regenen, wat de mercantiele kant van de studentes de kans geeft om onze groepsfoto te maken en deze later te verpatsen. Dit kunnen we niet weigeren, het is een leuk aandenken.

 

020.JPG

 

Via achterpoortjes en dito straatjes dalen we af naar het centrum van de stad. Het is niet al pracht en praal, eerder kommer en kwel. We duiken nog even het Centrum voor fado binnen alvorens we worden losgelaten om onze honger te stillen.

Ik begrijp direct waar de weemoedigheid vandaan komt. Coimbra, geroemd om zijn bruisende studentenleven, lijkt wel geëvacueerd om een of andere reden. 

 

075.JPG

102.JPG

 

Op de Praça 8 de Maio crashen we op een terras voor een portie koffie of twee. Vergezeld van de regionale Pastéis de Nata (origineel pastéis de Belém), een eenvoudig bladerdeeg kuipgebakje met vanillepudding, maar veel lekkerder dan het eigenlijk klinkt. Ja, ze werken bijna verslavend...

 

Vanuit Coimbra rijden we naar Tomar voor het bezoek aan een...u raadt het nooit: een klooster en aanpalend kasteel. Doch, en hiermee wil ik het voor eens en altijd stellen: deze gebouwen stellen mij echt teleur. Niet zozeer in hun grandeur of historische relevantie, maar vooral in de staat waarin ze zich bevinden.

 

116.JPG

 

Deze beide gebouwen konden zoveel meer zijn dan de aftandse indruk die ze vandaag geven. Laten we er van uitgaan dat de wil er misschien wel is maar de centen ontbreken. De eerste aanblik, de weg naar en de kleine wandeling naar het complex toe is anders wel veelbelovend.

 

Het Convento do Cristo (1162) is mede omringd door de kasteelmuur van het slot van de Tempeliers. Eens binnen valt er wel degelijk wat te zien maar de kloostertuin is volkomen verwaarloosd.

 

120.JPG

177.JPG

 

Geen muur of de bezetting valt er af alleen al door er naar te kijken, stellingen om de boel te ondersteunen, zwartgeblakerde muren als werd het gebouw recent nog belegerd en wildgroei alom. Ik volg dan ook slaafs de gids en probeer en alsnog iets van te maken.

 

Het Convento de Cristo en het Castelo dos Templarios wordt dus afgevinkt en geklasseerd. Op naar het volgende.

Ja, hallo. Omdat ik al helemaal in de sfeer ben, de claustrofobische, gebenedijde sfeer al kan ruiken en mijn longen ondertussen reeds bepleisterd zijn van het al sacrale residu dat we reeds ingeademd hebben...wordt de gifbeker nog even bijgevuld.

 

Even verder ligt Fatima, de stad, maar vooral bekend omwille van zijn heiligdom annex bedevaartsoord annex religieuze kermis. Gelukkig is een bezoek niet voorzien en kan ieder naar zijn eigen behoefte op zoek gaan naar redding.

 

Het hotel is een beetje een buitenbeentje op de de reis. Zeker niets mis mee, maar zeer klassiek met een echte jaren ’70 vibe. Het eten is zeer goed en de wijn werd gearrangeerd, lees: a volonté.

Samen met enkele anderen zakken we toch af naar de ‘kaarskesprocessie’, dan nog in volle voorbereiding middels een zoveelste Heilige Mis op het verder erg verlaten maar grote plein.

 

286.JPG

287b.JPG

 

Als de regen zich weer manifesteert, bedank ik ook voor de rest van de opvoering en vind al snel mijn draai in bed. Redding is niet voor vandaag, maar hopelijk wel overdonderend als ik terug ben.

 

510.JPG

 

De commentaren zijn gesloten.