29-11-13

Noord-Spanje & Portugal, 2013 Deel 4 (slot)

 

151b.JPG

 

Onze laatste dag in en omtrent Lissabon en als je dacht dat we het ergste al zouden gehad hebben, fout. Dinsdag 30 september wordt met voorsprong de triestigste dag op de hele reis.

 

We maken een toeristische uitstap naar het zuiden. Verwar ‘zuiden’ zeker niet met ‘goed weer’ want het is erg, heel erg gesteld.

 

De regio Alentejo, letterlijk ‘over de Taag’, situeert zich ten zuiden van Lissabon en dus over de Taag. Wij steken over via de Ponte Vasco da Gama, de imposante brug van ruim 17 km lang. Helaas zien we nauwelijks een hand voor de ogen. Onze panoramische voorruit kreunt onder de slagregen.

 

We rijden, mits een tussenstop, tot in Evora. We bezoeken de kathedraal, de universiteit, wandelen via de Romeinse Templo de Diana en krijgen wat vrij spel. Het weer zit even weer mee zodat we toch nog een terrasje kunnen doen.

 

438.JPG

028.JPG

 

Ik bezoek de overdekte markt, sla wat lokale kost in en picknick op een van de pleintjes. Meer moet dat niet zijn en veel meer zullen we die dag ook niet krijgen.

 

Setubal laten we onderweg links liggen want onze chauffeur ziet met moeite de baan. Wij zien nauwelijks de zijberm van de weg. In Sesimbra stappen we nog eens uit. Deze normaliter aangename kustplaats – neem ik toch aan – is verlaten, de palmbomen zwiepen heen en weer en slechts enkele dappere surfers wagen zich op het woelige water. De lounge van een hotel biedt even de ruimte om te schuilen en wat te drinken.

 

Asjeblief, breng mij naar huis, zet me op het vliegtuig, ik wil hier weg, en liefs zo snel mogelijk...

 

Portugal zit er op. Woensdag 2 oktober karren we terug naar het noorden. Slechter kan het niet worden. Wat zeg ik? Het wordt gewoon beter met de kilometer. Eindstation is Salamanca in Spanje.

 

Tegen 1530u zijn we in de stad. Het lijkt zo onwaarschijnlijk maar de zon staat aan de hemel en de lucht is hemelsblauw. Wat een verschil met de vorige rampzalige dagen.

Een wandeling tot aan en even op de Puente Romano is echt genieten, het is dagen geleden dat we nog eens zon hebben gevoeld of gezien. Er wordt gelachen en gevloekt tegelijkertijd.

 

074.JPG

 

Een wandeling tot op de Plaza Mayor geeft een echt vakantiegevoel. Overal lachende, blije mensen. Veel mooie mensen ook, wegens de grote studentengemeenschap en we zijn niet meer in Portugal natuurlijk, wat ook een groot verschil is.

 

Alle gebouwen ogen kraaknet, het hele centrum is proper op zijn eigen en we zien zelfs obers lachen. Kortom, wat een verschil met het gure Portugal. Misschien is dat allemaal zeer subjectief maar dat is het enige wat toen door mijn hoofd ging.

 

109.JPG

101b.JPG

104.JPG

 

We bezoeken de Kathedraal, de ‘nieuwe’ en de oude aanpalende kerk. De universiteit, uiteraard en de aanpalende gebouwen.

 

170b.JPG

263.JPG

438b.JPG

 

Als we tegen 19u terug opstappen, beseffen we wel degelijk dat de reis er opzit. Met gemengde gevoelens nestelen we ons in het hotel. De volgende dag dienen we nog eerst eens een kleine 700 km af te werken vooraleer we de laatste tussenstop zullen nemen in hetzelfde hotel in Bordeaux.

 

Doch, onderweg maken we nog een gesmaakte tussenstop in Burgos. Ik was daar vorig jaar onder een grijze hemel. Nu is het stralend weer en buiten een (her)bezoek aan de Kathedraal, maak ik nog een heerlijk ommetje door de oude stad. Iedereen stond nog op zijn plaats...

 

476.JPG

485.JPG 

 

De laatste dag nog eens een kleine 900 km  tot in Groot-Bijgaarden. Het is een lange rit maar de vooruitzichten zijn goed. Niet teveel vertraging onderweg maakte dat we zelfs keurig op tijd aanmeerden.

 

Ik was oprecht content dat het voorbij was. Nog een dag had ik niet overleefd, bij wijze van spreken dan.

Vooraleer mijn lezers een foutieve besluitvorming zouden maken omtrent deze reis, wil ik toch een en ander verklaren en duiden.

Eerst en vooral: het weer, daar kan natuurlijk niemand iets aan doen. Uiteraard wierp dit een donker deken over het mooiste en belangrijkste gedeelte van de reis.

 

Het programma: werd voor zover het weer het toeliet, tot in de puntjes nageleefd en onze gids heeft zeker zijn best gedaan om alles te relativeren indien nodig. Inhoudelijk vind ik wel dat er een teveel aan religieuze gebouwen op de bezoeklijst stonden.

 

Dit maakt dat ik nu écht wel meer dan voldoende kloosters en kerkgebouwen heb gezien voor de rest van het jaar en meer nog, dat zeker.

 

Ik heb zeker geen hoge dunk van Portugal, zijn mentaliteit, zijn gebrek aan dynamiek, de vuile, onderkomen gebouwen die toch ergens de toeristen moeten trekken, de botte bediening in de horeca, enzomeer.

Het is goed dat ik er eens geweest ben, maar daar zal het ook even bij blijven. Wie volledig het tegenovergestelde vindt, dient zich maar eens verder te verwijderen van de toeristische hoogtepunten.

 

Tot de volgende!

 

087.JPG

Welkom thuis.jpg 

510.JPG

 

 

 

27-11-13

Steve Hackett: Genesis Revisited - Live at Hammersmith (cd + dvd)

Christmas came early this year!


Wat een geweldige box is dit! Maar liefst 3cd’s en 2 dvd’s om handen én vingers bij af te likken en dan gewoon opnieuw te beginnen.

Sleeve-SteveHackett_Hammersmith-lo-res.jpg

Waarom schrijf ik dit? Omdat ik hier gewoon gek op ben. 


Mijn favoriete ‘old school’ progheld Steve Hackett bracht vorig jaar ‘Genesis Revisited II’ uit, een enorme brok oud Genesis materiaal (1970 – 1976) in een frisse uitvoering met tal van gasten. Samen met het in 1996 reeds uitgebrachte eerste deel, werd het tijd om de baan op te trekken om al dit moois in zijn nieuwe vorm aan de mensheid te laten horen en zien. Melkkoe? Misschien. Maar!

71a5N71pm2L._SL1500_.jpg

 

Op zich een beetje discutabel of de studio-cd nu een nuttige of overbodige cd is; feit is wel dat het een intensief brok luisteren is en echte kenners kunnen zich laven aan het uitpluizen van de kleine (en grote) verschillen.

130415 Hackett 319.jpg

Ik zag de show in de AB en deze overtrof toen alle verwachtingen. De dvd is opgenomen in het Hammersmith theater in Londen en is toch net iets grootser opgevat dan bij ons.


De visuele aankleding en de setlist is nagenoeg dezelfde op enkele songs na. Maar hier is natuurlijk dat extra met de gasten die hun persoonlijke bijdrage mogen brengen. En dat levert wel een en ander op.

Hackett is zowiezo al voorzien van een topband met vaste man Roger King op toetsen en verder Gary O’Toole op drums en wonderbaarlijke zang. Lee Pommeroy op bas en gitaar, Rob Townsend op sax, fluit, e.a.


Voeg daarbij nog Amanda Lehmann uit zijn vaste begeleidingsband en als gasten nog John Wetton, Steve Rothery (Marillion), Jakko Jaksyck (King Crimson) en Nik Kershaw. Voor wie een beetje mee is, dient eigenlijk niemand verder voorgesteld te worden.

Wie we zeker niet over het hoofd mogen zien is Nad Sylvan, de man die met al zijn flamboyante persoonlijkheid de nodige grandeur de meeste songs inkleurt.

130415 Hackett 378.jpg 

Over Sylvan kan ook gedebatteerd worden maar als er dan toch iemand het leeuwendeel van de door Peter Gabriel / Phil Collins gezongen nummers moet brengen is hij wel de man. Al zijn groteske en aan het pedante grenzende van de act terzijde; Sylvan geeft echt de finishing touch en visuele grandeur van de songs weer.


Zijn opmerkelijke presentatie van ‘The Eleventh Earl of Mar’ is kostelijk en amusant maar zo zullen er altijd criticasters rondlopen die het maar niets vinden.

Zelf vind ik het getuigen van durf en creativiteit. Je moet het maar doen om Phil Collins te gaan interpreteren, laat staan Gabriel in de oudere stukken. Deze muziek is ondertussen zo ‘classic’ dat er beter helemaal niet aan gesleuteld word maar sommige stukken worden zo herschapen dat ze fris en nieuw klinken. Hopelijk zijn er voldoende ruimdenkende Genesisfans die dit kunnen begrijpen.

Aan het enthousiaste publiek te zien, wordt een en ander wel degelijk geapprecieerd.

130415 Hackett 067.jpg

 

Laat ik gelijk naar de dvd gaan want die is natuurlijk voorzien van de belangrijkste meerwaarde aan deze box en dat is het beeldmateriaal. Duh!  En dat is werkelijk geweldig. In tempo met de muziek, dus geen flitsende beelden maar mooie statische beelden en close-ups, net zoals de muziek verdient.

Vanaf opener ‘Watcher of the Skies’ is het 2,5 uur adembenemend genieten van een perfecte show met de beste brokken Genesis, gespeeld door een gesmeerde band. Mooier kan haast niet. Als ‘Dancing with the Moonlit Knight’ vocaal wordt ingezet door Sylvan, krijg je gewoon kippenvel.


‘Shadow of the Hierophant’, het enige Genesisnummer dat nooit werd uitgebracht maar een plaatsje kreeg op Hackett’s solo debuut, doet tijdens de instrumentale eruptie naar adem happen. Amanda Lehmann zingt dit op engelachtige wijze. (Oorspronkelijk werd dit ingezongen door Sally Oldfield, zus van)

130415 Hackett 029.jpg

John Wetton’s interpretatie van ‘Afterglow’ is indrukwekkend. Zeker als je hem zijn uiterste best ziet doen om het tot een goed einde te brengen met de hoge noten, stokt je adem haast in je keel. Wat een emotie, wat een prestatie!

Nick Kershaw doet hetzelfde maar dan met meer gemak met ‘The Lamia’. Hier speelt ook Rothery een eind mee in de gitaarpartij op het einde van de song maar hij blijft (bewust?) toch ver in de schaduw van de meester.


Jakko Jaksyck (King Crimson) presteert aardig op ‘Entangled’ en brengt hierbij zeker een van de gevoeligste songs op deze registratie. Gesteund door de vocalen van O’Toole en Lehmann is dit zeker ook een hoogtepunt.

Resteert er natuurlijk Hackett’s gitaarspel... wel, daar valt dan ook werkelijk niets op aan te merken. Het zou maar erg zijn. Zijn ‘vibe’, sustain en tremologebruik heeft zoveel (prog) gitaristen en bands beïnvloed, van Marillion over IQ, Pallas en Pendragon toe. Ik kar er uren naar luisteren.


Zo gaat men uiteraard volledig uit het dak als het monumentale ‘Supper’s Ready’ op zijn einde loopt, toch een beetje de moeder van alle progressieve epics.

Als bij de encores ‘Firth of Fifth’ langskomt, is het kippenvel tot en met. Het rijpere publiek veert bij momenten recht om zich euforisch uit te laten bij hun favoriete gedeelte van de songs. Afsluiter ‘Los Endos’ zit dan nog eens vol referenties naar andere nummers alvorens er een definitief punt achter te zetten.

130415 Hackett 461.jpg

Ja, ik kan blijvend en herhalend euforisch blijven doen over dit pakket maar wie niet in deze muziek thuis is, zal het worst wezen. Voor diegenen die Genesis met Steve Hackett westen te appreciëren, die kunnen hier niet omheen.

Ik vermoed dat een en ander ook nog wel eens opgedeeld gaat uitgebracht worden maar deze box is elke cent waard.

Hot news: op 16/5 doet Steve Hackett dit moois nog eens over in de AB!

 

 

21:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

21-11-13

Noord-Spanje & Portugal, 2013 Deel 3

 

151b.JPG

 

Dag zeven van onze rondreis. Het is bijna overbodig, maar toch vermeld ik het even: de lucht is grijs en het water valt met bakken uit de hemel.

Toch ben ik tegelijk zo blij om weg te zijn uit dit oord en uit het zicht van alle religieuze gehannes dat deze stad zo in zijn greep heeft.

 

Van de regen in de drop is dan ook zeer gepast daar we eerst twee kloosters gaan bezoeken. (WAAAT?) In de regen, ik zie er ontzettend tegenop maar ik kan niet weg. Enfin, ik kán wel weg, maar waarheen zou ik lopen?

 

Het eerste is het klooster van Batalha, een enorm bouwwerk, ook al is het nog niet eens afgewerkt. Vanaf het uitstappen uit de bus zal het gieten met pijpenstelen en zijn dus voor een keer blij dat we ergens kunnen schuilen, zij het een kloosterkerk.

 

302b.JPG

323.JPG

336 - kopie.JPG

 

In dit klooster bevindt zich ook het Nationale Monument voor de Onbekende Soldaat.

Enig echt interessante gedeelte van het gebouw is het stuk met de onafgewerkte kapellen, waar duidelijk een dak ontbreekt, wat dan weer tegelijk bizar is. Even nodigt dit uit tot wat bijzondere foto's... Toch zijn we zeer blij om weer op de bus te zitten.

 

344.JPG

426.JPG 

394.JPG 

 

Volgende post op onze kruisweg is het klooster in Alcobaca. Voor mij doet dit de deur dicht; ik heb er genoeg van en loop gedwee maar sportief door de galerijen en maak dat ik buiten ben. Zát ben ik het. Gelukkig zal de dag nog keren...

 

406.JPG

446.JPG

 

Van daaruit rijden we naar de kust. Ja, naar de zee! Een frisse neus kan geen kwaad en bovendien, en dat is haast niet geloven, klaart het op naarmate we de kust naderen. Meer nog: eens we op het hoogste punt van Nazaré zijn aanbeland, kunnen we de stad, het strand en de vissershaven voor onze voeten zien liggen.

 

Oude vrouwen verkopen noten, noem ze en ze hebben ze bij. Ik durf er niet eens van proeven, zo achterdochtig ben ik geworden in dit land, ook al schijnt de zon ondertussen overdadig.

 

496.JPG

306.JPG 

 

Een stevige wind, maar eindelijk toch weer een beetje een vakantiegevoel, en dat was hard nodig. Zon, zee en strand. Niet echt mijn ingrediënten voor een geslaagde vakantie, maar na het claustrofobische van de kloosters, ben ik hier meer dan ooit aan toe.

 

Nadat we zijn afgedaald in het toeristische, ergo lelijke, stadscentrum, kunnen we ons laten gaan in een van de vele restaurantjes en terrasjes met zicht op zee.

 

517b.JPG

528.JPG

492.JPG

 

Ik sluit aan bij enkelen en we zetten ons op een terras. De vissoep is prima maar de enorme saté van calamares en garnalen haalt net het niveau ‘ok’, mits toevoeging van de nodige tafelkruiden. De bediening is eerder bot en het mag vooruitgaan voor de kelners. Veel volk staat er anders niet aan te schuiven. Ik stel me al niet meer de vraag 'waarom'?

 

Het strand lonkt en halfnaakt vlei ik me neder op enkele tientallen meter van de bruisende branding. Dit tot groot jolijt van de gigantische hoeveelheid meeuwen. De zon is heerlijk, de golven laten een mist van koel zeewater neerkomen op de blote bast. Hier was ik echt even aan toe.

 

529.JPG

 

Even dus, want hoe heerlijk dit moment ook was, op dat moment zijn we ons er nog niet van bewust dat deze partij goed weer een accidentje moet geweest zijn in de regie der weergoden.

 

Op de weg naar hoofdstad Lissabon, houden we nog halt in het middeleeuwse bewaarde stadje Obidos. Toch nog een aangename uitstap met een fijne vooravondlijke  rondwandelen langs en op de middelleeuwse omwalling, tussen de witte huisjes, door de aangename straatjes.

 

570.JPG

577.JPG

 

De lokale drank ‘Ginja da Obidos’, een kersenjenever die bij voorkeur wordt gedronken uit een chocolade kuipje, laat zich smaken. De volgenden ook. 

 

Handwerkers, bijzondere winkeltjes met oude boeken, brocante, kledij en lokale etenswaren, zijn echt leuk om binnen te wandelen.

 

575.JPG

 

Reeds onderweg naar Lissabon betrekt de lucht en als we aankomen in ons hotel regent het reeds flink. Dit grijze natte gordijn zal ons drie dagen achtervolgen en aardig op het systeem gaan werken.

 

Het hotel (Holiday Inn Express) is kraaknet en super modern. De kamers zijn fantastisch. Hier zullen we vier nachten verblijven. Allemaal ok dus? Niet echt. Het (warme) eten is koud en soms ongaar. Veel meer heb ik dan niet nodig om volledig ontstemt te geraken. Beetje depri zoek ik mijn kamer op.

 

De volgende dag rijden we naar het westen van Lissabon. We zien nauwelijks een hand voor de ogen maar als we aan de kust aankomen, na een panoramisch ritje langs Estoril en Cascais, kunnen we toch genieten van de brute kracht van het water dat op de Boca do Inferno beukt. De ‘Mond van de Hel’ is bijlange niet zo indrukwekkend als onze gids eerder doet uitschijnen, maar een scheut zilte zeelucht doet altijd wonderen, ook al is de hemel grijs.

 

007.JPG

 

 

 

024.JPG

 

We rijden verder langs de kust naar wat heet het meest westelijke punt van het Europese vasteland, namelijk de Cabo da Roca. Op zich niet meer dan een enorme klif met een vuurtorengebouw en een monument om ons er aan te herinneren waar we exact zijn.

 

Als paljassen wriemelen we ons voor deze paal, soms lukt het nog met de foto ook.

 

028 bw.JPG

 

Maar dan begint het wederom aardig fout te lopen. Als we op weg zijn naar Sintra, zet de hemel haar sluizen weer volop open. Het drukke toeristische stadje herbergt een lelijk koninklijk paleis en dat dient uiteraard bezocht. Een heel gedoe om binnen te geraken in groep, maar we slagen er in. Hierbij dan ook recht vanuit mijn hart: dit is met voorsprong het lelijkste gebouw dat ik ooit gezien heb. Zowel binnen als buiten getuigd het van verval en slecht onderhoud. Dat is zowat hetzelfde, maar het klinkt goed.

 

Eens buiten kunnen we lunchen, maar het wordt vooral schuilen tegen de regen. Als we met enkelen in een bescheiden resto/snackbar binnenvallen wordt het alsnog gezellig maar het niemand is echt tevreden over het bestelde eten. Ok, ons idee over de Portugese keuken wordt weeral bijgesteld.

 

Heel blij zijn we als we terug op de bus zitten en onze spullen een beetje kunnen drogen. Dit zal een maat voor niets zijn, het ergste moet immers nog komen. En dan spreken we nog niet over de volgende dagen.

 

We zakken af naar Belém, net aan de zuidrand van Lissabon. De twee bekendste monumenten van het land staan op een paar honderd meter van mekaar. De Toren van Belém en het monument voor de Zeevaarders. Driewerf helaas; het giet, het waait, paraplu’s vliegen in het rond en in de vuilbakken. Ik durf amper een van mijn camera’s bovenhalen en dan nog is het resultaat pover.

Als ik mijn stukgewaaide plu in een vuilbak wil droppen (wegens goed opgevoed), is er geen plaats meer. Er steken al een vijftal paraplu's in de ton.

 

Een bezoek aan de kloosterkerk dos Jeronimos lijkt op het eerste zicht onmogelijk door de drommen toeristen die in groep voorbij trekken. Toch lukt het me om even binnen te glippen en om een glimp op te vangen van het graf van een van Portugals bekendste zonen: Vasco da Gama. Dus toch nog even een Canvas-moment gevonden in deze ellende.

 

152.JPG

162  bw.JPG

 

Buiten pleurt het onophoudelijk en een wandeling door het park is alles behalve leuk. Uit pure ellende drink ik twee capuccino’s in de lokale MacDo, misschien het beste moment van de dag.

 

170.JPG

186.JPG

 

Als ik ’s avonds (en ja, het slechte weer zit onder mijn vel en dan wordt een mens als eens iets kritischer) aan de garçon opmerk dat het eten wederom koud is, gaat hij er als een speer vandoor om mij enkele minuten later een heet bord aan te bieden, gevolgd door de nodige excuses. Ik ben niet veeleisend, maar ik wordt wel kort als het me even tegenzit.

 

Lissabon, de toch wel wat mysterieuze en vaak over hoofd geziene wereldstad staat volledig centraal als we de volgende dag aan boord van een lokale luxebus klauteren.

 

Het verkeer rond de stad zit volledig vast door de beperkte zichtbaarheid op de enorme verkeersknooppunten. Hierbij vergeleken is de Brusselse Ring een rustige landweg.

We verlaten de bus aan het Cemitério dos Prazeres, een van de grootste begraafplaatsen van de stad. En zoniet, dan toch de bijzonderste. De trend voor de dag is gezet: ietwat intriest, beetje mysterieus maar zeker niet opgetogen. Beetje onduidelijk ook.

 

De grafhuisjes zijn niet enkel bizar, ze stralen allen een dramatiek uit die perfect samenvalt met het weer. Drapeer hier een flinke sliert ochtendlijke nevel over en de geest van E.A.Poe is echt niet ver meer. Hiermee is dan ook heel de sfeer definitief gezet.

 

238.JPG

243.JPG

 

Als we uiteindelijk toch op de legendarische tramlijn 28 kunnen plaatsnemen – weliswaar in twee keer – is het een allesbehalve aangename rit naar een van de hoogste punten van de stad. Vandaar zullen we te voet naar beneden gaan.

 

280.JPG

 

Het uitzicht is niet echt prettig. Of je moest de achterbouw van de wisselvallige en saaie bebouwing en verbouwing als mooi ervaren. Als we langzaam afzakken naar beneden wordt het niet veel beter. Veel leegstand, verval, graffiti, vervallen gevels, schooiers, onduidelijke figuren en andere vage humanoïden, opdringerige sjacheraars, de benauwende straatjes met de trams, het werkt niet echt inspirerend.

 

398b_bewerkt-1.jpg

 

Als we uiteindelijk op het Praça do Comércio aanbelanden zien we toch enige grandeur van de stad in de boog en aansluitende arcades die de binnenstad omsluiten.

 

337.JPG

 

Via de Rua Augusta, een aangename winkel/wandelstraat met eet-en drinkgelegenheden links, rechts en in het midden, tot op het Praça Dom Pedro IV. We maken afspraak op het Praça Figuera, waar we later de bus zullen nemen naar het hotel.

 

Doch eerst de inwendige mens versterken. Om dit in peis en vree te laten verlopen, krijgen we eerst nog de kans om de Igreja São Domingo te bezoeken en dat is wel een speciale kerk.

 

 

Deze uit de 13eeeuw stammende kerk werd in 1755 grondig door mekaar geschud door een aardbeving en in 1959 brandde ze nog eens volledig uit. Misschien een speling van het lot gezien deze kerk doorheen de geschiedenis het decor was van talloze wreedheden gericht tegen allen die zich niet of niet meer tot het Enige Geloof voelden aangetrokken, de zogenaamde ‘conversos’.

 

350.JPG

 

Vandaag oogt de kerk haast spookachtig. In contrast met het merendeel van de kerken, zijn de muren en pilaren nog steeds zwartgeblakerd en is de beschadigde marmer haast onwezenlijk. Het lijkt wel een decor waar men binnenwandelt. Desalniettemin heb ik nu toch het gevoel dat ik bij een volgende betreding van een kerk of klooster gelijk mijn nieren ga uitbraken. Ja, zo erg is het ondertussen.

 

348.JPG

 

Als we na de lunch een van de steile trammetjes ophoog willen nemen, kies ik er voor om te voet te gaan. Ik sta boven te wachten als er er een rookwolk langzaam naar boven kruipt. Blijkt dat ‘onze’ tram vuur heeft gevat! Uit de rookwolk zie ik bekende gedaanten opdoemen...mijn reisgenoten, velen toch al op rijpere leeftijd, komen in verschillende vorm van fysieke gesteldheid naar boven.

 

403.JPG 

 

Een kort bezoek aan de Igreja São Roque kan er nog net bij, maar het koffiestalletje op het aanpalende plein trekt meer mijn aandacht en een expresso of twee zet me ondanks het onophoudende snertweer weer helemaal op de rails.

 

Via de Elevador de Santa Justa (°1902) zakken we af terug naar de Rua Augusta. De resterende vrije tijd kan naar believen worden ingevuld. De afspraak is duidelijk: iedereen neemt, of in groep of individueel, bus 714 op de Praça Figuera, in de juiste richting wel te verstaan, tot vlak voor ons hotel.

 

487.JPG 

 

Na enkele stappen in de ronde en zowat doorweekt, besluit ik volledig vrijwillig en vol overgave keurig aan te schuiven aan de bushalte. Het is een rit van ruim 50’ eer we inderdaad met enkelen vlak aan de overkant van ons hotel uitstappen. Het is ondertussen aardig donker en het fel verlichte hotel lonkt als een reddingsboei.

 

Het hoeft geen betoog dat het meer dan deugd deed om de natte spullen uit te spelen en een warm bad voor de nodige soelaas zorgt.

 

Het eten is wederom van dattum maar ik maak me er niet druk over. Later op de avond smijt ik mijn ongenoegen op de FB pagina van het hotel. Nog geen tien minuten later telefoon op de kamer... wederom een hoop verontschuldigingen in uiterst beleefde vorm. Het zal opgenomen worden op de volgende meeting..tja... op mijn beurt uit ik dan ook mijn appreciatie voor de snelle reactie.

 

Klanten, het is een noodzakelijk kwaad.

 

509b.JPG

 

16-11-13

Kamelot, Revamp & Tellus Requiem @013, 15/11/13

kamelot,revamp

 

Yep, het werd stilaan tijd om nog eens een concertje mee te pikken.


De redelijk mager gevulde agenda biedt ook maar weinig soelaas naar de toekomst toe, dus het is genieten als we eens weg zijn. Naar ‘Olland potverdorie!


Kamelot kunnen we op gepaste tijden aan het werk zien; om de twee jaar staan ze zeker wel ergens geprogrammeerd. Deze bezetting en tour passeerden al ‘bij ons in den Trix’, dus hat zou op zijn minst een herhalingsoefening worden. Gelukkig was het niet zo, er waren enkele leuke verrassingen.

Bovenop de aangename sfeer die er steevast heerst in (Popcentrum) 013 en Tilburg zelf, was het redelijk fijn om op deze avond ook nog het Noorse Tellus Requiem én Revamp aan het werk te zien.


De jonge noren brachten het er vrij goed vanaf. Epische powermetal die vrij complex klonk en met de nogal lange nummers soms wat moeilijk om volgen, maar ze werkten wel heel hard aan de weg. Soms leek het of ze wat teveel hooi op de vork nemen, maar het bleef ondanks alles toch boeien.


REVAMP is volop bezig aan de verovering van de Lage Landen en Europa en hopelijk de wereld. Ben ik hier dan zo wild van? Ja en neen.

Op het recentste MFVF was Floor Jansen en band een absolute knaller; vrijdag spatte het wat minder van het podium, mijn gedacht. Ok, de band deed zeker zijn werk, maar nu draaide het wat meer om de songs dan om de presentatie en daar wrong het een beetje bij mij.


kamelot,revamp

kamelot,revamp


Revamp heeft een eigen geluid en zeker een eigenzinnige stijl. De nummers van het nieuwe album zijn echt niet zo simpel en hebben allemaal een redelijk zware ondertoon qua inhoud en muzikale aanpak.

Uitgezonderd op het oudere ‘My Curse’, was het soms moeilijk om bij de les te blijven. Floor klonk ook niet zo krachtig en het donkere podium hielp ook al niet echt om de band te laten scoren. Al bij al viel het nog mee, maar alle ogen en oren waren natuurlijk op de hoofdact van de avond gericht.


kamelot,revamp

 

KAMELOT heeft zich al jaren comfortabel genesteld in het clubje van stijlgenoten als Edguy en de Rhapsody varianten. Het belangrijkste verschil is wel dat we Kamelot regelmatig te zien krijgen en de anderen eerder zelden – of het moest op een festival zijn, ja ik weet het.


Voor Kamelot ben ik dan ook sneller geneigd om eens buiten te komen. Met het al niet meer zo verse laatste album ‘Silverthorn’ in de achterzak en een ruim repertoire om uit te grabbelen, kan deze band best een avond vullen met enkel hoogtepunten. En dat deden ze dan ook deze avond.

Wat een concert! Dit was nu eens afgewerkt tot in de puntjes. Belichting, decor, verrassingen links en rechts, een band in topvorm en een uitverkochte zaal. Dit was toch allemaal redelijk perfect. Toch?


Jazeker.


kamelot,revamp

kamelot,revamp

kamelot,revamp


Met deze keer Alissa White-Cluz van de band The Agonist als vaste backing/duo-zangeres zat het al helemaal goed. Dit meisje kan zowat alles aan en is bovendien voorzien van een stevige grunt; zoals we in haar eigen band al konden horen.

kamelot,revamp

kamelot,revamp

kamelot,revamp


Hiermee leverde ze Tommy Karevik perfect van wederwoord op bvb ‘Sacrimony’. Zij zong trouwen ook de cd in, maar de echte fans weten dat uiteraard allemaal.

Wie ook op de cd een strijkje kwam afleveren, is het collectief Eklipse, een stel meiden die ook het visuele aspect wat kleur gaven en uiteraard op twee songs (‘Don’t you cry’ en ‘My Confession’) een stukje meespeelden.

kamelot,revamp

kamelot,revamp

kamelot,revamp

kamelot,revamp


Ook extra was de aanwezigheid van Marcela Bovio van Stream Of Passion tijdens The Haunting. Wie had gerekend op Simone was er dus aan voor de moeite, maar Marcela moet zeker niet onderdoen voor het originele. Mooi, mooi!

Uiteraard was er ook ruimte voor een hand vol Kamelotklassiekers zoals ‘Forever’, ‘Centro of the World’ of ‘Karma’.


kamelot,revamp

kamelot,revamp

kamelot,revamp


Er werd ‘feestelijk’ afgesloten met ‘March of Mephisto’, waarbij er (weer) niet op wat extra vuurwerk werd gekeken. Dit nummer gaat al enkele jaren mee als afsluiter, dus hierbij wisten we gelijk hoe laat het was.

Tijd om naar huis te gaan dus.

kamelot,revamp

 

kamelot,revamp

kamelot,revamp

kamelot,revamp

 

kamelot,revamp

15:35 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

14-11-13

Noord-Spanje & Portugal, 2013 Deel 2

 

151b.JPG

 

We zijn woensdag 25 september als we ons laatste stukje Spanje gaan doorkruisen. We bevinden ons in de regio Galicië, de vierde regio na Baskenland, Cantabrië, en Asturië dus.

 

Helaas, en dit zal een constante worden voor de volgende dagen, is de hemel grijs, de atmosfeer mistig, nat en dus zeer onaangenaam, zeker op vakantie.

 

Alle hoop is bijgevolg gericht op een smeekbede aan de Heilige Jacob, ondertussen heengegaan en vereerd in Santiago de Compostella. Bedevaartsoord, bekend van tv.

 

Het is een korte rit. Te kort om enige weersverbetering met zich mee te brengen. Tot nader order zal het heel de dag van hetzelfde laken een broek zijn. De grote parkings zijn navenant, de toeristenstroom eerder mager wegens te vroeg op de dag. Uiteraard zijn er al wel een stel gasten uit het heel verre oosten op het appel. Neem daarbij een vroege pelgrim of twee, drie, en de scene voor de natte, doorweekte, dus donkere straten is gezet.

 

016.JPG

022.JPG

 

In mijn smsje aan het thuisfront zal ik dat dan ook zo stellen: ik ben hier niet graag of zeker niet vandaag.

 

Santiago centrum staat vol imposante gebouwen, bestaande uit paleizen, andere seculiere bouwwerken en vooral de grote kathedraal en al zijn aanpalende gebouwen. Rondom vind je gezellige straatjes bulkend van de horeca, souvenirs en andere kleinoden. Maar eigenlijk ligt alles er troosteloos bij. Regenjassen en paraplu’s tooien de straten.

 

106.JPG

 

We bezoeken de kathedraal, waar flink wat volk reeds zijn weg zoekt om een plaatsje te vinden voor de volgende eredienst. Ondanks de grootte van het kerkschip vind ik het toch een beklemmend bezoek en vooral niet uit religieuze overweging.

 

Tal van polyglotte biechtvaders nemen de biecht af,  luid gemurmel van de vele bezoekers, de drukke barokke en vooral neobarokke aankleding. Goed om eens gezien te hebben, maar ook niet meer voor een volgende keer.

 

Aansluitend, ieder naar eigen tempo, hebben we ruim de tijd om de stad in te trekken. Het wordt al snel zoeken naar een plaatsje om eindelijk eens uit die verdomde regen te staan en me vol koffie te gieten. Ik moet echt gaan opkikkeren want zowel de zin als het humeur om iets van mijn dag te maken ontbreekt.

 

083.JPG

 

Als het eindelijk even ophoudt, duik ik de tuin van de universiteit in. De blauwe hortensia’s (heb ik uit betrouwbare bron) vol regendruppels zijn dan toch een beetje verantwoord om tijd in te steken. De rest van het gebouw, net als heel de stad trouwens is donker, haast zwart van de regen.

 

094.JPG

 

Het is dan ook geen minuut te vroeg dat we terug verzamelen op het plein voor de kathedraal om onze rit naar Portugal, meer bepaald Porto, aan te vangen. De weersvoorspelling zegt niet veel goeds, maar later zal blijken dat we toch nog een beetje krediet krijgen van de weergoden.

 

Eens de grens over dienen we onze klok een uurtje terug te draaien waardoor we een uur winnen. We komen dus op tijd aan in ons hotel in Porto. Daar zullen we twee nachten verblijven, wat ons de kans geeft de koffer voor de eerste maal eens te organiseren naar de behoeften van de reis. Wat beloofde een zonnige en warme reis te worden, blijkt voor de eerstkomende dagen anders uit te draaien.

Een wonder!

 

Als we op donderdag 26 september buiten kijken, lijkt het wel aardig opgeklaard. We wandelen een eindje naar het openbare vervoer, de metro dus, om alzo naar het centrum van de stad af te zakken.

 

In ons geval rijden we, komende van het noorden van de stad, dwars door de stad, weliswaar ondergronds, over de Douro, dus over de Ponte Dom Luis 1, de indrukwekkende  stalen brug (1886) die meerdere postkaarten siert.

 

150.JPG

155.JPG

 

Net over de brug hergroeperen we en krijgen we onze eerste duiding met uitzicht over de rivier, het dal en de stad. Onder ons bevinden zich vooral de vele porthuizen, met klinkende namen als Hardy’s, Dow’s, Warre’s, Offley en Calem.

 

Als we de brug over wandelen, uitkijkend voor de passerende trams, is het zicht op de Douro geweldig. De kade aan de kant van de stad is bezaaid met ontwakende café’s en restaurantjes en oogt zeer bedrijvig. Tegelijk verdwijnt het initiële mooie zicht een beetje. Doch,hoe meer we de gebouwen benaderen, hoe triestiger alles er uitziet. Daar kom ik later nog op terug.

 

227.JPG

246.JPG

262.JPG

  

We bezoeken de Sé ofte de oude kathedraal en aansluitende klooster en kloostertuin en het Igreja de Santa Clara, een zoveelste kloosterkapel op rij. Als we daarna de stad intrekken, stoppen we eerst bij het speciale São Bento station.

 

Ondertussen worden we aangeklampt door tal van studenten die zich onder toezicht van senior studenten hun plaatsje moeten veroveren in het studentenleven. Wij laten ons niet kennen en spijzen de collectebussen graag voor een ‘free’? hug.

 

Via het immense Praça da Liberdade (Plein van de Vrijheid) lopen we de Rua dos Clérigos in en ervaren gelijk dat de stad niet echt horizontaal is gebouwd. Neen, het is al snel klimmen en dalen geblazen. Maar het is druk in de straat, het is goed weer en we hebben er wel zin in.

 

413.JPG

480.JPG

 

Eenmaal de kleinere straten in, lijkt het al wat anders. De gevels zien er niet uit, de glazen erkers, zo typisch voor het land en de steden, staan op punt in te vallen, de blauwe tegels of azulejos zijn nergens volledig en daarenboven liggen meerdere straten nog eens opgebroken voor reguliere werken. Het is dus even schuifelen, soms klimmen, uitkijken en doorstappen.

 

423.JPG

 

Onderweg naar het beursgebouw (Palácio da Bolsa) stoten we nog op aanpalende archeologische bezigheden, ook niet echt alledaags. De Beurs wordt bezocht, maar blijkt al gauw een stoffig gebouw met slechts hier en daar een historische waardevolle ruimte. Ook hier een fotoverbod en er wordt hier niet mee gelachen.

 

611.JPG

 

Van daar uit wandelen we naar de kade beneden. De hemel is haast wolkenloos en de geur van geroosterde sardienen is overal aanwezig. Dit is Porto zoals we het kennen van de toeristische brochures. Hier zou ik wel een namiddag kunnen rondhangen...en dat kan dan ook!

 

Er wordt rendez-vous gegeven even na 17u voor een aansluitend boottochtje op de Douro. Dit geeft ons ruim drie uur om te lunchen en op eigen houtje de stad door te trekken, te lunchen en terug de Douro over te steken.

 

Ik zoek o.a. op: de legendarische boekhandel Lello, maak een doorsteek naar de grote winkelstraat Rua da Santa Catarina om vervolgens wat postkaartjes af te werken, een broodje te eten en vervolgens langzaam af te zakken naar de overkant van de rivier.

 

509.JPG

 

Blijkbaar had ik weer even niet opgelet met de uitleg want ipv de benedenbrug te nemen, ga ik terug op mijn stappen om vervolgens te voet nog eens de hele afdaling te maken. Flinke wandeling, maar een beetje extra beweging heeft nog nooit iemand geschaad.

 

Als we tegen 1730u eindelijk verzameld zijn, gaan we aan boord van een boot die ons onder de vijf bruggen door zal varen; een eindje stroom opwaarts en vervolgens tot aan de monding van de Douro in de Atlantische oceaan. Een goede drie kwartier later en een sliert foto’s extra, gaan we terug aan wal.

 

Het weer is intussen aan het kabbelen geslagen en grijze wolken contrasteren fel met een strijdende ondergaande zon. Wordt hierbij het gordijn dan eindelijk toegetrokken? Is dit dan een zogenaamde Noord-Atlantische depressie?

 

661.JPG

517.JPG

 

Om even aan deze vreselijke realiteit te ontsnappen, duiken we met zijn allen en zoals gepland de Portkelder van Calem in. Na een leuke informatieve rondleiding over het ontstaan van deze wijnvariant,  krijgen we nog een glaasje ‘Ruby’ en een ‘Tawny’. Met hier en daar nog een glaasje van een medereiziger die er niet zo gek op is, zijn enkelen van ons al snel op dreef. Zelf wordt ik er wat stil van maar lekker zijn ze wél.

 

732.JPG

 

Eens terug buiten is de zon aan het ondergaan. De stad kleurt licht goudkleurig en er waait een warme wind. Langs de andere kant komt er een donkere bewolking opzetten. Veel meer heeft een mens niet nodig om even emotioneel te worden.

 

787.JPG

 

Bij verrassing pikt Bert, onze chauffeur, ons toch op met onze eigenste bus waardoor we, mits een flinke boog om de stad heen rijden, op een comfortabele manier in het hotel aankomen. Het is druk en de eerste druppels kletsen tegen de panoramische voorruit. Het is stil op de bus. Deels door de port, deels aangeslagen door de aanzwellende plensbui. Was het dit dan?

 

Dag 6, vrijdag 27 september. Het is van dat. Volgens Buienradar ligt heel onze regio onder een grijze deken en als ik voorzichtig buitenkijk wordt de voorspelling bewaarheid.  En het lijkt niet dat dit maar voor eventjes gaat zijn.

 

Vandaag rijden we een flink stukje naar beneden, meer bepaald naar de studentenstad Coimbra.

De universiteit van Coimbra behoort tot de oudste van Europa (einde 13eeeuw) en is dan ook het eerste wat we bezoeken. Het is tegelijk bijna de aanvang van het academische jaar en er is dan ook heel wat volk op de been.

 

039.JPG

 

Ons bezoek aan de bibliotheek gaat gelukkig wel door dankzij een bereidwillige studente. Zoals op vele plaatsen, mogen ook hier geen foto’s genomen worden, wat wel jammer is want buiten is het ook al niet veel soeps.

 

We wandelen door enkele aanpalende ruimtes om uiteindelijk terug op het universiteitsplein te komen. Het houdt heel even op met regenen, wat de mercantiele kant van de studentes de kans geeft om onze groepsfoto te maken en deze later te verpatsen. Dit kunnen we niet weigeren, het is een leuk aandenken.

 

020.JPG

 

Via achterpoortjes en dito straatjes dalen we af naar het centrum van de stad. Het is niet al pracht en praal, eerder kommer en kwel. We duiken nog even het Centrum voor fado binnen alvorens we worden losgelaten om onze honger te stillen.

Ik begrijp direct waar de weemoedigheid vandaan komt. Coimbra, geroemd om zijn bruisende studentenleven, lijkt wel geëvacueerd om een of andere reden. 

 

075.JPG

102.JPG

 

Op de Praça 8 de Maio crashen we op een terras voor een portie koffie of twee. Vergezeld van de regionale Pastéis de Nata (origineel pastéis de Belém), een eenvoudig bladerdeeg kuipgebakje met vanillepudding, maar veel lekkerder dan het eigenlijk klinkt. Ja, ze werken bijna verslavend...

 

Vanuit Coimbra rijden we naar Tomar voor het bezoek aan een...u raadt het nooit: een klooster en aanpalend kasteel. Doch, en hiermee wil ik het voor eens en altijd stellen: deze gebouwen stellen mij echt teleur. Niet zozeer in hun grandeur of historische relevantie, maar vooral in de staat waarin ze zich bevinden.

 

116.JPG

 

Deze beide gebouwen konden zoveel meer zijn dan de aftandse indruk die ze vandaag geven. Laten we er van uitgaan dat de wil er misschien wel is maar de centen ontbreken. De eerste aanblik, de weg naar en de kleine wandeling naar het complex toe is anders wel veelbelovend.

 

Het Convento do Cristo (1162) is mede omringd door de kasteelmuur van het slot van de Tempeliers. Eens binnen valt er wel degelijk wat te zien maar de kloostertuin is volkomen verwaarloosd.

 

120.JPG

177.JPG

 

Geen muur of de bezetting valt er af alleen al door er naar te kijken, stellingen om de boel te ondersteunen, zwartgeblakerde muren als werd het gebouw recent nog belegerd en wildgroei alom. Ik volg dan ook slaafs de gids en probeer en alsnog iets van te maken.

 

Het Convento de Cristo en het Castelo dos Templarios wordt dus afgevinkt en geklasseerd. Op naar het volgende.

Ja, hallo. Omdat ik al helemaal in de sfeer ben, de claustrofobische, gebenedijde sfeer al kan ruiken en mijn longen ondertussen reeds bepleisterd zijn van het al sacrale residu dat we reeds ingeademd hebben...wordt de gifbeker nog even bijgevuld.

 

Even verder ligt Fatima, de stad, maar vooral bekend omwille van zijn heiligdom annex bedevaartsoord annex religieuze kermis. Gelukkig is een bezoek niet voorzien en kan ieder naar zijn eigen behoefte op zoek gaan naar redding.

 

Het hotel is een beetje een buitenbeentje op de de reis. Zeker niets mis mee, maar zeer klassiek met een echte jaren ’70 vibe. Het eten is zeer goed en de wijn werd gearrangeerd, lees: a volonté.

Samen met enkele anderen zakken we toch af naar de ‘kaarskesprocessie’, dan nog in volle voorbereiding middels een zoveelste Heilige Mis op het verder erg verlaten maar grote plein.

 

286.JPG

287b.JPG

 

Als de regen zich weer manifesteert, bedank ik ook voor de rest van de opvoering en vind al snel mijn draai in bed. Redding is niet voor vandaag, maar hopelijk wel overdonderend als ik terug ben.

 

510.JPG

 

09-11-13

Noord-Spanje & Portugal, 2013 Deel 1

 

151b.JPG

 

Niet enkel en alleen omdat de nood zich aandiende maar vooral omdat de zaak nu eenmaal gekocht en beklonken was, nam ik mijn valiezen én mijn biezen op zondag 22 september richting Spanje en Portugal.

 

Er van tijd eens tussenuit knijpen, op zoek naar wat goed weer, vreemde oorden, een boeiend gezelschap, andere smaken qua drank en spijzen, dat is het klassieke recept van ondergetekende om enkele maal per jaar een reisje aan te vatten.

 

Ondertussen is het ook stilaan een traditie om dit te doen in een erg burgelijke en conformistische, haast maniëristische wijze. Telkens weer stel ik dit alles wel in vraag maar het comfort, plezier en genot van georganiseerd reizen weegt soms wel op tegen de soms slopende DIY stijl.

 

Was vorige excursie (naar Umbrië, Italië) niet een overdonderend succes? Worden de herinneringen aan die uitstap niet tot vandaag gekoesterd en... worden de vruchten tot op vandaag niet in al hun zoetigheid geproefd? Ik dacht van wel.

In de wetenschap dat die reis haast onovertroffen zou blijven, durfde ik het toch aan om terug naar het zuiden af te reizen. Onder de benaming ‘Noord-Spanje en Portugal’ werd deze geboekt en wat kreeg ik op mijn bord: perfect dat wat ik verwachtte? Of toch niet helemaal?

 

Het is helemaal niet aangenaam als ik ver voor 06u de shuttlebus naar het ‘centrale vertrekpunt’ opstap. Dit is nooit aangenaam.  Nog minder aangenaam , of zo voelt het toch aan, als ik een laatste telefoontje krijg van mijn geliefde die ik ruim twee weken zal moeten missen.

 

Sommige zaken heb je niet altijd onder controle, deze reis dient nog afgewerkt te worden; daarna zal alles anders verlopen. Dat is het plan, zo zal ik er verder ook tegen aankijken.

Doch: het gezelschap zwelt aan, de curiositeit groeit, het zonnige zuiden en tal van uitdagingen liggen voor mijn voeten!  Wie ben ik om het lot te tarten?

 

Het is fijn op de luxueuze bus; ik ken ze zo al een beetje en vind mijn draai in een no-time, ook al koos ik voor een uitdagende plaats: vlak achter de gids. Mijn verse buur is een meevaller; boeiende en soms persoonlijke gesprekken zullen zich later op de reis manifesteren. Altijd goed eens een andere wind te horen dan de vertrouwde bronnen aan het thuisfront. So far, so good!

 

Het is een lange rit naar Bordeaux, onze eerste kampplaats. Maar het valt best mee! Dankzij de regelmatige stops, de contacten op de bus, de iPod en de gloeiend hete gsm (...) zijn we tegen de avond in Bordeaux; een redelijk avondmaal wacht ons op en een glas wijn doet de rest.

 

map01.jpg

 

 

De volgende dag is het al heel wat drukker op de weg wegens maandag. Een mooie rit door de franse Landes langs o.a. Bayonne, brengt ons vrij snel over de Frans-Spaanse grensovergang. Op de grote Auto Grill afspanning net over de grens houden we even pauze en probeer ik de contacten uit te breiden, wat niet zo echt vlot.

Een kleurrijk stel dat ik op de Spanjereis (2012) had leren kennen is er ook bij en we weten mekaar regelmatig te vinden. Voorts loopt het nog wat stroef.

 

Op de bus levert Jef, onze gids, met regelmaat duiding over de regio’s waar we doorrijden, maar deze ken ik nu al een beetje en ik geniet dan ook ten volle van het zonovergoten Baskenland. We laten trouwens San Sebastian, waar ik al eerder was, rechts liggen en stoten gelijk door naar Gernika.

 

101.JPG

 

Guernica, zoals het bij ons veelal (en in het Spaans trouwens) geschreven wordt, is uiteraard vooral bekend van zijn passieve aandeel in de Spaanse Burgeroorlog.  In 1937 werd het stadje door de Duitse Luftwaffe in puin gelegd en staat intussen symbool voor de burgerslachtoffers van een bombardement.

 

Vandaag is daar uiteraard niets meer van te merken, ware het niet dat Picasso’s schilderij op echte afmetingen in tegels te aanschouwen is.

 

096.JPG 

 

Wij bezoeken het Casa de Juntas, het gebouw waar de provinciale raad van Baskenland samenkomt; het aansluitende park met de overlevende eik, maken een wandeling door de stad en nemen alle tijd voor een lichte, zonnige lunch op een van de terassen. Uiteraard proeven we van de pinxos (pinchos), de flink uit de kluiten gewassen broertjes van de tapa’s. Ze zien er allemaal heerlijk uit maar het is wel maagvullend.

 

046.JPG

063.JPG

079.JPG

 

We volgen de Spaanse kust en het zicht op de Atlantische Oceaan is bij wijlen geweldig; we stoppen in Castro Urdiales, een stadje dat getuigt van vergane burgerlijke vakantievreugde. Een ferme esplanade langs de baai leidt ons naar de Iglesia de Santa Maria de la Asunción. Deze kerk is de eerste van velen, zal ik maar alvast stellen, maar dat wisten we nog niet.

 

151.JPG

191.JPG

                                          

Een mix van romaanse en vroeg-gothische bouwstijl maakt er wel een robuust en intrigerend gebouw van. Ook het avontuurlijke binnenwerk is indrukwekkend. Even indrukwekkend is het kasteel de Santa Ana. Samen vormen zij het herkenbare duo-beeld van deze badplaats.

 

Wel, badplaats, niet echt, buiten een klein strand in een baaitje is er slechts een klein kunstmatige talud dat enkele baders de kans geeft om het water te benaderen. Castro Urdiales is vooral een aanlegplaats, een stadje om te flanneren en te consumeren – van de vele horeca dus.

 

233.JPG

235.JPG

156.JPG

 

Vandaag is er nauwelijks volk op de been, we hebben dus alle plek voor onszelf, wat tegelijk leuk maar een beetje bevreemdend is in een kustplaats in de nazomer. En het zomert nog volop; straalbauwe lucht, een lichte zeebries, een aardig temperatuurtje.

 

236.JPG

 

We maken nog een kleine tussenstop in het middeleeuwse stadje Santillana del Mar. Dit stadje staat ook bekend als de stad van de drie leugens. ‘Santa’ (het stadje is niet heilig), ‘llana’ (= vlak, het is erg heuvelachtig) en ‘del mar’ (het ligt op een drietal km van de zee) Hier is het heerlijk kuieren over de oude kasseien. Een hoop winkeltjes met niet al te veel troep maar veel handwerk, eetgelegenheden, maken het een aangenaam extraatje alvorens we doorstoten naar het hotel.

 

302.JPG

 

Een kleine 90 km verder ligt Torrelavega, ondertussen in de regio Cantabrië, waar we onze tweede nacht zullen doorbrengen; wederom een toppie hotel en zelfs het eten is – naar Spaans toeristische normen – meer dan bevredigend. Ik kom langzaam in vorm maar een en ander ontbreekt me en lijkt me niet direct los te laten...

 

De volgende dag zijn we vroeg de baan op en rijden verder door de echt wel groene regio, ondertussen Asturië genaamd.  Het gebergte dat ons omringt zijn de Picos de Europa en aan de voet van deze bergketen ligt het heiligdom van Covadonga; niet direct ‘my cup of tea’ maar ik neem het er graag bij. Achteraf toch snel klasseren.

 

100.JPG

382.JPG 

 

Het goede nieuws aan Covadonga is dat het een gevolg is van een succesvolle slag van koning Pelayo tegen de Moren (722) en dat verdient dan toch weer een pluim, alle religieuze gibberish terzijde genomen. Van hieruit werd dan ook de reconquista in gang gestoken.

 

331.JPG 

 

Gezegend, uitgelopen en vooral een beetje verveeld, bussen we terug naar de kust! Met een kleine stop aan het Mirador el Fito, welk een weids panorama voor ons in petto heeft, tot in het vissersstadje Luarca.

 

441.JPG

448.JPG 

 

Belangrijkste: eten. Zelf, en dat wordt een regel, doorkruis ik het stadje, van het strand, over de vuurtoren tot helemaal bovenaan het opvallende kerkhof. Onderweg spot ik enkele (echte) dorpsgenoten op een dakterras bier hijsen en hapjes eten en ik sluit me met enige tegenzin bij hen aan. Luarca, met buiten de kleine vismijn niet veel beweging op deze doordeweekse dag, laten we achter ons liggen.

 

165.JPG

495.JPG 

 

Dezelfde dag rijden we nog tot in A Coruña, waar buiten een bezoek aan de gigantische vuurtoren, vooral snel het hotel wordt opgezocht. Het loopt intussen tegen 19u en het is best druk. Maar die vuurtoren is dan wel de moeite.

 

173.JPG

556.JPG

 

Een ferme klim levert een spectaculair zicht op de stad en de kustlijn op. Tegelijk merken we ook dat nevel en mist komen opzetten; het zich is bijlange niet meer zo klaar als eerder en eerlijk...het ziet er niet goed uit voor de volgende dagen... Ondanks het feit dat het een beetje een duffe dag was, ben ik blij wederom te crashen in het grote, lege, strak opgemaakte bed... nog tien dagen te gaan.

 

Nu al weet ik dat het een reis van uitersten zal worden. Licht en donker. Maar vooral: nat en droog...

                  

509b.JPG