06-05-14

Prog Power & Metal Fest, Mons, 20/04/14

PPM LOGO kop.jpg

DEEL 3

Ga hier maar even gemakkelijk voor zitten. Ik dacht het in twee keer te doen, maar niet dus; het wordt een lange rit.

Onvermoeibaar, gedreven door ‘the passion’, met een vurig uitkijken naar weer een rits bands waar we redelijk gek op zijn, zijn we weer vertrokken voor een extra lange dag Prog Power & (andere) Metal in Bergen/Mons. O ja, het toch al niet al te dure ticket diende zowiezo ten volle benut te worden want voor dit bedrag zie ja anders maar 3 of vier bands terwijl we nu bijna dertig ‘jazzkes’ voorgeschoteld krijgen waarvan er 18 op mijn fav’ lijstje staan of op zijn minst het (her)bekijken waard zijn.

Waar voor je geld dus. De extra animatie die ons al twee dagen achtervolgt in en buiten de Expo bestaat uit een stel instrumentalisten, waaronder vooral blazers, genaamd ‘Atilla et les Huns, II, III (un, deux, trois, heb’t g’em?) die zich vergrijpen aan metalklassiekers van zowat alle generaties. Van Maiden over Van Halen en zelfs, ahum, RATM. Leuk voor even maar de gimmick speelt al snel op mijn zenuwen.

140420 PPM 3 542014.jpg 

Een violist, genaamd Michelangelo, doe een beetje hetzelfde maar zijn versies van Satriani en Hendrix songs laten de vullingen in mijn tanden onaangenaam trillen. Het blijft experimenteel krassen begeleid door een percussietrack.

Nu we toch op het burlesque pad zijn; er was ook nog een strip act die zo in een David Lynch zou passen. Beetje amechtig dus, gelukkig stond ik op dat moment doorgaans met de neus op het podium gericht.

Zoals bij FIREFORCE, voor zover ik weet de meest echte, ongehypete, recht voor de raap Heavy Metal band die voor zover mijn oog reikt, ons land rijk is. Ik hoop hier flink te flateren, maar ik moet ze eerst nog allemaal tegenkomen.

Niet gehinderd door – en ik maak effe duidelijk – enige hype of steun van de nationale media is Fireforce geraakt waar ze staan enkel door hard werk, spelen, spelen en spelen. Geen (en ik krijg het bijna niet getypt) StuBru gezeik of hippe fans op de gastenlijstlijst, kortom, ik heb Fireforce al lang in mijn armen en hart gesloten. Enige historische connecties die ruim 20 jaar terug in de tijd gaan, maken dat ik dan ook een sympathieke band heb met de ‘core’ van de band, gitarist Erwin en zanger ‘Flype’.

FIRE 1.jpg

FIRE 2.jpg 

En toch zou het niet mogen zijn. Fireforce verlegt geen muzikale grenzen, iets waar we toch steeds naar uitkijken, maar levert steeds een show af die er staat. Dankzij hun eerlijke inzet en uiteraard het instrumentale kunnen én de performance en het fijne strottenhoofd van hun frontman.

FIRE 3.jpg

FIRE 4.jpg 

Het was ons al in de coulissen ter ore gekomen dat de band deze gelegenheid zou aangrijpen om op de amper 30’ speeltijd, àlles uit de kast te halen en dus de nieuwe show te presenteren. En dat zullen we geweten hebben.

FIRE 6.jpg

FIRE 8.jpg 

Wat een set-up! Een decor waar een pril Iron Maiden voor zou getekend hebben en waar Sabaton mogelijk een optie op zou kunnen nemen! Maar de muziek stond er ook als een huis!

Na de intro knalde ‘Coastal Battery’ door de PA, meteen een van de meest opzwepende songs van het album ‘March On’. Ook ‘1302 Battle for Freedom’ (eat this, monsieur le maire) en de hymne ‘Born to Play Metal’ lieten het toch al redelijke publiek niet onbetuigd.

FIRE 9.jpg

FIRE 11.jpg 

Fireforce maakte optimaal gebruik van hun tijd en met zes songs zat de tijd er dan ook al snel op. Hoe dan ook: wat een entrée, wat een introductie naar de festivalwereld!

FIRE 14.jpg

FIRE 15.jpgFIRE 16.jpg 

Volgende band was het nog vrij onbekende SUNBURST uit Griekenland. OMG! Wat was dat! Vier jonge kerels met een sound, attitude én vooral technische vaardigheid om even stil van te worden. De band werd gevormd door gitarist Gus Drax en die neemt dan ook het grootste gedeelte van het gebeuren voor zijn rekening. Die man kan een aardig potje spelen. Geïnspireerd door John Petrucci en Joe Satriani, schudt hij riffs, soli en allerhande andere gitaar spitsvondigheden uit zijn mouw.

SUN 01.jpg

SUN 04.jpg

De zoektocht naar een cd van de heren leverde alsnog niets op; deze dient nog gereleased te worden, zo wist mijn makker aan de frontman te ontfrutselen. De zang was dan ook meer dan indrukwekken, deed me wel heel erg aan Kamelot denken, maar bleef toch steeds functioneel. Een band om in het oog te houden, dat is zeker!!

SUN 03.jpg

SUN 06.jpg

RAVENSCRY (It) heeft een cd in mijn kast staan en die mag er best blijven. Of ik de band nog eens live aan het werk wil (gaan) zien, valt echter sterk te betwijfelen.

Wie Stream Of Passion kan waarderen, blijft daar dan ook best bij. Ravenscry is een zeer flauw afkooksel van die band. De cd is eigenlijk nog best ok. Beetje gothic, beetje industrial, beetje, ja, wat eigenlijk? Beetje tekort aan visie en identiteit?

RAVEN 1.jpg 

Frontvrouw Giulia Stefani klinkt als een mager beestje en oogt een beetje hulpeloos op het grote podium. De rest van de band doet zijn best maar het klikt niet, sorry, eigenlijk nooit. Tijd voor een wandelingetje langs de bierpomp en de kraampjes buiten. Hey! De zon is er weer en de gelegenheid om even op te laden voor de volgende rits bands. Ja, er zit echt nog heel wat in de pipeline!

RAVEN 3.jpg

RAVEN 4.jpg 

PERSEFONE (Andorra) had ik al wel gehoord en ik stond er wel voor open. Doch, live was het toch wel een teleurstelling. Niet dat de jongens hun best niet deden, maar de balans sloeg toch erg om naar metalcore/deathmetal en de prog elementen die ik op hun studiowerk wel herken en apprecieer, bleven nogal achterwege.

PERS 1.jpg 

DRAGONLAND (Zw)! Ha! ‘Under the Grey Banner’ vind ik een dijk van een powermetal plaat! Wie een hart heeft voor de power en epische aanpak van Rhapsody en een Kamelot maar dan in een light versie-die-vooruit-mag-gaan, zit gebeiteld met deze band en genoemde album.

DRAGON 1.jpg

DRAGON 5.jpg 

Ik was er dan ook helemaal klaar voor. Olof Mörck, die ook de gitaar behandelt in Amaranthe, leidt de band duidelijk en doet dan ook zijn uiterste best om met zijn standard shredwork en snelle riffs de songs vaart te geven maar de zang liet me echt wel op mijn honger zitten. Te licht bevonden.

De band zelf liet het niet aan hun hart komen en zetten eigenlijk wel een vette, snedige set neer. Wat ik dan wel miste, maar dat is evident op een festival, is de chronologie van laatste album, welk luistert als een episch werk waar de songs in relatie met mekaar staan.

DRAGON 3.jpg

DRAGON 4.jpg 

Op tijd dus naar ‘the far side of the hall’… voor VANDEN PLAS (D), een van de bands die we gerust bij de eerste grote golf van progmetal bands mogen rekenen. Eens de school van Dream Theater gemaakt was, waren deze Duitsers er als de kippen bij om de stijl, de initiële stijlkenmerken van de stroming op te pikken en naar hun eigen hand te zetten.

VDP 01.jpg

VDP 03.jpg 

Na bijna 25 jaar is de band (voor zover ik weet) nog steeds in de originele bezetting bij mekaar. Het was echt wel even geleden dat ze de hort opgingen, laat staan met nieuwe werk voor de dag kwamen. Alle twijfel werd gelijk weggeblazen met een imposante opener ‘ ‘Postcard to God’ van het onvolprezen ‘Christ O.’ album. De band stond er als vanouds, heavy, gecompliceerd, en toch relaxed, zelfzeker.

VDP 05.jpg

VDP 07.jpg 

Torsten Reichert is nog steeds met voorsprong de coolste bassist in metal en zanger Andy Kuntz’ stem zat perfect, zijn haast nasale geluid is een van de kenmerken van de band en is dan ook onontbeerlijk geworden. Met fijne solo’s van Günther Werno (toetsen) en Stephan Lill op gitaar, was het een thuiskomen gevoel. Zo perfect, zo herkenbaar, met een vleugje nostalgie naar de tijd dat de heavy muziek een beetje herboren werd en van een progressieve injectie werd voorzien. Naar een tijd dat mijn muzikale passie haast herboren werd, zeg maar…

VDP 04.jpg

VDP 06.jpg

VDP 08.jpg 

Naast nog twee songs van het recente ‘Chronicles of the Immortals’ en van ‘The Seraphic Clockwork’, was het iconische ‘Far Off Place’ het enige echt klassieke Vanden Plas nummer op de set. Zo waren de 40’ om in een flits.

Fantastisch om te zien hoe deze band nog niets van zijn pluimen verloren heeft en dat ze tussen het vele musical en andere theaterwerk (brood op de plank natuurlijk) nog bij de progressieve top mogen behoren. Waarvan akte!

Ok, dan gingen we voor een van de heaviest en meest complexe bands van de affiche….MAYAN (Nl e.a.), het geesteskind van Mark Jansen (Epica). Je vraagt je dan af: hoeveel energie en inspiratie heeft zo iemand? Mayan heeft net zijn tweede cd uit en het is een hoop vreten voor wie houdt van de harde kant van Epica (minus de stem van Simone dan), afgewisseld met de cleane, of eerder brutale zang van, ja, wederom, Henning Basse, furieuze death metal riffs, Therion achtige zangpartijen, noem het op en het zit er aan te komen. Wat vond ik er nu echt van?

MAYAN 2.jpg

MAYAN 4.jpg 

Wel, ik was redelijk onder de indruk van de set, van de interactie tussen de bandleden en extra-bandleden. Ja, het was een gedoe. Doch, de aanwezigheid van een wat lauwe Laura Macri maar sterke Marcela Bovio op front-en backing vocals, zat echt snor. Live assistentie van de jonge gitariste Merel Bechtold zorgde voor een frisse wind – en zicht - op en tussen de berevette deathgrunts, riffs en imposante zang van Basse.

MAYAN 3.jpg

MAYAN 5.jpg

MAYAN 14.jpg 

Monsterdrummer Ariën Van Wesenbeek (Epica, Delain,..) is een onwaarschijnlijke drummer en de drumpartijen zijn dan ook vet complex. Soms was het een beetje teveel van het goede en heb ik de indruk dat Mayan van teveel vaatjes tegelijk wil tappen. Toch was dit heel erg ok als je openstaat voor toch extremere metal met een avontuurlijke aanpak.

MAYAN 13.jpg

MAYAN 10.jpg

MAYAN 12.jpg 

FATES WARNING (Usa) Terug naar de vroege dagen van de progressieve metal. Fates Warning (toen nog met John Arch op zang) waren in de tweede helft van de jaren ’80 echt pioniers. Ik herinner me nog levendig die periode (denk aan o.a. Watchtower), toen we echt niet wisten wat we hoorden en toch een beetje de neus ophaalden voor de muzikale en vocale capsones.

FATES 1.jpg

FATES 2 Jpg.jpg 

Dat viel snel in de plooi eens we Dream Theater’s (hier zijn we weer) ‘Images and Words’ konden dromen. Fates Warning koos in ’88 voor Ray Alder op zang en werd plots heel wat toegankelijker. ‘perfect Symmetry’ en vooral ‘Parallels’ waren en zijn nog steeds hoekstenen in deze muzikale stroming. Met ‘A Pleasant Shade of Grey’ verlegden ze nogmaals hun grenzen tot het na het donkere ‘Disconnected’ en het wat stuurloze ‘FWX’ even op een dood spoor liep. Ray Alder vond een tweede adem bij het fenomenale Redemption en nu, negen jaar na datum, is Fates Warning er met ‘Darkness in a Different Light’. Kaboem. Knaller van een plaat! Volwassen, geen instrumentale excessen, geen grote vocale uithalen, maar sterke, bij wijlen introverte songs die bulken van de complexiteit en instrumentaal vernuft.

FATES 3.jpg

FATES 5.jpg 

De band bestond zondag uit Alder, oerlid Jim Matheos op gitaar, Joey Vera op bas (Armored Saint), Michael Abdow op gitaar die tijdelijk Frank Aresti vervangt (bummer!) en de alomtegenwoordige sessiedrummer Bobby Jarzombek. Muzikaal stond het als een huis.

Na twee nieuwe songs als opener, was er ruimte voor ‘A Pleasant Shade of Grey PI & II’, ‘Life in Still Water’, het klassieke ‘Through Different Eyes’ en ‘Monument’.

Maar ja, zoals het dan vaak verloopt: ook dit kleine uurtje was in een oogwenk voorbij maar liet me meer dan voldaan achter met een gevoel dat balanceerde tussen nostalgie en hoop.

FATES 4.jpg

FATES 7.jpg 

Over FINNTROLL (Fin) kan ik kort zijn: niet mijn ding. Ik zal ze niet ontlopen maar het is voor mij niet echt boeiend. Trouwens: ik had mijn drinkhoorn niet bij.

Visueel viel het dan misschien wel mee mede door de visuele gimmicks, maar de humppa-metal van deze band is zoals de frisse Kriek van het vat aldaar: even verfrissend en een tweede en derde gaan nog vlot maar dan is het plots teveel zoetigheid.

FINN 1.jpg

FINN 2.jpg

FINN 3.jpg 

Voor THERION (Zwe) ging ik toch wel even al zitten post vatten voor het podium – en ik was niet alleen. Therion is altijd een genot om naar te kijken, zelfs al moet je de muziek niet echt.

In mijn geval valt dat nogal mee; een portie Therion kan ik wel hebben, maar het repertoire is ondertussen zo groot dat ik het niet kan bijhouden en er dan liever de herkenbare brokken uitpik. Helaas moet je op een concert voor de hele sandwich gaan.

THERION 01.jpg

THERION 02.jpg

THERION 03.jpg 

Traditioneel werd er begonnen met ‘The Fall of Sodom and Gomorrah’, hoe kan het bijna anders? Ideale gelegenheid om de band even de revue te laten passeren; alles smetteloos in hun gekende cyber-epoque kostuums, heerlijk om naar te kijken. Bandleider Christofer Johnson in net pak met hoed, sidekicks Christian Vidal op gitaar en Nalle Pahlsson op bas als enige met een gestileerde metallook (als dat dan al bestaat…).

THERION 04.jpg

THERION 05.jpg

THERION 07.jpg 

Het meeste aandacht gaat natuurlijk naar de drie zangers: Lori Lewis, Thomas Vikström – zeker een van de meest polyvalente zangers in de biz’ en diens dochter Linnéa Vikström. Samen stonden zij garant voor enkele kippenvel momenten. Zeker de sessie met enkele nog uit te brengen songs van een komende rockopera spraken tot de verbeelding. Hierbij was Lori dan de freule van dienst.

THERION 06.jpg

THERION 08.jpg 

Therion kreeg natuurlijk ruim de tijd om hun ding te doen en het was dan ook een show om ‘U’ tegen te zeggen; met oude werk ‘Ginnungagap’, episch werk ‘Gothic Kabbalah’ en klassiekers ‘To Mega Therion’. Opvallend was hun versie van ‘Poupée de cire, poupée de son’ van het laatste album. Beetje spelen met wat allemaal kan, maar een frisse bijna afsluiter van de set. Klasse, imposant…tot op MFVF dan maar!

Tegen het einde van Therion’s set kon ik maar op één plek zijn: het podium waar SAXON ging spelen.

THERION 09.jpg

THERION 11.jpg

THERION 10.jpg 

SAXON (UK) behoeft natuurlijk geen introductie! Geweldig dat er een oerklassieke heavy metalband mag afsluiten op deze driedaagse. En Saxon is natuurlijk niet de minste, zeker niet voor mij.

Het is nu niet dat we Saxon niet kunnen zien; ze spelen regelmatig in de Lage Landen en Antwerpen wordt dan zelden overgeslagen. Maar als er dan toch een afsluiter moet zijn die dit festival met enige grandeur kan finaliseren, let it be Saxon!

SAXON 01.jpg

SAXON 02.jpg 

Vet hard van stapel met ‘Sacrifice’, en dat zat meteen goed. Het straight forward laatste album neigt naar de vroegere harde dagen en er is geen ruimte voor heel voorzichtige epische of progressieve elementen zoals in het recente verleden al eens het geval was. Wat we kregen, was een recht-toe-aan show met een zak klassiekers maar voldoende aandacht voor recent werk.

SAXON 03.jpg

SAXON 04.jpg

SAXON 06.jpg 

‘Power and the Glory’, ‘Heavy Metal Thuder’, Battalions of Steel’, allemaal leuk aan mekaar gepraat door Biff, die echt in topvorm was en buiten dat hij niet meer zo jumperig is, erg goed bij stem was. Gitaristen Doug Scarrat en veteraan Paul Quinn leverden ruige solo’s, soms verlieten ze het vertrouwde pad even en klonk er al eens een uitschuivertje. Bij Iron Maiden zou het niet waar zijn, maar Saxon heeft nog dat jongens-onder-mekaar gevoel bewaard, en het ongepolijste van hun prille jaren weten ze als handelsmerk te handhaven.

SAXON 11.jpg

SAXON 07.jpg

SAXON 09.jpg 

De verszie van ‘Broken Heroes’ was om in te lijsten, met een extra lange solo en een epische vertelstijl van Biff. ‘Solid Ball of Rock’ en (To Hell and Back Again’ zijn gewaardeerde setvullers, en het was dan weer met ‘Crusader’ dat dat overweldigende gevoel mij trof. Ondersteund door de stemmen van het publiek, komen de haren daar altijd van recht.

SAXON 08.jpg

SAXON 10.jpg 

Volgden nog: ‘Hammer of the Gods’, ’20 000 ft’, het nieuwe ‘Night of the Wolf’ en vette afsluiters ‘Strong Arm of the Law’ en ‘Wheels of Steel’. ‘Denim and Leather’ en reguliere afluiter ‘Princess of the Night’ sloten deze set én het festival uiteindelijk af.

Wat een weekend, wat een openbaringen, wat een fijn terugzien en bovenal ook veel bevestigingen van geweldige bands.

SAXON 05.jpg

SAXON 12.jpg 

PPM Festival is een echte aanrader voor de liefhebber, voor diegenen die een broertje dood hebben aan de overload van ‘- core’ bands op de meeste festivals. Net als MFVF duidelijk aflevert wat ze beloven, vallen ook hier dingen te ontdekken die niet al te ver van het vertrouwde geluid afwijken. Meer waar voor je geld dus, meer metal…. Wat valt er nog meer te wensen?

140419 PPM 2 447005.jpg

 

22:03 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

Man man man,,,,, hoe ge het kunt uit (elkaar) houden, het is mij een raadsel. Het is al overload om het allemaal te lezen, laat staan drie dagen over je kop te krijgen. Anyways, thanks for sharing , en de uitmuntende fotografie. Zoals we uiteraard gewend zijn van Tarkus.....

Gepost door: L'Homme des Bois | 07-05-14

De commentaren zijn gesloten.