14-05-14

H.R. Giger 1940 - 2014

HRGiger.jpg

25814-raw.jpg

11:08 | Commentaren (0)

08-05-14

Magnum, Biebob, 07/05/14

 

magnum

Magnum moet echt wel een van de meest on-hippe bands ter wereld zijn. Zij laten Uriah Heep m.i. nog mijlen achter zich. Wil nu net lukken dat beide bands mij zeer nauw aan het hart liggen!

Uriah Heep zal binnenkort wel op bezoek komen als hun zoveelste album volgende maand uitkomt. Dan gingen we woensdag maar naar Magnum, ook al – met een kleine onderbreking tussen ’95 en 2001 – zo’n slordige veertig jaar op de baan, met een reguliere afzet van albums variërend tussen goed en steengoed. Uiteraard vinden we daar een hoop klassiekers tussen (relatief, want onhip) et als koploper ‘On A Storyteller’s Night’, ‘Vigilante’ en ‘Wings Of Heaven’.magnum

Doch ook soms over het hoofd geziene albums als ‘Sleepwalking’ en ‘Goodnight L.A.’ bevatten lekkere brokken ‘classic rock’, want zo heet dat dan. Wij zijn ondertussen ook al wat ‘classic’ geworden, dus de impact van een nieuw album zoals ‘Escape from the Shadow Garden’, voelde aan als een warm deken, en hun tweejaarlijkse bezoek aan de Biebob stond dan ook hoog genoteerd op mijn agenda.

Bijlange niet zoveel volk dan ik verwachtte. Door het vlotte verkeer was ik er dan ook nog eens ‘te vroeg’ en er bleek geen supportact te zijn. Op zich allemaal goed nieuws, maar dat resulteerde in een dik uur oelewappen tot het zover was. Gelukkig besloot de band er een kwartiertje vroeger aan te beginnen.

Echte wonderen moeten we van deze veteranen niet meer verwachten. De songs daarentegen staan nog steeds als een huis. Niet alleen het oude werk, maar ook beide (of eerlijk: de drie) recentste albums draaien als gek in casa Tarkus.

Geen verrassing dat er van start werd gegaan met ‘’Live ‘til You Die’; op zich een prima instelling, maar bovenal een DIJK van een song die ‘Escape…’ mag openen. Vanaf de eerste maten zit alles gelijk goed. Gitarist Tony Clarkin samen met Bob Catley de enige resterende oerleden (toetsenist Mark Stanway kwam er bij in 1980) weten mekaar sporadisch te vinden op het podium.

magnum

magnum

Ik ken mensen die afknappen met Catley’s stage-act; zijn bewegingen, zijn expressieve uitdrukking… maar dat is juist deel van de band. Het valt me steeds weer op hoe nietig de man fysiek wel niet is. Zijn stem heeft de jaren goed doorstaan maar er zit een natuurlijke sleet op.

Maar nergens gaat hij er onderdoor, ook al kost het hem af en toe wat moeite. Met het heavy ‘Black Skies’ uit ‘The Visitation’ werd verdergegaan. Weerom dik raak. Evenals met het epische ‘Freedom Day’ van hetzelfde album. Classic Rock klonk nooit vetter, warmer en oprechter dan die song op die avond, zo dacht ik op een bepaald moment. 

magnum

magnum

magnum 

Er werd op even stevig doorgezet met ‘Dance of the Black Tattoo’, het beloofde blijkbaar een zware set te worden. Doch, met ‘Blood Red Laughter’ werd het ‘pomp’ gehalte opgedreven en kregen we weer vaart in de set.

Met Al Barrow op bas en een gedreven Harry James op drums, zat de ritmesectie dan ook als gebetonneerd. Clarkin, hij liet toch af en toe merken dat hij het leuk vond, staat voor 90% van de set als een sfinx in de figuurlijke schaduw en laat zich enkel functioneel op de voorgrond komen. Opmerkelijk dat die man, als hij aan het werk is, zelden of nooit enige emotie vertoont, vreemd…

magnum

magnum

magnum 

‘Unwritten Sacrifice’, een iets moeilijker nummer, doet ook snel zijn werk en je kan niet anders dan je laten meeslepen op dit erg progressieve nummer, met zijn fragmentarische aanpak met tempowissels en verschillende melodieën.

Toen werd het tijd voor ‘classic’ Magnum. De intro van ‘How Far Jerusalem’ geeft je rillingen, temeer omdat je wéét wat er gaat komen….misschien wel de meest iconische Magnum-song én tevens de beste? Het toetsentapijt van Mark Stanway is meer dan ooit aanwezig. Het blijft genieten, meezingen, onverwoestbaar dus.

magnum

magnum 

Een rustige moment, maar niet minder dramatisch, ‘Les Morts Dansant’, een van de verschillende Magnum songs die refereren aan (de Grote) oorlog, en vooral het dramatische lijden ten gevolge van.  ‘Don’t wake the Lion’ en ‘Soldier of the Line’ zijn tevens gelinkt aan dit thema, maar teveel zou teveel zijn…

Nog even werd er teruggegrepen naar het nieuwe album met ‘Falling for the Big Plan’, wederom een up-tempo, zeer melodiëuze song, met een verhalende Catley,  iets waar Magnum soms wel een patent op heeft.

In de laatste rechte lijn kregen we ‘All England’s Eyes’, ‘’Vigilante’, nog steeds een publieksfavoriet, en ‘Kingdom of Madness’, uit het debuut in 1978.

magnum

magnum

magnum 

Er werd nog slechts een parel naar het publiek gegooid met ‘Sacred Hour’. Toen zat het er helaas alweer op. Ik zou nog makkelijk twee of drie uur naar songs van Magnum kunnen luisteren – en kijken. De vraag is of Clarkin (67) en Catley (66) daar ook nog zoveel zin in hebben.

Grote afwezige was dus wel ‘On a Storyteller’s Night’, maar zo kan ik er spontaan  nog een dozijn opnoemen. Met 17 studio albums en een handvol live registraties, is er voldoende te verzamelen voor de liefhebber. Magnum is zo een band waarvan je weet dat het einde elke dag kan aangekondigd worden. Clarkin is al eens flink gewaarschuwd geweest en Bob, ja die ziet er nooit echt geweldig uit.

Maar laten we optimistisch blijven en nu al beginnen met het uitkijken naar nieuw werk en uiteraard opnieuw in de Biebob in 2016!

magnum

 

15:57 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

06-05-14

Prog Power & Metal Fest, Mons, 20/04/14

PPM LOGO kop.jpg

DEEL 3

Ga hier maar even gemakkelijk voor zitten. Ik dacht het in twee keer te doen, maar niet dus; het wordt een lange rit.

Onvermoeibaar, gedreven door ‘the passion’, met een vurig uitkijken naar weer een rits bands waar we redelijk gek op zijn, zijn we weer vertrokken voor een extra lange dag Prog Power & (andere) Metal in Bergen/Mons. O ja, het toch al niet al te dure ticket diende zowiezo ten volle benut te worden want voor dit bedrag zie ja anders maar 3 of vier bands terwijl we nu bijna dertig ‘jazzkes’ voorgeschoteld krijgen waarvan er 18 op mijn fav’ lijstje staan of op zijn minst het (her)bekijken waard zijn.

Waar voor je geld dus. De extra animatie die ons al twee dagen achtervolgt in en buiten de Expo bestaat uit een stel instrumentalisten, waaronder vooral blazers, genaamd ‘Atilla et les Huns, II, III (un, deux, trois, heb’t g’em?) die zich vergrijpen aan metalklassiekers van zowat alle generaties. Van Maiden over Van Halen en zelfs, ahum, RATM. Leuk voor even maar de gimmick speelt al snel op mijn zenuwen.

140420 PPM 3 542014.jpg 

Een violist, genaamd Michelangelo, doe een beetje hetzelfde maar zijn versies van Satriani en Hendrix songs laten de vullingen in mijn tanden onaangenaam trillen. Het blijft experimenteel krassen begeleid door een percussietrack.

Nu we toch op het burlesque pad zijn; er was ook nog een strip act die zo in een David Lynch zou passen. Beetje amechtig dus, gelukkig stond ik op dat moment doorgaans met de neus op het podium gericht.

Zoals bij FIREFORCE, voor zover ik weet de meest echte, ongehypete, recht voor de raap Heavy Metal band die voor zover mijn oog reikt, ons land rijk is. Ik hoop hier flink te flateren, maar ik moet ze eerst nog allemaal tegenkomen.

Niet gehinderd door – en ik maak effe duidelijk – enige hype of steun van de nationale media is Fireforce geraakt waar ze staan enkel door hard werk, spelen, spelen en spelen. Geen (en ik krijg het bijna niet getypt) StuBru gezeik of hippe fans op de gastenlijstlijst, kortom, ik heb Fireforce al lang in mijn armen en hart gesloten. Enige historische connecties die ruim 20 jaar terug in de tijd gaan, maken dat ik dan ook een sympathieke band heb met de ‘core’ van de band, gitarist Erwin en zanger ‘Flype’.

FIRE 1.jpg

FIRE 2.jpg 

En toch zou het niet mogen zijn. Fireforce verlegt geen muzikale grenzen, iets waar we toch steeds naar uitkijken, maar levert steeds een show af die er staat. Dankzij hun eerlijke inzet en uiteraard het instrumentale kunnen én de performance en het fijne strottenhoofd van hun frontman.

FIRE 3.jpg

FIRE 4.jpg 

Het was ons al in de coulissen ter ore gekomen dat de band deze gelegenheid zou aangrijpen om op de amper 30’ speeltijd, àlles uit de kast te halen en dus de nieuwe show te presenteren. En dat zullen we geweten hebben.

FIRE 6.jpg

FIRE 8.jpg 

Wat een set-up! Een decor waar een pril Iron Maiden voor zou getekend hebben en waar Sabaton mogelijk een optie op zou kunnen nemen! Maar de muziek stond er ook als een huis!

Na de intro knalde ‘Coastal Battery’ door de PA, meteen een van de meest opzwepende songs van het album ‘March On’. Ook ‘1302 Battle for Freedom’ (eat this, monsieur le maire) en de hymne ‘Born to Play Metal’ lieten het toch al redelijke publiek niet onbetuigd.

FIRE 9.jpg

FIRE 11.jpg 

Fireforce maakte optimaal gebruik van hun tijd en met zes songs zat de tijd er dan ook al snel op. Hoe dan ook: wat een entrée, wat een introductie naar de festivalwereld!

FIRE 14.jpg

FIRE 15.jpgFIRE 16.jpg 

Volgende band was het nog vrij onbekende SUNBURST uit Griekenland. OMG! Wat was dat! Vier jonge kerels met een sound, attitude én vooral technische vaardigheid om even stil van te worden. De band werd gevormd door gitarist Gus Drax en die neemt dan ook het grootste gedeelte van het gebeuren voor zijn rekening. Die man kan een aardig potje spelen. Geïnspireerd door John Petrucci en Joe Satriani, schudt hij riffs, soli en allerhande andere gitaar spitsvondigheden uit zijn mouw.

SUN 01.jpg

SUN 04.jpg

De zoektocht naar een cd van de heren leverde alsnog niets op; deze dient nog gereleased te worden, zo wist mijn makker aan de frontman te ontfrutselen. De zang was dan ook meer dan indrukwekken, deed me wel heel erg aan Kamelot denken, maar bleef toch steeds functioneel. Een band om in het oog te houden, dat is zeker!!

SUN 03.jpg

SUN 06.jpg

RAVENSCRY (It) heeft een cd in mijn kast staan en die mag er best blijven. Of ik de band nog eens live aan het werk wil (gaan) zien, valt echter sterk te betwijfelen.

Wie Stream Of Passion kan waarderen, blijft daar dan ook best bij. Ravenscry is een zeer flauw afkooksel van die band. De cd is eigenlijk nog best ok. Beetje gothic, beetje industrial, beetje, ja, wat eigenlijk? Beetje tekort aan visie en identiteit?

RAVEN 1.jpg 

Frontvrouw Giulia Stefani klinkt als een mager beestje en oogt een beetje hulpeloos op het grote podium. De rest van de band doet zijn best maar het klikt niet, sorry, eigenlijk nooit. Tijd voor een wandelingetje langs de bierpomp en de kraampjes buiten. Hey! De zon is er weer en de gelegenheid om even op te laden voor de volgende rits bands. Ja, er zit echt nog heel wat in de pipeline!

RAVEN 3.jpg

RAVEN 4.jpg 

PERSEFONE (Andorra) had ik al wel gehoord en ik stond er wel voor open. Doch, live was het toch wel een teleurstelling. Niet dat de jongens hun best niet deden, maar de balans sloeg toch erg om naar metalcore/deathmetal en de prog elementen die ik op hun studiowerk wel herken en apprecieer, bleven nogal achterwege.

PERS 1.jpg 

DRAGONLAND (Zw)! Ha! ‘Under the Grey Banner’ vind ik een dijk van een powermetal plaat! Wie een hart heeft voor de power en epische aanpak van Rhapsody en een Kamelot maar dan in een light versie-die-vooruit-mag-gaan, zit gebeiteld met deze band en genoemde album.

DRAGON 1.jpg

DRAGON 5.jpg 

Ik was er dan ook helemaal klaar voor. Olof Mörck, die ook de gitaar behandelt in Amaranthe, leidt de band duidelijk en doet dan ook zijn uiterste best om met zijn standard shredwork en snelle riffs de songs vaart te geven maar de zang liet me echt wel op mijn honger zitten. Te licht bevonden.

De band zelf liet het niet aan hun hart komen en zetten eigenlijk wel een vette, snedige set neer. Wat ik dan wel miste, maar dat is evident op een festival, is de chronologie van laatste album, welk luistert als een episch werk waar de songs in relatie met mekaar staan.

DRAGON 3.jpg

DRAGON 4.jpg 

Op tijd dus naar ‘the far side of the hall’… voor VANDEN PLAS (D), een van de bands die we gerust bij de eerste grote golf van progmetal bands mogen rekenen. Eens de school van Dream Theater gemaakt was, waren deze Duitsers er als de kippen bij om de stijl, de initiële stijlkenmerken van de stroming op te pikken en naar hun eigen hand te zetten.

VDP 01.jpg

VDP 03.jpg 

Na bijna 25 jaar is de band (voor zover ik weet) nog steeds in de originele bezetting bij mekaar. Het was echt wel even geleden dat ze de hort opgingen, laat staan met nieuwe werk voor de dag kwamen. Alle twijfel werd gelijk weggeblazen met een imposante opener ‘ ‘Postcard to God’ van het onvolprezen ‘Christ O.’ album. De band stond er als vanouds, heavy, gecompliceerd, en toch relaxed, zelfzeker.

VDP 05.jpg

VDP 07.jpg 

Torsten Reichert is nog steeds met voorsprong de coolste bassist in metal en zanger Andy Kuntz’ stem zat perfect, zijn haast nasale geluid is een van de kenmerken van de band en is dan ook onontbeerlijk geworden. Met fijne solo’s van Günther Werno (toetsen) en Stephan Lill op gitaar, was het een thuiskomen gevoel. Zo perfect, zo herkenbaar, met een vleugje nostalgie naar de tijd dat de heavy muziek een beetje herboren werd en van een progressieve injectie werd voorzien. Naar een tijd dat mijn muzikale passie haast herboren werd, zeg maar…

VDP 04.jpg

VDP 06.jpg

VDP 08.jpg 

Naast nog twee songs van het recente ‘Chronicles of the Immortals’ en van ‘The Seraphic Clockwork’, was het iconische ‘Far Off Place’ het enige echt klassieke Vanden Plas nummer op de set. Zo waren de 40’ om in een flits.

Fantastisch om te zien hoe deze band nog niets van zijn pluimen verloren heeft en dat ze tussen het vele musical en andere theaterwerk (brood op de plank natuurlijk) nog bij de progressieve top mogen behoren. Waarvan akte!

Ok, dan gingen we voor een van de heaviest en meest complexe bands van de affiche….MAYAN (Nl e.a.), het geesteskind van Mark Jansen (Epica). Je vraagt je dan af: hoeveel energie en inspiratie heeft zo iemand? Mayan heeft net zijn tweede cd uit en het is een hoop vreten voor wie houdt van de harde kant van Epica (minus de stem van Simone dan), afgewisseld met de cleane, of eerder brutale zang van, ja, wederom, Henning Basse, furieuze death metal riffs, Therion achtige zangpartijen, noem het op en het zit er aan te komen. Wat vond ik er nu echt van?

MAYAN 2.jpg

MAYAN 4.jpg 

Wel, ik was redelijk onder de indruk van de set, van de interactie tussen de bandleden en extra-bandleden. Ja, het was een gedoe. Doch, de aanwezigheid van een wat lauwe Laura Macri maar sterke Marcela Bovio op front-en backing vocals, zat echt snor. Live assistentie van de jonge gitariste Merel Bechtold zorgde voor een frisse wind – en zicht - op en tussen de berevette deathgrunts, riffs en imposante zang van Basse.

MAYAN 3.jpg

MAYAN 5.jpg

MAYAN 14.jpg 

Monsterdrummer Ariën Van Wesenbeek (Epica, Delain,..) is een onwaarschijnlijke drummer en de drumpartijen zijn dan ook vet complex. Soms was het een beetje teveel van het goede en heb ik de indruk dat Mayan van teveel vaatjes tegelijk wil tappen. Toch was dit heel erg ok als je openstaat voor toch extremere metal met een avontuurlijke aanpak.

MAYAN 13.jpg

MAYAN 10.jpg

MAYAN 12.jpg 

FATES WARNING (Usa) Terug naar de vroege dagen van de progressieve metal. Fates Warning (toen nog met John Arch op zang) waren in de tweede helft van de jaren ’80 echt pioniers. Ik herinner me nog levendig die periode (denk aan o.a. Watchtower), toen we echt niet wisten wat we hoorden en toch een beetje de neus ophaalden voor de muzikale en vocale capsones.

FATES 1.jpg

FATES 2 Jpg.jpg 

Dat viel snel in de plooi eens we Dream Theater’s (hier zijn we weer) ‘Images and Words’ konden dromen. Fates Warning koos in ’88 voor Ray Alder op zang en werd plots heel wat toegankelijker. ‘perfect Symmetry’ en vooral ‘Parallels’ waren en zijn nog steeds hoekstenen in deze muzikale stroming. Met ‘A Pleasant Shade of Grey’ verlegden ze nogmaals hun grenzen tot het na het donkere ‘Disconnected’ en het wat stuurloze ‘FWX’ even op een dood spoor liep. Ray Alder vond een tweede adem bij het fenomenale Redemption en nu, negen jaar na datum, is Fates Warning er met ‘Darkness in a Different Light’. Kaboem. Knaller van een plaat! Volwassen, geen instrumentale excessen, geen grote vocale uithalen, maar sterke, bij wijlen introverte songs die bulken van de complexiteit en instrumentaal vernuft.

FATES 3.jpg

FATES 5.jpg 

De band bestond zondag uit Alder, oerlid Jim Matheos op gitaar, Joey Vera op bas (Armored Saint), Michael Abdow op gitaar die tijdelijk Frank Aresti vervangt (bummer!) en de alomtegenwoordige sessiedrummer Bobby Jarzombek. Muzikaal stond het als een huis.

Na twee nieuwe songs als opener, was er ruimte voor ‘A Pleasant Shade of Grey PI & II’, ‘Life in Still Water’, het klassieke ‘Through Different Eyes’ en ‘Monument’.

Maar ja, zoals het dan vaak verloopt: ook dit kleine uurtje was in een oogwenk voorbij maar liet me meer dan voldaan achter met een gevoel dat balanceerde tussen nostalgie en hoop.

FATES 4.jpg

FATES 7.jpg 

Over FINNTROLL (Fin) kan ik kort zijn: niet mijn ding. Ik zal ze niet ontlopen maar het is voor mij niet echt boeiend. Trouwens: ik had mijn drinkhoorn niet bij.

Visueel viel het dan misschien wel mee mede door de visuele gimmicks, maar de humppa-metal van deze band is zoals de frisse Kriek van het vat aldaar: even verfrissend en een tweede en derde gaan nog vlot maar dan is het plots teveel zoetigheid.

FINN 1.jpg

FINN 2.jpg

FINN 3.jpg 

Voor THERION (Zwe) ging ik toch wel even al zitten post vatten voor het podium – en ik was niet alleen. Therion is altijd een genot om naar te kijken, zelfs al moet je de muziek niet echt.

In mijn geval valt dat nogal mee; een portie Therion kan ik wel hebben, maar het repertoire is ondertussen zo groot dat ik het niet kan bijhouden en er dan liever de herkenbare brokken uitpik. Helaas moet je op een concert voor de hele sandwich gaan.

THERION 01.jpg

THERION 02.jpg

THERION 03.jpg 

Traditioneel werd er begonnen met ‘The Fall of Sodom and Gomorrah’, hoe kan het bijna anders? Ideale gelegenheid om de band even de revue te laten passeren; alles smetteloos in hun gekende cyber-epoque kostuums, heerlijk om naar te kijken. Bandleider Christofer Johnson in net pak met hoed, sidekicks Christian Vidal op gitaar en Nalle Pahlsson op bas als enige met een gestileerde metallook (als dat dan al bestaat…).

THERION 04.jpg

THERION 05.jpg

THERION 07.jpg 

Het meeste aandacht gaat natuurlijk naar de drie zangers: Lori Lewis, Thomas Vikström – zeker een van de meest polyvalente zangers in de biz’ en diens dochter Linnéa Vikström. Samen stonden zij garant voor enkele kippenvel momenten. Zeker de sessie met enkele nog uit te brengen songs van een komende rockopera spraken tot de verbeelding. Hierbij was Lori dan de freule van dienst.

THERION 06.jpg

THERION 08.jpg 

Therion kreeg natuurlijk ruim de tijd om hun ding te doen en het was dan ook een show om ‘U’ tegen te zeggen; met oude werk ‘Ginnungagap’, episch werk ‘Gothic Kabbalah’ en klassiekers ‘To Mega Therion’. Opvallend was hun versie van ‘Poupée de cire, poupée de son’ van het laatste album. Beetje spelen met wat allemaal kan, maar een frisse bijna afsluiter van de set. Klasse, imposant…tot op MFVF dan maar!

Tegen het einde van Therion’s set kon ik maar op één plek zijn: het podium waar SAXON ging spelen.

THERION 09.jpg

THERION 11.jpg

THERION 10.jpg 

SAXON (UK) behoeft natuurlijk geen introductie! Geweldig dat er een oerklassieke heavy metalband mag afsluiten op deze driedaagse. En Saxon is natuurlijk niet de minste, zeker niet voor mij.

Het is nu niet dat we Saxon niet kunnen zien; ze spelen regelmatig in de Lage Landen en Antwerpen wordt dan zelden overgeslagen. Maar als er dan toch een afsluiter moet zijn die dit festival met enige grandeur kan finaliseren, let it be Saxon!

SAXON 01.jpg

SAXON 02.jpg 

Vet hard van stapel met ‘Sacrifice’, en dat zat meteen goed. Het straight forward laatste album neigt naar de vroegere harde dagen en er is geen ruimte voor heel voorzichtige epische of progressieve elementen zoals in het recente verleden al eens het geval was. Wat we kregen, was een recht-toe-aan show met een zak klassiekers maar voldoende aandacht voor recent werk.

SAXON 03.jpg

SAXON 04.jpg

SAXON 06.jpg 

‘Power and the Glory’, ‘Heavy Metal Thuder’, Battalions of Steel’, allemaal leuk aan mekaar gepraat door Biff, die echt in topvorm was en buiten dat hij niet meer zo jumperig is, erg goed bij stem was. Gitaristen Doug Scarrat en veteraan Paul Quinn leverden ruige solo’s, soms verlieten ze het vertrouwde pad even en klonk er al eens een uitschuivertje. Bij Iron Maiden zou het niet waar zijn, maar Saxon heeft nog dat jongens-onder-mekaar gevoel bewaard, en het ongepolijste van hun prille jaren weten ze als handelsmerk te handhaven.

SAXON 11.jpg

SAXON 07.jpg

SAXON 09.jpg 

De verszie van ‘Broken Heroes’ was om in te lijsten, met een extra lange solo en een epische vertelstijl van Biff. ‘Solid Ball of Rock’ en (To Hell and Back Again’ zijn gewaardeerde setvullers, en het was dan weer met ‘Crusader’ dat dat overweldigende gevoel mij trof. Ondersteund door de stemmen van het publiek, komen de haren daar altijd van recht.

SAXON 08.jpg

SAXON 10.jpg 

Volgden nog: ‘Hammer of the Gods’, ’20 000 ft’, het nieuwe ‘Night of the Wolf’ en vette afsluiters ‘Strong Arm of the Law’ en ‘Wheels of Steel’. ‘Denim and Leather’ en reguliere afluiter ‘Princess of the Night’ sloten deze set én het festival uiteindelijk af.

Wat een weekend, wat een openbaringen, wat een fijn terugzien en bovenal ook veel bevestigingen van geweldige bands.

SAXON 05.jpg

SAXON 12.jpg 

PPM Festival is een echte aanrader voor de liefhebber, voor diegenen die een broertje dood hebben aan de overload van ‘- core’ bands op de meeste festivals. Net als MFVF duidelijk aflevert wat ze beloven, vallen ook hier dingen te ontdekken die niet al te ver van het vertrouwde geluid afwijken. Meer waar voor je geld dus, meer metal…. Wat valt er nog meer te wensen?

140419 PPM 2 447005.jpg

 

22:03 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

01-05-14

Prog Power & Metal Fest, Mons, 19/04/14

 

program (1).jpg

DEEL 2

Aardig wat meer volk op de voet voor de tweede dag van dit geweldige festival!

De camping vlak bij de hal lijkt volzet maar in de praktijk zal blijken dat de grote opmars ook vandaag niet plaatsheeft. Temperatuur is nog steeds aangenaam en in de hal zal het zelfs frisser zijn, wat bij een indoor gebeuren dan ook weer niet altijd nadelig is. Daarenboven: de drang om bier te drinken is dan ook al snel getemperd.

TRIOSPHERE (Nor) is de eerste band waar ik me goed voor nestel. Het album ‘The Road Less Travelled’ is nu al een klassieker op mijn speellijst in casa Tarkus, en ik mocht ze al twee keer live meemaken.

Frontvrouw Ida Haukland mochten we de dag daarvoor al eens horen en de verwachtingen zijn dan ook weer hoog voor haar eigen set. Op de merchandise stand van de band verkoopt men enkel de eerste cd, wat ik wel sneu vind voor diegenen die het geweldige tweede album nog niet hebben. Whatever!

TRIO 2.jpg

TRIO 1.jpg 

De set gaat retestrak van start en puurt dan ook snel uit genoemde album. ‘The Human Condition’ is een staalkaart van het geluid én het kunnen van de band. Technisch is het misschien niet allemaal indrukwekkend maar de songs staan als een huis. Uit het debuut krijgen we nog wel ‘Trinity’, aangekondigd als een pure powermetalsong. Ja, het kan, het is harder en krachtiger dan de rest van de set maar ik mis de afwerking en fraaie melodische wendingen van o.a. een ‘Marionette’. Toch weer een geslaagde passage waar Ida niet alleen haar vocaal kunnen kon etaleren maar ook dat ze best haar ‘mannetje’ kan staan als frontvrouw en haar band strak in de hand heeft.

TRIO 3.jpg

TRIO 4.jpg 

Het Oostenrijkse SERENITY (Oost) staat in schril contrast met de power en furieuze aanpak van Triosphere. Toch ben ik fan van deze band. Met een gestileerde, mooi afgewerkte presentatie weten ze de iets softere zijde van het publiek zeker te bekoren. Hun songs vol romantiek en historiek, staan als een huis en frontman Georg Neuhauser is een absolute kei in het bespelen van het publiek.

SERENITY 3.jpg

SERENITY 1.jpg 

rage,evergrey,serenity,triosphere,masterplan,ppm,borealis 

Jammer dat zijn muzikale partner Clementine vocaal wat afwezig blijft. Op het recentste MFVF stond ze meer haar vrouwtje; nu beperkte ze zich vooral tot sidekick en visueel element. Wat ook geen echt hoogtepunt was, maar soit.

SERENITY 5.jpg

SERENITY 4.jpg

rage,evergrey,serenity,triosphere,masterplan,ppm,borealis

SERENITY 6.jpg 

Echte hoogtemunten waren zeker ‘Velotum’, ‘Legacy of Tudors’ en afsluiter ‘Serenade of Flames’ waarin Clementine dan toch meer op de voorgrond kon komen en waar de samenzang niet alleen perfect zat maar ook de visuele spanning tussen beiden mooi naar voren kwam.

Verder niets op aan te merken. Het akelig goede geluid, haast even perfect als de cd’s, was ook een pluspunt, wat Serenity tot op dat moment de eerste plaats opleverde qua muzikale en algemeen onderhoudende set. Dat is dan mijn gedacht, toch.

SERENITY 2.jpg

SERENITY 7.jpg

SERENITY 9.jpg

SERENITY 11.jpg 

EMERGENCY GATE (D) was ik even kijken maar niets van de band stond me aan. Metalcore, ook al kan die prog elementen bevatten (ik hoorde ze toch niet, alleszins) kan een plekje hebben op een groot festival maar hier was het een beetje een overbodige en niet relevante toevoeging.

Uit Canada komt het voor mij totaal onbekende BOREALIS. Dit kwartet wist me vanaf de eerste noten omver te blazen met hun erg heavy progressieve metal. Het is altijd een plezier om een onbekende band te ontdekken die volledig binnen je plaatje past.

Deze hebben reeds twee albums uit en het recentste uit 2011 is echt een brok genieten.

BOREALIS 4.jpg

BOREALIS 3.jpg

BOREALIS 2.jpg 

MASTERPLAN (D) zal voor altijd gekoppeld worden aan Jorn Lande, de man met de imposante stem die reeds meerdere bands op de muzikale kaart zette. Wie een beetje mee is, weet ondertussen ook dat Masterplan eigenlijk het kind is van Roland Grapow, die op zijn beurt heel wat werk verrichtte bij Helloween. De microfoon is ondertussen reeds meerdere keren doorgegeven maar is nu in de bekwame handen van Rick Altzi, die op zijn beurt dan weer deel uitmaak(te) van Thunderstone en At Vance. Enfin, ik geef het u maar mee, de echte metal kenner weet dit natuurlijk uit zijn broekzak.

MASTER 1.jpg

MASTER 3.jpg 

Masterplan kwam wat traag op gang, zeker Grapow had even tijd nodig om op toeren te geraken. Doch, eens alles op niveau stond en er enkele bekende songs passeerden (van de eerste twee albums), ging het steil bergop. Altzi is een fantastisch zanger en hij wist zich goed in te leven in de ‘Jorn-songs’. Bands als dit ontbreken in grote getalen op GMM, het is dus echt toppie dat melodieuze powermetal hier ruim aan bod komt.

MASTER 2.jpg

MASTER 4.jpg 

EVERGREY (Zw) Als ik in pole-position sta voor een van mijn ab-so-lute fav’ bands, laat ik dit even sms-gewijs aan ‘the gf’ weten. Ik wil dat zij weet dat ik in goede handen ben en dat alle gevoel, emotie, innerlijke kracht en toewijding het eerstvolgende uur naar het ruime podium gaan. Evergrey heeft mij ruim 15 jaar bij het nekvel en laat me niet meer los.

EVER 1.jpg

EVER 2.jpg 

rage,evergrey,serenity,triosphere,masterplan,ppm,borealis 

Wat een verrassing als ik Henrik Danhage op het podium zie sluipen. Ik heb altijd een (verantwoord) boontje gehad voor deze gitarist, zijn presence, zijn gitaarspel, etc. Dat hij Marcus Jidell vervangt wegens verplichtingen met Avatarium (al hoorde ik ook andere definitieve veranderingen…het is niet altijd even duidelijk met Evergrey…), daagt me pas later want ik ben gelijk in de ban van ‘Blinded’, de reeds traditionele furieuze opener. Was dat ook niet terug Jonas Ekhdal op drums? Cool!

EVER 3.jpg

EVER 4.jpg 

Boegbeeld Tom S. Englund is natuurk de stem en de belangrijkste man in de band en de toegemeten tijd wordt dan ook lekker aan mekaar geleuterd door deze reus. Gelukkig volgen er nog een handvol vette songs zoals ‘The Masterplan’, een fel meegezongen ‘I’m Sorry’, ‘Recreation Day’ en het fenomenale ‘A Touch of Blessing’. Toetsenist Rikard Zander sukkelde wat met zijn materiaal maar er was toch meer aan de hand, denk ik. Ik heb Evergrey nu al een tiental keer gezien en het is altijd een beetje afwachten met of de band of het materiaal. Gelukkig staan de songs er altijd wél.

rage,evergrey,serenity,triosphere,masterplan,ppm,borealis 

EVER 5.jpg 

RAGE (D) is geen onbekende voor mij, maar toch boeit deze band me maar matig. Ik had ze nog nooit live gezien, dus even aandachtig voor dit powertrio.

Vooral het gitaarwerk van Victor Smolski zou legendarisch zijn, dus daar keek ik wel naar uit. Wel. Wat me direct opviel was de snelheid waarmee deze man zijn riffs uit de gitaar perste. Soms dacht ik echt dat hij er in ging blijven, wat een gedrevenheid, en vooral: wat een connectie met bassist Peter ‘Peavy’ Wagner, die ook de zang voor zijn rekening neemt.

RAGE 3.jpg

RAGE 1.jpg 

Dat Rage een ruime aanhang kent, was duidelijk. Er werd meegezongen en de interactie tussen de band en publiek was enorm. Smolski wordt duidelijk op handen gedragen en Wagner zorgt af en toe voor de vrolijke noot. Maar tussendoor wordt er wel retestrak gemusiceerd.

Het is muzikaal niet echt mijn ding, maar ik ga er niet van lopen. Rage kan ik dus ook afvinken op mijn to-see lijstje.

RAGE 2.jpg

RAGE 4.jpg 

AMORPHIS (Fin) volg ik maar sinds een jaar of 5, via het ‘Skyforger’ album. Ik besef dat puristen me nu met de nek aankijken, maar ‘Tales…’ was me nog te rauw toen. Met ‘Circle’ zitten we alweer in 2013 en dat is dan ook een geweldige cd.

AMORPHIS 1.jpg

AMORPHIS 3.jpg

AMORPHIS 2.jpg 

Dat Amorphis op een grote aanhang kan rekenen was snel duidelijk, niet in het minst door de gigantische pit die zich ontwikkelde en de vloot crowdsurfers die zich aandiende.

AMORPHIS 4.jpg 

MY DYING BRIDE (UK) Was de afsluiter van een redelijk opwindende dag, maar zeker niet voor mijn buddy en ik. Na een tweetal songs hadden het het wel gehad en dropen we af naar de wagen.

MDB 1.jpg 

Zondag stond er nog heel wat op het programma en het zou dan ook tegelijk de langste én de boeiendste dag worden.

Volgende keer: Fireforce, Vanden Plas, Fates Warning, Mayan, Therion, Saxon e.a.!

12:11 Gepost in Muziek | Commentaren (2)