05-06-14

"A chick thing?"

Love it or hate it… maar er is in de ‘heavy’ wereld haast geen ontkomen meer aan.

De dames hebben zich na jaren van ornamenteel gedrag –  Doro, Pat Benatar, Lee Aaron en andere feminiene ‘old skool’ rockiconen even achter ons  - een mooie plaats weten te bereiken in de rock/metal wereld. In ons land mogen we zelfs een gespecialiseerd festival bezoeken – MFVF – waar veel van dit moois zowel auditief als visueel te bewonderen is.

alien4_perlman.jpg

 

Wie vandaag echt aan de top staat, daar ga ik niet over uitweiden want het aanbod is zo groot dat het oneer zou bewijzen aan diegenen we niet vernoemen.

‘Female fronted metal’, wat ik zelf een vreselijke uitdrukking vind wordt dan ook veel te snel afgedaan als ‘gothic’. Bah! Een hoepeljurk maakt je niet gothic en de inhoud en vorm vergen echt wat meer dan een operatic voice en wat eyeliner. Ik vang ze liever onder de noemer ‘symphonic metal’. Hiermee handel ik dan toch al minder seksistischer en trek ik tegelijk de piste wat open naar soortgelijke bands met een zanger. Graag ook een kopje breken voor de meer neo-progressieve en/of traditionele rockbands met een vrouwelijke toets.

Het jaar is nog niet goed half en enkele meer dan lovenswaardige initiatieven hebben vorm gekregen. Volgende dingen horen dan ook in de kast (of in de cd-speler, uiteraard) van de liefhebber.

Eerst gelijk even afwijken van het beproefde pad: ‘Incarnate’ – Panic Room – Niet alle bands met een zangeres in de gelederen baden zich in epic/gothic/powermetal of iets in die aard. Gelukkig maar want anders konden we de geweldige muziek van bands als Breathing Space, Touch Stone, Karnataka of deze Panic Room niet meer uit de volle vijver opvissen. Natuurlijk is dit dan ook heel andere muziek met waarschijnlijk ook een heel ander publiek dan de ‘metal-minded’ crowd die de Epica’s en Nightwishes van deze wereld verafgoden (…).

71AnexM4A5L._SL1500_.jpg

Panic Room levert met hun vierde cd een hoogst aangename en beluisterbare (gelukkig maar) cd af die vooral draait op de stel van Anne-Marie Helder én de meeslepende melodieuze songs die balanceren tussen neo-prog en pop/rock. Nergens gaat de band uit de bocht en Mss Helder zingt eerder beheerst, daar waar ze zich vroeger al eens aan zangcapriolen onderwierp. Haar korte verleden bij Mostly Autumn en Karnatake heeft haar gevormd tot een volwaardige frontvrouw. De subtiele begeleiding, volledig in functie van de songs, is heerlijk om naar te luisteren. Muziek moet niet altijd overdadig voorzien zijn van toeters en bellen om te imponeren. Deze cd is daar een mooi voorbeeld van. Prachtig! 

‘Sacrificium’ van het Duitse Xandria is meer datgene waar we ons op focussen. Met bijna even veel zangeressen als cd’s uit, lijkt Xandria wel haar pad gevonden te hebben. ‘Ravenheart’, ‘India’ en ‘Salomé’ kabbelden soms nogal aan zonder echt raak te schieten, maar met ‘Neverworld’s End’ ging de band in een veel hogere versnelling. Alles werd beter: de productie, de songs, de panache van de band én vooral: zangers Manuela Kraller verhief de band uit de poel van middelmatigheid. De lijn wordt hier volledig doorgetrokken, met, jawel, een nieuwe zangers: Diane Van Giersbergen (not related) en dat gaat brokken maken in de hogere regionen van de symfonische metal.

xandria.jpeg

Met de titelsong als opener klokken we af op 10 minuten en van da af is het een en al drama en over the top bombast. Maar hoe goed dit ook allemaal is afgewerkt; er komt wel ergens een punt dat ik het allemaal wat teveel van het goede vind. De opgedane ervaring met het vorige album wordt ten volle, zoniet teveel uitgebuit waardoor het allemaal een beetje te hoogdravend wordt.

‘A War of Our Own’ – Stream Of Passion – De titel laat gelijk vele vragen rijzen en heeft dan ook meerdere luiken. Wie de scene een beetje volgt weet dat SoP hals over kop bij label Napalm Records is vertrokken (…) en enig beroep heeft moeten doen op fundraising om een vierde cd te kunnen maken. Hier is ie dan en ik ben er redelijk tot heel blij mee. Ten eerste ben ik onwaarschijnlijke fan van Marcela Bovio. Ik zeg dat zonder blozen want Marcela heeft niet alleen een bijzondere stem, haar uitstraling weet me telkens weer te beroeren. Vervolgens ben ik natuurlijk een SoP fan, dat spreekt.

streamofpassionawar.jpg

SoP’s muziek is niet altijd om te lachen, meerdere songs gaan over Marcela’s thuisland Mexico en daar is het niet altijd feest. Het donkere karakter en verhalende karakter van de songs grijpt dikwijls erg aan. Zo ook op deze waar er weinig wordt afgeweken van het beproefde recept. Nieuwkomers zullen even de wenkbrauwen fronsen bij de soms eigenzinnige zanglijnen en de flarden Spaans. SoP’s geluid wordt nog steeds erg gedomineerd door de tuning van de gitaren en de dominante percussie. Nog altijd een beetje spooky en mysterieus maar tegelijk uitdagend en mijn sympathie waard!

The Human Contradiction’ – Delain – Hmm. O-O-O. Tsja… Delain… Schijnt de zon voor iedereen? Ja, natuurlijk, maar of iedereen er evenveel van geniet, dat is een andere vraag. Delain doet zo erg zijn best om bij te benen maar zal m.i. toch altijd wat achterop hinken. Is dit dan een slechte plaat? Zeker niet, maar er wordt toch wel erg veel ter plaatse getrappeld.

DELAIN-THE HUMAN CONTRADICTION.jpg

Vooreerst: dit zit muzikaal wel allemaal zeer snor, zeker. Maar het contrast tussen de harde, soms proggy riffs en het stemmetje van Charlotte speelt soms op mijn systeem. Ik hoor precies Taylor Swift (!) en ik hoor die helemaal niet graag. Charlotte is een goede zangeres en weet van haar beperkingen een deugd te maken maar het legt de band wel beperkingen op. Maar toch is het soms vet genieten, zoals op ‘Tell me, Machinist’ met George Oosthoek op grunts. Daar lukt het dus wel. Maar bvb ‘Army Of Dolls’ drijft dan weer op een steriele (over)vloed van instrumentatie dat het enerverend wordt. Te veel format, mijn gedacht. De bonus cd maakt veel goed met een handvol extraatjes, waaronder (eindelijk) een live versie van ‘Sever’ en ‘Stay Forever’. Delain verveelt nooit éecht maar ik heb deze formule nu stilaan gehoord.

‘The Quantum Enigma’ – Epica – Na het (voor mij) wat mindere ‘Requiem for the Indifferent’ (eerlijk: dat was toch een moeilijke plaat?), kon Epica niet anders dan alle registers opentrekken, de cavalerie inzetten, alle hens aan dek om dat wat krom was recht te trekken. Met dit album zijn ze daar meer dan in geslaagd! Wat een schijf! Alles wat Epica ooit groot heeft gemaakt en alle kenmerken die de band sieren zijn volop aanwezig ….en meer! Zo zijn er weer mooi omlijnde (chorale) refreinen en klinken de songs weer wat transparanter. Songs? Are you kiddin’ me? ‘Single ‘Unchain Utopia’ is werkelijk fenomenaal en de gedoodverfde favoriet ‘The Essence of Silence’ is gewoon magistraal – en bere-heavy tegelijk. Epica op alle cilinders, zeg maar. ‘Victims of Contigency’ is dan weer zo progressief dat zelfs ik duizelig wordt van de riffs en breaks – Mayan komt dan wel even om de hoek kijken.

download.jpg

Moet ik dan echt iets afbreken? Zal moeilijk zijn. Allez, vooruit…misschien een beetje teveel aan koortjes? Pf, ik weet niet. Ja. Maar ze blijven functioneel en dienen niet om ‘gaten’ op te vullen. Neen, effe serieus: Epica heeft zich hierbij terug op de top geplaatst van het genre, alsof ze daar ooit zouden weggeweest zijn. Met het titelnummer staat er dan ook weer een werkstuk van 11’ op en dat is een flink brok vreten, doch classic Epica. Toch ook even noteren dat imet zijn 75’ deze cd een dik half uur langer duurt dan de spaarzame 42’ van Delain. Maar laat dat vooral geen argument zijn: ga voor de smaak! 

‘Oceans of Time’ – Touch Stone – Het Britse Touch Stone’s vierde cd zadelt mij weerom op met een vreemd gevoel. Wat voor stijl spelen deze fijne lui? Ja, in hokjes denken is al lang niet meer van deze tijd in muzikale kringen. Is het progrock (te mainstream), hardrock (te soft), metal (euh..neen). Ze zijn zeker eigenzinnig en lenen dan ook van hier en daar een brokje, een riffje, een break,… Dat maakt het niet gemakkelijk. Touch Stone vergt wel je aandacht als je er naar luistert gezien er zoveel gebeurt in elke song.

cover_171091672013_r.jpg

Frontvrouw Kim Seviour is een fijne zangeres om naar te luisteren en biedt best weerstand aan de gitaar-en drumpartijen maar het vergt wat inzet van de luisteraar om de zaken te rijmen ende aan mekaar te lijmen. De mix van echte rock-elementen en akoestische, dan weer bijna-metal klanken maken het misschien wat verwarrend en het is soms spannens om Kim daarin te voelen rondzwemmen. Toch beland alles altijd op zijn pootjes, dankzij de zeer gecontroleerde instrumentatie en toch wel ‘veilige’ zangpartijen. Misschien niet voor iedereen wegens het erg eclectische karakter, maar aardig voor wie echt wil luisteren en ontdekken.

16:49 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.