26-07-14

Kansas, 25/07 in de 013

kansas

 

Kansas is een van die bands die in mijn prille ontdekkingsjaren (muzikale wel te verstaan) mede mijn smaak en oordeel hebben gevormd in de materie. Het was dan ook een snelle beslissing om af te zakken naar ‘Poppodium 013’ in Tilburg om deze band – in mijn geval – voor de derde keer te gaan mogen aanschouwen.

Toen ‘Point Of Know Return’ uitkwam – ik was 14 jaar – ademde ik die band en die plaat dag en nacht. En toen moest ik nog beginnen aan de rest van hun discografie. ‘Leftoverture’, ‘Masque’, ‘Song For America’ en het magistrale live album ‘Two for the Show’ zijn vandaag nog steeds graag gehoorde artefacten ten huize van.

Zelfs ‘Power’ en de volgende niet altijd zo gesmaakte jaren tachtig albums vonden gretige oren bij mij. Nu toert Kansas voor zijn 40 jarige jubileum. Dat ze daarvoor even oversteken naar het Oude Continent voor een goed handvol optredens kon ik dus niet laten voorbijgaan.

Veel te vroeg natuurlijk op de plaats van het gebeuren, met omstreeks 19u al een bezoek aan de ‘Tortillas’ achter de euuh...kiezen dus, was het nog twee uur wachten op de band. Maar dat wachten werd ferm beloond!

Kansas speelt uiteraard een beetje op automatische piloot, gezien er sinds 2000 geen nieuw werk meer werd losgelaten, kon de band ongegeneerd graaien uit zijn ‘greatest hits’, als dat al bestaat voor zo een band.

01 Kansas.JPG

02 Kansas.JPG

05 Kansas.JPG

 

Na een wat onduidelijk begin met ‘Mysteries and Mayhem’ en ‘Lamplight Symphony’ – en als ik zeg ‘onduidelijk’, wil ik daarmee zeggen dat de band zich precies niet bewust was van het feit dat er volk stond te kijken. Zo kwam het toch over, maar soit alleen al dat geluid van de band te horen maakte alles weer goed.

Toen ‘The Wall’ werd ingezet was het concert goed vertrokken. En de eerste geluiden uit Steve Walsh’ keel waren een geruststelling. Ja, daar kan wat over worden gepalaverd… We weten allemaal wat er met Kansas gebeurde toen hij de band tijdelijk de rug toe keerde, dus laten we de goede man maar wat krediet geven.

03 Kansas.JPG

06 Kansas.JPG

07 Kansas.JPG

 

Walsh is (was) samen met Kerry Livgren het hart en ziel van de band, en met die laatste ergens op het pad naar The Lord, draait het toch grotendeel rond de persoonlijkheid van Walsh, al zal hij het zo zeker niet willen gezegd hebben want personencultus is hier niet gepast.

Laat ik mezelf tegelijk bijstellen: het draait bij Kansas meer nog om de fantastische songs, het samenspel en de zo herkenbare sound van de band. Laat dat duidelijk zijn.

Om mij een plezier te doen volgde al snel ‘Point Of Know Return’. ‘Song For America’ en het waanzinnige ‘Hold On’, een van Kansas’ meest stichtende songs van het wat dubieuze ‘Audio-Visions’ album.

11 Kansas.JPG

20 Kansas.jpg

19 Kansas.jpg

 

Met twee akoestische gitaren in positie was het tijd voor ‘Dust in the Wind’. Uiteraard misschien wel het (enige) bekendste nummer voor de massa. Was het een magisch moment? Niet echt want nu kwamen de barsten in Walsh’ stem meer naar boven, maar toch, steunende op hun routine en de expressieve zang van Walsh, heerlijk ondersteund door die van Billy Greer maakten het toch een hoeksteen van de show. Tegelijk is het fijn om Steve Walsh van achter zijn klavier vandaan te zien komen en dan toch wat onhandig over het podium zien laveren.

12 Kansas.JPG

24 Kansas.jpg

32 Kansas.jpg

 

Het gitaarspel van (mede oerlid) Richard Williams was gewoon perfect, een onmisbaar element in het bandgeluid. Ik heb ze nooit met Livgren gezien, maar dat moet toch nog een extra dimensie geven…

Het epische ‘Cheyenne Anthem’ liet nogmaals zien hoe de vocale wisselwerking tussen Greer en Walsh kleur geeft aan dit alles. Wat een fantastische song is dat ook alweer! Maar dat kan ik bij elke titel zeggen.

Want wat dan met ‘Miracles Out Of Nowhere’? Misschien mijn favoriete Kansas song! Ja, zo kon er niet veel meer stuk.

Grote pluim ook voor David Ragsdale, nu al een decennium of twee (met een onderbreking, I know) de violist en extra gitaar/zang en vooral de ringmeester – of zo kwam hij toch over. Wat een heerlijke verschijning is die kerel! Die viool is zo herkenbaar, net als die van ’s mans voorganger Robby Steinhardt (dát was een karakter!).

37 Kansas.jpg

26 Kansas.jpg

29 Kansas.jpg

 

Beetje jammer dat de interactie met het publiek soms wat koel was. Enkel Billy Greer sprak de goegemeente toe en dan nog erg formulaïsch. Jammer? Niet echt want het draait hier immers om de muziek en dat vat was nog lang niet af.

Tussendoor werden voor de goede orde de bandleden nog even voorgesteld. De onderschatte drummer Phil Ehart (samen met Williams het enige lid ononderbroken in de geschiedenis van de band) werd mag zeker niet vergeten worden.

‘Icarus – Borne of Steel’, ‘Down the Road’ – niet mijn favoriet - en het stevige ‘Portrait’ (He Knew)’ sloten de reguliere set af.

33 Kansas.jpg

36 Kansas.jpg

25 Kansas.jpg

 

Als ‘encore’ kregen we nog – toch verrassend – ‘Fight Fire with Fire’ – toch ook geen Walsh nummer… en obligaat ‘Carry on Wayward Son’

Hiermee was de kous af – op de kop negentig minuten een droom voor elke prog en/of Classic Rock liefhebber. Met de vocale slijtage van Walsh in acht genomen, een concert vér boven de middelmaat van een échte band met onverwoestbare songs. Zo maken ze ze niet veel meer, al hoop ik hier stevig de bal mis te slaan.

‘Tomorrowland’ ligt misschien op een boogscheut van mijn voordeur, maar vrijdagavond was dat verder af dan ooit. All hope is not lost….

21 Kansas.jpg

 

10 Kansas.JPG

 

13 Kansas.jpg

 

16:50 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.