03-11-14

Rondreis door Kroatië, deel 2

 

000 a Croatia logo.jpg

 

Deel 2

Na een verkwikkende nacht is het tijd om verder te reizen/rijden. Zagreb ligt in het Noorden en is gelegen op de grens tussen het bekende Kroatië met als grootste en bekendste regio’s Istrië en Dalmatië aan de kust en het redelijk onbekende binnenland.

Voor ons zijn beiden onbekend, dus het maakt niet veel uit. Ons programma kiest echter voor het zuiden en de zon en uiteindelijk de lange kustlijn. Doch, daar zijn we nog niet – bijlange nog niet.

Een van de vele must-see plekken in het land is het natuurpark van Plitvice. Redelijk platgelopen door hordes toeristen in de zomermaanden, maar nu goed doenbaar. Dat is het belangrijkste doel van deze dag.

Tijdens onze rit van 140 km (toch ruim 2u over de nationale wegen), houden we een koffiestop net ten zuiden van Karlovac. Langs de baan staan heel wat lege, verwoeste en in heropbouw zijnde huizen. De oorlog van twintig haar geleden is nu wel heel erg dichtbij.

Niet zomaar een zoveelste aftandse bar maar gelegen naast het ‘Muzej Domovinskog Rata’ ofte ‘Homeland War Museum’. Hier wordt nog flink aan gewerkt dus we moeten het stellen met het wapentuig dat opgesteld staat.

Turanj 01.jpg

Turanj 02.jpg

Nu, veel museum op zich is er niet aan maar een selectie pantservoertuigen en een Mig 21 trekken natuurlijk de aandacht. Een opgefriste ruïne wordt momenteel ingesloten in een glazen ommuring, dus dat is toch al niet onaardig op zich. Verder zal er nog wel een en ander uit de grond rijzen, maar waar zijn blijkbaar nog niet voldoende fondsen aanwezig. Ook de werklui aanwezig geven niet direct de indruk volgende week rond te zijn met de werken.

Een grijzende lucht maakt het al niet vrolijker maar er is een klein lichtpuntje op dit kruispunt…

Het cafeetje op de hoek is terug in goede staat na de verwoestende oorlog in 1992-95. Gelukkig presenteert de juffrouw een fijne cappuccino, een drankje dat de volgende twee weken meerdere keren over de lippen zal gaan.

033 DSC_9250.jpg              034 DSC_9258.jpg

 

Verder op de baan niet veel te zien. Een verlaten semi-agrarische begroeiing, bossen, braakland en nog meer verlaten gebouwen, ruïnes, allemaal getuigen van de vlucht van de bevolking, de vernietiging en de terreur. We worden er even stil van. En dat is voor ons al niet echt normaal.

Doch! Vele kilometers verderop stoppen we voor een geplande gezamenlijke lunch. Ter hoogte van het dorp Donji Cerovac staat het restaurant Mirjana. We worden blijkbaar verwacht want even naast het zonovergoten terras hangt een zwijn aan het spit te garen. De geur hangt over de parking en doet ons het water in de mond krijgen.

Mirjana 01.jpg

We krijgen een zogenaamde typische Kroatische lunch voorgeschoteld. De drankjes worden even later van het terras naar het gezellige restaurant verhuisd en voor we het weten, genieten we ons aan deze eerder sobere maar smaakvolle maaltijd. Soep, varken van het spit met aardappelen, tomaten en witte kool – dit laatste zou later een constant element blijken in het lunchaanbod. Lijkt niet echt je-dat maar het gaat er in als koek. Geen gedoe dus. (kill'em & grill'em...?) Het pannenkoekje gevuld met lekkers is een waardige afsluiter.

Een uurtje later komen we aan in ons hotel in Plitvicka Jezera, gelegen aan het Natuurpark Plitvice. Ons nestje grenst letterlijk aan het park en we checken eerst snel in. Een gigantisch hotel maar ook weer keurig en netjes, zoals we verwachtten. En we zijn hier zeker niet alleen.

Met een plaatselijke gids, vol jeugdig enthousiasme net zoals wij, zal de rest van de dag doorgebracht worden in het natuurpark. Plitvice is dus absoluut verplichte kost alleen al omwille van zijn unieke natuurpracht. Watervallen. Veel watervallen in alle maten en soorten. 

13 Plitvice.jpg

Plitvice 02.jpg

Met een trammetje rijden we naar het hoogst gelegen gedeelte en van daaruit wandelen we gestaag, hier en daar voorzichtig maar altijd vol verwondering naar beneden. Dit is een klein paradijsje en we zijn blij dat het niet overbevolkt is.

Op enkele foto locaties is het even aanschuiven, maar ruimte genoeg om ons ding te doen. Het permanente geluid van stromend en vallend water klinkt heerlijk. De lucht is fris, vochtig en geeft energie. Tussen de groenvariaties merken we ook al wat herfstkleuren. Zo mooi kan het in de zomer niet zijn, denk ik dan. 

Plitvice 04.jpg

Plitvice 03.jpg

Ons parcours eindigt aan een van de grotere meren en daar brengt een boot ons naar de overkant. Met een handvol rijden en wandelen we nog naar de grote waterval die aan het andere eind van het park ligt. Vanop een panoramisch punt kijken we uit over een landschap dat zo uit een fantasyfilm zou kunnen komen. Paradijselijk en onweerstaanbaar. Zo mooi.

Plitvice 05.jpg

Vol van de indrukken is het niet moeilijk om de slaap te vatten. De reis is nu echt goed van start gegaan, zo lijkt het wel.

Vandaag vertrekken we echt richting zuiden. Het weer wordt nog beter en de vooruitzichten zijn zeer goed op dat vlak. Doch, hiervoor dienen we nog een deftige afstand af te leggen. Met de beperkingen van onze trolley duurt dat natuurlijk iets langer maar de autosnelweg (A1), tunnels, viaducten en dies meer zijn vrij nieuw en volgens onze voorbuur zeer goed aangelegd – en hij weet er iets van. Ze ogen in ieder geval perfect. Kunnen wij nog iets van leren!

Het enige wat voor onze ogen ontbreekt, is verkeer…  wij rijden haast alleen op deze moderne infrastructuur. Door het binnenland rijden is niet altijd zo boeiend maar af en toe is het wel spectaculair. Imposante rotsformaties en laaggelegen begroeide vlaktes wisselen af. Een regelmatige (foto) stop is dan ook welkom.

We houden ook halt in Knin, een vrij onbeduidend stadje met een groot kasteel op de heuvel. Maakten we de verkeerde keuze om het Orthodoxe kerkje te bezoeken in plaats van even de klim te wagen? Ik weet het niet. Het kasteel bleek trouwens gesloten. De hoofdstraat is troosteloos, de leegstand triest en een algemene indruk van verval en hopeloosheid ligt als een deken over de stad.

Uit puur miserie hokken samen in een van de twee aftandse cafeetjes en ademen de uitlaatgassen in die in de straat hangen. Neen, deze stop hoeft echt niet meer!

Als we een goed uurtje later arriveren in het heel wat levendigere Sinj, is het even ademhalen na de dorre en troosteloze rit door het haast onontgonnen binnenland. We zitten ondertussen op 25 km van de kust wat op zich ook fijn om weten is.

Een vrij uurtje om te lunchen en te terrassen is zeer welkom. Even de benen strekken en wat onnozel doen. Ze gaan hand in hand. We ontschepen aan het standbeeld van een Alkar ofte traditioneel uitgedoste ruiter welke vandaag nog deel uitmaakt van een traditioneel ruiterfeest.P1180658.JPG

Op het einde van ons traject, uiteraard aan een fontein en heroïsch standbeeld – zo eindigt menig traject - staan enkele snack kraampjes en we kiezen een goed uit voor een heerlijk broodje, een kruising tussen een pita en een wrap – gevuld met vers gebraden kip, sla, tomaat en een kwak mayo. Later zal blijken dat dit een standaard (redelijk gezonde) fastfood hap is, overal te verkrijgen en spot goedkoop. Aan het parkje is het fijn toeven. Kleine momenten om te koesteren. 

Anderhalf uur later komen we aan de vruchtbare Neretva vallei en de delta waar de genaamde rivier in zee uitkomt. Haast alle vruchten die in Dalmatië op tafel komen zijn afkomstig uit deze vlakte. Het panorama is indrukwekkend.

Neretva 03.jpg

De talloze identieke kraampjes langs de weg geven een indruk van de vruchten van deze vruchtbare vallei. Een overdaad aan van citrusvruchten, pepers, look, honing, noten, vijgen, granaatappels en allerlei beetje onbekende vruchten aan. Een handvol mandarijntjes vind zijn weg vlot. We mogen nu ook niet tegelijk té zot gaan doen.

Neretva 04.jpg

Neretva 01.jpg

Volgende keer op 9/11: Bosnië, Dubrovnik en meer!

 

Commentaren

Heel schoan !

Gepost door: barbara | 04-11-14

De commentaren zijn gesloten.