09-11-14

Rondreis door Kroatië, deel 3

 

000 a Croatia logo.jpg

 

Deel 3

 

Nog een goed half uur en we zijn op onze bestemming, in een ander land weliswaar. Het Middellandse Zee gevoel leeft op als we af en toe de kustlijn zien en we kijken uit naar ons hotel aan de kust gelegen. Hiervoor dienen we de grens met Bosnië-Herzegovina (BiH) over te steken, temeer dat ons hotel ergens op de zeven kilometer lange kuststrook van BiH ligt. In Neum meer bepaald.

We zijn redelijk vroeg in het hotel en na het inchecken (of misschien daarvoor al, je weet maar nooit) duiken een handvol medereizigers in het zwembad aan de voet van het hotel.

We komen binnen op etage 5; het hotel ‘plakt’ tegen de berg, als het ware. Een hoop trappen en occasionele lift zal druk gebruikt worden. Helaas ook door de andere, oudere reisgenoten waardoor het dan meer trappen worden voor ons, de jeugd.

Ik was vertrokken zonder zwembroek – in een van de stalletjes schaf ik me er een aan en tot mijn grote verbazing hang ik & co al snel in het (toch wel frisse) water. Het uitzicht is nochtans geweldig; de baai is omgeven door een gebergte en de tanende zon gooit een gelig licht op de bergranden. Nog snel een duik in de zee (met bijbehorende ontnuchterende zoute slok) en deze korte maar verfrissende activiteit zit er ook weer op. Feeding time!

Neum 02.jpg

Vanaf nu verwachten we enkel nog hoogtepunten – wij zitten immers aan de Adriatische Zee en dan verwacht je echt wel boter bij de vis. Postkaart zichten! En we beginnen al goed de volgende dag!

Dubrovnik – met de nadruk op de eerste lettergreep – is zowat de parel van Zuid Kroatië. Een volledige dag uittrekken is dan ook aangeraden en staat aldus op het programma. De homo toeristicus komt nu volledig tot bloei!

Was het tot hiertoe redelijk rustig wat kuddes toeristen betrof; hier is het andere koek. In Dubrovnik draait het uiteraard allemaal rond de oude stadskern en dat zouden we geweten hebben! 

De bus afstapplaats is een heksenketel; de ene na de andere buslading wordt gedropt of opgehaald. Gidsen zijn in de weer om hun volgelingen bij elkaar te krijgen; anderen begeleiden de horden die van de cruiseschepen komen. Dit is toch even slikken maar er is geen alternatief. En dan is het hoogseizoen al voorbij!

Met een lokale gidse maken we een wandeling door de ommuurde stad en hier en daar houden we halt bij een belangrijk gebouw. Allemaal interessant maar de drukte en het stille volume van onze gidse maken het bijna onmogelijk om er veel van op te steken.

Dubrovnik 02.jpg

Dubrovnik 03.jpg

Gelukkig is er zoveel te zien dat je niet weet waar eerst kijken. Komen daar nog de kleinhandel en horecageuren op je af. Graag zou ik hier eens nagenoeg alleen en bij valavond rondlopen. Elke steen lijkt hier net opgekuist en opgeblonken, het lijkt wel een openluchtmuseum.

In onze vrije tijd kiezen sommigen voor de kabelbaan naar de bergtop met waarschijnlijk een geweldig overzicht over de stad. (doch niet zoals op de bekende postkaarten; daarvoor dien je elders een berg op te rijden!) Wij kiezen voor een wandeling over de stadsmuur. Hier kennen ze hun prijzen al wat beter – 100 Kuna ofte een 13€.

Dubrovnik 06.jpg

Maar voor dat geld krijg je wel een geweldige trip voorgeschoteld. Eens boven op de muur ben je in voor een wandeling van 1.5 tot 2 uur naargelang je tempo. Een overzicht op de binnenstad langs de ene kant; zicht op zee en de omliggende eilanden aan de andere kant. De zon doet zijn werk en de hordes Chinese toeristen ook. Ik ben hun arrogante kuddegedrag al gauw spuugzat. Voor mensen die toch gewend zouden moeten zijn om ‘met velen’ te zijn, gedragen ze zich boertig en onbeleefd.

We laten het niet aan ons hart komen want het is echt genieten en daar zijn we toch voor gekomen, mijn gedacht!

We pikken een glimp op van opnames voor ‘Game of Thrones’ maar de vriendelijke security maant ons aan om verder te gaan en geen foto’s te nemen. Na deze aangename beproeving zakken we terug af naar de oude haven en nestelen we ons met zicht op de aan en afvarende bootjes op een van de vele terrasjes. En dat zijn er nogal wat.

Dubrovnik 04.jpg

We zetten ons aan zeevruchten, vers van de grill en bereid met de nodige kruiden. Een geur die over de hele stad lijkt te hangen. Met de lokale pils er bij is dit een excellente lunch. Mijn reuzengarnalen zijn sappig en vooral met veel; naast me scoren de ‘squid’ ofte pijlstaartinktvisjes een pak minder. Ik heb oprecht met haar te doen, dus we delen de hap. En de witte kool. Toch vind ik het jammer voor haar.

Dubrovnik 05.jpg

Op de terugweg naar het rendez-vous punt vergrijpen we ons aan een geweldige crème glacée (one size – one price) en de sfeer zit er weer goed in. Enfin; de bushalte is nog altijd een chaos maar Bert, onze chauffeur is er mooi op tijd en iedereen vind zijn plaatsje op de ark. Gered uit dit nest van op hol geslagen toerisme.

Dubrovnik.JPG

Op de terugweg naar Neum maken we nog een verrassingsstop in het stadje Ston. Deze stad werd groot met de gewinning van zout. Een lange muur – de langste bewandelbare muur na die van China –is het grootste en belangrijkste kenmerk van de stad en loopt de berg op en af. De stad ligt beneden aan de berg.

Ston 01.jpg

Op elke hoek van elke straat staat de bougainville (ik weet dat…) in late bloei.

We hebben nu reeds zes dagen van de reis achter de rug. Wordt het nog beter? Ja, eigenlijk hebben we het beste nog voor de boeg. Gelukkig maar.

Vandaag steken we weer enkele grenzen over. Naar BiH bijvoorbeeld. Maar zijn we daar dan al niet? Ja, maar zo simpel is het niet. Kwamen we al redelijk vlot over de eerste grens naar BiH, nu reden we langs Kroatië terug naar BiH. U kunt misschien niet helemaal meer volgen, maar dat hoeft ook niet.

Met onze lokale chauffeur en gecharterde bus gaat dit prima – tot aan de laatste controlepost waar het toch wel eventjes duurde. Niemand gezien, geen ID controle, maar een klein half uurtje wachten op wat eigenlijk?

Enfin; dit werd even verder goedgemaakt door een fijne stop in het stadje Pocitelj. Een klein stadje aan de boord van de Neretva dat vooral even wakker wordt als er een bus halt houdt. We staan nog niet goed op de begane grond of lokale marketentsters leuren met zakjes granaatappelvrucht, dadels enz. Ach ja, ons kost het vrijwel niets en het gaat er wel even in.

Gesierd met een kasteelruïne op het hoogste punt en een moskee tegen de flank; kortom, een stadje zoals er daar zoveel zijn. Met een oude bevolking en weinig prospectie.

POC 000.jpg

Een kleine wandeling doet deugd. Het traject langs de baan was immers niet altijd zo vrolijk. Meer sporen van de oorlog, ruïnes van verlaten huizen en huizen – nog altijd – in wederopbouw. Ik besef hoe langer hoe meer hoe hard en smerig die oorlog moet geweest zijn. Dit is toch wat anders dan in je luie zetel naar CNN kijken.

Hoe dan ook; BiH is nu een onafhankelijke staat en boert redelijk goed. Met een eigen munt – de Bosnische Mark en (1€ = 2 BAM) –  en handig – in de praktijk en de kleinhandel niet vijandig ten opzichte van de Euro, staan ze te popelen om bij de gemeenschap te komen. Terwijl ze nu gelukkig en vrij zijn, ik begrijp het niet.

 

Volgende keer op 15/11: Mostar en Split

 

Commentaren

Wat leuk geschreven!
Wacht telkens met smart op de volgende "aflevering".
Leuk dat kleine dingetjes zoals lettergrepen zijn bijgebleven ;)

Groetjes,
Jess

Gepost door: Jess | 10-11-14

De commentaren zijn gesloten.