27-11-14

Rondreis door Kroatië, deel 6 (slot)

000 a Croatia logo.jpg

 

Deel 6 (slot)

 

Het is woensdag 1 oktober en het weer is er plots ook naar. Een grijze hemel en een natte dreiging hangt boven de regio. En dat net voor de uitsmijter, het hoogtepunt van de reis… Gelukkig is het vandaag een soort transit dag.

Onze laatste overnachtingsplaats, pardon, residentie voor nog drie nachten, ligt in het idyllische Rovinj, toeristische trekpleister in het schiereiland Istrië. Door velen genaamd ‘mooiste plaats in Kroatië’. Doch, een rit van een kleine vijf uur onder een grijze lucht zit er nog aan te komen. Dit lijkt vreselijk maar dat is niet zo als de sfeer op de bus zeer goed is, de iPod opgeladen en de weer te korte nacht even kan ingehaald worden. The King en De Strangers weerklinken door de bus en er wordt luidop meegezongen.

Veel bijzonders is er dan ook niet te zien onderweg. Eerder saai, beetje zoals Duitsland. Veel groen en wat landbouw voor het eerste gedeelte, meer kleur en variatie in grijze tinten aan de kust. Het is dan ook met plezier dat we in Senj aan de kust even een cappu kunnen nuttigen en van het droge maar weinig hoopvolle weer kunnen genieten.

De volgende stop in Opatija is niet veel boeiender. De kraampjes doen hun best om klanten te lokken maar de sfeer zit er niet echt in. Op het eerste beste terrasje crashen we met grollende maag. De oversized ‘turkeyburger’ is een schot in de roos. Voor geen geld en met bijzonder veel smaak glijdt deze binnen. Zelden zo genoten van zo een simpel gerecht. Uiteraard maakt mijn gezelschap ook veel goed.

62 Opatija.jpg 

In een van de kraampjes laat ze het oog vallen op een maritiem getint kleedje, welk wordt gepast en goedgekeurd door mijn ondertussen ervaren blik. Minder is vaak ook meer; ook in kledijtermen. Het moet allemaal ook niet te complex zijn. Zo ook mijn nieuwe Saxon shirt, still a boy at heart….

Langs de waterkant wandelen we tot aan het sprookjesachtige standbeeld maar het blijft grijs op de achtergrond en kunnen niet snel genoeg terug op de bus zitten. Het is niet ver meer.

Bij aankomst in het hotel vallen de eerste druppels van een kleine en eenmalige bui. Alsof dat niet voldoende was, is het enthousiasme over het erg gedateerde hotel niet echt groot. Het was een ferm contrast met het voorgaande, maar eerlijk, welk hotel zou dat niet zijn?

Geen zicht op zee, kamer proper maar beetje duf en met het beste er wel af. Even wennen en bezinnen. Maar ook hier zijn we niet gekomen om op de kamer te zitten. Dapper trekken we de regenjas aan voor de eerste keer aan en wandelen we even langs de haven richting centrum. We vinden troost in een candy-bar. Bedruipt maar gesuikerd komen we terug in het hotel.

Een welkomstdrankje en een nachtelijk uitzicht op de oude stad maken veel goed.

67 Rovinj.jpg

Vandaag is het weer terug in bloedvorm! Blauw, hemelsblauw met hier en daar een sliertje wolk. Met een dag vullende uitstap naar twee buurstadjes, zal dit weer een rijk gevulde dag worden. Bert heeft twee dagen vrij en zal even uit het zicht verdwijnen. Een lokale bus zal ons voeren naar Poreç en Pula. Met de camera’s op scherp en goed gemotiveerd, zijn we weer de baan op. 

Het is een kleine 30 km naar het noorden alvorens we in Poreç arriveren. De lokale gids vangt ons op en geeft duiding bij de situering en Romeinse geschiedenis van de stad. Erg groot is het niet en na een uurtje zijn we vrij om wat rond te hangen.

63 Poreç.jpg

Onze gids geeft ons ook een voorzichtige maar oprechte uitleg over het hoe en waarom van de onafhankelijkheidsoorlog, iets wat tot op heden altijd subtiel werd gemeden (‘don’t mention the war’?). Het is een lieve man en wie zijn wij om zijn verhaal tegen te spreken; voor ons is en blijft het een ongelooflijk kluwen. 

Nog voor de middag komen we aan in Pula, een stad van een zekere betekenis, getuige de grote haven, de uitgebreide vissersvloot en vooral: de imposante Romeinse arena annex amfitheater.

64 Pula.jpg

Een uurtje om te lunchen is lang maar de gigantische pizza die we verorberen op het rustige terrasje verdient dat ook. We krijgen al gauw gezelschap van reisgenoten en van de initiële rust is al gauw geen sprake meer.

Afspraak om de arena te bezoeken! Met wederom een lokale - nederlandstalige - gids betreden we het enorme complex. Ruim voldoende duiding en tijd zat om dit alles in ons op te nemen. Een waar gladiatorengevecht onderbreekt even de rust in de groep maar met een geschaafd been en eeuwige schande verlaat ik de arena.

65 Pula.jpg

In de catacomben meer verhaal over de spullen die er staan, maar mijn interesse gaat vooral naar een reproductie van een fragment van de oude Tabula Peutingeriana map van het toenmalige land en buurlanden. Deze dateert uit de 4e eeuw geeft alle toen reeds bestaande en gekende steden weer. Geografisch is het een beetje een zoeken, maar Gubbio in Italië staat er al op en dat gaf even een warm gevoel.

66 Pula.jpg

Rest van de dag vrije tijd. Eerst medisch materiaal aanslepen om mijn wonden te verzorgen, enkele boekhandels bezoeken en chillen tot het tijd is. Meer moet dat soms niet zijn.

Het goede nieuws is alvast dat we lekker lang kunnen uitslapen – als we dat al willen. Uitgebreid ontbijten, desnoods een sprong in het zwembad… volgorde zelf te bepalen. 

70 Rovinj.jpg

69 Rovinj.jpg

Een eindje wandelen langs de zuidkant van de kade lijkt ons al inspannend genoeg, dus de keuze is snel gemaakt. Om 1015u worden we verwacht voor een boottochtje rond de eilanden voor de kust. Voor de toerist altijd een meerwaarde om een tijdje op een bootje te mogen toeven.

Met twee Nemo-bootjes kiezen we het zeegat en dit is echt geweldig, hoe gekunsteld en routineus dit ook mag zijn. We zien het schiereiland met de St Euphrasiuskerk vanuit een andere hoek en scheuren langs de rotsachtige al dan niet bewoonde eilandjes.

71 Rovinj.jpg

Ondanks dat de bootjes er bij wijlen flink van door gaan, wandelen we over en weer, schieten een ton foto’s van elkaar en ook van de zee en het andere bootje.

Na deze maritieme uitstap is iedereen een lange namiddag vrij. Een gedeelte gaat zich nogmaals laven aan een overdadige lunch maar wij verkiezen een hapje in de stad. En wat een bijzondere stad is dit!

74 Rovinj.jpg

78 Rovinj.jpg

De wandeling en klim naar de kerk is mooi en intens. De wirwar van straatjes, vol winkeltjes, galerijtjes, kleine horeca en soms gewoon bewoond, leidt ons naar het hoogste punt van oud Rovinj.

77 Rovinj.jpg

Na even genieten van het fantastische uitzicht op de baai en het vasteland volgt een bezoek aan de kerk, de sarcofaag en wordt er een kaarsje ontstoken voor een behouden terugkeer en ook tegen de honger en miserie in de wereld. Om hiervan te bekomen, nestelen we ons op een idyllisch plekje aan de kustlijn.

75 Rovinj.jpg

Tijd om onszelf alvast te wapenen tegen het venijn van de lamlendigheid! Bijgevolg werd een terrasje met uitzicht op haven gevonden. Het bood een aanvaardbare 'spaghetti Istriana' of iets in dien aard. Pasta met stoverij, zo noem ik het. Wederom maakt het gezelschap en het uitzicht veel goed.

Verder dwarrelen we door de straatjes, langs de andere kant van de stad komen de huizen tot in het water; een postkaart die veel over de toog gaat. Even verdwalen in de stad, een ijsje (of twee), een cappu om af te sluiten en ook deze laatste dag nadert zijn einde.

79 Rovinj.jpg

80 Rovinj.jpg

Toch even aandacht om de laatste plaatselijke valuta op te maken; Kroatische Kuna is redelijk waardeloos in onze contreien, dus de laatste kaartjes, souvenierkens, flesjes water.

De zonsondergang is inderdaad mooi, zeer mooi. Het is stil en we horen enkel het kabbelen van het water. Het gaat ook snel op het einde. Met slechts een handvol mensen verspreid over dit deel van de keurig aangelegde waterkant is het een moment om te koesteren en mee te nemen naar het grijze thuisland.

82 Rovinj.jpg

83 Rovinj.jpg

84 Rovinj.jpg

 

Zoals alle mooie dingen (hier gaan we weer) is alles weer voorbij gevlogen. Langs de andere kant was het weer voldoende. Teveel genieten kan een mens niet alleen schaden, het mag geen gewoonte worden. Beetje hongerig blijven mag ook. 

86 Rovinj.jpg

De terugrit bracht ons via Slovenië, dan Italië, terug Slovenië, Oostenrijk naar Duitsland met een sobere maar oergezellige avond en overnachting in een door bos omgeven hotel in Langenbruck.

De laatste dag is natuurlijk de minst prettige. Met nog 770 km door een alles behalve boeiend Duitsland, werd het hoge tijd om aan te komen, daar waar we vertrokken waren.

Héérlijke vakantie, héérlijke mensen aan boord, een bijzonder iemand naast me en dit alles onder de vleugels van een sympathieke en joviale gidse. 

Prachtig land, alle klassieke positieve clichés gelden dan ook voor deze reis. Hier komen we zeker nog terug.

Rovinj 10.jpg

 

De commentaren zijn gesloten.