27-11-14

Rondreis door Kroatië, deel 6 (slot)

000 a Croatia logo.jpg

 

Deel 6 (slot)

 

Het is woensdag 1 oktober en het weer is er plots ook naar. Een grijze hemel en een natte dreiging hangt boven de regio. En dat net voor de uitsmijter, het hoogtepunt van de reis… Gelukkig is het vandaag een soort transit dag.

Onze laatste overnachtingsplaats, pardon, residentie voor nog drie nachten, ligt in het idyllische Rovinj, toeristische trekpleister in het schiereiland Istrië. Door velen genaamd ‘mooiste plaats in Kroatië’. Doch, een rit van een kleine vijf uur onder een grijze lucht zit er nog aan te komen. Dit lijkt vreselijk maar dat is niet zo als de sfeer op de bus zeer goed is, de iPod opgeladen en de weer te korte nacht even kan ingehaald worden. The King en De Strangers weerklinken door de bus en er wordt luidop meegezongen.

Veel bijzonders is er dan ook niet te zien onderweg. Eerder saai, beetje zoals Duitsland. Veel groen en wat landbouw voor het eerste gedeelte, meer kleur en variatie in grijze tinten aan de kust. Het is dan ook met plezier dat we in Senj aan de kust even een cappu kunnen nuttigen en van het droge maar weinig hoopvolle weer kunnen genieten.

De volgende stop in Opatija is niet veel boeiender. De kraampjes doen hun best om klanten te lokken maar de sfeer zit er niet echt in. Op het eerste beste terrasje crashen we met grollende maag. De oversized ‘turkeyburger’ is een schot in de roos. Voor geen geld en met bijzonder veel smaak glijdt deze binnen. Zelden zo genoten van zo een simpel gerecht. Uiteraard maakt mijn gezelschap ook veel goed.

62 Opatija.jpg 

In een van de kraampjes laat ze het oog vallen op een maritiem getint kleedje, welk wordt gepast en goedgekeurd door mijn ondertussen ervaren blik. Minder is vaak ook meer; ook in kledijtermen. Het moet allemaal ook niet te complex zijn. Zo ook mijn nieuwe Saxon shirt, still a boy at heart….

Langs de waterkant wandelen we tot aan het sprookjesachtige standbeeld maar het blijft grijs op de achtergrond en kunnen niet snel genoeg terug op de bus zitten. Het is niet ver meer.

Bij aankomst in het hotel vallen de eerste druppels van een kleine en eenmalige bui. Alsof dat niet voldoende was, is het enthousiasme over het erg gedateerde hotel niet echt groot. Het was een ferm contrast met het voorgaande, maar eerlijk, welk hotel zou dat niet zijn?

Geen zicht op zee, kamer proper maar beetje duf en met het beste er wel af. Even wennen en bezinnen. Maar ook hier zijn we niet gekomen om op de kamer te zitten. Dapper trekken we de regenjas aan voor de eerste keer aan en wandelen we even langs de haven richting centrum. We vinden troost in een candy-bar. Bedruipt maar gesuikerd komen we terug in het hotel.

Een welkomstdrankje en een nachtelijk uitzicht op de oude stad maken veel goed.

67 Rovinj.jpg

Vandaag is het weer terug in bloedvorm! Blauw, hemelsblauw met hier en daar een sliertje wolk. Met een dag vullende uitstap naar twee buurstadjes, zal dit weer een rijk gevulde dag worden. Bert heeft twee dagen vrij en zal even uit het zicht verdwijnen. Een lokale bus zal ons voeren naar Poreç en Pula. Met de camera’s op scherp en goed gemotiveerd, zijn we weer de baan op. 

Het is een kleine 30 km naar het noorden alvorens we in Poreç arriveren. De lokale gids vangt ons op en geeft duiding bij de situering en Romeinse geschiedenis van de stad. Erg groot is het niet en na een uurtje zijn we vrij om wat rond te hangen.

63 Poreç.jpg

Onze gids geeft ons ook een voorzichtige maar oprechte uitleg over het hoe en waarom van de onafhankelijkheidsoorlog, iets wat tot op heden altijd subtiel werd gemeden (‘don’t mention the war’?). Het is een lieve man en wie zijn wij om zijn verhaal tegen te spreken; voor ons is en blijft het een ongelooflijk kluwen. 

Nog voor de middag komen we aan in Pula, een stad van een zekere betekenis, getuige de grote haven, de uitgebreide vissersvloot en vooral: de imposante Romeinse arena annex amfitheater.

64 Pula.jpg

Een uurtje om te lunchen is lang maar de gigantische pizza die we verorberen op het rustige terrasje verdient dat ook. We krijgen al gauw gezelschap van reisgenoten en van de initiële rust is al gauw geen sprake meer.

Afspraak om de arena te bezoeken! Met wederom een lokale - nederlandstalige - gids betreden we het enorme complex. Ruim voldoende duiding en tijd zat om dit alles in ons op te nemen. Een waar gladiatorengevecht onderbreekt even de rust in de groep maar met een geschaafd been en eeuwige schande verlaat ik de arena.

65 Pula.jpg

In de catacomben meer verhaal over de spullen die er staan, maar mijn interesse gaat vooral naar een reproductie van een fragment van de oude Tabula Peutingeriana map van het toenmalige land en buurlanden. Deze dateert uit de 4e eeuw geeft alle toen reeds bestaande en gekende steden weer. Geografisch is het een beetje een zoeken, maar Gubbio in Italië staat er al op en dat gaf even een warm gevoel.

66 Pula.jpg

Rest van de dag vrije tijd. Eerst medisch materiaal aanslepen om mijn wonden te verzorgen, enkele boekhandels bezoeken en chillen tot het tijd is. Meer moet dat soms niet zijn.

Het goede nieuws is alvast dat we lekker lang kunnen uitslapen – als we dat al willen. Uitgebreid ontbijten, desnoods een sprong in het zwembad… volgorde zelf te bepalen. 

70 Rovinj.jpg

69 Rovinj.jpg

Een eindje wandelen langs de zuidkant van de kade lijkt ons al inspannend genoeg, dus de keuze is snel gemaakt. Om 1015u worden we verwacht voor een boottochtje rond de eilanden voor de kust. Voor de toerist altijd een meerwaarde om een tijdje op een bootje te mogen toeven.

Met twee Nemo-bootjes kiezen we het zeegat en dit is echt geweldig, hoe gekunsteld en routineus dit ook mag zijn. We zien het schiereiland met de St Euphrasiuskerk vanuit een andere hoek en scheuren langs de rotsachtige al dan niet bewoonde eilandjes.

71 Rovinj.jpg

Ondanks dat de bootjes er bij wijlen flink van door gaan, wandelen we over en weer, schieten een ton foto’s van elkaar en ook van de zee en het andere bootje.

Na deze maritieme uitstap is iedereen een lange namiddag vrij. Een gedeelte gaat zich nogmaals laven aan een overdadige lunch maar wij verkiezen een hapje in de stad. En wat een bijzondere stad is dit!

74 Rovinj.jpg

78 Rovinj.jpg

De wandeling en klim naar de kerk is mooi en intens. De wirwar van straatjes, vol winkeltjes, galerijtjes, kleine horeca en soms gewoon bewoond, leidt ons naar het hoogste punt van oud Rovinj.

77 Rovinj.jpg

Na even genieten van het fantastische uitzicht op de baai en het vasteland volgt een bezoek aan de kerk, de sarcofaag en wordt er een kaarsje ontstoken voor een behouden terugkeer en ook tegen de honger en miserie in de wereld. Om hiervan te bekomen, nestelen we ons op een idyllisch plekje aan de kustlijn.

75 Rovinj.jpg

Tijd om onszelf alvast te wapenen tegen het venijn van de lamlendigheid! Bijgevolg werd een terrasje met uitzicht op haven gevonden. Het bood een aanvaardbare 'spaghetti Istriana' of iets in dien aard. Pasta met stoverij, zo noem ik het. Wederom maakt het gezelschap en het uitzicht veel goed.

Verder dwarrelen we door de straatjes, langs de andere kant van de stad komen de huizen tot in het water; een postkaart die veel over de toog gaat. Even verdwalen in de stad, een ijsje (of twee), een cappu om af te sluiten en ook deze laatste dag nadert zijn einde.

79 Rovinj.jpg

80 Rovinj.jpg

Toch even aandacht om de laatste plaatselijke valuta op te maken; Kroatische Kuna is redelijk waardeloos in onze contreien, dus de laatste kaartjes, souvenierkens, flesjes water.

De zonsondergang is inderdaad mooi, zeer mooi. Het is stil en we horen enkel het kabbelen van het water. Het gaat ook snel op het einde. Met slechts een handvol mensen verspreid over dit deel van de keurig aangelegde waterkant is het een moment om te koesteren en mee te nemen naar het grijze thuisland.

82 Rovinj.jpg

83 Rovinj.jpg

84 Rovinj.jpg

 

Zoals alle mooie dingen (hier gaan we weer) is alles weer voorbij gevlogen. Langs de andere kant was het weer voldoende. Teveel genieten kan een mens niet alleen schaden, het mag geen gewoonte worden. Beetje hongerig blijven mag ook. 

86 Rovinj.jpg

De terugrit bracht ons via Slovenië, dan Italië, terug Slovenië, Oostenrijk naar Duitsland met een sobere maar oergezellige avond en overnachting in een door bos omgeven hotel in Langenbruck.

De laatste dag is natuurlijk de minst prettige. Met nog 770 km door een alles behalve boeiend Duitsland, werd het hoge tijd om aan te komen, daar waar we vertrokken waren.

Héérlijke vakantie, héérlijke mensen aan boord, een bijzonder iemand naast me en dit alles onder de vleugels van een sympathieke en joviale gidse. 

Prachtig land, alle klassieke positieve clichés gelden dan ook voor deze reis. Hier komen we zeker nog terug.

Rovinj 10.jpg

 

21-11-14

Rondreis door Kroatië, deel 5

  

000 a Croatia logo.jpg

 

Deel 5

 

Ons volgende hotel ligt wederom midden in de natuur en grenst aan het natuurpark Krka. Het hotel oogt fris langs de buitenkant maar intern ademt het nog het groteske en solide van vroeger uit. Meubilair om de tand des tijd te doorstaan en enorme kamers met dito bedden. Het restaurant is niet echt gezellig, eerder een vergaderzaal van de commie partij. Het eten is basic maar lekker. Hier lijkt de tijd ook weer even te hebben stilgestaan. Doch: het is om te douchen en te slapen. Alle aandacht gaat naar de volgende dag.

Op tijd, samen met de zon aan de weer stralende hemel, staan we paraat voor een stapje in de natuur. Wederom dienen de koffers ingeladen te worden want aansluitend zullen we naar ons volgende bivak rijden. Het natuurpark Krka ligt op een steenworp van het hotel en om het voorziene parcours af te wandelen dienen we eerst een kwartiertje te bollen waarbij we al de prachtige meren zien liggen.

44 Krka.jpg

45 Krka.jpg

Eens in het park worden we omgeven door – wederom – watervalletjes die vrolijk onder, naast en soms bijna over onze voeten kabbelen. Loopbruggetjes zorgen voor een verbinding tussen idyllische plekjes. Het is helemaal niet druk of zo lijkt het toch.

We weten niet waar eerst kijken en er worden foto’s geschoten dat het een aard heeft. Niet altijd eenvoudig om waterpartijen en hun omkadering mooi in beeld te krijgen maar we doen heel erg ons best. Als we samenkomen aan het einde van de wandeling komen we aan de oude molengebouwen en wordt het nog even spectaculairder met de grote (eerder brede dan hoge) watervallen en het uitzicht op de meren.

46 Krka.jpg

47 Krka.jpg

48 Krka.jpg

49 Krka.jpg 

Dat er ook een afspanning is waar je wat kan drinken maakt het dan nog leuker. Na de middag rijden we naar Sibenic, wederom een stad vol cultuur en historie maar… eerst dient er nog geluncht te worden!

Weeral! Hiervoor werd er gekozen voor het kader van Etno Land. Een wat zielige naam voor een – eigenlijk – op het eerste zicht beetje archaïsch aandoend gebouwencomplex letterlijk ‘in the middle of nowhere’, eigenlijk Pacovo Selo genaamd. Toch zou dit een zeer leuke en onderhoudend verhaal opleveren.

We worden ontvangen door Josko, een van de hosts van dit Kroatische mini-Bokrijk.  Josko is uitgedost in de traditionele kledij van dat dorp en ontvangt ons met een enorm enthousiasme. Zijn Engels is erg goed en bijzonder grappig door de woordspelingen, inspelingen op het publiek en de uitspraak op zich. Iedereen is onmiddellijk mee met deze leuke infotainer.

51 Etno.jpg

Als we worden uitgenodigd om te wérken in het dorp, fronsen we even de wenkbrauwen maar als het eerste werktuig bestaat uit een schotel glaasjes slivovitj; het vermaarde drankje, ja, dan klaren we gelijk op. Gretig grijpen we een glaasje en dit gaat verbazend vlot binnen. Sommigen trekken nogal vreemde bekken als ze voor het eerst – en om mee te doen met de hoop – zulk spul binnen kappen. Waarlijk een fijne start van de activiteiten. 

Josko leidt ons naar een gebouw en vertelt ronduit over zijn traditionele kledij, de betekenis van de kleuren en de gebruikte materialen. Eens binnen gaat hij pas echt loos. Het huishoudelijke leven, meer bepaald de traditionele hiërarchie wordt met hilarische kwinkslagen uit de doeken gedaan.

Hij betrekt het publiek bij zijn verhaal en het is soms echt gieren met zijn oneliners. Ja, dit is georganiseerde fun met een spontaniteit en hilariteit waar onze komieken nog wat van kunnen leren.

Vervolgens proeven we nogmaals van de prosciutto en luisteren over hoe de plaatselijke ham wel erg geapprecieerd word door Queen Elisabeth II. Dat ze liever centen krijgen voor hun product dan bv. nogmaals een dankbetuiging, levert wederom een lachsalvo op. Tot slot gaan we in de wijnkelder en wordt er ons nog een glas rode wijn aangeboden. Qua aperitief waren we dus wel gesteld…waarna we werden uitgenodigd voor een maaltijd in het tegenoverliggende gebouw.

Een rijke traditionele maaltijd is voorzien, wat resulteerde in een stevige soep, wederom gebraden vlees, aardappelen en de obligate tomaat en witte kool. Een halve liter frisse pils spoelt dit alles goed door. Voor de wijn heb ik vriendelijk gepast en aan de overzijde kijkt men ook al niet echt vrolijk wat de wijn betrof.

Uitgelaten, maar ook erg voldaan trekken we naar Sibenik. Daar worden we terug opgewacht door de gidse uit Split. De stadswandeling verloopt vlot maar het boeit me niet heel erg. Mooi, dat wel, en de opeenvolging van straatjes en trappen lijkt soms wel een doolhof.

52 Sibenik.jpg

53 Sibenik.jpg

Mijn toeristische afkeer van kerken en kloosters wordt gelukkig niet op de proef gesteld. We wandelen dan ook als een vrolijke maar eerder makke bende door de stad.

Ons volgende bivak ligt in de stad Zadar. Niet wetende wat er op ons af gaat komen, ploffen we terug in onze fauteuil op de achterste bank. Goede plek trouwens, beste plaats ever!

Het is een kleine twee uur rijden en het is dan ook al later dan anders dat we aankomen in ons hotel. Hotel? Dit gigantische complex bestaat uit een flink hotel en een camping. Volgens driver Bert zitten we in het beste van de keten en dat zullen we geweten hebben.

Redelijk in nieuwe staat, met alle faciliteiten, fantastische kamer met dito uitzicht maken dat we ons al snel thuis voelen in dit etablissement. Het souper deed daar nog een schepje bovenop. Zelden zulk een buffet voor me gehad. En het beste was dat we hier twee nachten blijven. Beetje over the top, ik weet het, maar we hebben het verdiend.

54 Zadar.jpg

Na het avondeten, als het buiten al lang aardedonker is, kunnen de liefhebbers nog mee met de bus voor een extraatje aan de waterkant; nl. een lichtgevende ‘dansvloer’ (?) oogt leuk en we genieten van de stilte, het zwarte kabbelende water en het zee orgel. Door de golfbeweging en via luchtpijpen klinkt een mysterieus spookachtig geluid uit de grond. De volgende dag zullen we dit alles in een blakende zon herontdekken.

55 Zadar.jpg

Zzzadarrr!! We zijn echt in de wolken als we het immense ontbijtbuffet aanvallen. Iedereen is bijgeslapen omdat we deze nacht niet uit de koffer hoefden te leven. Het is dan ook ‘maar’ tegen 0830u dat we verzamelen om de stad in te trekken.

De excursie naar Zadar-city is een dag vullende activiteit voor de liefhebbers; wie wil, kan om 1430u terug met de bus naar het hotel om zich te wentelen in het aanbod van zwembad, sauna, bar,… of gewoon chillen. Bij aankomst wandelen we al gelijk naast een middelmaat cruiseschip. Dat is altijd even een extra vakantiegevoel. Waar hij naartoe gaat weten we niet (ha, toch wel: Ancona, Italië), maar we willen toch vooral op het schiereiland van deze bijzondere stad blijven.

58 Zadar.jpg

De mooi maar beetje kale esplanade langs de waterkant is vrijwel leeg. Kleine groepjes toeristen kuieren nog wat doelloos rond, eigenlijk net als wij. Onze gidse oogt wat vreemd en praat veel te stil om te kunnen volgen in groep.

Via het oude Romeinse forum komen we aan de St Donatiuskerk, een ronde kerk in Romaanse stijl. Vandaag wordt deze enkel nog gebruikt voor culturele doeleinden. Na de wandeling trekken wij naar de markt waar iedereen blijkbaar zijn persoonlijke oogst aan de man probeert te brengen.

56 Zadar.jpg

57 Zadar.jpg

In het oude fort, nu gevuld met een park, beklimmen we de voet van de oude toren. Aan de andere kant is een trendy loungebar. Opmerkelijk wederom hoe men toch overal oude historische bouwwerken weet te koppelen aan hedendaagse stijl. Niets vloekt, het getuigt meer nog van appreciatie voor de hun geschiedenis.

Het weer is absoluut top, dus terug naar de waterkant. Via de kleine haven komen we terug aan de kustlijn. Het cruiseschip vertrekt en is al snel aan de einder. Wij echter, zijn helemaal niet gehaast en nestelen ons aan de waterboord. Even platte rust. Opmerkelijk stil is het, weinig volk en dan besef ik dat het niet veel beter kan worden vandaag. Dit was, hoe onnozel ook, een topmomentje op vakantie.

60 Zadar.jpg

Onze maag reclameert weeral en we mispakken ons aan een (te) koude pizza. Maar het deert niet echt. Niets moet, alles is goed. Onze beslissing om later te voet naar het hotel te wandelen lijkt echt de beste. Geen stress en een beetje extra exercitie kan geen kwaad. Toch even terug naar het zee orgel welk nu wel ‘van jan’ geeft door de passerende schepen. 

59 Zadar.jpg

61 Zadar.jpg

Als we de stad nogmaals doorsteken en via de noordelijke omwalling een overzicht hebben over de nauwe engte tussen Zadar stad en het vaste land, zien we de ferry aanleggen en de vissersboten hun buit uitladen. Eens beneden steken we de voetgangersbrug over om vervolgens de wandeling aan te vangen. En dat viel goed mee; exact een uurtje stappen langs de kleine havens en via de minder aantrekkelijke baan bracht dit ons terug aan het hotel.

Dat was waarlijk een mooie dag! 

Hadden we het beste nu gehad? Bijlange niet! The best was yet to come! (helaas niet zonder een klein dipje, maar voor wat hoort wat!)

 

Volgende keer op 27/11: Rovinj, Poreç & Pula &.... het einde!

15-11-14

Rondreis door Kroatië, deel 4

 

000 a Croatia logo.jpg

 

Deel 4

 

We gaan naar Mostar!

Mostar, ruim twintig jaar geleden toch wel een echt ‘Hell on Earth’ en dan nog in Europa! Mostar, symbool voor verdeelde stad in een verdeeld land – tegen de Servische bezetter en dan nog eens de geloofsgemeenschappen tegenover elkaar, het was een kluwen van spanning en geweld, waar vooral de bevolking slachtoffer werd.

untitled.jpg

Als we de rand van Mostar binnenrijden word ik al niet erg optimistisch. Gelukkig overwint de nieuwsgierigheid naar deze nu dus historische plaats.

31 Mostar.jpg

De oudere flatgebouwen zijn gepokt en gemazeld door schrapnelscherven; de minder fortuinlijke gebouwen zijn ruïnes of in heropbouw. Even verder lijkt het als meer opgekalefaterd; dit is geen stad als een ander dus met dit verschil dat iedereen hier naartoe wil.

Met minstens drie moskeeën en evenveel kerken, is dit een erg symbolische stad waar de vrede is vastgelegd in de wetten maar onderhuids toch nog aan het opstijven is.

Een ding hebben beide bevolkingsgroepen zeker gemeen: er komen toeristen (ramptoeristen?) en daar moet munt worden uitgeslagen. Marken, Kuna, Euro’s…alles is welkom en wordt met een heel afgeronde koers berekend.

32 Mostar.jpg

Een wirwar van straatjes vol souvenirwinkeltjes en horeca leidt onvermijdelijk naar de brug, de Stari Most ofte ‘Oude Brug’. Dat is door de gril van de oorlog een symbool geworden voor de stad en misschien wel voor de hele Balkan oorlog.

Vandaag staat ze er weer in volle glorie en je kan haast niet anders dan er over wandelen. Kerels in blote bast beloven van de brug te springen als het potje zoveel euro’s bevat. Showelement, traditie, leuk maar niet boeiend. Een handvol hitsige schoolmeiden met de smartphone in de aanslag kijken er naar uit; ons doet het niet veel, temeer: ik heb er geen gezien maar wel horen springen. 

Neen, dan maar snollen in de winkeltjes. Met allemaal dezelfde brol maar wel soms erg bijzondere brol. Neem nu de balpennen gevest in lege munitie. In alle maten en gewichten. Cynisme omgebogen naar commercie. 

33 Mostar.jpg

Een flinke snack met uitzicht op de brug zat er aan te komen. Soms lijkt het wel of we eten heel de dag, wat zeker niet het geval is. Het is even schrikken als de grote moskee achter ons plots oproept tot het gebed. De luidsprekers klinken voor ons een beetje dreigend en vooral luid, neem me niet kwalijk. Als de twee andere aan de overkant van de rivier ook in gang schieten, weergalmen deze klanken tegen de heuvels. Je kent het van tv, maar die was wel een ervaring.

Ik maak alleen nog een kleine afdaling naar de rivier ten einde een obligaat shot van de Stari Most te kunnen maken langs de zonnige zijde en moet me dan ook weer bergop spoeden om tijdig aan de bus te komen. Ze is al in beweging als ik er opspring. Waarvan akte!

 

34 Mostar.jpg           35 Mostar.jpg

Het programma heeft vandaag nog twee stops in petto.

Maar eerst maken we een stop aan de wijnmakerij van Andrija nabij het stadje Paoca. Een wijnproeverij met hapjes erbij roept fijne herinneringen op aan een eerdere reis, dus de verwachtingen zijn hoog.

Een eerder kort bezoek aan de productie en opslagruimtes is snel vergeten en de proeverij is ook niet echt een topper. De bedrijfsleider heeft een band met Antwerpen en dat zullen we geweten hebben. Zijn wijn kan me dan weer minder bekoren. De witte is een beetje aan de zurige kant en de rosé en rode wijn is ook niet echt naar mijn smaak, al gaat de rode wel opvallend vlot binnen. 

50 Pacoa.jpg

De plaatselijke harde kaas, de romige geitenkaas en de vermaarde prosciutto zijn met voorsprong het beste van wat word aangeboden. Afgesloten word er met een grappa. Italië lonkt in deze regio en we zijn nog niet eens in het noorden…

Met sommige geesten wat beneveld en iedereen in goeden doen, dienen we nog een stop af te werken. Niet omdat het boeiend is of iedereen aanspreekt, maar vooral omdat we er nu eenmaal zijn en een bezienswaardigheid meer of minder…. de sfeer zat goed, zeer goed.

Medugornje; de bekende bedevaartplaats ligt op de weg en het programma schrijft voor dat we er stoppen. Tja, uitstappen maar en mensen kijken. Of naar de kerk, welke aan de binnenkant functioneel, koud en kunstmatig aanvoelt.

Lange rijen voor de biechthokjes, vroomheid rond de diverse Mariabeelden. Je moet het ergens respecteren maar eerlijk: het is een beetje ver voorbij de grens. Het gegons van Rozenkransen in de files naar de biechthokjes tegen een achtergrond van een weelderige ‘sjakossenhandel’ is raar. Toch gaan ze hand in hand. Ik weet niet of De Schepper het zo bedoeld heeft. Neen, deze kelk laat ik graag aan mij voorbij gaan.

Die avond heeft er een huwelijksfeest plaats in het hotel en we genieten nog even mee van het vuurwerk de traditionele muziek op het terras. Meer hoefde dat voor mij niet te zijn en gelukkig speelde de rest zich verder af enkele etages lager. Tot 03u precies, dat herinner ik me nog levendig…

verder is het weer een mooie zomeravond!

23 neum.jpg

 

Hoe dan ook, een prachtige zonsopgang en prachtig beschenen bergen verwelkomen ons in de achtste dag van de reis. Vandaag verlaten we Neum en dus BiH.

Nu wordt het echt nog beter! Met een Adriatische bries rijden we langs de kust naar het nogal mondaine Split.

Een ritje van een goede twee uur maar met het constante panorama van de Adriatische kust aan onze zijde van de bus is het evenveel genieten.  De stad wordt aangekondigd door het zicht op een kleine vloot van zeil- en andere jachten langs de kust. Split is bijna Riviera, is hip, is trendy. En chique!

36 Split.jpg 

Ruim de tijd om wat flanneren, te eten en de sfeer op te snuiven. Een bezoekje aan de markt, waar we onze garderobe uitbreiden met enkele leuke hemden (ik weet het, Jani!)en zij een heeemels jurkje. Wij gaan de toren van de Kathedraal op en van daaruit hebben we een geweldig panorama op de stad, de haven en de oneindig blauwe zee.

37 Split.jpg

38 Split.jpg 

Kort na de middag worden we opgewacht door een lokale Nederlandstalige gidse. Samen zullen we ons begeven in het historische epicentrum van de stad, nl. het Paleis van Diocletianus (rond het jaar 300), het enige (oud) Romeinse gebouw ter wereld dat nog bewoond wordt, waar nog handel wordt in gedreven en toch zijn historische karakter heeft behouden.

41 Split.jpg

 

Binnenin is er een aanbod van meer van hetzelfde spul: souvenirs van allerlei slag. In de oudheid was het niet anders; al zal de handelswaar wel van een ander allooi zijn geweest.

We zijn een en al aandacht en steken heel wat op van de dame in kwestie. De hele site wordt afgewandeld, de evolutie van het gebouw, de aanpassingen naar de noden van de tijd en het tij – het lag vroeger immers letterlijk pal aan het water.

40 Split.jpg 

39 Split.jpg

 

In het Vestibule, de oude officiële ingang voor de woonvertrekken, zingt een gezelschap lokale liederen. In de ronde hoge ruimte klinkt dit natuurlijk geweldig.

Verder, als we het Peristilium of centrale ruimte overwandelen, krijgen we duiding over de aanbouw van de nieuwe stad tegen de oude paleismuren. We wandelen het paleis buiten en haast zonder het te merken zitten we in de aangebouwde stad.

Laat in de namiddag karren we naar Lozovac - Krka. En ik heb geen letter vergeten. Maar voor het zover is, houden we nog even halt in het werkelijk fenomenaal gelegen Trogir.

Het centrum van de stad ligt op een eiland in een inham, aan beide zijden verbonden aan het vasteland met een brug. Meteen aan de waterkant uit de bus, bootjes, terrasjes, het cliché doet zijn werk direct en dit zal nog een prima toetje worden op een al gevulde dag.

42 Trogir.jpg

43 Trogir.jpg

We worden geadviseerd om de St Laurentius Kathedraal te bezoeken maar dat levert weinig vrolijke indrukken op. Het is pas als ik de toren beklim dat het echt interessant wordt. Ik kruip nu eenmaal graag in torens, vooral met archaïsche ijzeren trappen. Het uitzicht op de omliggende waterpartijen is als een postkaart. Echt de klim waard. 

Een wandelingetje dwars door de stad brengt ons al snel aan de zuidelijke waterkant. Enkele opvallende jachten liggen er te kijk. De brede esplanade is leuk om over te kuieren en als we terug naar de parking wandelen, blijven we nog even hangen bij een petanquebaan (al zal het hier wel anders heten) in het park waar mannen in de schaduw van de bomen hun ding doen en met de nodige dramatiek discussiëren over de afstand tussen die en die bal. Eigenlijk zou ik graag in dat park blijven zitten.

 

Volgende keer op 21/11: Water in Krka, Sibenik en ZZzzadarrr!

09-11-14

Rondreis door Kroatië, deel 3

 

000 a Croatia logo.jpg

 

Deel 3

 

Nog een goed half uur en we zijn op onze bestemming, in een ander land weliswaar. Het Middellandse Zee gevoel leeft op als we af en toe de kustlijn zien en we kijken uit naar ons hotel aan de kust gelegen. Hiervoor dienen we de grens met Bosnië-Herzegovina (BiH) over te steken, temeer dat ons hotel ergens op de zeven kilometer lange kuststrook van BiH ligt. In Neum meer bepaald.

We zijn redelijk vroeg in het hotel en na het inchecken (of misschien daarvoor al, je weet maar nooit) duiken een handvol medereizigers in het zwembad aan de voet van het hotel.

We komen binnen op etage 5; het hotel ‘plakt’ tegen de berg, als het ware. Een hoop trappen en occasionele lift zal druk gebruikt worden. Helaas ook door de andere, oudere reisgenoten waardoor het dan meer trappen worden voor ons, de jeugd.

Ik was vertrokken zonder zwembroek – in een van de stalletjes schaf ik me er een aan en tot mijn grote verbazing hang ik & co al snel in het (toch wel frisse) water. Het uitzicht is nochtans geweldig; de baai is omgeven door een gebergte en de tanende zon gooit een gelig licht op de bergranden. Nog snel een duik in de zee (met bijbehorende ontnuchterende zoute slok) en deze korte maar verfrissende activiteit zit er ook weer op. Feeding time!

Neum 02.jpg

Vanaf nu verwachten we enkel nog hoogtepunten – wij zitten immers aan de Adriatische Zee en dan verwacht je echt wel boter bij de vis. Postkaart zichten! En we beginnen al goed de volgende dag!

Dubrovnik – met de nadruk op de eerste lettergreep – is zowat de parel van Zuid Kroatië. Een volledige dag uittrekken is dan ook aangeraden en staat aldus op het programma. De homo toeristicus komt nu volledig tot bloei!

Was het tot hiertoe redelijk rustig wat kuddes toeristen betrof; hier is het andere koek. In Dubrovnik draait het uiteraard allemaal rond de oude stadskern en dat zouden we geweten hebben! 

De bus afstapplaats is een heksenketel; de ene na de andere buslading wordt gedropt of opgehaald. Gidsen zijn in de weer om hun volgelingen bij elkaar te krijgen; anderen begeleiden de horden die van de cruiseschepen komen. Dit is toch even slikken maar er is geen alternatief. En dan is het hoogseizoen al voorbij!

Met een lokale gidse maken we een wandeling door de ommuurde stad en hier en daar houden we halt bij een belangrijk gebouw. Allemaal interessant maar de drukte en het stille volume van onze gidse maken het bijna onmogelijk om er veel van op te steken.

Dubrovnik 02.jpg

Dubrovnik 03.jpg

Gelukkig is er zoveel te zien dat je niet weet waar eerst kijken. Komen daar nog de kleinhandel en horecageuren op je af. Graag zou ik hier eens nagenoeg alleen en bij valavond rondlopen. Elke steen lijkt hier net opgekuist en opgeblonken, het lijkt wel een openluchtmuseum.

In onze vrije tijd kiezen sommigen voor de kabelbaan naar de bergtop met waarschijnlijk een geweldig overzicht over de stad. (doch niet zoals op de bekende postkaarten; daarvoor dien je elders een berg op te rijden!) Wij kiezen voor een wandeling over de stadsmuur. Hier kennen ze hun prijzen al wat beter – 100 Kuna ofte een 13€.

Dubrovnik 06.jpg

Maar voor dat geld krijg je wel een geweldige trip voorgeschoteld. Eens boven op de muur ben je in voor een wandeling van 1.5 tot 2 uur naargelang je tempo. Een overzicht op de binnenstad langs de ene kant; zicht op zee en de omliggende eilanden aan de andere kant. De zon doet zijn werk en de hordes Chinese toeristen ook. Ik ben hun arrogante kuddegedrag al gauw spuugzat. Voor mensen die toch gewend zouden moeten zijn om ‘met velen’ te zijn, gedragen ze zich boertig en onbeleefd.

We laten het niet aan ons hart komen want het is echt genieten en daar zijn we toch voor gekomen, mijn gedacht!

We pikken een glimp op van opnames voor ‘Game of Thrones’ maar de vriendelijke security maant ons aan om verder te gaan en geen foto’s te nemen. Na deze aangename beproeving zakken we terug af naar de oude haven en nestelen we ons met zicht op de aan en afvarende bootjes op een van de vele terrasjes. En dat zijn er nogal wat.

Dubrovnik 04.jpg

We zetten ons aan zeevruchten, vers van de grill en bereid met de nodige kruiden. Een geur die over de hele stad lijkt te hangen. Met de lokale pils er bij is dit een excellente lunch. Mijn reuzengarnalen zijn sappig en vooral met veel; naast me scoren de ‘squid’ ofte pijlstaartinktvisjes een pak minder. Ik heb oprecht met haar te doen, dus we delen de hap. En de witte kool. Toch vind ik het jammer voor haar.

Dubrovnik 05.jpg

Op de terugweg naar het rendez-vous punt vergrijpen we ons aan een geweldige crème glacée (one size – one price) en de sfeer zit er weer goed in. Enfin; de bushalte is nog altijd een chaos maar Bert, onze chauffeur is er mooi op tijd en iedereen vind zijn plaatsje op de ark. Gered uit dit nest van op hol geslagen toerisme.

Dubrovnik.JPG

Op de terugweg naar Neum maken we nog een verrassingsstop in het stadje Ston. Deze stad werd groot met de gewinning van zout. Een lange muur – de langste bewandelbare muur na die van China –is het grootste en belangrijkste kenmerk van de stad en loopt de berg op en af. De stad ligt beneden aan de berg.

Ston 01.jpg

Op elke hoek van elke straat staat de bougainville (ik weet dat…) in late bloei.

We hebben nu reeds zes dagen van de reis achter de rug. Wordt het nog beter? Ja, eigenlijk hebben we het beste nog voor de boeg. Gelukkig maar.

Vandaag steken we weer enkele grenzen over. Naar BiH bijvoorbeeld. Maar zijn we daar dan al niet? Ja, maar zo simpel is het niet. Kwamen we al redelijk vlot over de eerste grens naar BiH, nu reden we langs Kroatië terug naar BiH. U kunt misschien niet helemaal meer volgen, maar dat hoeft ook niet.

Met onze lokale chauffeur en gecharterde bus gaat dit prima – tot aan de laatste controlepost waar het toch wel eventjes duurde. Niemand gezien, geen ID controle, maar een klein half uurtje wachten op wat eigenlijk?

Enfin; dit werd even verder goedgemaakt door een fijne stop in het stadje Pocitelj. Een klein stadje aan de boord van de Neretva dat vooral even wakker wordt als er een bus halt houdt. We staan nog niet goed op de begane grond of lokale marketentsters leuren met zakjes granaatappelvrucht, dadels enz. Ach ja, ons kost het vrijwel niets en het gaat er wel even in.

Gesierd met een kasteelruïne op het hoogste punt en een moskee tegen de flank; kortom, een stadje zoals er daar zoveel zijn. Met een oude bevolking en weinig prospectie.

POC 000.jpg

Een kleine wandeling doet deugd. Het traject langs de baan was immers niet altijd zo vrolijk. Meer sporen van de oorlog, ruïnes van verlaten huizen en huizen – nog altijd – in wederopbouw. Ik besef hoe langer hoe meer hoe hard en smerig die oorlog moet geweest zijn. Dit is toch wat anders dan in je luie zetel naar CNN kijken.

Hoe dan ook; BiH is nu een onafhankelijke staat en boert redelijk goed. Met een eigen munt – de Bosnische Mark en (1€ = 2 BAM) –  en handig – in de praktijk en de kleinhandel niet vijandig ten opzichte van de Euro, staan ze te popelen om bij de gemeenschap te komen. Terwijl ze nu gelukkig en vrij zijn, ik begrijp het niet.

 

Volgende keer op 15/11: Mostar en Split

 

03-11-14

Rondreis door Kroatië, deel 2

 

000 a Croatia logo.jpg

 

Deel 2

Na een verkwikkende nacht is het tijd om verder te reizen/rijden. Zagreb ligt in het Noorden en is gelegen op de grens tussen het bekende Kroatië met als grootste en bekendste regio’s Istrië en Dalmatië aan de kust en het redelijk onbekende binnenland.

Voor ons zijn beiden onbekend, dus het maakt niet veel uit. Ons programma kiest echter voor het zuiden en de zon en uiteindelijk de lange kustlijn. Doch, daar zijn we nog niet – bijlange nog niet.

Een van de vele must-see plekken in het land is het natuurpark van Plitvice. Redelijk platgelopen door hordes toeristen in de zomermaanden, maar nu goed doenbaar. Dat is het belangrijkste doel van deze dag.

Tijdens onze rit van 140 km (toch ruim 2u over de nationale wegen), houden we een koffiestop net ten zuiden van Karlovac. Langs de baan staan heel wat lege, verwoeste en in heropbouw zijnde huizen. De oorlog van twintig haar geleden is nu wel heel erg dichtbij.

Niet zomaar een zoveelste aftandse bar maar gelegen naast het ‘Muzej Domovinskog Rata’ ofte ‘Homeland War Museum’. Hier wordt nog flink aan gewerkt dus we moeten het stellen met het wapentuig dat opgesteld staat.

Turanj 01.jpg

Turanj 02.jpg

Nu, veel museum op zich is er niet aan maar een selectie pantservoertuigen en een Mig 21 trekken natuurlijk de aandacht. Een opgefriste ruïne wordt momenteel ingesloten in een glazen ommuring, dus dat is toch al niet onaardig op zich. Verder zal er nog wel een en ander uit de grond rijzen, maar waar zijn blijkbaar nog niet voldoende fondsen aanwezig. Ook de werklui aanwezig geven niet direct de indruk volgende week rond te zijn met de werken.

Een grijzende lucht maakt het al niet vrolijker maar er is een klein lichtpuntje op dit kruispunt…

Het cafeetje op de hoek is terug in goede staat na de verwoestende oorlog in 1992-95. Gelukkig presenteert de juffrouw een fijne cappuccino, een drankje dat de volgende twee weken meerdere keren over de lippen zal gaan.

033 DSC_9250.jpg              034 DSC_9258.jpg

 

Verder op de baan niet veel te zien. Een verlaten semi-agrarische begroeiing, bossen, braakland en nog meer verlaten gebouwen, ruïnes, allemaal getuigen van de vlucht van de bevolking, de vernietiging en de terreur. We worden er even stil van. En dat is voor ons al niet echt normaal.

Doch! Vele kilometers verderop stoppen we voor een geplande gezamenlijke lunch. Ter hoogte van het dorp Donji Cerovac staat het restaurant Mirjana. We worden blijkbaar verwacht want even naast het zonovergoten terras hangt een zwijn aan het spit te garen. De geur hangt over de parking en doet ons het water in de mond krijgen.

Mirjana 01.jpg

We krijgen een zogenaamde typische Kroatische lunch voorgeschoteld. De drankjes worden even later van het terras naar het gezellige restaurant verhuisd en voor we het weten, genieten we ons aan deze eerder sobere maar smaakvolle maaltijd. Soep, varken van het spit met aardappelen, tomaten en witte kool – dit laatste zou later een constant element blijken in het lunchaanbod. Lijkt niet echt je-dat maar het gaat er in als koek. Geen gedoe dus. (kill'em & grill'em...?) Het pannenkoekje gevuld met lekkers is een waardige afsluiter.

Een uurtje later komen we aan in ons hotel in Plitvicka Jezera, gelegen aan het Natuurpark Plitvice. Ons nestje grenst letterlijk aan het park en we checken eerst snel in. Een gigantisch hotel maar ook weer keurig en netjes, zoals we verwachtten. En we zijn hier zeker niet alleen.

Met een plaatselijke gids, vol jeugdig enthousiasme net zoals wij, zal de rest van de dag doorgebracht worden in het natuurpark. Plitvice is dus absoluut verplichte kost alleen al omwille van zijn unieke natuurpracht. Watervallen. Veel watervallen in alle maten en soorten. 

13 Plitvice.jpg

Plitvice 02.jpg

Met een trammetje rijden we naar het hoogst gelegen gedeelte en van daaruit wandelen we gestaag, hier en daar voorzichtig maar altijd vol verwondering naar beneden. Dit is een klein paradijsje en we zijn blij dat het niet overbevolkt is.

Op enkele foto locaties is het even aanschuiven, maar ruimte genoeg om ons ding te doen. Het permanente geluid van stromend en vallend water klinkt heerlijk. De lucht is fris, vochtig en geeft energie. Tussen de groenvariaties merken we ook al wat herfstkleuren. Zo mooi kan het in de zomer niet zijn, denk ik dan. 

Plitvice 04.jpg

Plitvice 03.jpg

Ons parcours eindigt aan een van de grotere meren en daar brengt een boot ons naar de overkant. Met een handvol rijden en wandelen we nog naar de grote waterval die aan het andere eind van het park ligt. Vanop een panoramisch punt kijken we uit over een landschap dat zo uit een fantasyfilm zou kunnen komen. Paradijselijk en onweerstaanbaar. Zo mooi.

Plitvice 05.jpg

Vol van de indrukken is het niet moeilijk om de slaap te vatten. De reis is nu echt goed van start gegaan, zo lijkt het wel.

Vandaag vertrekken we echt richting zuiden. Het weer wordt nog beter en de vooruitzichten zijn zeer goed op dat vlak. Doch, hiervoor dienen we nog een deftige afstand af te leggen. Met de beperkingen van onze trolley duurt dat natuurlijk iets langer maar de autosnelweg (A1), tunnels, viaducten en dies meer zijn vrij nieuw en volgens onze voorbuur zeer goed aangelegd – en hij weet er iets van. Ze ogen in ieder geval perfect. Kunnen wij nog iets van leren!

Het enige wat voor onze ogen ontbreekt, is verkeer…  wij rijden haast alleen op deze moderne infrastructuur. Door het binnenland rijden is niet altijd zo boeiend maar af en toe is het wel spectaculair. Imposante rotsformaties en laaggelegen begroeide vlaktes wisselen af. Een regelmatige (foto) stop is dan ook welkom.

We houden ook halt in Knin, een vrij onbeduidend stadje met een groot kasteel op de heuvel. Maakten we de verkeerde keuze om het Orthodoxe kerkje te bezoeken in plaats van even de klim te wagen? Ik weet het niet. Het kasteel bleek trouwens gesloten. De hoofdstraat is troosteloos, de leegstand triest en een algemene indruk van verval en hopeloosheid ligt als een deken over de stad.

Uit puur miserie hokken samen in een van de twee aftandse cafeetjes en ademen de uitlaatgassen in die in de straat hangen. Neen, deze stop hoeft echt niet meer!

Als we een goed uurtje later arriveren in het heel wat levendigere Sinj, is het even ademhalen na de dorre en troosteloze rit door het haast onontgonnen binnenland. We zitten ondertussen op 25 km van de kust wat op zich ook fijn om weten is.

Een vrij uurtje om te lunchen en te terrassen is zeer welkom. Even de benen strekken en wat onnozel doen. Ze gaan hand in hand. We ontschepen aan het standbeeld van een Alkar ofte traditioneel uitgedoste ruiter welke vandaag nog deel uitmaakt van een traditioneel ruiterfeest.P1180658.JPG

Op het einde van ons traject, uiteraard aan een fontein en heroïsch standbeeld – zo eindigt menig traject - staan enkele snack kraampjes en we kiezen een goed uit voor een heerlijk broodje, een kruising tussen een pita en een wrap – gevuld met vers gebraden kip, sla, tomaat en een kwak mayo. Later zal blijken dat dit een standaard (redelijk gezonde) fastfood hap is, overal te verkrijgen en spot goedkoop. Aan het parkje is het fijn toeven. Kleine momenten om te koesteren. 

Anderhalf uur later komen we aan de vruchtbare Neretva vallei en de delta waar de genaamde rivier in zee uitkomt. Haast alle vruchten die in Dalmatië op tafel komen zijn afkomstig uit deze vlakte. Het panorama is indrukwekkend.

Neretva 03.jpg

De talloze identieke kraampjes langs de weg geven een indruk van de vruchten van deze vruchtbare vallei. Een overdaad aan van citrusvruchten, pepers, look, honing, noten, vijgen, granaatappels en allerlei beetje onbekende vruchten aan. Een handvol mandarijntjes vind zijn weg vlot. We mogen nu ook niet tegelijk té zot gaan doen.

Neretva 04.jpg

Neretva 01.jpg

Volgende keer op 9/11: Bosnië, Dubrovnik en meer!

 

01-11-14

Threshold, 31/10, Biebob

 

threshold-for-the-journey.jpg

 

Een keer Threshold teveel, het kan.

Met ‘Wounded Land’ bracht deze Britse progressieve metalband ruim twintig jaar geleden een mijlpaal af in de ontwikkeling van het genre. Live was het ook altijd een spektakel want het was toch echt allemaal heel erg nieuw. Vrijdag konden ze me helaas niet echt boeien.

Na een matige set van nieuwkomers SILENT WEDDING en een iets meer gepeperde show van OVERTURE, was het de beurt aan THRESHOLD.

Ok, het was de aftrap van de tournee ter ondersteuning van het nieuwe album ‘For The Journey’, maar met die songs nog niet echt onder mijn pandak verwerkt, was het eerder kijken waar het allemaal naar toe ging. Daarenboven was ‘March of progress’ zo een geweldig album, heel melodieus en toch krachtig, waardoor dit wederom moeilijk te overtreffen zal zijn.

t02.jpg

t04.jpg

Gelukkig werd er fel geopend met ‘Slipstream’ en konden we af en toe aanpikken met o.a. ‘Pilot in the Sky of Dreams’ waardoor de aandacht nog enigszins gaande bleef.

Gelukkig is er dan nog altijd zanger Damian Wilson, met voorsprong de meest joviale en spontane frontman die een band zich wensen kan. Gitarist en oprichter Karl Groom keek regelmatig naar toetsenist Richard West om begrip te vinden voor Damian’s uitspattingen.

t08.jpg

t20.jpg

Tussen zijn tekstpartijen was hij dan ook regelmatig te vinden tussen het publiek; handjes schudden, grappen, verbroederen, noem het zoals je wil.

Vocaal en instrumentaal viel er weinig op aan te merken, maar het zal aan mij gelegen hebben dat de nieuwe songs nog niet echt tot hun recht kwamen. Met slechts enkele uitstappen naar het verleden, was het dus wel een taaie brok.

Threshold blijft een unieke band; er zijn immers niet zoveel Engelse bands in het genre, en hun geluid blijft ook onmiddellijk herkenbaar.

Met een mooi vinyl exemplaar van 'Wounded Land' onder de arm keerde ik dan ook tevreden maar weinig onder indruk naar huis.

t14.jpg

t27.jpg

t25.jpg

 

12:05 Gepost in Muziek | Commentaren (2)