01-07-15

Graspop Metalmeeting 2015, zaterdag

 

GMM15_popup-new-date_AP_9okt_forweb.jpg

 

Vroeg op post dus en snel een pintje met een oude gabber om de dat in te zetten. Voor een keer gaan we dan ook niet voor de 50cl maar voor het kleinere formaat. Tradities mogen al eens gebroken worden. Zo hoort het. Hey, het was al na 11u, he.

Heel even bij de Israelische band Orphanded Land binnenspringen maar dat was mijn ding niet. Wel respect voor het lef om dit soort metal te maken! Buiten opende ORCHID de feestelijkheden en dat wou ik echt wel zien.

ORCHID 01.jpg

ORCHID 02.jpg

ORCHID 16.jpg

Nu ga ik niemand van plagiaat beschuldigen maar het was meer dan duidelijk waar deze Amerikanen de mosterd vandaan haalden. Ik ga de naam niet noemen, maar googel ze even op Youtube – als je ze niet kent – en je zal het direct weten.

Maar wat was dit goed! Natuurlijk herken je in haast elke song wel een gitaarloopje, een bend, een slide, noem maar op, kleine dingen soms haast onopvallend maar voor een ouwe sok als ik en menigeen andere in het publiek deed het telkens een glimlach tevoorschijn komen, soms vocaal bijgestaan door herkenningsapplaus.

ORCHID 12.jpg

ORCHID 24.jpg

Echt van genoten, ook al waren deze weer een buitenbeetje, de roots van metal mogen niet vergeten worden en het geluid van Orchid is een mooie illustratie van die periode.

Dan had ik wel even tijd om de Metal Market te bezoeken met alle gevolgen vandien. Goed gevuld rugzakje rijker en niet echt veel armer. Het hoort er gewoon bij.

EXODUS is niet mijn favoriete thrashband maar veel keuze in het genre was er niet. Dus mijn late interesse in thrash werd matig tot enigszins bevredigd door deze band. Neen, helaas, erg goed vond ik ze ook al niet.

EX 01.jpg

EX 05.jpg

EX 09.jpg

Alle hoop dan gericht op SONATA ARCTICA. Ik was geruime tijd in de waan dat melodieuze powermetal gewoon geweerd werd op GMM en dan kan je deze band niet laten passeren als ze er staan. Waar blijven Stratovarius, Mob Rules, Gamma Ray, Edguy, Hammerfall?

Toch ook een goede keuze, deze Finnen, als ze het wat hebben meezitten tenminste want dat was de laatste passages niet echt het geval. Eerlijk: ik heb ze nog nooit tot mijn tevredenheid weten live spelen. Er was altijd wat.

SA 06.jpg

SA 02.jpg

Ook nu vlotte het niet echt en dat is zeer jammer. Sonata Arctica’s muziek is bijlange niet zo evident als men zou denken en de complexe zanglijnen van Tony Kakko zijn zelfs voor kenners niet altijd makkelijk te volgen. En helaas ook hier: veel te stil.

En met twee semi ballades na mekaar zakte de set na een kwartier voor mij toch volledig in. Pas met het slotnummer  ‘Don’t say a Word’ van het geweldige album ‘Reckoning Night’ werd ik meegetrokken maar daar was de veel te korte set, euh, te kort voor dus.

Jammer voor een band die eigenlijk alles meeheeft: de songs, de presence, de virtuositeit. Nu zeker dat 'Ecliptica' is heruitgebracht, had ik ook wat meer oud werk verwacht.

SA 13.jpg

SA 11.jpg

SA 15.jpg

Een vette plaats voor ALICE COOPER! Mijn allereerste ‘harde’ plaat ooit was ‘Alice Cooper Live ‘77’, reeds van 1978 in mijn bezit. De klassieke ‘Killer’ en ‘Billion Dollar Babies’ e.a. volgden snel en het klassieke oeuvre van de band/man ken ik dus heel goed.

AC 04.jpg

AC 08.jpg

AC 14.jpg

Deze avond kregen we een show erg gelijken op die van de Lokerse Feesten twee jaar geleden. En dat was ok voor mij. Met hier een daar een ander bandlid maar verder haast identieke setlist en visuele acts, was er enerzijds weinig verrassends maar dat hoeft ook niet.

AC 15.jpg

AC 34.jpg

De goede man is ondertussen 67 maar daar is niet van te merken of hij verbergt het heel goed. Met bijna 50 jaar ervaring in de biz’ moet hij zich ook voor niets of niemand aanpassen. Je kan er mee lachen, en dat is ook de bedoeling.

AC 16.jpg

AC 06.jpg

De term ‘Shock-Rocker’ is ondertussen gewoon stijlsgewijs gemeengoed en het is gewoon een leuke show met heel veel leuke songs, dat is goed.

De band zit ontzettend strak en ‘Alice’ is goed bij stem en fit van lijf en leden.

Het scenario zit ook altijd mooi in mekaar hoewel erg voorspelbaar: binnenkomen met enkele oude klassiekers ('Under my Wheels', 'No More mr Nice Guy') dan het 'tragische' stuk met moord/asylum/executie/verrijzenis. Vervolgens een sprongetje naar de MTV jaren ('Poison' e.a.) om dan te eindigen in een grootse finale met o.a. 'I'm eighteen' en 'School's Out'. Inclusief confetti, ballonnen en mega grote strandballen.

AC 36.jpg

AC 41.jpg

AC 49.jpg

AC 55.jpg

AC 62.jpg

Als afsluiter staat JUDAS PRIEST gepland. Althans voor mij. Wederom een band met ettelijke jaren op de teller! We voelen ons terug thuis…

Over de set van Judas Priest kunnen we kort zijn: het was indrukwekkend.

JP 02.jpg

JP 18.jpg

JP 17.jpg

Alleen als de prestatie van Rob Halford doet me nu nog koude rillingen krijgen. Natuurlijk klinkt het niet allemaal meer zo fris en krachtig als pakweg 20 jaar geleden maar Rob valt nergens door de mand. Hij spaart zijn krachten voor de hoge uithalen en weet met zijn persoonlijkheid, uitermate beleefdheid naar het publiek en imago tout-court, het podium te vullen.

JP 26.jpg

JP 32.jpg

JP 38.jpg

Richie Faulkner, de perfect jongere uitgaven van K.K. Downing, speelt alsof hij geboren is om bij deze band te spelen. Hij heeft de looks, de attitude en vooral het geluid. Samen met Glenn Tiplton levert dit de aloude gitaarduetten op die de band zo kenmerken.

Als na enkele songs reeds het magistrale ‘Victim Of Changes’ wordt gespeeld, voel je gewoon de magie in het publiek. Dit is voor velen de ultieme Priest song: heavy, episch, vol nuances en met een vuurwerk van gitaarviruositeit.

Halford scoort hierbij zo goed dat eventuele mindere momenten hem zoal werden vergeven. Maar hey, Rob wordt in augustus 64 en als je dan nog de ultieme metalband kan fronten, verdiend dit meer dan respect.

JP 41.jpg

JP 44.jpg

JP 54.jpg

Ian Hill, het enige oerlid (als we correct zijn) staat nog steeds acht in het decor en wordt door de andere leden af en toe aangehaald. Met Scott Travis (de enige Amerikaan) zit het ritme constant strak.

Verdere hoogtepunten waren zeker ‘Beyond The Realms of Death’, waar Tipton de gekende gitaarsolo feilloos speelt en daarop door het publiek uitermate voor beloond wordt.

JP 58.jpg

JP 67.jpg

JP 75.jpg

Klassiekers mogen niet ontbreken en ‘Jawbreaker’, ‘Breaking The Law’ en ‘You’ve got another thing comin’’ gaan er in als koek.

De band krijgt nog een kans voor een extra ‘encore’ met ‘Painkiller’ en als afsluiter (er was dus nog tijd) ‘Living after Midnight’. Letterlijk want hun tijd was volgens schema al op.

Fijne dag dus. Sorry voor Slipknot, maar ik kan er echt mijn slaap niet voor laten.

JP 78.jpg

JP 83.jpg

JP 80.jpg

 

06:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.