04-07-15

Graspop Metalmeeting 2015, zondag

GMM15_popup-new-date_AP_9okt_forweb.jpg

VAR 04.jpg

 

Derde dag op ons jaarlijkse hoogmis.

We zijn nog vroeger op post dan de dag ervoor en het belooft weer een lange dag te worden. Ouderen hebben ook meer slaap nodig en hopelijk kan je dat begrijpen…

Net voor ik de Heilige Weide betrad, viel de regen even met een enkele bak uit de hemel. Verder gezeik werd ons echter bespaard.

Bij aankomst tegelijk richting Metal Dome voor een Canadese band die aardig wat noten op zijn zang had op de laatste MFVF (toch?). Ja, dus met een frontvrouw. En wat voor een.

KOBRA AND THE LOTUS leverde reeds drie albums af en het tweede (s/t) kwam goed aan bij ondergetekende. Verwacht u aan gespierde powermetal met een thrashy randje.

Op het grote podium van de kleinste tent kwam dit helemaal tot zijn recht. Met een prima geluid en een ambitieuze band was dit even echt wakker worden. Straffe band, ik kijk uit naar hun laatste worp die ik eerstdaags moet ontvangen. Ik herinner me vooral de single ‘Soldier’, een zwaarmoedig nummer maar geheel in de lijn van de stijl van de band.

KOBRA 03.jpg

KOBRA 16.jpg

KOBRA 08.jpg

Het is nog geen 12u als de laatste noten uitsterven en een kleine verkenning van het nog redelijk dun bevolkte terrein oogt wat troosteloos. Misschien zijn ook de jongeren onderhevig aan twee zware nachten op rij?

Doch, om 1220u sta ik weer in de Dome voor BATTLE BEAST, de furie uit Finland.

Felle power metal met een zangeres (Noora Louhimo), onze wensen van de dag ervoor lijken wel ingewilligd!

Gelukkig leveren ze ook boter bij de vis en krijgen we een furieuze set met een zeer goed bij stem zijnde frontvrouw. Tijdens hun support voor Sabaton verzopen ze een beetje in de Lotto Arena, hier komen ze prima tot hun recht. Geholpen door een mooie gevarieerde lichtshow en wederom met een excellent geluid, wordt ondertekende op zijn powermetalwensen bediend.

BB 02.jpg

BB 05.jpg

BB 11.jpg

Dan even tijd om wat makkers op te zoeken. Als (Mark) TREMONTI begint, ben ik wel even geïnteresseerd. Zijn gitaarwerk vind ik wel interessant, vooral dan bij Creed en vooral Alter Bridge, waar hij het zompige post grunge geluid toch wat achter zich laat.

TRE 04.jpg

Zijn solowerk kan me maar matig boeien. Toch een beetje een randgeval op GMM, maar het kan m.i. nog net. Ik heb hier trouwens niets te zeggen. Het kan veel erger. Parkway Drive bvb hoort hier wel thuis maar ik krijg er stenen kl*ten van. Even doorspoelen die handel.

Als we bij BLACK STONE CHERRY zijn aanbeland ben ik weer een en al oor. Southern rock voor een nieuwe generatie. Zonder al te veel gemor over hoe mooi het wel was vroeger, want deze nog vrij jonge snaken (met al vier albums achter hun) leven in het hier en nu.

Ze klinken zeer ervaren en hebben een absolute podiumaanwezigheid. Thematisch kijken ze nog wel rond op de farm en in de rondom liggende velden maar Kentucky is heel ver weg als ze voluit de hardere kaart trekken. Voor de tweede keer op GMM deze BSC en hebben een mooie beurt gemaakt.

BSC 01.jpg

BSC 03.jpg

BSC 06.jpg

Als ik op AIRBOURNE sta te wachten moet ik Papa Roach doorstaan. Helemaal niet mijn ding maar ik moet frontman Jacoby Shaddix wel bewonderen om nog zo als een puber rond te springen en het publiek uit zijn hand te laten eten. Een streepje nu-metal mag natuurlijk, en ik betrap me er op dat naargelang de set vordert, je in sync geraakt met de respectieve grooves. Maar toch laat ik deze beker inhoudelijk graag aan mij voorbij gaan.

AIRBOURNE trekt dan weer een heel gekende kaart. Voor diegenen die naar hun grote broer gaan kijken binnenkort, is dit echt een vette opwarmer. Joel O’Keefe zal later tijdens de set een gekende riff opdragen aan Malcolm Young. Zo hoort het ook.

AIR 04.jpg

AIR 02.jpg

Maar verder enkel eigen werk en met drie albums uit is er genoeg voor handen.

De band staat nu in volle zon op het heetste van de dag op de mainstage en ook het publiek zal het geweten hebben. Het is warm en de power van de band knalt uit de PA. Op het podium wordt er voluit over en weer gerend alsof hun leven er van afhangt en vocaal zit het zoals het hoort en als Joel nog eens frontstage gaat spelen, is het hek helemaal van de dam.

Met afsluiter – en eerste single – ‘Runnin’ Wild’, sluit de band af en zelfs al ben ik eerder een passieve genieter, ik was er ook bekaf van enkel maar van ze bezig te zien. Hoe men dat kan volhouden, ik heb er maar het raden naar.

AIR 08.jpg

AIR 10.jpg

AIR 11.jpg

AIR 13.jpg

Na even genieten van Lamb Of God – een kleine zonde van mij – wachten we op MOTORHEAD.

Tja…met gemengde gevoelens, dat spreekt. Ik heb ze vijfmaal, verspreid over dertig jaar, sterk weten spelen maar kan de geruchten en de tragische berichten van het laatste jaar niet lossen. Wil ik hier wel naar kijken, laat staan luisteren?

Ik ven geen mega fan of Lemmy idolator maar Motorhead was bij de eerste heavy bands die ik leerde kennen eind jaren zeventig. Laten we dus even afwachten…

Lemmy kwam rustig opwandelen en toen de band van wal stak was het al meteen duidelijk…dit was maar een povere vertoning. En JA! Je moet het nodige respect hebben voor de band en de man in kwestie maar geld dat ook niet vice versa?

MO 07.jpg

MO 12.jpg

Met een matige vertoning als dit wordt het alsmaar meer tragisch.Met tragere songs als ‘Metropolis’ kan het nog net maar de goede waarnemer merkt ook dat Lemmy eigenlijk nog nauwelijks los gaat op zijn instrument. Nu is hun muziek niet echt complex, maar Lemmy speelt op automaat en slordig.

Gitarist Phil Campbell red meerdere keren de meubels maar dat houd amper stand. Met een trouw en idolaat publiek aan zijn voeten zal Lemmy nog even kunnen doorgaan zolang zijn tikker het niet begeeft maar echt podiumwaardig vind ik Motorhead helemaal niet. En dat is jammer maar de waarheid.

Als ik al naar de mainstage 2 ben afgezakt zie ik ze nog ‘Overkill’ uit hun mouwen schudden maar elke herneming het thema vergt hem blijkbaar meer moeite. Laat ik het hier bij houden.

Mainstage twee dus voor WITHIN TEMPTATION. Hele ander koek. Veel zoeter, maar ondertussen ook een beetje té zoet voor mijn bek.

Net als bij Epica komt dit ook allemaal veel beter uit in een zaal of tent en is de overmatige zon een beetje spelbreker in de verder feeërieke podiumaankleding.

WT 02.jpg

WT 08.jpg

WT 17.jpg

Belangrijkste opmerking is wel dat WT enkele fraaie duetten heeft op genomen maar dat deze live voorzien zijn van een digitale versie. Je hoort ze wel maar je ziet niemand. Mooier was geweest als er – al was het maar iemand – deze partijen voor zich nam. Er loopt toch bekwaam volk genoeg rond in de Lage landen?

WT 04.jpg

WT 10.jpg

WT 11.jpg

WT 16.jpg

Verder best ok, wel allemaal wat afgelikt en al te keurig en ‘Ice Queen’ en ‘Mother Nature’ heb ik nu wel genoeg gehoord. Within Temptation bracht een keurige show en wie er speciaal naar uitkeek zal wel niet teleurgesteld zijn. Evenmin ik.

Toch weer op tijd switchen naar de andere kant voor (mijn) de afsluiter.

SCORPIONS is dus blijkbaar nog niet aan zijn afscheidstoernee bezig. ‘Going Out With a Bang’ mogen we wel heel letterlijk nemen want onze favoriete Hannoverianen spelen nog net als de vorige decennia scherp en met klasse.

Met een zeer gevarieerde setlist – ik denk dan ook aan een medley waarin ‘Steamrock Fever’ zit, kun je nagaan, en natuurlijk een greep uit het laatste album, konden ze zeker de aandacht houden. Met ‘The Zoo’ erg vroeg in de set was het voor mij al gebakken. Dit werd een bangelijk goed concert.

SCOR 04.jpg

SCOR 14.jpg

Visueel ook niets te klagen! Dit was zeker een van de meest overdonderende presentaties ooit op GMM. ‘We built this house’ is een nieuwe blijver in het repertoire; catchy, beetje poppy maar volledig Scorpions.

Opvallend was de solo spot van Matthias Jabs ‘Delicate Dance’, in een redelijk heavy uitvoering. Voor de gitaarliefhebbers was dit echt een hele belevenis. Ondersteund door de gigantische schermen achter hem werd zijn status van gitaarhero – helaas zo onderschat – terecht eer aan gedaan. Wat een knaap!

SCOR 34.jpg

SCOR 17.jpg

SCOR 23.jpg

SCOR 26.jpg

Klaus Meine blijft verbazend goed bij stem en klinkt als altijd wat geknepen en nasaal maar dat is toch een van de kenmerken van Scorpions. Prima job van de kleine.

Scorpions hebben stuff genoeg in huis ‘Big City Nights’, ‘Blackout’ en zo meer gaan er telkens toch weer in en de bekkentrekkerij van Rudolf Schenker geeft telkens weer aan met hoeveel passie hij speelt.

SCOR 38.jpg

SCOR 41.jpg

Scorpions wist ook even akoestisch te boeien zonder daarom de aandacht te verliezen. Het is nu eenmaal een goede kaart om op tafel te leggen als je een ton ballades hebt. Ook dit werd visueel mooi ondersteund. Kortom, alles zat goed op deze mooie zomeravond in Dessel.

SCOR 43.jpg

SCOR 13.jpg

SCOR 39.jpg

Als de band ook kloksgewijs wat over de limiet gaat met ‘Rock You Like a Hurricane’, weet je dat zij de ware triomfators zijn van deze editie. Ik weet niet en wil ook niet weten wat Faith No More en nog van bracht maar hiermee was GMM voor mij een feit.

Moe maar voldaan en niet met loden voeten liet ik de gronden achter me. Ik sluit niets uit.

VAR 05.jpg

 

07:33 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.