28-06-15

Graspop Metalmeeting 2015, vrijdag

 

GMM15_popup-new-date_AP_9okt_forweb.jpg

 

Het plan was duidelijk en weloverdacht.

Als ‘sole survivor’ van een oude garde zou ik toch nog eens de drie dagen gaan uitzitten. In mijn hoofd speelde wel het idee van ‘The Last Crusade’, want, en ik ben daar eerlijk in: het gaat me allemaal niet meer zo makkelijk af.

En daar zijn meerdere factoren verantwoordelijk voor. Eerst en vooral, en laten we er geen doekjes om winden: je kan staan, wandelen of (voluit) liggen. Elke tussenstap van zitten is uitgesloten wegens te ongemakkelijk. Three out of four, dat valt nog best mee.

Veel staan wachten en veel kuieren tijdens het wachten en af en toe gedisciplineerd liggen. En zo komt het dat ik ook nu weer heelhuids, onbestolen en redelijk gezond GMM heb overleefd.

Dat de spoeling naar mijn smaak ook elk jaar wat dunner wordt zal ook wel niet geholpen hebben maar laten we dit idee even opsplitsen.

Trekt de organisatie zijn patrimonium uit om terug te grijpen naar post-grunge en post-punk bands? Heb ik het moeilijk mee, maar dat is een kwestie van smaak. Een hele mainstage aan metalcore (en co) gewijd? Hard te verteren. Maar zo gaat het, en ik probeer er het beste van te maken. Hier volgen dan enkele meningen over de dingen die ik gezien en gehoord heb.

Laat ik vrijdag makkelijkheidshalve ‘dag 1’ noemen. En daar viel heel wat te genieten nog voor het donker!

THE DEAD DAISIES mocht de dag openen en deed dat toch wel erg goed. Deze los/vaste band met (pseudo) celebrities klonk erg vet en redelijk ‘classic’ rock. Met een knaap als John Corabi aan de microfoon kan er niet veel mislopen. Zijn avontuurtje met Motley Cruë ruim twintig jaar geleden is hem vergeven. Veertig minuten lekker wakker worden met muziek die ik kan begrijpen.

Ik onthoud vooral de 'cool' van bassist Marco Mendoza (o.a. ex-Whitesnake en Thin Lizzy)

DD 04.jpg

DD 06.jpg

DD 02.jpg

Als er dan toch een hype op deze dag speelt is het zeker H.E.A.T. Nu ook Classic Rock Mag deze piepjonge Zweden in zijn armen heeft gesloten, is het perfect legaal om ze goed te vinden. Met enige voorkennis van vier studio en een live cd in mijn cd-rek, was ik wel voorbereid. En wat was me dat!

HEAT 09.jpg

HEAT 13.jpg

Muzikaal hadden ze me onmiddellijk mee en vooral het feit dar ze er live ook perfect stonden was een verrassing/ Met slechts één gitarist in de gelederen is dat niet altijd evident. Maar het draait toch om de frontman Erik Grönwall. Die man is een gevaar op het podium en wie dacht dat Stromae een bijzondere act heeft, denkt beter nog eens na. Komt daarbij dat de goede man ook gezegend is met een Strot van hier tot in Stockholm – ook al klinkt deze PA soms wat te licht – hier werd 40’ alles gegeven.

Verplichte kennis is dat H.E.A.T. uit Väsby afkomstig is, waar ook Europe ontsproten is…

HEAT 05.jpg

HEAT 30.jpg

HEAT 17.jpg

HEAT 23.jpg

HEAT 29.jpg

Na even adem happen na deze overdosis melodic hardrock, gaan we enkele jaren terug in de tijd en krijgen we THUNDER op hetzelfde podium.  (Butcher Babies was crap, moest je het vragen)

26 jaar na hun oprichting en ondanks een opdoeking en hervorming onder een andere naam (The Union) staan ze hier terug. Met een nieuwe cd dan nog. Danny Bowes en Luke Morley worden in vele classic rockers hun hart gedragen.

THUNDER 01.jpg

THUNDER 03.jpg

 

Dat ze een beetje anachronistisch klinken op dit festival deert niemand want ze spelen het dak er af. Met enkele nieuwe songs, maar startend met ‘Dirty Love’, verder ‘River Of Pain’ (overweldigend) en het obligate ‘Love Walked In’, was dit gewoon incasseren van positieve reacties. Thunder was de derde band op rij die me gelijk gaven om er bij te zijn.

 

THUNDER 07.jpg

THUNDER 16.jpg

EPICA is nu ook al voor de zevende keer op GMM en staat nu op de mainstage. Of dat ok is, daar ben ik niet zo van overtuigd. Epica gebruikts graag wat toeters en bellen in de vorm van licht, rook, pyro’s. En dat komt natuurlijk niet over om 16u in de namiddag. En dan spelen nog mee: het iele geluid van de linker PA en, en,… ik vond dat Simone er niet echt bij was, vocaal dan toch. En die mening ben ik al langer toegedaan.

EPICA 01.jpg

EPICA 08.jpg

EPICA 13.jpg

EPICA 27.jpg

EPICA 29.jpg

Het was niet slecht maar slecht geplaatst in de programmatie. Epica hoort in de Marque of als de zon verdwenen is.

Voor mij stond er ondertussen nog maar één band gepland. EVERGREY.

Ik luister sinds de release haast elke dag (of, ok, bijna) naar hun laatste schijf ‘Hymns For The Broken’. Ik laat dan ook geen kans onbenut om deze donkere band met de progressieve inslag aan het werk te zien. En dat is niet altijd een feest. Zo werd er in het verleden al eens een glaasje gedronken en dat was geen goede zaak voor het optreden op zich.

 

EVER 01.jpg

EVER 04.jpg

 

Doch, evenveel keer was het ‘boenk er op’ en dat sta ik gewoonlijk na datum even wezenloos voor me uit te staren. Evergrey speelt in de Metal Dome, de kleinste tent. Ik dacht eerst ‘Hu?’ maar dan ‘Ha, ok, kan intiem worden’. Woorden komen echter tekort om de set van Evergrey te beschrijven. Ok, ik ben vooringenomen maar ik lees op de fora toch ook van anderen dat dit de vetste show van de dag was.

EVER 12.jpg

EVER 21.jpg

 

Met opener ‘King Of Errors’ wist ik het al niet meer en met het onverwachte ‘Leave it behind us’ kon het echt niet meer stuk. Ik ga u verder niet vervelen met songtitels maar het slotstuk – en ik kon dit alleen maar dromen – ‘The Grand Collapse’ was gewoon over de top, ik stond wederom even na te staren toen de band al van het podium was. Band van de dag? De volgende zouden vet hun best mogen doen.

EVER 28.jpg

EVER 23.jpg

 

In de wetenschap dat er niets dit kon overtreffen en dat ik geen energie ging steken ‘om er maar bij te zijn’, koos ik hierna het hazenpad. De volgende twee dagen gingen lange dagen worden. 

GMM 2015 2 1072.JPG

 

15:11 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

02-06-15

Berlijn 3, mei '15

 

LOGO.jpg

deel 3

(slot)

 

Derde en laatste dag in de Duitse hoofdstad. Vandaag doen we misschien wel de drie belangrijkste trekpleisters van de stad – en regio.

Via de Glienicker Brücke rijden we naar het nabijgelegen Potsdam (ongeveer 45km). Deze brug was tijdens het IJzeren Gordijn de belangrijkste uitwisselingsplaats tussen Oost en West voor spionnen en andere kritieke personen. Vandaag heet ze officieel ‘Brücke der Einheit’.

1703 GLIE.jpg

1710 GLIE.jpg

We zetten onze dag in met een vlotte rit naar Potsdam. Schloss Sanssouci is wereldvermaard en een van de grootste trekpleisters in Duitsland. Om u een idee te geven: het kasteel opent om 10u. Groepen kunnen op afspraak reeds om 9u binnen.

1817 SANS.jpg

1809 SANS.jpg

Bij aankomst staat er al één bus op de enorme parking. Als we tegen de middag het park verlaten is de parking haast volzet en is de massa wachtende niet te overzien.

Het slot werd midden 18e eeuw gebouwd onder de Pruisische koning Frederick de Grote. Deze koning was niet de eerste de beste. Wars op de Pruisische traditie verkoos hij muziek (maken), filosoferen en kunst in al zijn vormen boven het oorlogvoeren.

1810 SANS.jpg

Hij speelde met woorden, anagrammen en poëzie. Hij introduceerde op gewiekse wijze de aardappel in Pruisen en bracht meer tijd door met zijn honden dan met ‘de dames’, wat ook weer tot speculaties leidde. Voltaire was een graag geziene gast in het kasteel.

Maar bovenal schonk hij Pruisen een immens park (274 km²) met een half dozijn paleizen, vijvers, fonteinen en terrassen.

Het interieur is gepast zeemzoet – barok en rococo. De gastenkamers geven allen uit op het terras. We doorlopen deze stelselmatig, scherp in het oog gehouden door de suppoosten. Gelukkig is onze Duitstalige gidse de rust zelve en dankzij haar mooie Duits kunnen we perfect volgen. Onze bende is dan ook in twee groepen verdeeld.

1806 SANS.jpg

We houden ook even halt aan het graf van de vorst en zijn honden. De aardappels zijn een leuke verwijzing naar het feit dat hij deze toendertijd niet gewenste ‘knollen’ wist te promoveren tot een gegeerd en later noodzakelijk voedingselement.

1816 SANS.jpg

1814 SANS.jpg

Na afloop vonden we ons heil in een resto/taverne op de terugweg. Een verwarmd terras verwelkomde ons en de gerechten waren boven middelmaat, althans het mijne. Excellent om de nog gevulde namiddag in te zetten.

1821 SANS.jpg

Wij vervolgden onze rit terug naar de stad voor een laatste en misschien symbolisch wel belangrijkste bezoek aan Berlijn.

We parkeren op een steenworp van de Reichstag, een van de meest iconische gebouwen van Duitsland en het huis van de democratie in de Bondsrepubliek. Dat was midden vorige eeuw wel even anders en het nieuwe sobere monument voor het gebouw herinnert ons aan de democratische politici die uit de weg werden geruimd tijdens de opkomst van het naziregime.

1916 RT.jpg

Bij de verovering van Berlijn door de Russen was de inname van dit gebouw meer dan symbolisch. Het hart van het Derde Rijk kreeg de Sovjetvlag op zijn dak en dit luidde de laatste dagen en uren in van het toenmalige Rijk.

1908 RT FX.jpg

Vandaag is het drummen rond het gebouw en de veiligheidsmaatregelen zijn dan ook niet min. Er heerst wat verwarring bij het passeren van de security en de scan bij het definitief betreden van het terrein maar al bij al verloopt het vlot. Het voordeel van een groep die gereserveerd heeft. Het lijkt wel een luchthaven!

1911 RT FXX.jpg

Maar eens daar voorbij is het toch wel even kicken om de treden te betreden en langs de nieuwe ingang binnen te gaan. Deze bestaat nu vooral uit een glazen wand en deze wordt doorgetrokken naar de inkomhal. Via een grote lift worden we naar het dakterras geleid alwaar we een audio guide kunnen gebruiken.

1928 RT.jpg

Alles verloopt gedisciplineerd en volgens Duitse systeemmatigheid. Ze zijn streng en correct maar uiterst vriendelijk en behulpzaam.

De glazen koepel (van Norman Foster), die zoals alle aanwezige glas de transparantie van het democratische gebeuren wil uitdrukken, is een waar staaltje van architectuur. Zulk een futuristische ruimte op een met donkere geschiedenis beladen gebouw is hoopvol, uitdagend en vooral inspirerend.

1926 RT.jpg

De wandeling op het hellend vlak is zeker niet zwaar dankzij enerzijds de lichte hoek en langs de andere kant het uitzicht op alles wat rondom het gebouw ligt. De audio guide geeft op het juiste moment de juiste commentaar. Dat is altijd meegenomen. Op de terugweg enkel afdalende mensen. Dit steekt verdomd vernuftig in mekaar!

1912 RT.jpg

Ik ben als eerste buiten en haast me om even het gebouw van verder weg te bekijken. Niet evident want er is een duidelijke perimeter waar de bezoekers zich kunnen en mogen verplaatsen. Hierbij moet ik toch even vermelden dat ik hier en op de volgende stop lichtelijk van mijn melk was omwille van het blijkbaar getolereerde  openbare ‘binge drinking’ door een bende jonge kerels. En dan bedoel ik niet gewoon een paar pilsjes drinken, hé. Als de glasscherven in het rond vliegen, lijkt me dat net een trap of twee te ver. Dat de Polizei er gewoon op staat te kijken is dan nog het vreemdste.

1918 RT.jpg

Zelfde scenario aan de Brandenburger Tor. Aan de ‘Oostelijke’ zijde is het bijna een gedrum om er door te geraken en centraal ook een stel dronken klaplopers. Aan de kant politie die staat te kijken. En wat eigenlijk een mooie finale had moeten worden, draait uit op een plek waar ik snel weg wil. Vanop een afstand valt het dan weer wel mee maar de ervaring is ver zoek.

2004 TOR.jpg

2008 TOR NT.jpg

2009 TOR NT.jpg

 

 

We wandelen langs de Amerikaanse ambassade die heel symbolisch achter de hoek ligt, naar het Holocaust memoriaal. En echt vrolijk werd ik daar ook niet van en wel om volgende reden.

Artistiek én emotioneel liet het mij volledig koud. Ik weet niet wat de achterliggende gedachte is maar ik denk dat vooral de ‘Wiedergutmachung’ hierbij telt. Een onbetaalbaar stukje Berlijn opofferen aan een herdenkingsplaats is hierbij meer dan symbolisch. Op een steenworp van ‘de bunker’ en in de schaduw van de Reichstag. De boodschap is duidelijk.

2102 HOL.jpg

2106 HOL.jpg

Uiteraard (…) mag er iets staan om deze tragedie te herdenken maar dit lijkt me eerder compenseren. Langs de ene kant levert het een open ruimte op maar het is en blijft een lelijk monument. En misschien was dat net de bedoeling.

Tijd om het centrum te verlaten. Wij houden nog even halt aan Tempelhof alvorens richting hotel te karren.

2402 TEMP.jpg

Ons laatste avondmaal samen wordt nogmaals flink weggespoeld alvorens de kamer op te zoeken. Nu al? Deze drie dagen waren ‘bezige’ dagen en met het oog op een vroege ochtend duik ik in mijn tram.

Berlijn zal zeker nogmaals bezocht worden maar dat zal niet voor de nabije toekomst zijn. Ik neem aan dat binnen een jaar of vijf de bouwputten zich verplaatst zullen hebben en ruimte gemaakt voor nieuwe oogverblindende gebouwen. Alle must-sees die nu bezocht werden, kunnen geschrapt worden en dan zal er wel ruimte zijn voor het meer menselijke gelaat van de stad.

Wij hebben vooral het historische en statige Berlijn gezien. Een fijne trip, inderdaad.

2711 VAR FXX.jpg