22-07-15

Bospop 2015 Pt 1, 12/07

 

logo_groot.jpg

Deel 1

 

 

Is Bospop het gezelligste festival?

Hangt er van af wat uw maatstaven zijn natuurlijk maar voor mij blijft het na verschillende bezoeken: JA! Bospop is het gezelligste festival.

Komt het door de laid-back sfeer, het ontbreken (…) van jong grut dat zich te pas en te onpas moet manifesteren, door het wel zeer diverse programma, of gewoon de instelling dat een festival gewoon ‘gezellig’ en ‘leuk’ moet zijn?

Misschien vooral door het vernuftig programmeren van bands die niet drijven op een marketing en/of hype cultus. Enkele jonge bands om de plechtigheden te openen maar eens de namiddag is ingezet, kiest men voor de muziekliefhebber die relaxed van zijn band wil genieten zonder duwen, trekken, crowdsurfers of al te dronken festivalgenoten om zich heen.

Divers. Dat is wel het woord. Met dit jaar toch ook weer een dag die iets zwaarder uitvalt dan de andere. Iets meer doordacht kun je stellen.

Divers als je weet dat Jools Holland en zijn Big Band met een uurtje verschil zijn geprogrammeerd na het geweld van Black Label Society. Veel meer diversiteit kan je je niet voorstellen of wensen. Aan u de keuze.

Komt daarbij dat er een perfecte infrastructuur voorzien is, van parking, sanitair, perfect geluid zowel op de mainstage als in de tent en bovenal een catering waar wij in België enkel van kunnen dromen (de TML kreeftcultuur even buiten beschouwing gelaten). En ook: zowel de ticketprijs als de versnaperingen zijn gevoelig goedkoper (en de laatste zoveel beter, als we de vreselijke friet niet meetellen).

Maar we komen vooral voor de muziek en omdat er maar twee stages zijn, is er snel gekozen.

Eerste band die ik wil (terug) zien is het Britse AOR gezelschap FM. Om GMM geraakte ik er, om welke reden dan ook, niet. Dus klaar voor een van de meest melodieuze rockbands met de fantastische Steve Overland nog steeds op zang, en hoe!

FM 1.jpg

Fantastisch optreden! Deze band vertoont dus nog niets sleet en is dusdanig op mekaar ingespeeld dat het lijkt alsof je naar een cd ligt te luisteren. FM is de laatste jaren ook bijzonder productief en is nu weer volop promo aan het voeren voor hun laatste worp. Met toch enkele echte klassiekers als 'That Girl' weten ze de tent gewoon vlot in te pakken.

FM 7.jpg

 

Ik moet wederom vaststellen dat er veel te weinig melodieuze/AOR bands worden geprogrammeerd op onze festivals. Gezien de respons is er wel degelijk een (festival) publiek voor.

FM 8.jpg

FM 11.jpg

FM 13.jpg

Na datum start buiten een duo The London Souls, niet voor mij echter. Ik blijf dan maar hangen in de tent voor THE GENTLE STORM, de nieuwe band rond Anneke Van Giersbergen. Ik ben geen grote fan van de dame maar de ervaring leert dat onze bovenburen niets aan het toeval overlaten.

Maar dat viel aardig tegen. Ondanks enkele bekenden in de begeleidingsband, waaronder Marcela Bovio op backings, klonk dit allemaal wat chaotisch en van de hak op de spreekwoordelijke tak. Teveel van alles, klinkt alsof ik sardientjes met bruine suiker aan het eten ben.

GS 1.jpg

GS 3.jpg

De pedante podium moves van de dame in kwestie en de toch wel vergezochte melodieën pakken geen verf bij mij. De gitaristen gaan als wilden tekeer maar dat staat in fel contrast met de rest van de muziek. Ontmoeting tussen rock, klassiek en folk? My ass! Ik ben me er van bewust dat de Nederlanders deze band natuurlijk weer het einde vinden maar ik vind het een zooitje en na drie songs zoek ik de buitenlucht op.

Vanop afstand hoor ik ze nog de oude The Gathering song spelen maar ‘Strange Machines’ ben ik meer dan zat gehoord en is m.i. een van de meest overroepen songs uit de Nederlandse songcatalogus.

Dan maar opmaken voor Zakk Wylde en zijn BLACK LABEL SOCIETY. Ongetwijfeld de hardste band –ooit?-  op Bospop. Of ze kunnen boeien blijft natuurlijk de vraag. Wat wel op voorhand vast staat is dat ze Van Giersbergen & co snel in de vergetelheid zullen spelen.

Zakk Wylde werd in 1988 als jonge gitaargod binnengehaald door Ozzy en verbaasde ons tijdens de ‘No Rest For The Wicked’ Tour kort nadien.

BLS 1.jpg

BLS 6.jpg

Naast zijn fantastische Southern Rock project ‘Pride & Glory’, werd alle energie gestoken zin zijn eigenste BLS. En dat is een ander paar mouwen.

Dat hij nog steeds een stukje kan spelen is direct duidelijk maar de songs blijven toch wel wat op hetzelfde haperen: herkenbaarheid, variatie. Het is als een bulldozer die, eens op gang, constant hetzelfde geluid produceert.

BLS 5.jpg

BLS 8.jpg

BLS 10.jpg

Af en toe flambeert hij de zaak met zijn herkenbare solo’s maar vocaal vallen er ook deze keer geen prijzen te rapen. Naar BLS normen zal dit ook een middelmatig concert zijn, dus ook voor de fans en zeker voor de toevallige aanwezigen die hier aardig van geschrokken moeten zijn.

Fotogeniek blijft hij wel, maar het resultaat is dan evenredig: alle foto’s lijken erg op elkaar.

BLS 7.jpg

Danko Jones speelt dit jaar overal, dus ook hier in de tent. Geef mijn portie maar aan de hond.

JOOLS HOLLAND and HIS RHYTHM & BLUES ORCHESTRA is (voor mij) een beetje de vreemde eend. We kennen Jools vooral van zijn tv programma’s waarin oud en nieuw talent de kans krijgt live zijn ding te doen in de BBC studio. Zelf is hij een meer dan begenadigd pianist die zijn eerste momenten van fame mocht beleven in de (post) new wave band Squeeze. Maar dat is een eeuwigheid geleden.

JOOLS 1.jpg

JOOLS 2.jpg

Met zijn speciale kop en opvallende stemgeluid is hij een waar karakter die weet hoe hij de dingen moet overbrengen. Met de nodige old-school panache, dat moet ik wel zeggen.

Vergezeld van een uitgebreide band met wisselende leden was hij echter wél een frisse wind op het toch al niet te zomerse festival. Met permanent 15 man op het podium – waarvan het merendeel blazers, was dit een geluid dat ik zelf live nog nooit had meegemaakt.

JOOLS 4.jpg

Met een handvol ‘boogies’ zoals hij ze zelf noemt, zet de set in gang en de man belooft ons een tal van gasten. Benieuwd natuurlijk! En ja, dat was redelijk relatief natuurlijk want elke vocaliste die werd aangekondigd met heel veel bravoure was voor mij eigenlijk gewoon.… een zangeres, perfect in het big band/blues/jazz kader maar ook niet meer.

Maar het moet gezegd worden: het swingde als de beesten! Niet dat er veel van dit soort muziek in mijn platenkast staat, maar ik ben niet van gisteren en weet dat dit behoort tot het collectieve muziekarchief.

Met de blazers nagenoeg constant op 11 en variabele solospot voor enkelen uit het toch wel kleurrijke (in alle zin) gezelschap, was dit heel vermakelijk. Songs die nauwelijks 3 minuten duren, blazers, soul, jazz en soms gospel gerelateerde klanken, het is eens wat anders.

JOOLS 6.jpg

Opvallend hoogtepunt was zeker Marc Almond die twee songs bracht, waaronder, (no shit!) ‘Tainted Love’ van zijn oude band Soft Cell. Maar dan in een big band versie. Ja, dit was eens echt iets heel anders dan wat ik gewend ben.

Dan was het even bekomen en krachten opdoen voor de lange rit die tot het einde van het festival moest duren.

06:18 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.