25-07-15

Bospop 2015 Pt 2, 12/07

 

logo_groot.jpg

DEEL 2

 

 

Om 19u EUROPE. En laat ik eerst en vooral alle meesmuilers de mond snoeren: Europe is een vette band die live staat als een huis.

Als ze inzetten met de titeltrack van hun verse fantastische album ‘War Of Kings’ is meteen duidelijk dat ze scherp staan. Opvallend is vooral de pres(en)tatie van zanger Joey Tempest. Joey wordt in augustus 52 maar dat zou je hem helemaal niet aangeven, toch niet vanuit het publiek gezien.

EUROPE 1.jpg

EUROPE 5.jpg

EUROPE 9.jpg

EUROPE 7.jpg

De dames rondom in mijn nabijheid zijn de mening toegedaan dat hij nog steeds ‘cute’ is en eerlijk gezegd kan ik dat ook wel begrijpen. Hoe dan ook: Joey’s stem klinkt krachtig genoeg en heeft nog steeds een hoog bereik. Fysiek verkent hij springend en rennend het grote podium en lijkt tegelijk vereert en geamuseerd naar het enthousiaste publiek. Veel interactie, handjes schuddend, beetje uitdagend naar de vrouwelijke fans, kortom: het mag weer!

EUROPE 14.jpg

EUROPE 22.jpg

EUROPE 11.jpg

De rest van de band kwijt zich eerder plichtsbewust van zijn taak. De ietwat nors ogende John Norum op gitaar, bassist John Levén, bebaarde Mic Michaeli op toetsen en drummachine Ian Haugland.

Na nog een nieuwe song, ‘Hole in my Pocket’ grijpt de band even in zijn rijke verleden met het oude ‘Scream of Anger’ en een heavy ‘Superstitious’. Volgt dan het donkere nieuwe ‘The Second Day’ om dan te zalven met ‘Carrie’. Het publiek snoept er van en Joey speelt nogmaals al zijn charmes uit.

EUROPE 17.jpg

EUROPE 19.jpg

Na het wat neutrale ‘Firebox’ volgt een gerokken ‘Rock The Night’ waarmee iets teveel tijd wordt verloren zal later blijken. Dan komt een roadie Joey letterlijk een klok onder de neus duwen waarna de band furieus hun laatste single inzet ‘Days Of Rock’n’Roll’, een nummer waar ik de geest van Deep Purple in hoor.

EUROPE 26.jpg

EUROPE 15FX.jpg

EUROPE 20.jpg

EUROPE 25.jpg

Als er nog 2 minuten speeltijd overblijven klinkt de intro van ‘The Final Countdown’ en Europe is de eerste band die que schema even over tijd gaat. Maar eerlijk: hier kan je de stekker moeilijk uittrekken en Thunder begint in de tent gewoon aan zijn set.

Europe fans: wie ze in het najaar gaat zien in de Trix: hou je vast aan je bretellen want dit was reeds van zulk een klasse dat een full zaalshow zeker gaat knallen.

Thunder laat ik voor wat ze zijn want ten eerste: recentelijk op GMM heb ik ze al mogen genieten en vooral: mijn plekje voor DREAM THEATER werd alsmaar beter. Wat zeg ik? Voor ik het besef sta ik nog eens helemaal vooraan. Vanaf nu is het proggen tot we naar huis gaan.

Onder de noemer ‘30th Anniversary’ gaat Dream Theater dit jaar de wereld rond. M.i. een beetje op overdrive want in 1985 was de bandnaam nog niet gecreëerd en mijn cd ‘The Majesty Demos’ dateert van 1986. Het was pas in 1989 dat het eerste album onder de gekende naam uitkwam. Allemaal wat relatief, mijn gedacht.

DT 2.jpg

DT 4.jpg

DT 6.jpg

Maar vooruit: een verrassing is het om met ‘Afterlife’ uit het debuut te beginnen. Nooit gedacht ooit nog iets uit die periode te horen.

Als daarna de klassieker ‘Metropolis Pt1’ wordt ingezet is het muzikaal vuurwerk. Met Mike Mangini achter de prachtige drumkit klinkt alles wat meer in balans en wordt niet alles meedogenloos dicht geplamuurd.

John Petrucci, die dag jarig (48), trakteert de weide op zijn herkenbare en bij momenten kleurrijke gitaarspel. Maar nieuw is het allemaal niet meer voor de doorwinterde DT-fan.

DT 11.jpg

DT 12.jpg

DT 13.jpg

En dat is een beetje de bijsmaak die ik heel het optreden heb. Met ‘Burning My Soul’ volgt een niet-zo-heel-populair nummer uit de ‘Falling Into Infinity’, misschien wel een onderschatte plaat.

Luchthappen met het steeds weer emotionele ‘The Spirit Carries On’, wat telkens letterlijk voor kippenvel zorgt. ‘As I Am’ trekt terug de harde kaart. Dream Theater op kruissnelheid is altijd een feest en James LaBrie is goed bij stem én zoekt af en toe contact met het publiek.

DT 14.jpg

DT 15.jpg

DT 21.jpg

DT 22.jpg

Met ‘Panic Attack’, ‘Bridges in the Sky’ en ‘Behind the Veil’ zit de set er op. Je verwacht met een korte festivalset toch iets meer populaire songs. Al bij al een fijn wederzien maar niet overdonderd.

DT 16.jpg

DT 17.jpg

DT 23.jpg

Dan even spurten naar de tent waar ANATHEMA’s introtape al loopt. Volle bak daar ondertussen.

Deze bijzondere band uit Liverpool zet mooi in met een sfeervol en opbouwend ‘Anathema’, een van de betere tracks van het prima album ‘Distant Satellites’. En ik weet niet echt hoe het komt maar de passie waarmee Vincent Cavanagh de set inzet is aangrijpend, op het theatrale af maar vooral indrukwekkend.

ANA 1.jpg

ANA 4.jpg

Na dit bezwerend opgebouwde nummer volgde ‘Untouchable Pt 1’, nog een nummer dat langzaam toeneemt aan intensiteit en uitmond in een epische finale.

Ondertussen werd het zo warm en bedrukt in de veel te kleine tent waardoor ik me genoodzaakt voelde om de rest van de set van aan de buitenrand te volgen. Met ‘Thin Air’ en ‘The Lost Song’ grepen ze ook weer naar de keel en kreeg het concert een haast religieus karakter.

Anathema is zonder twijfel een van de meest beklijvende live acts van het ogenblik en dit in een wereld waarin eendagsvliegen de meerderheid uitmaken. Dat deze band elk concert tot een evenement kan ombuigen zegt veel over de bevlogenheid, creativiteit en niet in het minste over de songs die zij in hun rugzak hebben.

ANA 5.jpg

ANA 8.jpg

 

Nog voor het einde was ik toch weer op weg naar het grote podium. Opvallend was dat er eigenlijk nog veel ruimte was vooraan. Ik zag ook een hoop volk naar de uitgang vertrekken. Morgen werken? STEVEN WILSON onbekend? Ik heb er het raden naar. Comfortabel veel ruimte dus voor de stage.

Ondertussen liep de introductiefilm al daarmee wist je gewoon dat er iets bijzonders op til was. Bijzonders? Wat er ging volgen is met geen woorden te beschrijven.

SW 08.jpg

SW 12.jpg

 

SW 03.jpg

‘Hand.Cannot.Erase’ is het laatste album van Steven Wilson en ondanks het feit dat dit album niet zo heel toegankelijk is – ik worstel er ook nog mee – kan ik er niet omheen: Steven Wilson is een genie.

Is het niet door zijn onuitputtelijke creativiteit, dan wel door zijn aanpak, zijn perfectie, zich omringend door de absolute top van muzikanten en daar bovenop nog het schijnbare gemak waarmee hij alles live weet te brengen.

SW 05.jpg

SW 13.jpg

SW 16.jpg

SW 19.jpg

Zijn band bestaat uit Craig Blundell (o.a. Pendragon) op drums, de fenomenale gitarist Dave Kilminster (Roger Waters, John Wetton), Nick Beggs (o.a. Steve Hackett en ja, van Kajagoogoo…) op bass en Adam Holzman op toetsen. Uiteraard is hij zelf ook een bijzonder gitarist. Ik voeg er gelijk aan toe dat elke, maar dan ook elke instrumentale bijdrage van de bandleden zo waanzinnig perfect was, dat me zich gaat afvragen: what’s next?

‘Are you ready for some really miserable music?’ was Steven’s vraag na de eerste twee songs van de set. Ik denk dat bijna het hele recente album de revue passeerde, wat natuurlijk niet tot een vreugdedans uitnodigde. ‘H.C.E.’ is nu eenmaal een tragisch en redelijk depressief album qua thematiek maar muzikaal is het een feest.

SW 20.jpg

SW 21.jpg

SW 23.jpg

Dat Wilson even later zijn gekende (zachte) tirade tegen de ‘happy music’ op de radio nog eens moest brengen leek me overbodig; we hebben boodschap ondertussen wel begrepen, Steven!

Slechts onderbroken door een enkel uitstapje naar ‘Grace for Drowning’ met ‘’Index’, ‘Lazarus’ van Porcupine Tree en ‘Harmony Korine’ uit zijn solo debuutplaat (als dat nog relevant is voor een bijklusser als Wilson…), kregen we het hele verhaal dat de ene keer als een warm deken over het publiek werd uitgerold, en dan weer als een vuistslag aankomt.

Bijzonder mooi  was het nummer ‘Routine’ met een begeleidende film van een ontroerende schoonheid en tragische eenvoud.  De rode ogen van de (animatie) persoon in de routine van het dagelijkse leven (jaja) is me wel even bijgebleven.

SW 24.jpg

SW 26.jpg

SW 27.jpg

 

Mooi toch om met het redelijk onbekende ‘Sleep Together’ (uit ‘Fear of a Blank Planet’) af te sluiten. De dramatiek en de intensiteit van 80 minuten ‘Hand.Cannot.Erase’ diende even doorgespoeld te worden.

Visueel was het ook een spektakel met een continue film op de achtergrond, sfeervolle verlichting en bovenal: een plezier om topmuzikanten deze niet voor de hand liggende muziek te zien spelen.

Wat moet of kan ik hier nog over zeggen? Dit was zo imposant, zo akelig perfect en sfeervol dat woorden haast tekort schieten. Ik neem aan dat dit niet voor ieders bek is, maar ik vond het een meer dan waardige en zeker stijlvolle afsluiter. Met die idee dat er reeds een contingent van progminded publiek aanwezig is, anders wordt het wat al te pover vooraan.

Waarlijk een mooie dag!

06:15 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.