13-08-15

Alcatraz Metal fest 2015, zaterdag 08/08

Alcatraz kop.jpg

DEEL 1

 

Alcatraz Metalfest 2015 is ook weer achter de rug.

Met een nieuwe locatie – op een eindje van de parking – met een groter podium of op zijn minst meer indrukwekkende opbouw en nog meer dingen die nog beter waren dan op eerdere edities of zeg gerust andere festivals.

Twee dagen gevuld met eerder traditionele vormen van metal. Het is inderdaad een verademing om niet om de andere band een bende jonge screamo’s of metalcore (en al zijn varianten) te moeten verwerken. Hopelijk laten ze die boot nog langer af.

150808 Alcatraz 735.JPG 

Met een gezonde mix van klassieke heavy metal, thrash, death en een streepje black metal is er al afwisseling genoeg en qua opkomst heeft dat hun geen windeieren gelegd. Gezien de gemiddelde leeftijd van het publiek is er nog steeds vraag naar bands als W.A.S.P. en Accept. Een herrezen Venom en meer extreme Behemoth vormen wat de buitengrens maar hadden het publiek vlot mee.

Voeg daarbij twee van de meest populaire én toegankelijke metalbands van vandaag – Nightwish en Sabaton en je hebt een vrolijke mix om twee dagen te vullen.

Met slechts één podium levert dat ook telkens een rustpauze voor de oren op waardoor de sfeer gemoedelijk blijft en de geest altijd hongerig. En je kan tussendoor een woordje wisselen, wat ook altijd meegenomen is voor de kritische medemens.

nightwish,trivium,moonspell,alcatraz metal fest,death angel

 

Slechts een weinig vertraging  - met een maximum van 15’ leverde ook op dat het einde van de dagtaak redelijk gerespecteerd werd. De heen- en terugreis op zaterdag en zondag verliep dan ook vlot. Hierbij ook vermelden dat de shuttle bussen naar de parking beter meevielen dan eerst gevreesd.

De media mikte al wel op dat de instroom zaterdag wat problematisch verliep  en de dranktokens ook op zich lieten wachten, maar daar zal men volgend jaar zeker werk van maken.

150808 Alcatraz 767.JPG

Maar hoe dan met de bands? Vet! Met een bijzonder boeiende zaterdag en een (voor ons althans) mindere zondag, was het zeker waar voor je geld. Centen die heel wat meer waard waren dan bvb op GMM.

Cateringsgewijs misschien geen hoogtepunt maar toch ook al een enorme evolutie tegenover vorige edities én niet buitensporig duur zoals op de grote(re) festivals. Houden zo!

Als we zaterdag binnenkomen is ARMOURED SAINT net van start gegaan. Ik heb deze band nooit gevolgd en ken maar enkele songs. We zoeken ondertussen maar een beetje onze weg langs de bijzondere en veelhoekige perimeter van het festivalterrein.

AS 12.jpg

AS 22.jpg

AS 06.jpg

Uiteraard ben ik helemaal bij de les als DEATH ANGEL van start gaat.

Mijn op één na favoriete thrashband – en helaas nog altijd het kleine onterecht onderschatte broertje in de scene – zal ook hier de weide een uurtje in brand steken. Death Angel is al ruim dertig jaar op de baan met hier en daar een hort en een stoot. Ik dacht dat dit reeds hun derde passage op dit festival was!

Zanger Mark Osegueda (46) scheurt nog steeds als een razende over het podium, geruggesteund door een denderende band. Death Angel klinkt dan ook als geen andere thrashband. Met hun snelle songs, vol breaks en puntige riffs , geven ze het publiek een schop onder de kont.

DA 17.jpg

DA 31 BW.jpg

DA 33 BW.jpg

DA 22.jpg

DA 21.jpg

DA 35.jpg

Uit het zonnige Portugal (tenminste als ik er niet ben…) verblijdt ons MOONSPELL met een redelijke set.

Met oudere songs als ‘Alma Mater’ maar ook veel nieuw werk uit ‘Extinct’ moeten ze echt wel moeite doen om de weide mee te krijgen. Sommige bands hebben echt problemen om in zonnig daglicht sterk over te komen. Frontman Fernando Ribeiro’s theatrale aanpak komt helaas niet echt over in daglicht.

Moonspell  moet het dan ook echt met de muziek doen en dat redden ze behoorlijk. Misschien is een tent voor de ‘duistere’ groepen wel op zijn plaats bij een volgende editie?

MOON 04.jpg

MOON 01.jpg

MOON 13.jpg

MOON 07.jpg

Een eerste échte hoogtepunt zal worden gevormd door QUEENSRYCHE.

Een band die we niet elke dag in onze contreien zien spelen en met enkele tumultueuze jaren achter zich, blijkbaar klaar voor een nieuwe (door)start. Het hele verhaal van de miserie tussen Geoff Tate en de klucht van de ‘twee’ Queensryches laten we graag aan ons voorbijgaan.

Het is dan ook niemand minder dan Todd LaTorre (o.a. Crimson Glory) die de zang op zich neemt en nu reeds met de band een tweede cd gaat uitbrengen.

QR 12.jpg

QR 04.jpg

Sterk inzetten met ‘Anarchy-X’ is een goede keuze. ‘Operation: Mindcrime’ is en blijft het absolute hoogtepunt van de band en zowat elke song uit dat album staat garant voor een positieve respons, al is het maar de korte intro. Met ‘Nightrider’ grijpen ze terug naar hun eerste album (EP) om dan terug hard toe te slaan met ‘Breaking the Silence’, luid, heel luid meegezongen door het publiek.

QR 14.jpg

QR 19.jpg

‘The Whisper’ uit ‘Rage For Order’, was een verrassing want dat nummer was bij mij in 1986 een favorietje maar heb het sindsdien nauwelijks nog gehoord. Onmiddellijk gevolgd door het gedreven ‘Enforcer’ en het kon nog nauwelijks stuk.

Todd La Torre is een geweldige zanger, laat ik dat even vooropstellen. Zijn stembereik waarmee hij moeiteloos de Tate-klassiekers tot in de perfectie brengt is adembenemend. Met de ogen dicht wordt het zelfs moeilijk om hem er van te onderscheiden. Misschien had Tate iets meer pathos, ok.

QR 25.jpg

QR 30 BW.jpg

QR 31.jpg

QR 36.jpg

En zo was de korte set gevuld met nog enkele kleppers als ‘’The Needle Lies’, ‘Eyes of a Stranger’ en ‘Queen Of The Reich’. Absolute klasse van een topband die het waard is om terug op te volgen.

Op ons eigenste Nostalgiefestival (…) is het even later de beurt aan MICHAEL SCHENKER’S TEMPLE OF ROCK.

Het debuut van MSG was en is nog altijd een imposante en stijlbepalend album en maakte bij uitkomen een grote indruk op mij. Als rijpe puber speelde hij bij Scorpions, zette midden jaren ’70 UFO op de kaart om na terug één Scorpionsalbum (‘Lovedrive’) zijn eigenste MSG op te starten. Na nog een dramatische terugkeer bij UFO en nog triestigere vertrek wegens de bekende persoonlijke miserie, volgden een hoop soloalbums.

MSG 21.jpg

MSG 01.jpg

MSG 07.jpg

Met deze bezetting en nieuwe naam graait Michael in zijn rijke verleden en de set bestaat dan ook vooral uit UFO materiaal, enkele Scorpions songs en enkele nieuwe songs die echter weinig impact hebben. Als de band met ‘Doctor Doctor’ inzet, heeft hij gelijk alle mensen van goede wil mee.

Schenker zelf staat zo scherp dat hij bijna doorzichtig wordt. Ik herinner me zijn laatste UFO passage waarbij hij opgeblazen en ‘ver weg’ was. Dit is wat anders! Gefocust en geamuseerd maar toch een beetje ‘op zijn eigen’.

MSG 10.jpg

MSG 12.jpg

MSG 26.jpg

Met ex-Scorpions Francis Bucholz op bas en Herman Rarebell (drums) is het een veilige ritmebasis en Wayne Findlay als extra gitaar/toetsen krijgen we een vol geluid dat de songs alle eer aan doet. Findlay is een fenomenaal manusje van alles en staat al 15 jaar naast Schenker.

Met Dougie White heb ik het minder op. Hij is misschien wel een goede zanger en frontman maar heeft al zoveel watertjes doorzwommen dat het moeilijk wordt om hem ergens als volwaardig lid te zien. Dougie kan werkelijk alles zingen maar mist toch iets van de authenticiteit. Dat hij zijn gitaristen weet te kiezen (of is het eerder omgekeerd?) laat dan ook geen twijfel over zijn capaciteiten (zie Blackmore & Malmsteen).

MSG 27.jpg

MSG 28.jpg

MSG 29.jpg

Naast wat recenter werk, waar ik niet direct nieuwe blijvers in herken, ging het vooral over Scorpions’ ‘Lovedrive’ en ‘Rock You Like a Hurricane’ en UFO’s ‘Lights Out’ en een heerlijk (te) lang uitgesponnen ‘Rock Bottom’.

Dit was echt een sterke show, met muziek die we allemaal begrijpen en met een mooie terugblik in de rockgeschiedenis. Enige minpunt is dat er geen classic MSG songs op de setlist stonden. (‘Armed & Ready’,’ Cry for the Nations’, ‘Into the Arena???)

MSG 31.jpg

W.A.S.P. speelde al op een editie maar mocht hier nog eens zijn stichtende woorden komen verspreiden. Het was voor mij van een GMM editie geleden dat ik ze nog eens aan het werk zag en keek hier dan ook erg naar uit.

Helaas – en ik was er wel wat op voorbereid – vond ik het nogal mager uitvallen.

Nu kan je niet anders dan de nodige reserves inbouwen voor een man als Blackie. Al meer dan dertig jaar schreeuwt de man zijn longen uit het lijf met onversneden en bijzonder aanstekelijke metal. Wat in de hoogdagen nog enigszins werd gecompenseerd met een visuele act, werd sinds de herschikking van de band in de jaren ’90 pijnlijk duidelijk.

WASP 01.jpg

WASP 02.jpg

Ondanks de vette songs blijft de set maar matig overeind. Blackies ouderdomsbezwaren spelen hem parten. Meermaals buiten adem en een stem die nog wel herkenbaar is maar wat kracht mist, is het moeilijk om mij geboeid te houden.

Toch is het  fijn hem nog eens bezig te zien. Ik koester de albums en de songs nog steeds maar vrees dat de band en zeker Blackie stilaan moeten gaan nadenken over hun toekomst.

Doch, met voorspelbare klassiekers als ‘The Real Me’, ‘L.O.V.E Machine’, ‘Wild Child’, ‘I Wanna Be Somebody’ of ‘Blind In Texas’, zit je altijd goed. Hoogtepunt was dan ook ‘Chainsaw Charlie’ uit de band’s meesterwerk ‘The Crimson Idol’.

Hoe dan ook: respect om dit te blijven volhouden!

WASP 11.jpg

WASP 13.jpg

WASP 18.jpg

TRIVIUM is me maar matig bekend en ben al helemaal niet mee met hun werk. De inkleding van het podium trok wel mijn aandacht. Beetje naïef van opzet maar als de muziek qua ambitie hiermee in overeenstemming ging zijn…

En jawel, met een mix van melodieuze thrash, moderne metal en invloeden van de traditionele bands, kon ik goed mee met de voor mij toch onbekende songs.

TRIV 03.jpg

TRIV 04.jpg

TRIV 07.jpg

Zanger Matt Heafy  ziet er niet alleen keurig uit, hij heeft ook een bijzondere (cleane) stem waardoor de melodieuze stukken mooi confronteren met de grunts van zijn bandmate.

Later tijdens de show zal hij zich grenzeloos populair maken door de show te stoppen omwille van een accident in de pit. Keurig, beleefd en oprecht bezorgd hernam de set nadat alles onder controle was. We stonden al wel recht maar de ovatie was dan ook gemeend voor zijn geste. Als Trivium zijn set beëindigd, volgt er een intense reorganisatie van de weide.

TRIV 11 BW.jpg

TRIV 18.jpg

TRIV 21.jpg

Voor fans van NIGHTWISH kan de band niets verkeerd doen en het fanatisme waarmee jong en oud zijn plekje verovert en bevestigd spreekt boekdelen. Nightwish  is dan ook onwezenlijk populair. Zo danig dat hun bijna een goddelijke status wordt aangemeten.

Hun laatste album is één grote herhaling met nog meer bombast, toeters en bellen maar in zijn totaalgebeuren ook een hele brok genot. Ik stel me dan de vraag: what’s next? Maar die vraag dient niet gesteld te worden vlak voor een show.

Met de twee sterkste songs van het nieuwe album werd er sterk van wal gestoken. Er werd traditioneel niet op een pyro meer of minder gekeken, een faciliteit waar haast alle grotere bands gretig gebruik van maakten op Alcatraz. Nightwish wist deze gelegenheid aan te wenden om iedereen te overbluffen. Vooraan voelde het steeds of mijn wenkbrauwen weg waren.

NW 48.jpg

NW 10.jpg

NW 27.jpg

Na ‘Amaranthe’ doken ze in de archieven met ‘She is my Sin’. Na enkele songs volgde met ‘Storytime’ een volgende hoogtepunt. Ondertussen was ook Troy Donockley het podium bestegen en kregen we de ondertussen alom (tot overdaad?) gebruikte Ullean pipes en andere blaas- en windinstrumenten te horen.

‘I want my Tears Back’ ging vooraf aan ‘Stargazers’, een song die we niet meer verwachtten. Dan volgde een ijzingwekkend ‘Sleeping Sun’ waarbij Floor Jansen nogmaals schitterde in haar eenvoud. Dit was dan ook een uniek moment op deze mooie zomeravond.

NW 25.jpg

NW 08.jpg

NW 37.jpg

Na het epische ‘The Greatest Show on Earth’ kregen we nog ‘Ghost Love Score’ mee; een dijk van een song! Een staalkaart van alles waarvoor Nightwish staat en met ‘Last Ride of the Day’ werd de set afgesloten.

Als bij de laatste refreinen er ook nog een mooi vuurwerk wordt gelanceerd boven het podium is de show compleet.  Dit was een fantastisch samenvloeien van muziek en beeld, van veel emotie, van overdonderende impact.

NW 54.jpg

NW 50.jpg

NW 57.jpg

Nightwish balanceert voor mij misschien stijlsgewijs iets teveel in de neo-romantische fantasiewereld en houdt wat te veel vast aan de vertrouwde formules, maar eerlijk is eerlijk: hier was niets op aan te merken.

Dit was een fantastisch einde van een eerste dag Alcatraz!

NW 56.jpg

NW 71.jpg

NW 72.jpg

NW 76.jpg

 En voor de organisatie alvast een vette:

nightwish,trivium,moonspell,alcatraz metal fest,death angel

18:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.