19-08-15

Alcatraz Metal Fest 2015, zondag 09/08

 

Alcatraz kop.jpg

DEEL 2

 

Ons voornemen om op tijd voor het ANNIHILATOR optreden  te komen afzakken naar de Kortrijkse beemden, wordt vlot in de praktijk omgezet.

Proper gewassen en geschoren sta ik (met een frisse Kriek in de hand) te popelen om Jeff Waters en co te aanschouwen. Dat het nu al – als pas derde band – vijftien minuten uitloopt voor ze beginnen, geeft me al een wrang gevoel.

Wat eerst nog blijkt mee te vallen draait al snel uit op een triest mysterie. Na twee songs verlaat Jeff het podium en zie ik materiaal in het rond vliegen. De rest van de band houdt nog even de schijn op maar dan volgt de melding dat er technische problemen zouden zijn. Wat er ook van waar is, maakt nu niets meer uit. Dat de band niet zelf de mededeling heeft gedaan vind ik pijnlijker.

ANN 05.jpg

ANN 10.jpg

Voordeel was dan weer wel dat het uurschema even later terug op, euh, schema zat dus.

Om dan troost te zoeken bij deathmetal gezelschap CARCASS….dat lukte niet echt. Ik heb ze ooit gezien met Michael Amott op gitaar en dat leverde toch meer spektakel op dan nu.

Carcass is mij niet melodieus genoeg en visueel is het op zich ook al niet echt interessant. Graag liet ik mijn plekje aan de echte liefhebbers.

CAR 03.jpg

CAR 06.jpg

Het Poolse BEHEMOTH is vandaag een beetje de vreemde eend en moet in volle zon zijn duistere Satanische boodschap komen verkondigen.

Met de nodige podium aankleding en hun dramatische outfits maken zij zelfs nu indruk maar ja, die zon, hé. Het is echt nooit goed.

BEH 09.jpg

BEH 06.jpg

Ik ben niet bekend met hun albums of songs in het specifiek, maar de ‘serieux’ waarmee vriend Nergal en zijn kornuiten hun act weten te brengen scoort wel bij mij en het overgrote deel van het publiek.

BEH 08.jpg

BEH 10.jpg

BEH 12.jpg

Het laatste nummer maakt dan nog het meeste indruk (‘O Father O Satan O Sun!’, heb het opgezocht…) gaf me zelfs kippenvel. Met zijn monotone, haast nihilistische, dreun was deze song het optreden een waardige afsluiter van de set.

BEH 17.jpg

BEH 16.jpg

Na het bijwijlen bloederige optreden van Behemoth, was mijn zin in Kriek overgewaaid. Toch moest even de dorst worden gelest en vooral: krachten opgedaan voor de volgende set.

Met het Duitse ACCEPT wordt het weer volop old-skool genieten.

Vanaf opener ‘Stampede’ van het laatste sterke album ‘Blind Rage’ voelt dit wederom aan als vertrouwde Teutoonse metal.  De hele set  is doorweven met bekende songs, echte klassiekers in het genre. Met ook bijna veertig jaar geschiedenis achter zich en een hele hoop albums, krijgen we vijf nieuwe songs en de rest is voor iedereen meezingen geblazen.

ACC 05.jpg

ACC 11.jpg

‘Restless and Wild’, het lijkt wel gisteren toen we Accept voor het eerste hoorden met toen nog Udo aan de microfoon.

Mark Tornillo is m.i. een waardige opvolger van Udo – al zullen er wel stemmen zijn die beweren dat dit weer niet mogelijk is. Doch, Met Tornillo klinkt het allemaal toch weer redelijk authentiek, net zoals bij Queensryche waar men ook een zanger met een identiek timbre heeft binnengeloodsd.

ACC 15.jpg

ACC 08.jpg

Gitarist Wolf Hoffman en bassist Peter Baltes zijn de enige twee oerleden maar het geluid klinkt vintage en de nieuwe songs mixen perfect met de klassiekers.

Klassiekers – beetje obligaat ook – zijn ‘Fast as a Shark’, ‘Metal Heart’ en hun vetste nummer ooit: ‘Balls to the Wall’. Het publiek rondom mij schreeuwt zich schor en de vuisten gaan collectief omhoog.

ACC 18.jpg

ACC 19.jpg

ACC 21.jpg

ACC 23.jpg

ACC 26.jpg

Accept maakte een zeer goede beurt en heeft de dan dan toch eindelijk een kickstart gegeven.

Met maar acht bands geprogrammeerd op zondag, komen we dus vrij snel in de aanloop naar de headliner. Doch eerst nog een brok metaltraditie verwerken met…VENOM.

Toen ik deze band voor het eerst hoorde in de vroege jaren ’80 vond ik dit vreselijk. Maar dat vond ik van Metallica toen ook. En eerlijk: die opnames klonken toch nergens naar?

Maar Venom wist mij hier aardig te verrassen. Waar ik een constante dubbele basdrum gecombineerd met het ijselijke geschreeuw van Cronos verwachtte, werd ik aangenaam verrast door een geluid dat eerder naar heavy thrash/death neigde. Nu kan je daar veel op zeggen maar juist daardoor vond ik het bijzonder sterk.

VEN 05.jpg

VEN 04.jpg

Visueel was het ook een plaatje; de ‘hel’ werd aardig gevisualiseerd middels spooky rood, veel rook en al de rest wat Dante er zo graag bij voorstelde. De beelden pasten perfect bij de muziek en ondanks het feit dat ik de band nooit gevolgd heb, konden ze mij toch blijven boeien, tot mijn eigen verbazing!

VEN 06.jpg

VEN 15.jpg

VEN 16.jpg

VEN 19.jpg

VEN 23.jpg

VEN 26.jpg

Maar laten we eerlijk zijn: Venom trok misschien wel enkele eendagsbezoekers maar het leeuwendeel keek vooral uit naar de afsluiter.

Een zee van SABATON-t-shirts, het viel geen beetje op. Zelfs mijn maat liep er met zijn Carolus Rex shirt bij te popelen!

Goed gepositioneerd dus – lees: blijven staan na Venom en lichtjes manoeuvreren – was ik er helemaal klaar voor. Sabaton voor de zevende keer dus en goed wetende wat me te wachten stond, bleef het toch even wachten alvorens de intro startte (waarom toch die lange intro’s??).

‘Ghost Division’, de ondertussen vaste opener, knalde zoals, ja, een tank, over het publiek. De imposante set-up van het podium liet er geen misverstand over verstaan: Sabaton means War! Althans op het podium want het blijven uiteraard vreedzame goedlachse Zweden.

SAB 03.jpg

SAB 04.jpg

SAB 09.jpg

Met ondertussen toch een hele hoop gekende songs – haast elke song is al een klassieker, beetje zoals bij Iron Maiden – werd er duchtig meegezongen en gesprongen.

Doch. Als snel bevond ik me pal op de meest geliefde aanvliegroute van de crowdsurfers. Nu heb ik daar niet écht een probleem mee maar hier liep het wel de spuigaten uit. Ik – en mijn naaste buren – konden geen seconde naar het podium kijken of er kwam er eentje aangevlogen. Of soms van dat kaliber dat ze gewoon naar voren werden gedragen/gesleept. Ok, dit was geen ‘fun’ meer.

SAB 07.jpg

SAB 05.jpg

SAB 13.jpg

Daarenboven begon het publiek ‘Swedish Pagan’s’ te zingen en de band vond niet beter dan daar veel te lang mee te spelen waardoor het even pijnlijk vervelend werd. Na nog twee songs werd het dan eindelijk gespeeld en nogmaals eindeloos uitgerokken. Foto’s maken – met mijn beperkte veld-apparatuur – was ook haast onmogelijk.

SAB 18.jpg

SAB 19.jpg

Echt pokke werd het toen Joakim Brodèn er blijkbaar niet genoeg van kreeg en er teveel blabla en te weinig boemboem plaatsvond. Klinkt wat knullig maar een band als Sabaton kan gerust een spervuur van knalsongs achter mekaar spelen. Dat deden ze dus niet.

Enig lichtpuntje kwam er dan met het oudere werk als ‘Wolfpack’ en later ‘Panzerkampf’. Maar hiermee werd de toch zowiezo wat voorspelbare set amper gered. Zelf was ik het slagveld al ontvlucht en keek liever vanop een afstand naar het quasi constant in rook gewikkelde podium.

Met ‘Resist and bite’ en ‘Screaming Eagles’ werd er toch nog even vaart in gebracht maar tussendoor teveel geleuter, ja.

SAB 25.jpg

SAB 26.jpg

SAB 31.jpg

SAB 27.jpg

Nog voor we het beseften kwamen de klassieke afsluiters ‘Attero Dominatus’, gelukkiglijk nog even ‘Night Witches’, dan ‘Primo Victoria’ en ‘Metal Cruë’ welke natuurlijk altijd een goede nasmaak nalaten.

Sabaton zit nu echt wel op zijn top vrees ik en ik ben de band nog steeds genegen. Tegelijk denk ik dat ze toch wel een beetje bij de les moeten blijven en op 90 minuten méér songs brengen (ik kan de favorietjes zo oplijsten) en minder zeveren.

Misschien genieten ze zodanig van hun populariteit dat ze tegelijk denken het zo gezelliger te maken? Mogelijk, maar ik vrees dat ze dan wat ter plaatse gaan blijven trappelen.

Alcatraz 2015 heeft bij mij geweldig gescoord en alle kleine dingen waar we commentaar op kunnen geven even op zij geschoven, was dit althans voor mij, een fantastisch weekend.

ACC 24.jpg

Ik kan alleen maar hopen dat er volgend jaar – beloofd is beloofd – terug een veelheid aan traditionele bands mag aantreden. En daar bedoel ik niet Dee Snider mee.

Tot slot wil ik toch even stilstaan bij …..het arme tattoo-gewijs verminkte (?) meisje dat mee mocht presenteren. Ik hoop dat de ‘Slayer’-girlie die ze aan had de lading dekt en dat niet alle tattoo’s echt zijn. Waarmee ik eigenlijk een sneer wil geven naar de tattoo-mania die blijkbaar onstopbaar en zeg maar gerust ‘gruwelijk’ om zich heen grijpt.

Maar dit geheel ter zijde.

Stay heavy!

VAR 02.jpg

 

06:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.