19-08-15

Alcatraz Metal Fest 2015, zondag 09/08

 

Alcatraz kop.jpg

DEEL 2

 

Ons voornemen om op tijd voor het ANNIHILATOR optreden  te komen afzakken naar de Kortrijkse beemden, wordt vlot in de praktijk omgezet.

Proper gewassen en geschoren sta ik (met een frisse Kriek in de hand) te popelen om Jeff Waters en co te aanschouwen. Dat het nu al – als pas derde band – vijftien minuten uitloopt voor ze beginnen, geeft me al een wrang gevoel.

Wat eerst nog blijkt mee te vallen draait al snel uit op een triest mysterie. Na twee songs verlaat Jeff het podium en zie ik materiaal in het rond vliegen. De rest van de band houdt nog even de schijn op maar dan volgt de melding dat er technische problemen zouden zijn. Wat er ook van waar is, maakt nu niets meer uit. Dat de band niet zelf de mededeling heeft gedaan vind ik pijnlijker.

ANN 05.jpg

ANN 10.jpg

Voordeel was dan weer wel dat het uurschema even later terug op, euh, schema zat dus.

Om dan troost te zoeken bij deathmetal gezelschap CARCASS….dat lukte niet echt. Ik heb ze ooit gezien met Michael Amott op gitaar en dat leverde toch meer spektakel op dan nu.

Carcass is mij niet melodieus genoeg en visueel is het op zich ook al niet echt interessant. Graag liet ik mijn plekje aan de echte liefhebbers.

CAR 03.jpg

CAR 06.jpg

Het Poolse BEHEMOTH is vandaag een beetje de vreemde eend en moet in volle zon zijn duistere Satanische boodschap komen verkondigen.

Met de nodige podium aankleding en hun dramatische outfits maken zij zelfs nu indruk maar ja, die zon, hé. Het is echt nooit goed.

BEH 09.jpg

BEH 06.jpg

Ik ben niet bekend met hun albums of songs in het specifiek, maar de ‘serieux’ waarmee vriend Nergal en zijn kornuiten hun act weten te brengen scoort wel bij mij en het overgrote deel van het publiek.

BEH 08.jpg

BEH 10.jpg

BEH 12.jpg

Het laatste nummer maakt dan nog het meeste indruk (‘O Father O Satan O Sun!’, heb het opgezocht…) gaf me zelfs kippenvel. Met zijn monotone, haast nihilistische, dreun was deze song het optreden een waardige afsluiter van de set.

BEH 17.jpg

BEH 16.jpg

Na het bijwijlen bloederige optreden van Behemoth, was mijn zin in Kriek overgewaaid. Toch moest even de dorst worden gelest en vooral: krachten opgedaan voor de volgende set.

Met het Duitse ACCEPT wordt het weer volop old-skool genieten.

Vanaf opener ‘Stampede’ van het laatste sterke album ‘Blind Rage’ voelt dit wederom aan als vertrouwde Teutoonse metal.  De hele set  is doorweven met bekende songs, echte klassiekers in het genre. Met ook bijna veertig jaar geschiedenis achter zich en een hele hoop albums, krijgen we vijf nieuwe songs en de rest is voor iedereen meezingen geblazen.

ACC 05.jpg

ACC 11.jpg

‘Restless and Wild’, het lijkt wel gisteren toen we Accept voor het eerste hoorden met toen nog Udo aan de microfoon.

Mark Tornillo is m.i. een waardige opvolger van Udo – al zullen er wel stemmen zijn die beweren dat dit weer niet mogelijk is. Doch, Met Tornillo klinkt het allemaal toch weer redelijk authentiek, net zoals bij Queensryche waar men ook een zanger met een identiek timbre heeft binnengeloodsd.

ACC 15.jpg

ACC 08.jpg

Gitarist Wolf Hoffman en bassist Peter Baltes zijn de enige twee oerleden maar het geluid klinkt vintage en de nieuwe songs mixen perfect met de klassiekers.

Klassiekers – beetje obligaat ook – zijn ‘Fast as a Shark’, ‘Metal Heart’ en hun vetste nummer ooit: ‘Balls to the Wall’. Het publiek rondom mij schreeuwt zich schor en de vuisten gaan collectief omhoog.

ACC 18.jpg

ACC 19.jpg

ACC 21.jpg

ACC 23.jpg

ACC 26.jpg

Accept maakte een zeer goede beurt en heeft de dan dan toch eindelijk een kickstart gegeven.

Met maar acht bands geprogrammeerd op zondag, komen we dus vrij snel in de aanloop naar de headliner. Doch eerst nog een brok metaltraditie verwerken met…VENOM.

Toen ik deze band voor het eerst hoorde in de vroege jaren ’80 vond ik dit vreselijk. Maar dat vond ik van Metallica toen ook. En eerlijk: die opnames klonken toch nergens naar?

Maar Venom wist mij hier aardig te verrassen. Waar ik een constante dubbele basdrum gecombineerd met het ijselijke geschreeuw van Cronos verwachtte, werd ik aangenaam verrast door een geluid dat eerder naar heavy thrash/death neigde. Nu kan je daar veel op zeggen maar juist daardoor vond ik het bijzonder sterk.

VEN 05.jpg

VEN 04.jpg

Visueel was het ook een plaatje; de ‘hel’ werd aardig gevisualiseerd middels spooky rood, veel rook en al de rest wat Dante er zo graag bij voorstelde. De beelden pasten perfect bij de muziek en ondanks het feit dat ik de band nooit gevolgd heb, konden ze mij toch blijven boeien, tot mijn eigen verbazing!

VEN 06.jpg

VEN 15.jpg

VEN 16.jpg

VEN 19.jpg

VEN 23.jpg

VEN 26.jpg

Maar laten we eerlijk zijn: Venom trok misschien wel enkele eendagsbezoekers maar het leeuwendeel keek vooral uit naar de afsluiter.

Een zee van SABATON-t-shirts, het viel geen beetje op. Zelfs mijn maat liep er met zijn Carolus Rex shirt bij te popelen!

Goed gepositioneerd dus – lees: blijven staan na Venom en lichtjes manoeuvreren – was ik er helemaal klaar voor. Sabaton voor de zevende keer dus en goed wetende wat me te wachten stond, bleef het toch even wachten alvorens de intro startte (waarom toch die lange intro’s??).

‘Ghost Division’, de ondertussen vaste opener, knalde zoals, ja, een tank, over het publiek. De imposante set-up van het podium liet er geen misverstand over verstaan: Sabaton means War! Althans op het podium want het blijven uiteraard vreedzame goedlachse Zweden.

SAB 03.jpg

SAB 04.jpg

SAB 09.jpg

Met ondertussen toch een hele hoop gekende songs – haast elke song is al een klassieker, beetje zoals bij Iron Maiden – werd er duchtig meegezongen en gesprongen.

Doch. Als snel bevond ik me pal op de meest geliefde aanvliegroute van de crowdsurfers. Nu heb ik daar niet écht een probleem mee maar hier liep het wel de spuigaten uit. Ik – en mijn naaste buren – konden geen seconde naar het podium kijken of er kwam er eentje aangevlogen. Of soms van dat kaliber dat ze gewoon naar voren werden gedragen/gesleept. Ok, dit was geen ‘fun’ meer.

SAB 07.jpg

SAB 05.jpg

SAB 13.jpg

Daarenboven begon het publiek ‘Swedish Pagan’s’ te zingen en de band vond niet beter dan daar veel te lang mee te spelen waardoor het even pijnlijk vervelend werd. Na nog twee songs werd het dan eindelijk gespeeld en nogmaals eindeloos uitgerokken. Foto’s maken – met mijn beperkte veld-apparatuur – was ook haast onmogelijk.

SAB 18.jpg

SAB 19.jpg

Echt pokke werd het toen Joakim Brodèn er blijkbaar niet genoeg van kreeg en er teveel blabla en te weinig boemboem plaatsvond. Klinkt wat knullig maar een band als Sabaton kan gerust een spervuur van knalsongs achter mekaar spelen. Dat deden ze dus niet.

Enig lichtpuntje kwam er dan met het oudere werk als ‘Wolfpack’ en later ‘Panzerkampf’. Maar hiermee werd de toch zowiezo wat voorspelbare set amper gered. Zelf was ik het slagveld al ontvlucht en keek liever vanop een afstand naar het quasi constant in rook gewikkelde podium.

Met ‘Resist and bite’ en ‘Screaming Eagles’ werd er toch nog even vaart in gebracht maar tussendoor teveel geleuter, ja.

SAB 25.jpg

SAB 26.jpg

SAB 31.jpg

SAB 27.jpg

Nog voor we het beseften kwamen de klassieke afsluiters ‘Attero Dominatus’, gelukkiglijk nog even ‘Night Witches’, dan ‘Primo Victoria’ en ‘Metal Cruë’ welke natuurlijk altijd een goede nasmaak nalaten.

Sabaton zit nu echt wel op zijn top vrees ik en ik ben de band nog steeds genegen. Tegelijk denk ik dat ze toch wel een beetje bij de les moeten blijven en op 90 minuten méér songs brengen (ik kan de favorietjes zo oplijsten) en minder zeveren.

Misschien genieten ze zodanig van hun populariteit dat ze tegelijk denken het zo gezelliger te maken? Mogelijk, maar ik vrees dat ze dan wat ter plaatse gaan blijven trappelen.

Alcatraz 2015 heeft bij mij geweldig gescoord en alle kleine dingen waar we commentaar op kunnen geven even op zij geschoven, was dit althans voor mij, een fantastisch weekend.

ACC 24.jpg

Ik kan alleen maar hopen dat er volgend jaar – beloofd is beloofd – terug een veelheid aan traditionele bands mag aantreden. En daar bedoel ik niet Dee Snider mee.

Tot slot wil ik toch even stilstaan bij …..het arme tattoo-gewijs verminkte (?) meisje dat mee mocht presenteren. Ik hoop dat de ‘Slayer’-girlie die ze aan had de lading dekt en dat niet alle tattoo’s echt zijn. Waarmee ik eigenlijk een sneer wil geven naar de tattoo-mania die blijkbaar onstopbaar en zeg maar gerust ‘gruwelijk’ om zich heen grijpt.

Maar dit geheel ter zijde.

Stay heavy!

VAR 02.jpg

 

06:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

13-08-15

Alcatraz Metal fest 2015, zaterdag 08/08

Alcatraz kop.jpg

DEEL 1

 

Alcatraz Metalfest 2015 is ook weer achter de rug.

Met een nieuwe locatie – op een eindje van de parking – met een groter podium of op zijn minst meer indrukwekkende opbouw en nog meer dingen die nog beter waren dan op eerdere edities of zeg gerust andere festivals.

Twee dagen gevuld met eerder traditionele vormen van metal. Het is inderdaad een verademing om niet om de andere band een bende jonge screamo’s of metalcore (en al zijn varianten) te moeten verwerken. Hopelijk laten ze die boot nog langer af.

150808 Alcatraz 735.JPG 

Met een gezonde mix van klassieke heavy metal, thrash, death en een streepje black metal is er al afwisseling genoeg en qua opkomst heeft dat hun geen windeieren gelegd. Gezien de gemiddelde leeftijd van het publiek is er nog steeds vraag naar bands als W.A.S.P. en Accept. Een herrezen Venom en meer extreme Behemoth vormen wat de buitengrens maar hadden het publiek vlot mee.

Voeg daarbij twee van de meest populaire én toegankelijke metalbands van vandaag – Nightwish en Sabaton en je hebt een vrolijke mix om twee dagen te vullen.

Met slechts één podium levert dat ook telkens een rustpauze voor de oren op waardoor de sfeer gemoedelijk blijft en de geest altijd hongerig. En je kan tussendoor een woordje wisselen, wat ook altijd meegenomen is voor de kritische medemens.

nightwish,trivium,moonspell,alcatraz metal fest,death angel

 

Slechts een weinig vertraging  - met een maximum van 15’ leverde ook op dat het einde van de dagtaak redelijk gerespecteerd werd. De heen- en terugreis op zaterdag en zondag verliep dan ook vlot. Hierbij ook vermelden dat de shuttle bussen naar de parking beter meevielen dan eerst gevreesd.

De media mikte al wel op dat de instroom zaterdag wat problematisch verliep  en de dranktokens ook op zich lieten wachten, maar daar zal men volgend jaar zeker werk van maken.

150808 Alcatraz 767.JPG

Maar hoe dan met de bands? Vet! Met een bijzonder boeiende zaterdag en een (voor ons althans) mindere zondag, was het zeker waar voor je geld. Centen die heel wat meer waard waren dan bvb op GMM.

Cateringsgewijs misschien geen hoogtepunt maar toch ook al een enorme evolutie tegenover vorige edities én niet buitensporig duur zoals op de grote(re) festivals. Houden zo!

Als we zaterdag binnenkomen is ARMOURED SAINT net van start gegaan. Ik heb deze band nooit gevolgd en ken maar enkele songs. We zoeken ondertussen maar een beetje onze weg langs de bijzondere en veelhoekige perimeter van het festivalterrein.

AS 12.jpg

AS 22.jpg

AS 06.jpg

Uiteraard ben ik helemaal bij de les als DEATH ANGEL van start gaat.

Mijn op één na favoriete thrashband – en helaas nog altijd het kleine onterecht onderschatte broertje in de scene – zal ook hier de weide een uurtje in brand steken. Death Angel is al ruim dertig jaar op de baan met hier en daar een hort en een stoot. Ik dacht dat dit reeds hun derde passage op dit festival was!

Zanger Mark Osegueda (46) scheurt nog steeds als een razende over het podium, geruggesteund door een denderende band. Death Angel klinkt dan ook als geen andere thrashband. Met hun snelle songs, vol breaks en puntige riffs , geven ze het publiek een schop onder de kont.

DA 17.jpg

DA 31 BW.jpg

DA 33 BW.jpg

DA 22.jpg

DA 21.jpg

DA 35.jpg

Uit het zonnige Portugal (tenminste als ik er niet ben…) verblijdt ons MOONSPELL met een redelijke set.

Met oudere songs als ‘Alma Mater’ maar ook veel nieuw werk uit ‘Extinct’ moeten ze echt wel moeite doen om de weide mee te krijgen. Sommige bands hebben echt problemen om in zonnig daglicht sterk over te komen. Frontman Fernando Ribeiro’s theatrale aanpak komt helaas niet echt over in daglicht.

Moonspell  moet het dan ook echt met de muziek doen en dat redden ze behoorlijk. Misschien is een tent voor de ‘duistere’ groepen wel op zijn plaats bij een volgende editie?

MOON 04.jpg

MOON 01.jpg

MOON 13.jpg

MOON 07.jpg

Een eerste échte hoogtepunt zal worden gevormd door QUEENSRYCHE.

Een band die we niet elke dag in onze contreien zien spelen en met enkele tumultueuze jaren achter zich, blijkbaar klaar voor een nieuwe (door)start. Het hele verhaal van de miserie tussen Geoff Tate en de klucht van de ‘twee’ Queensryches laten we graag aan ons voorbijgaan.

Het is dan ook niemand minder dan Todd LaTorre (o.a. Crimson Glory) die de zang op zich neemt en nu reeds met de band een tweede cd gaat uitbrengen.

QR 12.jpg

QR 04.jpg

Sterk inzetten met ‘Anarchy-X’ is een goede keuze. ‘Operation: Mindcrime’ is en blijft het absolute hoogtepunt van de band en zowat elke song uit dat album staat garant voor een positieve respons, al is het maar de korte intro. Met ‘Nightrider’ grijpen ze terug naar hun eerste album (EP) om dan terug hard toe te slaan met ‘Breaking the Silence’, luid, heel luid meegezongen door het publiek.

QR 14.jpg

QR 19.jpg

‘The Whisper’ uit ‘Rage For Order’, was een verrassing want dat nummer was bij mij in 1986 een favorietje maar heb het sindsdien nauwelijks nog gehoord. Onmiddellijk gevolgd door het gedreven ‘Enforcer’ en het kon nog nauwelijks stuk.

Todd La Torre is een geweldige zanger, laat ik dat even vooropstellen. Zijn stembereik waarmee hij moeiteloos de Tate-klassiekers tot in de perfectie brengt is adembenemend. Met de ogen dicht wordt het zelfs moeilijk om hem er van te onderscheiden. Misschien had Tate iets meer pathos, ok.

QR 25.jpg

QR 30 BW.jpg

QR 31.jpg

QR 36.jpg

En zo was de korte set gevuld met nog enkele kleppers als ‘’The Needle Lies’, ‘Eyes of a Stranger’ en ‘Queen Of The Reich’. Absolute klasse van een topband die het waard is om terug op te volgen.

Op ons eigenste Nostalgiefestival (…) is het even later de beurt aan MICHAEL SCHENKER’S TEMPLE OF ROCK.

Het debuut van MSG was en is nog altijd een imposante en stijlbepalend album en maakte bij uitkomen een grote indruk op mij. Als rijpe puber speelde hij bij Scorpions, zette midden jaren ’70 UFO op de kaart om na terug één Scorpionsalbum (‘Lovedrive’) zijn eigenste MSG op te starten. Na nog een dramatische terugkeer bij UFO en nog triestigere vertrek wegens de bekende persoonlijke miserie, volgden een hoop soloalbums.

MSG 21.jpg

MSG 01.jpg

MSG 07.jpg

Met deze bezetting en nieuwe naam graait Michael in zijn rijke verleden en de set bestaat dan ook vooral uit UFO materiaal, enkele Scorpions songs en enkele nieuwe songs die echter weinig impact hebben. Als de band met ‘Doctor Doctor’ inzet, heeft hij gelijk alle mensen van goede wil mee.

Schenker zelf staat zo scherp dat hij bijna doorzichtig wordt. Ik herinner me zijn laatste UFO passage waarbij hij opgeblazen en ‘ver weg’ was. Dit is wat anders! Gefocust en geamuseerd maar toch een beetje ‘op zijn eigen’.

MSG 10.jpg

MSG 12.jpg

MSG 26.jpg

Met ex-Scorpions Francis Bucholz op bas en Herman Rarebell (drums) is het een veilige ritmebasis en Wayne Findlay als extra gitaar/toetsen krijgen we een vol geluid dat de songs alle eer aan doet. Findlay is een fenomenaal manusje van alles en staat al 15 jaar naast Schenker.

Met Dougie White heb ik het minder op. Hij is misschien wel een goede zanger en frontman maar heeft al zoveel watertjes doorzwommen dat het moeilijk wordt om hem ergens als volwaardig lid te zien. Dougie kan werkelijk alles zingen maar mist toch iets van de authenticiteit. Dat hij zijn gitaristen weet te kiezen (of is het eerder omgekeerd?) laat dan ook geen twijfel over zijn capaciteiten (zie Blackmore & Malmsteen).

MSG 27.jpg

MSG 28.jpg

MSG 29.jpg

Naast wat recenter werk, waar ik niet direct nieuwe blijvers in herken, ging het vooral over Scorpions’ ‘Lovedrive’ en ‘Rock You Like a Hurricane’ en UFO’s ‘Lights Out’ en een heerlijk (te) lang uitgesponnen ‘Rock Bottom’.

Dit was echt een sterke show, met muziek die we allemaal begrijpen en met een mooie terugblik in de rockgeschiedenis. Enige minpunt is dat er geen classic MSG songs op de setlist stonden. (‘Armed & Ready’,’ Cry for the Nations’, ‘Into the Arena???)

MSG 31.jpg

W.A.S.P. speelde al op een editie maar mocht hier nog eens zijn stichtende woorden komen verspreiden. Het was voor mij van een GMM editie geleden dat ik ze nog eens aan het werk zag en keek hier dan ook erg naar uit.

Helaas – en ik was er wel wat op voorbereid – vond ik het nogal mager uitvallen.

Nu kan je niet anders dan de nodige reserves inbouwen voor een man als Blackie. Al meer dan dertig jaar schreeuwt de man zijn longen uit het lijf met onversneden en bijzonder aanstekelijke metal. Wat in de hoogdagen nog enigszins werd gecompenseerd met een visuele act, werd sinds de herschikking van de band in de jaren ’90 pijnlijk duidelijk.

WASP 01.jpg

WASP 02.jpg

Ondanks de vette songs blijft de set maar matig overeind. Blackies ouderdomsbezwaren spelen hem parten. Meermaals buiten adem en een stem die nog wel herkenbaar is maar wat kracht mist, is het moeilijk om mij geboeid te houden.

Toch is het  fijn hem nog eens bezig te zien. Ik koester de albums en de songs nog steeds maar vrees dat de band en zeker Blackie stilaan moeten gaan nadenken over hun toekomst.

Doch, met voorspelbare klassiekers als ‘The Real Me’, ‘L.O.V.E Machine’, ‘Wild Child’, ‘I Wanna Be Somebody’ of ‘Blind In Texas’, zit je altijd goed. Hoogtepunt was dan ook ‘Chainsaw Charlie’ uit de band’s meesterwerk ‘The Crimson Idol’.

Hoe dan ook: respect om dit te blijven volhouden!

WASP 11.jpg

WASP 13.jpg

WASP 18.jpg

TRIVIUM is me maar matig bekend en ben al helemaal niet mee met hun werk. De inkleding van het podium trok wel mijn aandacht. Beetje naïef van opzet maar als de muziek qua ambitie hiermee in overeenstemming ging zijn…

En jawel, met een mix van melodieuze thrash, moderne metal en invloeden van de traditionele bands, kon ik goed mee met de voor mij toch onbekende songs.

TRIV 03.jpg

TRIV 04.jpg

TRIV 07.jpg

Zanger Matt Heafy  ziet er niet alleen keurig uit, hij heeft ook een bijzondere (cleane) stem waardoor de melodieuze stukken mooi confronteren met de grunts van zijn bandmate.

Later tijdens de show zal hij zich grenzeloos populair maken door de show te stoppen omwille van een accident in de pit. Keurig, beleefd en oprecht bezorgd hernam de set nadat alles onder controle was. We stonden al wel recht maar de ovatie was dan ook gemeend voor zijn geste. Als Trivium zijn set beëindigd, volgt er een intense reorganisatie van de weide.

TRIV 11 BW.jpg

TRIV 18.jpg

TRIV 21.jpg

Voor fans van NIGHTWISH kan de band niets verkeerd doen en het fanatisme waarmee jong en oud zijn plekje verovert en bevestigd spreekt boekdelen. Nightwish  is dan ook onwezenlijk populair. Zo danig dat hun bijna een goddelijke status wordt aangemeten.

Hun laatste album is één grote herhaling met nog meer bombast, toeters en bellen maar in zijn totaalgebeuren ook een hele brok genot. Ik stel me dan de vraag: what’s next? Maar die vraag dient niet gesteld te worden vlak voor een show.

Met de twee sterkste songs van het nieuwe album werd er sterk van wal gestoken. Er werd traditioneel niet op een pyro meer of minder gekeken, een faciliteit waar haast alle grotere bands gretig gebruik van maakten op Alcatraz. Nightwish wist deze gelegenheid aan te wenden om iedereen te overbluffen. Vooraan voelde het steeds of mijn wenkbrauwen weg waren.

NW 48.jpg

NW 10.jpg

NW 27.jpg

Na ‘Amaranthe’ doken ze in de archieven met ‘She is my Sin’. Na enkele songs volgde met ‘Storytime’ een volgende hoogtepunt. Ondertussen was ook Troy Donockley het podium bestegen en kregen we de ondertussen alom (tot overdaad?) gebruikte Ullean pipes en andere blaas- en windinstrumenten te horen.

‘I want my Tears Back’ ging vooraf aan ‘Stargazers’, een song die we niet meer verwachtten. Dan volgde een ijzingwekkend ‘Sleeping Sun’ waarbij Floor Jansen nogmaals schitterde in haar eenvoud. Dit was dan ook een uniek moment op deze mooie zomeravond.

NW 25.jpg

NW 08.jpg

NW 37.jpg

Na het epische ‘The Greatest Show on Earth’ kregen we nog ‘Ghost Love Score’ mee; een dijk van een song! Een staalkaart van alles waarvoor Nightwish staat en met ‘Last Ride of the Day’ werd de set afgesloten.

Als bij de laatste refreinen er ook nog een mooi vuurwerk wordt gelanceerd boven het podium is de show compleet.  Dit was een fantastisch samenvloeien van muziek en beeld, van veel emotie, van overdonderende impact.

NW 54.jpg

NW 50.jpg

NW 57.jpg

Nightwish balanceert voor mij misschien stijlsgewijs iets teveel in de neo-romantische fantasiewereld en houdt wat te veel vast aan de vertrouwde formules, maar eerlijk is eerlijk: hier was niets op aan te merken.

Dit was een fantastisch einde van een eerste dag Alcatraz!

NW 56.jpg

NW 71.jpg

NW 72.jpg

NW 76.jpg

 En voor de organisatie alvast een vette:

nightwish,trivium,moonspell,alcatraz metal fest,death angel

18:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)