24-10-15

Leaves' Eyes, Diabulus In Musica, Melted Space @Biebob, 23/10

teaser.jpg

Dat er dit jaar in ons land geen MFVF plaatsvind, is niet zo heel erg.

De visvijver wordt klein en het zijn op de duur altijd dezelfde bands die hun opwachting maken. Ook het genre lijkt een beetje te imploderen. Zangeresjes verlaten de band, komen terug met andere muzikanten en een verse jurk aan om precies hetzelfde te doen als voorheen.

Toch is het niet alles kommer en kwel in ‘female voices’-land. Zo blijven de echte toppers behoorlijk overeind enkel en alleen omdat ze telkens weer een cd uitbrengen die barst van de energie en menig ‘Wow’ momentje.

De avond in de Biebob was natuurlijk maar een schijntje in vergelijking met het festival waarvan sprake. Maar laten we niet vergeten dat LEAVES’ EYES een festivalafsluiter is in het pretpark van fantasy, helden, romantiek en – in hun geval – een voorliefde voor de regio van afkomst (of toch in het geval van zangeres Liv Kristine) én – wat hun laatste epos betreft – een brok Noorse geschiedenis.

Veel meer heb ik dus niet nodig om een avondje op stap te gaan. Helaas zijn de gelegenheden dun gezaaid.

MELTED SPACE mocht de avond stopt om 1930 openen en ik wist echt niet waar ik me aan mocht verwachten. De dames lieten ook even op zich wachten, dus was ik eerst in de mening dat ze een soort Scar Symmetry waren. Een matige copie dan wel.

MS 02.JPG

MS 15.JPG

Maar de afwisseling van zang bleef redelijk overeind en eens de dames, waaronder Clémentine Delauney van Serenity – het podium betraden werd het pas echt interessant.

Maar ik wik mijn woorden. Gezien hun materiaal me onbekend was, leek het af en toe nogal van de hak op de tak springen en af en toe net niet uitglijden. Beetje teveel ambitie? Mogelijk wel.

MS 05.JPG

MS 24.JPG

MS 22.JPG

Met een verse cd ‘The Great Lie’ onder de arm diende de band zich enigszins te bewijzen en dat viel mij althans niet zo heel erg mee. De vinnige gitaarpartijen en de grunt versus dames blijft ergens wel interessant maar we hebben het al zoveel gehoord.

Maar ik moet eerlijk zijn: via de site Deezer.com, heb ik vandaag (legaal) de nieuwe cd gehoord en ik was wel erg onder de indruk. Misschien moeten we deze Franse band toch in het oog houden…

MS 07.JPG

MS 23.JPG

MS 28.JPG

DIABULUS IN MUSICA had ik al een paar keer aan het werk mogen zien op het, ja, euh..MFVF, waar ze als ik me niet vergis a drie keer hebben mogen staan.

In een club als de Biebob zal het allemaal niet zo groots uitpakken, ging ik van uit. En inderdaad, zonder bassist en dus met vier stond de band er.

DIM 10.JPG

DIM 13.JPG

Zuberoa Aznárez, in zekere staat van drachtigheid, is zoals dat hoort de centrale figuur op het podium. Met drie albums op hun kerf, waarbij ze telkens toch weer te horen moesten krijgen dat Epica toch niet zo erg uit hun buurt ligt, hebben ze toch een eigen geluid kunnen creëren.

Hun Spaanse (correcter: Baskische!) roots weten ze hier en daar te gebruiken om net dat verschil te maken met de andere bands. Hier en daar een Zuiderse toets en bovenal ook nog een song in het Baskisch.

DIM 06.JPG

DIM 27.JPG

DIM 22.JPG

Het gemis aan bassist was wel hoorbaar maar door de symfonische ‘begeleiding’ kon ik er alvast mee leven. Het geluid was misschien niet zo heavy als verwacht maar het ging. Bandleader Gorka Elso laat ook voldoende van zich horen middels een gepaste tactische grunt op zijn tijd.

DIM 21.JPG

DIM 26.JPG

DIM 24.JPG

DIM is een stevige speler in de FFM-arena maar zal altijd de duimen moeten leggen voor de grote spelers. Ook het ontbreken van voldoende ruimte om het visueel aantrekkelijk te maken was er niet waardoor de band wel erg zijn best moest doen om als totaal pakket sterk over te komen.

Nieuwe fans zullen er wel niet gemaakt zijn die avond maar het was voor de anderen zeker een ervaring om deze band in nauwe schoentjes (= clubformaat) toch nog een mooie set neer te zetten.

1000x1000.jpg

 

LEAVES’ EYES heeft zijn fanbase duidelijk niet kunnen overtuigen om in grote getalen af te zakken naar de Kempen.

Met een goede halve Biebob is dit echt wel schandalig. Voilà, het is gezegd. Op een vrijdagavond als die moet je echt al wel voor K3 moeten thuisblijven om niet het pelotonnetje fans te willen vervoegen in ’s lands gezelligste club.

Moet ik eerst nog eens zeggen hoe geweldig het nieuwe album is? Misschien wel want ik moet nu vaststellen dat ik mijn mening hieromtrent nog niet geventileerd heb. Niet dat iemand dat nog leest, maar het is eerder therapeutisch.

LE 02.JPG

LE 05.JPG

LE 14.JPG

Een vette schijf, zoals we ooit meenden te moeten poneren. ‘King Of Kings’ is m.i. vooral het muzikale en inhoudelijke kindje van frontvrouw Liv Kristine (of moeten we nu ‘Lagertha’ zeggen???).

Met een seizoensgebonden manie van Vikings op tv en de passie van hun volgers, komt deze cd ontzettend op tijd. En dat is geen toeval.

Liv Kristine is afkomstig uit Stavanger, op een boogscheut van de Hafsrfjord. (Op tien minuten van de Stavanger centrum – met de lijnbus – been there, done it – no dvd or T-shirt available).

Daar staat de beeldengroep Sverd i Fjell ofte ‘Swords in Rock’, zoals het vrij vertaald wordt. Een icoon voor vele metalheads en graag gehanteerd in het artwork van Leaves’ Eyes.

LE 19.JPG

LE 25.JPG

LE 41.JPG

Goed, geweldig album, heel wat steviger en meer uitgewerkt dan ‘Symphonies of the Night’, welk ook niet echt mis was maar eerder dreef op enkele uitschietende songs en niet echt een geheel vormde.

‘King Of Kings’ is andere koek; het vertelt het verhaal van Harald Hårfagre ofte Harald I, zoon van Halvdan Svarte – ofte in de media ‘Halvdan The Black’.

Het hele album klinkt heroïsch en de band heeft zelden zo heavy geklonken en tegelijk zoveel melodie weten te persen in een schijfje. Als ‘Njord’ mijn favoriete album is, komt deze toch als goede tweede uit de wedstrijd. De eerste editie bevat ook nog een extra cd met een hoop akoestische versies, instrumentals etc.

LE 06.JPG

LE 16.JPG

Ook Leaves’ Eyes weet graag uit te pakken met een hoop decorstukken – welke nu dan ook op stal moet blijven. Het gaat hem dus volledig om de songs en de presentatie van zowel Liv, echtgenoot Alex Krul en de rest van de band. Het geluid was meteen al een knopje harder met twee gitaristen.

Liv was uiteraard prima bij stem en met vier songs uit het nieuwe album wist ze ons met haar innemende, vriendelijke zelf de zaal mee te nemen naar hun wereld.

Met als sterke en voor de hand liggende opener ‘Halvdan the Black’ – waar Alex, na een imposante entrée mee aan het vocale gedeelte van de song kwam trekken, was de toon gezet.

Met een klassieker (dé klassieker?) ‘Farewell Proud Men’ grepen ze gesmaakt terug naar ‘Vinland Saga’. ‘Symphonies of the Night’, titeltrack en zeker een blijver uit het vorige album en het redelijke ‘Melusine’ volgden.

LE 28.JPG

LE 31.JPG

‘Edge of Steel’ (op cd met Simone Simons) is een echte strijdhymne en de reacties en enthousiasme van het publiek was er dan ook naar. Echt een opzwepende song, een beetje op het campy af misschien, maar indrukwekkend, zowiezo, zelfs zonder Simone.

LE 50.JPG

 

LE 51.JPG

 

Verdere hoogtepunten zeker: ‘My Destiny’, ‘Swords in Rock’, ‘Hell to the Heavens’, ‘King of Kings’, ‘Elegy’ en als furieuze afsluiter het eveneens nieuwe ‘Blazing Waters’ waarbij Alex de gepaste outfit aanhad en nog geflankeerd door een Viking of twee een indrukwekkend einde maakte aan deze heroïsch geïnspireerde avond.

Als zowel Alex als Liv na enkele minuten reeds de fans komen begroeten met hun gekende spontaniteit en ruim tijd voor iedereen, is dat wederom een fijn toetje na een toch al geslaagde passage in de Biebob.

FB.jpg

 

 

15:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

18-10-15

Kamelot, Gus G., 16/10 @013, Tlburg

kamelot,gus g.

Ik weet het, ik kom niet veel meer buiten.

Ik ben gelukkig verlost van een dwangmatig bijwonen van concerten en dat scheelt een hoop gedoe. De verplaatsing, het wachten, de drukte, het gaat me hoe langer hoe minder goed af. Dat is eerlijk er oprecht.

De muziek daarentegen blijft onder het vel kruipen en mijn imaginaire trouw aan vele bands uit zich dan eerder in het verzamelen van de cd’s en bijwijlen – in een snobistische bui – de vinylversie van het kleinood. Met een kopje thee of een glas wijn is het dan zetelmatig even goed genieten.

Dat werd me vrijdag jl. nogmaals duidelijk. Gelukkig was het gezelschap ok en de warme hap, voorafgaande aan het concert was ook wederom een schot in de roos.

De passage van Kamelot in de 013 in Tilburg was er zeker eentje om niet te missen. Niet alleen staat die band garant voor een smetteloos en imposant optreden – keer op keer, maar de vernieuwde zaal trok evengoed mijn aandacht. De capaciteit was uitgebreid van 2000 naar 3000 bezoekers en Kamelot was de eerste heavy band die het nieuwe podium mocht betreden.

Door de latere dan geplande aankomst en het etentje, moesten we Kobra and the Lotus laten passeren. Ik ken ze, leuk, aardig, maar de maag gromde erger, dus het vonnis was snel geveld.

GUS G. daarentegen, die stond wel op mijn agenda en afgezien van het feit dat ik enkel de eerste cd heb en de nieuwe worp nog niet in mijn bezit, was ik echt nieuwsgierig.

En ja hoor! Gus & band wisten me volledig in te pakken. Misschien niet door de songs op zich; die zijn net boven de middelmaat met weinig uitschieters, maar de man op zich, in alle bescheidenheid, wist de aandacht gaande te houden.

GUS 10.JPG

GUS 06.JPG

Als gitarist van Firewind en af-en-toe Ozzy als die nog eens op toernee wil gaan, heeft deze snarenplukker voldoende techniek in zijn handen om elke song boeiend te houden.

De poses, de soepelheid, de presence in het algemeen was perfect. En met een beetje uitgezette Henning Basse op zang, viel zijn set bijzonder te smaken.

Met als afsluiter Ozzy's 'Crazy Train' werd er een punt gezet achter deze onderhoudende en tegelijk bijwijlen furieuze set.

GUS 11.JPG

GUS 12.JPG

GUS 14.JPG

Toen KAMELOT om 2130u de zaal liet verduisteren, werd de zaal , om het zacht uit te drukken: gek. Een groot percentage van het publiek bestond uit prille fans waardoor wij gelijk naar het einde van het spectrum werden gecatapulteerd. Niets mis mee natuurlijk, het is op zich een goede zaak dat de fakkel wordt overgenomen door 17-18 jarigen die de refreinen luid meezingen.

KAM 01.JPG

KAM 03.JPG

Na de strakke opener ‘Veil Of Elysium’ volgde ‘When the Lights are Down’. Het duurde tot het laatste refrein alvorens ik de song herkende. Dat lag niet aan de band of het verder voortreffelijke geluid, maar puur aan het enthousiasme van de mij omringende fans.

Met Tommy Karevik hebben ze natuurlijk een perfecte zanger in huis gehaald en het album ‘Haven’ moet m.i. zeker niet onderdoen voor zijn voorganger.

KAM 04.JPG

KAM 07.JPG

Toch, met een handvol cd’s die bol staan van de ondertussen klassieke Kamelot-elementen, moet de band zijn verleden respecteren. Met ‘The Great Pandemonium’, Center of the Universe’, ‘Karma’ en ‘Torn’ was het non-stop gasgeven.

Met’ het ingetogen ‘Here’s to the Fall’ werd het even muisstil en kon Karevik zijn emoties even bundelen.

KAM 19.JPG

KAM 15.JPG

‘March of Mephisto’ – vroeger de setsluiter – was terug alle hens aan dek. Net zoals ‘Rule the World’ en het geweldige ‘Insomnia’. De backings werden voorzien van ‘Kobra’ maar ik heb er niet veel van gehoord, soit.

Verrassing was er met Elize Ryd, de zingende marmot van Amaranthe en interim-Kamelot backing vocaliste. Leuk om naar te kijken, zingt een aardig stukje ook trouwens.

KAM 34.JPG

KAM 26.JPG

KAM 30.JPG

Haar bijdrage aan ‘Veritas’ was gewaardeerd maar bij ‘Liar Liar’ schoot ze een beetje tekort, mijn gedacht. Natuurlijk is dat ook een suppervet nummer waarbij beide zangers haast tot het uiterste moeten gaan. Tommy haalde ze hoge noten, wat dan ook weer geen verrassing was. Wat een zanger, wat een frontman!

Het harde ‘Revolution’ ging de afsluiter ‘Sacrimony’ vooraf. Hierbij kwamen beide stemmen meer tot hun recht en maakten er een triomfantelijk afsluiten van.

KAM 33.JPG

KAM 36.JPG

KAM 35.JPG

Dit was de laatste show van (dit luik) van de tour. Het was een indrukwekkende passage van een band die volgens mij echt op haar top zit. De vernieuwde zaal is dus groter, met ruimte voor veel licht, een prima geluid en toegankelijk voor het gebruik van veel pyro-effecten, zoals we deze avond mochten ondergaan.

Misschien is het gezellige er wat af, maar het doel heiligt tenslotte de middelen en was de 013 al een van de beste concertzalen, hiermee bevestigen ze hun status en zullen ze in de toekomst nog grotere bands kunnen ontvangen. De toekomst ziet er op dat vlak dus rooskleurig uit.

13:26 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

13-10-15

Krk en de eilanden in de Kvarner baai, deel 2, September '15

BAS 05.jpg

DEEL 2

 

Derde dag op Krk. Tijd om de naburige eilandjes te verkennen. Vandaag zijn dat Cres en aansluitend Losinj. En het weer ziet er nog slechter uit dan de dag voordien.

We nemen met bus en al een ferry richting Cres. De zee beukt stevig tegen het schip maar ik denk dat ze hier erger gewend zijn. We zijn al geïnformeerd over de legendarische Bora wind en ingewijden laten ons weten dat dit slechts een voorproefje is. Gelukkig kunnen we indien nodig beschutting zoeken in de ruime passagiersruimte maar uiteraard blijven wij stoer buiten staan.

CRES 10.jpg

CRES 21.jpg

Na een half uurtje zetten we voet aan wal en rijden gelijk naar het stadje Losinj. Onderweg oogt het allemaal wat troosteloos en het zal er niet op beteren. Het eiland ziet er verlaten en robuust uit en de lucht gevaarlijk bewolkt.

Losinj moet in betere omstandigheden een heerlijke plek zijn maar nu maken we dat we onder zeil zitten op een van de vele terrassen. Een warme hap – in ons geval een variatie aan pasta’s – gaat er prima in. Het is niet koud buiten maar de aanblik doet anders vermoeden.

CRES LOSINJ 05.jpg

Het korte wandelingetje nadien levert ook niet veel prettige momenten op. Blij dat we terug op de bus zitten… we trippen terug noordwaarts richting Osor. Op promo-en luchtfoto’s ziet dit plaatsje er geweldig uit. Vanop de grond en in deze weersomstandigheden allerminst. Doods, verlaten en nat.

Zo ook onze laatste stop in Cres stad. De kleine jachten en zeilbootjes liggen te beven in de verlaten haven. Geen hond te zien buiten deze groep goed ingepakte ramptoeristen. Ja, dit is echt zielig maar we maken er het beste van.

CRES 24.jpg

Heel tevreden dat we terug aan boord van de ferry zijn en nog meer als we droog en wel aankomen in ons hotel. Dit is een dag om snel te vergeten. Jammer. We maken nog een fijne wandeling naar en van Krk onder een aanvaardbare avondlijke hemel en dat is dan ook een opsteker.

Na een douche, in avondtenue en gezeten aan tafel voor alweer een uitbundig buffet, is al deze miserie al snel vergeten. Maar het moet nogmaals gezegd worden: op de eerste drie dagen twee maal ellendig weer…daar wordt een mens niet blij van.

Gelukkig! De volgende dag werd er een grijze lucht maar droog weer aangekondigd. Op het eerste zicht bleek dat nogal mee te vallen.

We wandelen naar en door een – weliswaar nat – ontwakend Krk om aldaar aan boord te gaan van onze varende bus, de Tajana, voor de hele dag. De animator (eigenaar?) van de boot is een rijzige grijzende man met een aanleg voor humor en een mondvol Duits, Engels en Italiaans.

Alhoewel dit voor hem en zijn crew dagelijkse kost én kostwinning is, voelen we ons toch snel goed op de boot. Dit zou wel eens een goedmakertje kunnen worden voor de vorige twee dagen.

TA 21.jpg

Het is een eind varen naar het eiland Rab met aankomst de stad met dezelfde naam. De vaart duurt twee en een half uur en verloopt ondanks de ‘schaapjes op de golven’ (…) bijzonder goed. Bovendien maken ze een prima cappuccino in de ambachtelijke kombuis.

De omliggende eilanden ogen prachtig onder de dramatisch schilderachtige lucht. Het waait deftig en de golven durven al eens over de voorsteven gaan maar als echte zeebonken weerstaan we de natuurelementen.

TA 27.jpg

Als de bulk van de passagiers een etage lager al veilig achter glas, geniet ons kwartet van de wind, de deining en het zicht rondom. De zon komt er zelfs af en toe door waardoor de eilanden oplichten in vele schakeringen.

Als ik tijdens de vaart even op een bank ga liggen is enkel en alleen wegens het vermoeiende wandelen op het dek. Niet, ik benadruk: niet omdat ik zeeziek zou zijn... echt niet.

RAB 10.jpg

RAB 00.jpg

Het is al veel rustiger als we tegen twaalf uur de baai van Rab binnenvaren en  het ziet er veelbelovend uit. De wind is bijna draagbaar en er komt hoe langer hoe meer blauw aan de hemel opzetten.

Rab is een aardige stad. We blijven dan ook vooral hangen in het oude gedeelte dat doorweven is van kleine straatjes, bruggetjes, restaurantjes, winkeltjes en fraaie uitzichten over het lagergelegen gedeelte, inclusief de baai en haven.

RAB 16.jpg

Het uitzicht over de vier torens schijnt legendarisch te zijn, zo laat ik me vertellen. Mooi is het inderdaad. Dit wordt gevierd met een prima ijsje. Mijn kompanen bedanken er voor en zullen ijs-loos de dag doorbrengen. Hoorde ik daarna geen tandengeknars en gevloek?

Afspraak om 14u om een hapje te eten aan boord. De keuze tussen vis of vlees was eerder gemaakt en nu was het bang afwachten wat de groezelige kok ons zou presenteren. Viel dat even mee! Mijn makreel was gegrild en bijzonder stevig gekruid. Stevig! Vlot van de graat en gegarneerd met een frisse salade van hoofdzakelijk witte kool. Klinkt erg pover maar was heerlijk.

TA ETEN 06.jpg

Een tweede ronde liet ik dan ook niet zomaar aan mij voorbij gaan… Met een licht zurige maar drinkbare witte wijn werd de hap flink doorgespoeld. Ondertussen voeren we langzaam uit de haven weg richting Pag, het volgende eiland.

RAB 48.jpg

Daar aangekomen oogt de aanlegsteiger wat verlaten maar dit is dan ook een uithoek van het eiland. Wij maken een mooie wandeling langs de kust richting olijfbomengaard. Dit is nog altijd een van de belangrijkste exportproducten van de regio. Een matige klim brengt ons door de ‘plantage’, welke bijzonder ruw oogt door de overvloed aan stenen tussen de bomen.

PAG 13.jpg

Als de wandeling rond is en we terug aan de boot zijn gekomen, drinken we er nog eentje op een goede thuisvaart of zoiets. Ja, de rust, de stilte en de ondertussen overijverige zon maken dat ik daar nog wel even wil vertoeven…

Op de terugweg, die een goede anderhalf uur zal duren, steekt de wind alweer op. De zee gaat redelijk heftig te keer. Op de boeg is het niet uit te houden door de wind en menigeen komt bezeken terug naar de veiligere achterkant. Het is fun, het is wat avontuur voor een landrat maar het is vermoeiend als je persé op de been wil blijven.

Volgt: een flink spektakel als de bemanning een hoop broodresten aan de meeuwen voedert.

PAG GULL 04.jpg

 

Het duister valt lichtjes als we terug aanleggen in Krk. We proberen onze zeebenen te slijten door terug naar het hotel te wandelen. Wederom een mooie lucht, een stille avond, waarom kan het niet altijd zo zijn?

KRK 11.jpg

En jammergenoeg zit het er hiermee eigenlijk weeral op…

Restte ons een even lange terugrit naar huis. Onze gids koos voor een veel aangenamere rit – dus niet langs Zagreb – met veel groen en kronkelende banen.

Toch waren we al na een goed uurtje in Slovenië, via Oostenrijk naar Duitsland. Een overnachting in Ingolstadt luidde het laatste bedrijf in.

Kilometers ploegen door Duitsland met talloze files door wegenwerken (op een zondag!) om dan rond 19u terug op ons vertrekpunt aan te komen.

Het was een fijne trip, mede dankzij het gezelschap, de organisatie en al de positieve dingen die we lieten primeren op het kwakkelende weer.

Kroatië is echt een fantastische vakantiebestemming. Na de grote reis vorig jaar hebben we nu ook een idee van de eilanden. Dit alles kan nu even de kast in en we kijken alweer reikhalzend uit naar het aanbod van volgende jaar…

08-10-15

Krk en de eilanden in de Kvarner baai, Deel 1, september '15

  

BAS 05.jpg

DEEL 1

 

Soms moet een mensch er even tussenuit.

Normaliter wordt er een reis(je) gepland en tot op heden met een goed tot zeer goede afloop volbracht. Helaas viel de laatst geplande excursie figuurlijk in het water. Een rondreis door Polen werd bijgevolg even op de lange baan geschoven. Uitstel is geen afstel en zodoende staat deze nu reeds met stip op de agenda van 2016. 

Met een beetje veel moeite en mijn sympathieke overredingskracht wist ik me alsnog een plaatsje te veroveren op een kleine trip richting Kroatië. Hiervoor ben ik mijn reisorganisatie immens dankbaar. Twee mensen die me nogal nauw aan het hart liggen zaten daar al op, dus ik was best gemotiveerd om daar een extraatje voor te doen. 

Zo gezegd zo gedaan, met een totale reisduur van acht dagen en een lokaal verblijf van (maar) vier dagen, keek ik daar ondanks het beetje onevenwicht in de planning toch erg naar uit.

BAS 23.jpg

Jawel, vier dagen verblijf en evenveel ‘onderweg’? Dat is zeker geen goede balans, ik weet het. Maar het gezelschap en de modus operandi vind ik ook belangrijk en dan nemen we twee maal dik 1400km er graag bij.

Kvarner baai.jpg

 

Bestemming was het eiland Krk. En ik vergeet geen klinkers, Walter. KRK? 

Het op een na grootste eiland van de Kvarnerbaai, regio Istrië, Kroatië. Zo, nu weet u dat ook weer. 

Istrië is samen met het grootste gedeelte van de kuststreek, welke zich uitstrekt tot Dubrovnik alvorens het land overgaat in Montenegro, dé toeristische streek van Kroatië. Met een hele hoop eilanden voor de kust is Krk zeer geliefd als uitvalsbasis voor zeilers, dagjestoeristen en anderen om naar de nabijgelegen eilanden uit te zwermen. 

Ik noem gemakkelijkheid halve de eilanden Cres, Losinj, Rab en Pag. Namen die mij ook niet veel zeiden maar die nu in het archief zitten. 

Na een voorspoedige reis door Duitsland (met overnachting), Oostenrijk en Slovenië, was het nog even via Zagreb tot op het eiland Krk. 

Prima hotel op het eerste zicht, wat later zou bevestigd worden. Kamers wel een beetje over datum maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de service en het enorme en kwaliteitsvolle aanbod van natjes en droogjes. En aan die materie waren we echt wel toe. 

De eerste verblijfsdag bestond uit een verkenning van het eiland en een situering van de regio. Na een bezoek aan een redelijk nietszeggend dorp, reden we naar Baska, het zee-en strandparadijs  van het eiland. 

In het gezelschap van een lokale gids – welke onze lachspieren regelmatig in beweging zette – stoven we weg uit de hoofdplaats Krk. 

Onderweg hielden we even halt aan een monument opgetrokken als de letter ‘A’ van het lokale oude glagolitische schrift. Had er ook nog nooit van gehoord, maar de souvenirshops kennen het maar al te goed.

GLAG 07.jpg

Baska-aan-zee. Gelukkig zonder steriele hoogbouw of overvolle stranden maar met een mooie baai en een heel relaxe sfeer. En stil dat het was; geen joelende kinderen of overspannen ouders.  

Erg beperkt qua aanbod maar voor ons noorderlingen altijd een fijne ervaring om langs een kobalt-en azuurblauwe Mediterannée te flanneren. Héérlijk weertje, prima gezelschap.

BAS 09.jpg

BAS 12.jpg

BAS 20.jpg

Onze middagstop werd genomen in Vrbnik, ook met een tekort aan klinkers, maar wel met een fijne wijnproeverij op het programma. In combinatie met een schotel gedroogde ham en de lokale harde kaas, was dit een prima lichte maaltijd.

WINE 00A.jpg

WINE 07.jpg

De drie gepresenteerde wijnen lieten mij de herinnering van vorig jaar opdiepen… geen echt plezier aan beleefd toen. Toch, met nieuwe moed gingen we in volgorde de witte, de rode en de dessertwijn met open vizier tegemoet. En al bij al viel dat aardig mee. De witte beetje te zuur naar mijn smaak maar de rode had al meer body en smaak. (alsof ik er iets van ken…).

WINE 05.jpg

De dessertwijn was meer mijn smaak maar daar heb je door de likeurachtige impact alweer snel genoeg van. En enige grens moet toch gehandhaafd worden in het gebruik van alcohol op den vreemde. Of beter: in gewaardeerd gezelschap. 

Drie flessen voor vier personen – het is een goed gemiddelde voor een eerste middagstop. Gelukkig was de ham en kaas in verhouding waardoor we toch nog enigszins stabiel het etablissement verlieten. Op naar onze vertrekplaats:  Krk – de stad. 

Krk is geen echte hoogvlieger als je een deftig stadsbezoek wil doen. Het is mooi, beperkt qua omvang maar uitzonderlijk mooi gelegen. Je kan er rondjes lopen, terrasjes doen, winkeltjes bezoeken. Bootje varen. Ijsje eten.

KRK N6.jpg

KRK 87.jpg

Ons hotel lag op een goede tien minuten van het stadje, dus werd er ’s avonds al eens naar daar gewandeld. Met een mooi kustpaadje was dit prima voorzien, mooi verlicht en uiterst aangenaam om doen. De zicht van de vallende avond over de kust leverde dan ook mooie momenten én plaatjes op. Ok, allemaal een beetje cliché maar als het goed is, is het goed. En het was goed.

KRK 45.jpg

KRK 69.jpg

KRK 07.jpg

Wat we wel zagen aankomen aan de horizon waren de donkere wolken. De voorspellingen waren dan ook niet van de lucht. De volgende dag zou een trieste dag kunnen worden.

KRK N5.jpg

Vorig jaar passeerden we reeds Opatija in een vochtige, mistige sfeer. Alles duidde er op dat het nu weer van dat zou zijn. En inderdaad. Alsof Opatija, ooit de meest glamoureuze badstad van noordelijk Kroatië en voorheen Joegoslavië, lag er wederom droevig bij. 

OP 14C.jpg

OP 50.jpg

Niet alleen druipt de vergane glorie van de eens zo indrukwekkende hotels, nu met een grijze hemel en af en toe stevig buitje, leek het nog erger. Schijnt de zon ooit in Opatija? 

Zal deze stad ooit terug zijn status kunnen herstellen? De souvenirwinkeltjes tussen de klassevolle hotels geven het een goedkoop karakter. Vier – en vijfsterren zijn hier de regel maar met dit weer maakt dat weinig indruk.

OP 29.jpg

Tussen de vlagen door wandelen we even op de boulevard om al snel een plaatsje te veroveren op hetzelfde terras (en dezelfde tafel) als vorig jaar. We bestellen hetzelfde en het smaakt even goed. Hoe iets heel simpels als een heerlijke maaltijd overkomt! Turkey sandwich & pint…

OP 34.jpg

Dan wordt het een beetje behelpen. Langs de kerk, pff, zegt me niet veel, terug naar het park en even de boulevard langs de andere richting. Voor enkelen in het gezelschap een strooptocht naar dat ene ijskastmagneetje dat ze zoeken… 

Gelukkig worden we rond 16u alweer op onze rijdende ark verwacht en na een klein uurtje zijn we al te blij dat we terug in het hotel zijn. 

Dan lijkt het weer een beetje op te klaren waardoor een wandeling naar de stad zich opdringt. Tot het volgende diner genieten we alsnog van de gezellige binnenstad van Krk, zijn winkeltjes en gezapige sfeer.

KRK 51.jpg