15-11-15

Rattle That Lock - David Gilmour

Rattle 07.jpg

Het gebeurt niet veel dat ik een ‘pagina’ uittrek om een review te schrijven. Het is dan ook niet omdat ik dat doe, dat het een superieur – niet te missen schijf is. En nu is dat zeker niet het geval. Waarom dan wel? Om dat er gewoon veel te vertellen is over deze plaat, of in ruimere zin: de box.

Laatste geruchten die we hoorden van Dhr Gilmour en Pink Floyd -was het halfslachtige ‘The Endless River’, een cd vol geluid, met referenties naar ’s bands grootse verleden en een warme groet aan de verloren strijdmakker Rick Wright. Wij, als luisteraar ondergingen dit maar ik werd er warm noch koud van.

Heel blij waren de meesten daar niet mee omdat er wel een vlag waaide maar het was een erg lege ruimte die we te horen kregen. Dan moeten we al teruggrijpen naar ‘On an Island’, maar eerlijk: hoeveel keer passeert die nog de cd-molen?

Blijft over: de twee monumentale live registraties, eentje in de RAH en een in Gdansk. Met ondertussen nog een remaster van ‘The Division Bell’. Dus de man is wel nooit uit het oog, noch uit het hart, maar echt brokken maken zit er niet meer in.

En dat geldt ook voor deze ‘Rattle that Lock’, de cd, en voor wie het er voor over heeft: de box. Het vinyl laten we even aan de kant.

Dus gelijk naar de box dan. De completist in mij duwde me die richting uit maar is dit de doos van pandora of eerder een lege doos?

Rattle 03.jpg

Laten we met de cd beginnen want daar zou het allemaal om moeten draaien.

Elke serieuze muziekliefhebber van om en bij gemiddelde leeftijd zal even in staat van opwinding vertoeven als ‘Five A.M.’ de cd inzet. Perfect, ontegensprekelijk Gilmour en de sound van sferische Pink Floyd. Maar misschien worden we daar mee op het foutieve been gezet…

Heel misschien want de eerste ‘echte’ song, het superaanstekelijke titelnummer ‘Rattle That Lock’ parkeert zich spontaan in je hersenen en zal – naar ik vermoed – daar toch blijven voor zolang je hersenen functioneren.

De lont van dit nummer is het SNCF omroepsignaal. Dat vergeet je nooit meer en naar ik vermoed zal dit nu ergens prominent op ringtones, remixes en dies meer de wereld veroveren; om van een TML danceversie nog maar te zwijgen. Copyright niet voor Gilmour, dus ik denk dat het ongebreideld kàn.

Topnummer, dat wel, met keurig yuppie dancefloor-killer beat, heel keurig, klein knallertje.

Het introverte ‘Faces Of Stone’ had wel van Leonard Cohen kunnen zijn maar neen, gelukkig evolueert de song snel naar een gedragen nummer waar Gilmour subtiel zijn gitaar bij doseert. Het is een plezier om ’s mans expressieve gelaatsuitdrukking voor te stellen als hij de juiste nuances in de tekst legt. Ja, dit is een knappe song maar misschien wat vroeg in het album.

‘A Boat Lies Waiting’. Hey, dat is een flashback naar ‘On an Island’! En hoe! Met vocale versterking van David Crosby en Graham Nash! Dus puur genieten! David Gilmour is zeker geen straffe zanger maar ik geniet wel van de manier waarop hij samenzingt met deze twee keizers van de ‘harmony’.

Gilmour hoeft zich zeker niet meer te bewijzen en kan gewoon zijn zin doen. Dus verwacht je aan veel verschillende stijlen op dit album.

‘Dancing Right In Front Of Me’ is zo iets dat je niet verwacht. Met meer dan zes minuten is dit bij de langere tracks en weer met een gitaarpartij die wel wil maar net niet durft om dan plots over te gaan in een bar-room pianostuk. Gedurfd maar zeer onderhoudend.

‘In Any Tongue’ zet je geest in werking en referenties naar ‘Comfortable Numb’ sluipen langs alle kanten in. Natuurlijk zal dit nooit zo krachtig en iconisch uitpakken maar dat hoeft ook niet. Met zoon Gabriel op piano, Andy Newmark op drums en Phil Manzanera op toetsen(!) heb je natuurlijk een hoop vakkundigheid om een stukje muziek te creëren dat gewoon bezwerend is, zonder meer. Met een lang verwachte gitaarsolo op het einde is dit zeker een van de hoogtepunten van het album. Alleen al door de vele herkenbare elementen.

Rattle 05.jpg

Tussendoor valt ons ook nog ‘Beauty’ te proeven. Subtiele jampartij of weloverwogen? Het is soms een dunne lijn op Gilmours solowerk, maar dit stukje groovend behang kon van ‘The Endless River’ komen. Mooi meegenomen maar dat hebben we al te veel gehoord. Hoor je ook een knipoog naar 'One Of These Days' in dit nummer?

Het meest verrassende is wel ‘The Girl In The Yellow Dress’. Jazz, jawel, maar niet echt mijn ding. Doch, in het geheel van het album past het wonderwel omdat het al zulk een heterogene bedoening is. Gilmour klinkt hierop alsmaar meer vermoeid – of geeft die indruk. Nina Simone is hier niet ver weg.

Op ‘Today’ verzamelt hij het grootste gedeelte van zijn live band (Manzanera, Jon Carin, Guy Pratt en Steve DiStanislao) en brengt een nummer dat m.i. niet echt overkomt. Tenminste, het duurt een hele tijd alvorens je de groove en de structuur doorhebt. Om van de zanglijn nog maat te zwijgen.

Ik hoor een beetje Bowie in zijn ‘Station to Station’ periode. Weloverdacht maar beetje veel van verschillende walletjes eten. Hij geraakt er mee weg omdat het allemaal een sfeer van virtuoziteit uitademt maar dit blijft wel de moeilijkste song van het album.

Met ‘And Then…’ besluit het album terug op een haast klassieke Gilmour wijze. Gitaar dus. Is het niet dat wat we van de man willen horen? Is het niet dat wat ons na al die jaren kippenvel bezorgt?

‘Rattle That Lock’ als album komt over als een heel persoonlijke reis die hij maakt en waarbij hij alle laatjes in zijn muzikale archief opentrekt om het mooiste ervan met ons te delen.

Niet altijd even opwindend, maar steeds op een volwassen, virtuoze en overdachte wijze. Dit album is gewoon sterk als som van zijn onderdelen met als locomotief het titelnummer waar je maar niet genoeg van krijgt. Maar misschien zitten de echte schatten verborgen in de wagons die de bulk van dit album uitmaken.

Zover het audiogedeelte. Wat zit er nog in de box? Mmmja…

Het beste moment en het meest magische na aankoop is natuurlijk de folie verwijderen en op ontdekking gaan.

Rattle 02.jpg

Bovenaan in de box (ik werk systematisch) een Airmail omslag met een postkaart (rara, welke song?) en een mooi plectrum. For what it’s worth natuurlijk, gewoon leuk maar ook niet meer.

Een mooi zwart-wit versus tour poster is het volgende. Maar dan komen we aan twee hardcover boekjes. Het ene over het album met een schat van foto’s van de opnames en enkele mooie portretten van David & co, merendeel gemaakt door zijn echtgenote Polly Samson. Lyrics + credits staan er ook in. Mooi.

Het andere is ‘Book II’ van John Milton’s ‘Paradise Lost’. Tja, ik zoek nog steeds naar de connectie met de muziek en het artwork, maar dat kan net de bedoeling zijn. Ik ben niet zo literair onderlegd maar weet van het bestaan van het boek. Voor liefhebbers van 17e eeuws Engelse taal is dit meegenomen, maar ik laat het aan de echte literaire culturo’s over om dit in te schatten in het geheel.

Rattle 04.jpg

Dan volgt in een cardboard cover de cd (gelukkig maar) en een dvd met studiojams, interviews, achtergrondinfo over het artwork en zo meer. Een hele hap om te zien maar onderhoudend.

Een mooi pakketje in zijn totaliteit. Dit is een album (maar ga vooral voor de hele shebang als je meer wil) dat je steeds opnieuw wil horen, verder uitdiepen en genieten.  Verwacht geen post-Floyd grootsheid maar een album van iemand die het allemaal heeft meegemaakt en ons verblijd met een introverte plaat. Beter dan ‘On An Island’, zo vind, maar dat moet je zelf maar uitmaken.

That’s all folks!

14:46 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.