15-11-15

Rattle That Lock - David Gilmour

Rattle 07.jpg

Het gebeurt niet veel dat ik een ‘pagina’ uittrek om een review te schrijven. Het is dan ook niet omdat ik dat doe, dat het een superieur – niet te missen schijf is. En nu is dat zeker niet het geval. Waarom dan wel? Om dat er gewoon veel te vertellen is over deze plaat, of in ruimere zin: de box.

Laatste geruchten die we hoorden van Dhr Gilmour en Pink Floyd -was het halfslachtige ‘The Endless River’, een cd vol geluid, met referenties naar ’s bands grootse verleden en een warme groet aan de verloren strijdmakker Rick Wright. Wij, als luisteraar ondergingen dit maar ik werd er warm noch koud van.

Heel blij waren de meesten daar niet mee omdat er wel een vlag waaide maar het was een erg lege ruimte die we te horen kregen. Dan moeten we al teruggrijpen naar ‘On an Island’, maar eerlijk: hoeveel keer passeert die nog de cd-molen?

Blijft over: de twee monumentale live registraties, eentje in de RAH en een in Gdansk. Met ondertussen nog een remaster van ‘The Division Bell’. Dus de man is wel nooit uit het oog, noch uit het hart, maar echt brokken maken zit er niet meer in.

En dat geldt ook voor deze ‘Rattle that Lock’, de cd, en voor wie het er voor over heeft: de box. Het vinyl laten we even aan de kant.

Dus gelijk naar de box dan. De completist in mij duwde me die richting uit maar is dit de doos van pandora of eerder een lege doos?

Rattle 03.jpg

Laten we met de cd beginnen want daar zou het allemaal om moeten draaien.

Elke serieuze muziekliefhebber van om en bij gemiddelde leeftijd zal even in staat van opwinding vertoeven als ‘Five A.M.’ de cd inzet. Perfect, ontegensprekelijk Gilmour en de sound van sferische Pink Floyd. Maar misschien worden we daar mee op het foutieve been gezet…

Heel misschien want de eerste ‘echte’ song, het superaanstekelijke titelnummer ‘Rattle That Lock’ parkeert zich spontaan in je hersenen en zal – naar ik vermoed – daar toch blijven voor zolang je hersenen functioneren.

De lont van dit nummer is het SNCF omroepsignaal. Dat vergeet je nooit meer en naar ik vermoed zal dit nu ergens prominent op ringtones, remixes en dies meer de wereld veroveren; om van een TML danceversie nog maar te zwijgen. Copyright niet voor Gilmour, dus ik denk dat het ongebreideld kàn.

Topnummer, dat wel, met keurig yuppie dancefloor-killer beat, heel keurig, klein knallertje.

Het introverte ‘Faces Of Stone’ had wel van Leonard Cohen kunnen zijn maar neen, gelukkig evolueert de song snel naar een gedragen nummer waar Gilmour subtiel zijn gitaar bij doseert. Het is een plezier om ’s mans expressieve gelaatsuitdrukking voor te stellen als hij de juiste nuances in de tekst legt. Ja, dit is een knappe song maar misschien wat vroeg in het album.

‘A Boat Lies Waiting’. Hey, dat is een flashback naar ‘On an Island’! En hoe! Met vocale versterking van David Crosby en Graham Nash! Dus puur genieten! David Gilmour is zeker geen straffe zanger maar ik geniet wel van de manier waarop hij samenzingt met deze twee keizers van de ‘harmony’.

Gilmour hoeft zich zeker niet meer te bewijzen en kan gewoon zijn zin doen. Dus verwacht je aan veel verschillende stijlen op dit album.

‘Dancing Right In Front Of Me’ is zo iets dat je niet verwacht. Met meer dan zes minuten is dit bij de langere tracks en weer met een gitaarpartij die wel wil maar net niet durft om dan plots over te gaan in een bar-room pianostuk. Gedurfd maar zeer onderhoudend.

‘In Any Tongue’ zet je geest in werking en referenties naar ‘Comfortable Numb’ sluipen langs alle kanten in. Natuurlijk zal dit nooit zo krachtig en iconisch uitpakken maar dat hoeft ook niet. Met zoon Gabriel op piano, Andy Newmark op drums en Phil Manzanera op toetsen(!) heb je natuurlijk een hoop vakkundigheid om een stukje muziek te creëren dat gewoon bezwerend is, zonder meer. Met een lang verwachte gitaarsolo op het einde is dit zeker een van de hoogtepunten van het album. Alleen al door de vele herkenbare elementen.

Rattle 05.jpg

Tussendoor valt ons ook nog ‘Beauty’ te proeven. Subtiele jampartij of weloverwogen? Het is soms een dunne lijn op Gilmours solowerk, maar dit stukje groovend behang kon van ‘The Endless River’ komen. Mooi meegenomen maar dat hebben we al te veel gehoord. Hoor je ook een knipoog naar 'One Of These Days' in dit nummer?

Het meest verrassende is wel ‘The Girl In The Yellow Dress’. Jazz, jawel, maar niet echt mijn ding. Doch, in het geheel van het album past het wonderwel omdat het al zulk een heterogene bedoening is. Gilmour klinkt hierop alsmaar meer vermoeid – of geeft die indruk. Nina Simone is hier niet ver weg.

Op ‘Today’ verzamelt hij het grootste gedeelte van zijn live band (Manzanera, Jon Carin, Guy Pratt en Steve DiStanislao) en brengt een nummer dat m.i. niet echt overkomt. Tenminste, het duurt een hele tijd alvorens je de groove en de structuur doorhebt. Om van de zanglijn nog maat te zwijgen.

Ik hoor een beetje Bowie in zijn ‘Station to Station’ periode. Weloverdacht maar beetje veel van verschillende walletjes eten. Hij geraakt er mee weg omdat het allemaal een sfeer van virtuoziteit uitademt maar dit blijft wel de moeilijkste song van het album.

Met ‘And Then…’ besluit het album terug op een haast klassieke Gilmour wijze. Gitaar dus. Is het niet dat wat we van de man willen horen? Is het niet dat wat ons na al die jaren kippenvel bezorgt?

‘Rattle That Lock’ als album komt over als een heel persoonlijke reis die hij maakt en waarbij hij alle laatjes in zijn muzikale archief opentrekt om het mooiste ervan met ons te delen.

Niet altijd even opwindend, maar steeds op een volwassen, virtuoze en overdachte wijze. Dit album is gewoon sterk als som van zijn onderdelen met als locomotief het titelnummer waar je maar niet genoeg van krijgt. Maar misschien zitten de echte schatten verborgen in de wagons die de bulk van dit album uitmaken.

Zover het audiogedeelte. Wat zit er nog in de box? Mmmja…

Het beste moment en het meest magische na aankoop is natuurlijk de folie verwijderen en op ontdekking gaan.

Rattle 02.jpg

Bovenaan in de box (ik werk systematisch) een Airmail omslag met een postkaart (rara, welke song?) en een mooi plectrum. For what it’s worth natuurlijk, gewoon leuk maar ook niet meer.

Een mooi zwart-wit versus tour poster is het volgende. Maar dan komen we aan twee hardcover boekjes. Het ene over het album met een schat van foto’s van de opnames en enkele mooie portretten van David & co, merendeel gemaakt door zijn echtgenote Polly Samson. Lyrics + credits staan er ook in. Mooi.

Het andere is ‘Book II’ van John Milton’s ‘Paradise Lost’. Tja, ik zoek nog steeds naar de connectie met de muziek en het artwork, maar dat kan net de bedoeling zijn. Ik ben niet zo literair onderlegd maar weet van het bestaan van het boek. Voor liefhebbers van 17e eeuws Engelse taal is dit meegenomen, maar ik laat het aan de echte literaire culturo’s over om dit in te schatten in het geheel.

Rattle 04.jpg

Dan volgt in een cardboard cover de cd (gelukkig maar) en een dvd met studiojams, interviews, achtergrondinfo over het artwork en zo meer. Een hele hap om te zien maar onderhoudend.

Een mooi pakketje in zijn totaliteit. Dit is een album (maar ga vooral voor de hele shebang als je meer wil) dat je steeds opnieuw wil horen, verder uitdiepen en genieten.  Verwacht geen post-Floyd grootsheid maar een album van iemand die het allemaal heeft meegemaakt en ons verblijd met een introverte plaat. Beter dan ‘On An Island’, zo vind, maar dat moet je zelf maar uitmaken.

That’s all folks!

14:46 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

06-11-15

Stratovarius, Gloryhammer & Divine Ascension @Biebob, 04/11

 

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

 

Wow! Dat was me een avondje wel!

Liefhebbers van powermetal kwamen woensdag zeker aan hun trekken in de Biebob.

Naast headliner Stratovarius konden we daar ook niemand minder dan Gloryhammer aanschouwen en – iemand moet het vuile werk doen – Divine Ascension om de zaken op gang te trekken. 

Geen makkelijke opdracht als de net niet volle Biebob volledig in Stratovarius-mode is ingesteld en – niet te onderschatten – als de eerste rijen volledig – maar dan ook volledig – gewapend met gigantische hamers - klaar zijn voor Gloryhammer.

Twee draken om te verslaan, zal ik maar in powermetaltermen zeggen.

En dat zijn er woensdag toch twee teveel voor DIVINE ASCENSION, helemaal uit Australië, want deze lieten wel veel stof opwaaien maar kregen bitter weinig respons.

Het geluid stond ook nog niet op punt en misschien is de band nog te onbekend in onze contreien? (Zelf had ik er ook nog nooit van gehoord) Ze zijn al goed zeven jaar bezig en hebben twee albums uit.

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

Zangeres Jennifer Borg, die het eigenlijk helemaal niet zo slecht deed, deed een beetje teveel haar best om toch nog wat beweging te krijgen in de eerste rijen maar het mocht niet baten. Een beleefdheidsapplaus was hun deel.

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

Uiteraard ga ik nog wel uitzoeken hoe hun opnames klinken want verder heeft deze band alles mee: de presentatie, de looks en de kunde.

Het zou me verwonderen als dit alles tot niets zou dienen. Laten we er dan ook van uit gaan dat het hun gewoon niet meezat die avond. 

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

 

Heel andere koek was het met GLORYHAMMER!

Tijdens de ombouw liep brein Christopher Bowes lukraak over het podium om een en ander op te stellen en die werd meer dan enthousiast onthaald.

In jeans en t-shirt ziet hij er niet echt opvallend uit maar wie zijn andere band Alestorm – waarbij hij de frontman is – al aan het werk zag (ik herinner me vooral GMM’14) weet wat voor een volksmenner hij is. Deze avond blijft hij redelijk onopvallend (al is dat relatief bij Gloryhammer) aan de toetsen. 

Gloryhammer had duidelijk zijn trouwe wizards, warriors en andere adepten weten te lokken. En het duurde ongeveer 15 seconden alvorens ik wist waarom. Maar dan was het hek wel van de dam!

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

Het is misschien niet zo correct om op mijn vergevorderde leeftijd opgewonden te geraken van een band als Gloryhammer maar die songs zijn zo verdomd aanstekelijk.

De idee om een soort van parodie te zijn op de over the top powermetalbands als Rhapsody en zelfs een beetje Manowar, leidt in dit geval tot een heel eigen en best te smaken stijl en imago. 

In een volledige alternatieve realiteit, waarin zij figureren als een bende vrijbuitende en bijzonder heldhaftige strijders tegen het ‘kwaad’, brengen zij met hun tweede album (‘Space 1992: Rise of the Chaos Wizards’, kun je nagaan) het vervolg van de avonturen van Angus McFife. 

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

McFife, het alter ego van zanger Thomas Winkler, leidt zijn volgelingen hierbij door het universum. Een universum dat zij met de ‘Astral Hammer’ in de hand al eens in brand willen steken en vooral beheersen.

Met een hoop humor vanwege de totaal van de pot gerukte outfits en dan gepaard gaande met enkele direct-klaar meezingbare hymnen, kan je niet anders dan vrolijk worden.

Beeld je in dat Monty Python’s Holy Grail zich afspeelt in de ruimte…dan heb je al een idee. 

Toch moet ik zeggen dat deze Schots/Zwitserse band een trouwe aanhang heeft. Oversized ‘hammers’ circuleren in het publiek en belanden al eens op het podium.

Thomas heeft een waanzinnig stembereik en weet zich Bruce Dickinson-gewijs (al de moves, zelfs de stem…) te profileren als een geweldige frontman.

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

Met songs als ‘Rise of the Chaos Wizards’, ‘Legend of the Astral Hammer’, het aanstekelijke ‘Angus McFife’ en (opgelet!) ‘Goblin King of the Darkstorm Galaxy’ ontploft de Biebob bijna.

Met alle pomp en circumstances wordt er met het volkslied ‘National Anthem Of Unst’ afgesloten. 

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

De kerel voor mij staat me na afloop zijn plaats af. Hij had gekregen waarvoor hij gekomen was. Dat zegt meer dan genoeg over de populariteit van de band.

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

 

Headliner STRATOVARIUS  zal zeker met opgestroopte mouwen moeten aantreden om deze euforische space-invasie te overtreffen. Maar daarvoor hebben zij natuurlijk wel de middelen in huis. 

Het is alweer enkele jaren geleden dat ik ze nog zag, en deze wou ik zeker niet missen. Een band van dit kaliber in een club, dat is altijd spannend. Niet altijd beter, meestal echter wél. Met weeral een sterk album onder de arm – ‘Eternal’ – zijn zij dan ook bezig aan hun zoveelste tour.

Over het debuut album ‘Fright Night’ uit 1989 en de twee opvolgers (‘Twilight Time’ en ‘Dreamspace’) wordt vandaag gezwegen, ook al staan daar enkele leuke dingen op.

Maar het is natuurlijk vanaf ‘Fourth Dimension’ (’95) dat huidige zanger Timo Kotipelto aan boord is gekomen en dat het geluid van de band symfonischer en melodieuzer is geworden. 

Als kort nadien ook toetsenman Jens Johansson de band van Malmsteen ‘verlaat’ en de band van de nu klassieke neo-klassieke sound voorziet, is het huidige Stratovarius echt geboren.

‘Episode’, ‘ Visions’ en ‘Destiny’ zijn ondertussen gemeengoed en hoog gewaardeerd in de powermetallijsten. 

Met een nog meer epische aanpak op ‘Elements I & II’ lijkten de reserves even uitgeput en vertrekt bandleider Timo Tolkki.

Na enkele moeilijke jaren (2004/8, met een onopvallend album in 2005) vind de band zichzelf terug uit met een nog grootser en meer uitgewerkt geluid. De laatste albums ‘’Polaris’, ‘ Elysium’, ‘Nemesis’ en (minder) hun jongste laat ook ruimte voor ballads, mid-tempo songs en lange bombastische stukken. 

Een hevige start met ‘My Eternal Dream’ zet de toon. Een harde toon want het geluid staat op 11 en ik sta vlak voor gitarist Matias Kupiainen’s backline en die staat vet hard. Vooral de powerchords komen als een staalstorm over.

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

Gelukkig hebben ze met deze knaap ook een feilloze solist aan boord en Stratovarius zou zichzelf niet zijn als er op zijn tijd geen duizelingwekkend gitaar/toetsen duel of muzikale symbiose zou plaatsvinden waarbij je jezelf even moet schrap zetten. 

‘Eagleheart’ grijpt het publiek sterk aan omwille van zijn krachtige refrein en temeer: ook even enkele jaren terugkijkt. Evenals ‘Phoenix’ uit het  sterke ‘Infinite’ album uit 2000. Na ‘Lost Without a Trace’, een moeilijkere song uit ‘Eternal’, gaan we weer loos met ‘SOS’, een fan favourite! 

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

De bass solo van Jari is gelukkig niet te lang en de band start terug op met het snelle ‘Paradise’ en geeft nog een extra trap met ‘Against the Wind’.

‘The Lost Saga’, met bijna 12 minuten de langste track uit ‘Eternal’ maakt bijzonder veel indruk. Misschien niet hun beste of meest imposante epic maar als staalkaart van Stratovarius anno 2015, mag deze er zeker zijn. 

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

Timo Kotipelto – ondertussen ook al 46 – heeft m.i. nog niets van zijn vocale krachten verloren en het is altijd een plezier zijn karakteristieke stem te mogen horen. Met het klassieke ‘Black Diamond’ en recente ‘Unbreakable’ werd de reguliere set afgesloten. In de encores zat het nog altijd mooie ‘’Forever’, laatste single ‘Shine in the Dark’ en uiteraard – het kan niet anders: ‘Hunting High and Low’. 

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

stratovarius,gloryhammer,divine ascension

Stratovarius is mijn favoriete powermetalband, laat dat even duidelijk zijn. Met 16 studioalbums en wat live registraties, is deze dus goed vertegenwoordigd in de scene en in mijn cd-rek.

En zolang stijlgenoten Helloween, Gamma Ray, Sonata Arctica  of Hammerfall ook nog regelmatig de hort opgaan of creatief in de studio verblijven, is de toekomst van dit genre, waar al eens al te makkelijk mee gelachen wordt, verzekerd.

O, ja, natuurlijk mag er met Gloryhammer wel gelachen worden! Zij zouden het je kwalijk nemen en je verbannen naar een uithoek van het universum.

18:01 Gepost in Muziek | Commentaren (1)