14-12-15

Soul Razor & Incinerate @De Smoutpot, 12/12/15

Logo.jpg

Eindelijk was het dan zover! Soul Razor, de band rond Marc Hermans, Glenn De Wit, Guy Billiard en met als zangeres Ann Van Rooy gaven hun eerste optreden in De Smoutpot! Hogen tijd, zeggen we dan want het heeft nu lang genoeg geduurd en vrienden, fans, nieuwsgierigen en ook familie zaten waarschijnlijk al door hun honger heen. En dat had zijn oorzaak. Het zoeken naar geschikte vocalist(e) duurde erg lang en, niet minder belangrijk, het moest er echt ‘staan als een huis’.

Eerst speelde INCINERATE, een bende jonge honden die – met eindelijk een cd op zak – maar al te graag hun kunnen kwamen demonstreren. Zij speelden al eerder op die locatie en hebben al enkele optredens achter de kiezen. Voor velen was het misschien schrikken want met extreme thrash kom je niet zomaar even thuis aanwaaien.

INC 020.jpg

INC 011.jpg

INC 015.jpg

INC 018.jpg

INC 025.jpg

soul razor,incinerate,de smoutpot

Voor ingewijden waren er toch voldoende herkenningspunten en zelfs de oudere generatie (…) kon het geluid relateren aan vroege Slayer en andere ‘80ties thrash. Basic, recht voor de raap maar technisch onderlegd en waanzinnig gemotiveerd, brachten zij een meer dan energieke set.

SOUL RAZOR – het kindje van gitarist Marc Hermans én co bracht een ruime set van hun heavy rock/metal met invloeden van – ja, zowat alles wat ‘wij’ goed vinden. Het eclectische geluid van de band vindt zijn oorsprong in de vorige bands/projecten van Marc, als daar zijn Crosshead en Revenge. Twee bands die in het midden hielden tussen melodieuze metal en gitaar-geöriënteerde heavy rock. (Funkworks en Innocent Voice waren leuk maar niet meer relevant in deze context…).

Met trouwe gezel Glenn op bas en relatieve nieuwkomer Guy op drums is er voldoende instrumentale basis om een sterke set neer te zetten maar het is de komst van Ann (ex-Gwyllion) die de band over de lijn heeft getrokken om eindelijk de live-stap te zetten. Met een dozijn songs die al even op de plank lagen te rijpen en nu eindelijk hun definitieve vorm hebben bereikt, wisten ze bijna 90’ minuten het publiek te boeien.

SR 013.jpg

SR 005.jpg

SR 028.jpg

‘Underworld’ zette de show in gang en liet al gelijk horen dat er behoorlijk wat uitdagende wendingen in de nieuwe nummers zitten; misschien even wennen maar eens ze mekaar met een gerust gevoel aankeken wist ook het publiek dat ze een band aan het ervaren waren die wist waar ze mee bezig waren. De mix van de zang in het bandgeluid zat dan misschien niet 100%, maar dat was snel vergeten.

SR 025.jpg

SR 049.jpg

SR 036.jpg

‘Time To Forget’ en ‘State of Shock’ lieten ons horen hoe straf Ann wel niet is en met welk een gemak de band de nummers bracht. Het instrumentale ‘Bad Boogie’, wat al een hele tijd te horen is op Reverbnation swingde als de neten. Ja, erg Satriani maar dat is maar een van de vele invloeden in het gitaarspel van Marc. Glenn en Guy sloten als een handschoen rond dit dynamische en opwindende nummer.

SR 054.jpg

SR 066.jpg

SR 067.jpg

Met ‘Hallowed Ground’ werd het terug wat complexer. Ann weet de song echt te vertellen en bezit haar ruimte op het podium als een volleerde frontvrouw. ‘Cruel Love’ en ‘Judgement Day’ waren tevens twee songs die wel wat aandacht van de toevallige (sympathiserende) toeschouwer vraagt maar de onderlinge dynamiek op zich en – wederom – het gemak waarmee ze deze songs brachten, hielden het niveau hoog.

‘Murdering Fields’ was een moeilijke, vond ik toch. Niet echt om snel op te pikken. Hopelijk komt dit nummer meer tot zijn recht als hij net zoals de anderen hun defintieve vorm gekregen zullen hebben op de cd die in 2016 zeker het licht moet zien.

SR 069.jpg

SR 104.jpg

Voeg daarbij nog twee Revenge songs ‘The Punisher’ & ‘Virus’ en we kregen een meer dan gevarieerde set. Nostalgie voor sommigen, herkenbaar en meer toegankelijk voor de newbies.  Bij ‘The Punisher’ kreeg de band versterking van Matthias – jawel – zoon van. Dit gaf de band wel een aanzienlijk voller geluid en hij kweet zich ook perfect van zijn taak in deze Judas Priest-style song.

SR 087.jpg

SR 089.jpg

SR 098.jpg

Slotnummer ‘No Negotiation’ was met voorsprong het heavieste nummer uit de portefeuille. De aanloop liet al uitschijnen dat het een gerichte uitsmijter ging worden. Met voldoende progressieve elementen er in en toch voldoende melodie werd ook deze liefhebber op zijn wenken bediend.

SR 124.jpg

SR 107.jpg

SR 111.jpg

Toen ook hier het slotakkoord viel, was het publiek ook meer dan verzadigd. Wie bleef uit beleefdheid was ook al even snel vertrokken waardoor er toch enige ruimte kwam waardoor iedereen naar believen zijn complimenten kon overmaken aan de bandleden.

In 2016 moet de cd op de mensheid worden losgelaten. Het zijn een van de vele kleine dingen die ons door volgend jaar zullen loodsen.

SR 125.jpg

SR 200.jpg

Van deze bezetting – en kom, jongens, dit is echt een band die ‘klikt’ – hoop ik nog meer te horen en te zien.

16:53 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

sorry voor mij onbekend maar ik ga ze zeker eens googelen
lokaal "talent" moet gesteund worden

Gepost door: Paul | 17-12-15

De commentaren zijn gesloten.