03-03-16

Dream Theater: The Astonishing

640x360.jpg

Toen ik ‘Images & Words’ voor het eerst hoorde in 1991, kon ik het werk van DT niet ten volle begrijpen. Met ‘Metropolis II – Scenes of a Memory’  - dat was toch heel vernieuwend qua structuur en aanpak - werd de lat veel hoger gelegd waarna de band creatief wat stagneerde maar toch sterke albums afleverde. ‘The Astonishing’ doet dat m.i. ook. Hier en daar verguisd nog voor hij de nodige spins heeft gehad.

Ik begrijp ook niet hoe men een werk van deze omvang zo snel naar waarde kan schatten. Nu mag men in mediakringen nog een advance versie hebben - wat ik betwijfel. Mijn exemplaar heeft ondertussen zijn rondjes gedraaid en ik durf nu een voorzichtige indruk ventileren.

Ik schrijf dit niet als Dream Theater fan want ik ben de laatste jaren toch wat op mijn honger blijven zitten.

Toch moeten we ons eerst een belangrijke vraag stellen. Wat moet een band die reeds lang geleden bewezen heeft dat ze alles kunnen spelen en dit met een virtuositeit en perfectie die het menselijke kunnen haast overstijgt? Terug naar de basis? Is dat wat we willen? Of is het niet hun artistieke plicht om de grenzen van het muzikale en artistieke constant te verleggen? Er zijn momenteel meer dan genoeg bands die - overigens succesvol - trouw aan hun geluid blijven. Met ‘The Astonishing’ doen ze in ieder geval meer dan een goede poging.

Het vergt een kleine reset van de perceptie tools van de luisteraar alvorens zich hieraan te wagen, lijkt me. Dat ze een concept album gecreëerd hebben was al duidelijk uit de aankondigingen. Dat het groots, alles overtreffend en vooral: lang ging worden, konden we zelf al invullen.

Dream Theater – en dan zeker de artistieke creërende kern – ik zeg dan in dit geval gitarist John Petrucci, toetsenist Jordan Rudess en zanger James LaBrie – hadden geen andere optie dan ons te imponeren met een dubbel album waarin alle DT elementen overdadig aanwezig zouden zijn.

Wat eerst en vooral opvalt zijn de symfonische elementen bij de intro. En die lijkt wel te duren want deze overschrijdt de eerste twee tracks. Klinkt alvast veelbelovend en het wordt nog beter.

The Astonishing2.jpg

Met 20 tracks (alleen al) op cd 1 moet er wel een addertje onder het gras zitten. Het zijn dus zeker en vast al niet evenveel volwaardige tracks zoals wij dat kennen. De band zal dit wel tegenspreken maar voor mij is het even wachten alvorens er een echte (metal) song komt opdraven. We krijgen vooral ontzettend veel ‘Hey’ en ‘Wow’ momenten maar die worden zelden echt tot bloei gebracht.

Jordan Rudess weet de luisteraar regelmatig even bij de keel te grijpen middels enkele aangrijpende introducties en Petrucci is en blijft op eenzame hoogte musiceren. Maar…waar blijven de songs?

Wel, die zitten goed verborgen tussen in- en outro's en segues. Alle muziek die hier geboden wordt, is gelinkt aan mekaar en het is niet altijd makkelijk om de stukken als aparte eenheden te definiëren.

Toch wil ik dit even relativeren. DT is een band die op de kaart is gekomen net omdat ze vernieuwend waren. Kan het niet zijn dat we ook deze mijlpaal even moeten laten bezinken, herbeluisteren en herkauwen alvorens we naar meer hapklare brokken muziek grijpen?

Kunnen we in dit klimaat van overaanbod nog het geduld opbrengen – ja, zoals we in onze jonge jaren deden – om een album volledig te doorgronden? ‘The Wall’ of ‘The Lamb…’ was ook even wennen, slikken om daarna tot het besef te komen dat we werkelijk iets in handen hadden dat de tijd kon doorstaan.

Is ‘The Astonishing’ – let wel op: de titel slaat niet op de veronderstelde kwaliteit van het album maar op een element in het conceptuele verhaal – terug een oproep om naar een album en niet naar enkele tracks/hits te luisteren?

Ik vind hem in ieder geval een indrukwekkend stukje muziek. Los van het verhaal (weeral met dystopische ondergrond – en eigenlijk geef ik er niet veel om) en dus enkel op basis van wat ik hoor, ben ik hier meer onder de indruk dan van hun vorig handvol albums.

Dream Theater

Bij momenten zeer heavy, dan weer episch en toch ook met enkele meeslepende ballads (‘Chosen’ & ‘Begin Again’) die makkelijk in de buurt komt van ‘Spirit Never Dies’, kunnen we toch spreken van een volwaardig DT album. Wie hoopt op stevige, vast omlijnde songs, gaat echter niet snel zijn gading vinden op dit album.

Het is een heel avontuur dat eigenlijk nooit verveelt door de constant wisselende dynamieken, een hoop prachtige melodieën en adembenemende instrumentale intervallen. Soms even nagelbijten maar ook dat duurt niet lang alvorens je wederom wordt meegesleept door je groeiende nieuwsgierigheid. Echo’s van ‘Octavarium’ in de lange(re) stukken komen soms om de hoek kijken. Je bevindt je op de duur in een staat van constante nieuwsgierigheid. ‘Wat gaat er nu komen? Neen, zeker niet teleurgesteld!

Geef het een kans, vergeet je laatste twintig jaar en grijp terug naar het moment dat je DT echt leerde kennen. Misschien moeten we terug leren om verbaasd te kunnen zijn van muzikale inventiviteit en de tijd nemen om een album volledig en in correcte volgorde te laten doorsijpelen.

Het verschil tussen ‘Falling into Infinity’ en ‘Train of Thought’ was toch ook enorm? Ik wil geloven dat Dream Theater met dit laatste album terug een shock-effect wil creëren en daarmee een nieuwe standaard zetten.

Volgend jaar 25 jaar ‘Images & Words’. Hopelijk doen ze daar iets mee…

Sit down, relax & enjoy!

17:05 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.