15-06-16

Lake District, Cumbria & York, Mei 2016

LAKE (1023)HEADERBLOG.jpg

DEEL 2

 

We zijn al op onze derde dag als we de regio intrekken.

Op het menu staat een trip naar het centrum van het natuurpark. Wat niet wil zeggen dat we ondergedompeld gaan worden in natuurpracht maar er is nu eenmaal ‘een plan’, dus laten we niet te hard van stapel lopen.

Wie op vakantie gaat naar het Lake District dient op voorhand wel even te weten wat er zo allemaal te doen en te zien is. Zo lijkt het me niet direct een kindvriendelijke regio. Niet dat ze daar vreemde stoofpotjes brouwen in donkere grotten maar qua entertainment is het een beetje een woestijn.

Als je koters gek zijn op bergen, schapen, statige woningen en dito tuinen en eindeloos wandelen, ben je wél degelijk goed af. Met zijn 16 meren - eentje heet effectief ‘-lake’ ofte ‘meer’, de anderen zijn (in het Engels) ‘mere’ of ‘water’ genoemd. Zo heb je bv. Coniston Water, Windermere en Bassenthwaithe Lake. Alle drie een ‘meer’ dus.

Daarenboven nog 53 ‘tarns’ ofwel kleine meren. Veel water dus, alles ten gevolge van de vroegere gletsjers die de bedding hebben voorbereid. Het water komt in Engeland wel vanzelf.

Dienen we nu Hyacinth Bucket’s gewijs ook nog eens alle tuinen te gaan bestuderen? Neen, gelukkig niet. Op onze eerste dag stoppen we eerst bij Aira Force, een aaneenschakeling van watervallen/tjes vlak tegenover Ullswater (ja, een meer dus).

LAKE (318)AIRA.jpg

LAKE (329)AIRA.jpg

Vol verwachting beginnen we (na de veiligheidsregels overlopen te hebben met een parkwachter) aan de wandeling, of is het eerder een klim?

Het is van alles wat, het is vooral mooi! Enkele stukjes per trap, dan weer even opletten, een mooi wandelpad, bruggetjes, het verandert achter elke bocht.

Bij afwezigheid van onze gids weten we op een bepaald moment niet meer hoe ver we nu eigenlijk moeten gaan en – is er wel een einde? Wat mij en enkele anderen betreft alvast niet. Het landschap blijft uitnodigen en de groep wordt alsmaar dunner.

LAKE (331)b.jpg

LAKE (363)AIRA.jpg

LAKE (372)AIRA.jpg

Omdat de tijd zich ook laat gelden, gooi ik een compromis in de groep strevers voor me en zakken we toch maar langzaam af. Ja, we hadden zo graag blijven gaan!

We houden halt voor de lichte lunch in het Brockhole Lake District Visitor Centre. Een mooie instelling dat het midden houdt tussen een park, een recreatiedomein voor avontuurlijke kids en bescheiden maar verrassende catering.

LAKE (399)GRAS.jpg

Volgende stop is het dorpje Grasmere – net zoals het aanpalende meer genoemd. Niemand zou hier van wakker liggen moest het niet zijn dat de laatromantische dichter William Wordsworth hier lange tijd geleefd heeft en hier ook begraven ligt. Een wandeling door het dorp, met het bescheiden robuuste kerkje, en de nodige neringdoenerij, leidt ons tot een 'afternoon tea'. Althans bij mij, de anderen vliegen in ‘den alkool’. Een grote groep doet nog een wandeling rond het meer, doch dat lijkt me voor een gewone dinsdag in de week net iets teveel van het goede.

LAKE (394).jpg

LAKE (421)GRAS.jpg

LAKE (423)GRAS.jpg

Van Grasmere rijden we onder een grijze maar droge hemel naar Keswick, een van de grotere steden in de regio. Al valt dat in de praktijk wel mee. Dat brengt ook met zich mee dat er zeer streng wordt opgetreden wat vervuiling betreft en een bouwaanvraag indien is ook zo goed als hopeloos. Begrijpelijk. Ook valt op dat de chauffeurs onderling en naar ons toe, zeer beschaafd rijden. Het is niet moeilijk om hier een ongeluk te veroorzaken maar gelukkig valt daar niets van te bespeuren.

Het nabijgelegen Derwent Water nodigt uit voor een afsluitende wandeling. Het Friars Crag Beauty Spot is inderdaad een poëtische plek. Het water contrasteert mooi met de ondertussen dramatische lucht. Een uurtje de benen strekken door dit landschap is dan ook welkom, ook al is de richting waarin we evolueren niet altijd duidelijk.

LAKE (443)CRAG.jpg

LAKE (474)CRAGbbw.jpg

LAKE (477)CRAG.jpg

Eens terug samen met de anderen (die waren shoppen het nieuwe shopping center, why not) zat de eerste volledige dag er zowat op. Niet zo heel bijzonder, wel een mooie introductie naar de rest van de week toe. 

Het is woensdag en het wordt tijd om onze bus in te wisselen met een van de lokale minibusjes. ‘Mountain Goat’, mooie benaming voor het bedrijf dat ons twee potige busjes + chauffeur ter beschikking stelt om de kleine wagen te trotseren.

Wederom eerst via de snelweg naar Penrith en Keswick om vervolgens het landschap in te duiken. Een passage langs het kunstmatig uitgebreide Thirlmere. Dit meer wordt (werd?) o.a. gebruikt om Manchester van drinkwater te voorzien.

LAKE (536)THIRL.jpg

LAKE (382)GRAS.jpg

We stoppen even aan het afzichtelijke Wray Castle, gebouwd in de 19e eeuw om indruk te maken op een vrouw en bijgevolg volledig smakeloos. ‘Too much of everything’ eigenlijk. Maar het is wel zeer mooi gelegen.

En dan volgt zowat een van de hoogtepunten (wat heet) op de trip. Ik ga niet al te veel uitweiden over Beatrix Potter, dat kan u googelen. Maar het is wel degelijk iemand die een zeker impact heeft gehad op het behoud van het landschap én zijn boerderijen.

LAKE (579)HILL.jpg

LAKE (587)HILL.jpg

Maar natuurlijk is zij vooral bekend als schrijfster en illustrator van haar eigen boekjes. Ik had er nog nooit van gehoord maar eenmaal ik de tekeningen zag, rinkelde er een belletje.

Het ‘National Trust’, de gouvermentele organisatie die zich bekommert over het behoud van natuur, architectuur en landschap in het algemeen, zorgt er voor dat we nog van het Engeland van de 19e eeuw kunnen genieten.

Miss Potter (heb je hem?) heeft daar haar steentje in bijgedragen middels lobbywerk en de nodige centen in te investeren. Wij bezoeken obligaat ‘Hill Top Farm’, het legendarische cottage waar ze werkte. Haar atelier, zeg maar.

LAKE (580)HILL.jpg

Ze woonde met haar gezel in een mooi landhuis aan de overkant van het dal. Je kan niet alles gaan mystificeren natuurlijk. Wie even het knusse huisje wil bezichtigen zal er dan ook voor betalen. Verder is er een bescheiden tuin, naar we aannemen, zoals het toen was.

We houden vervolgens halt in Hawkshead. Hier lopen de wegen van Wordsworth en Beatrix Potter door mekaar. Beiden hebben hier sporen achtergelaten. Wij verkennen het stadje, checken de kerk uit, en belanden we wederom op het kerkhof.

LAKE (654)HAWK.jpg

Dan tijd om een lunch te grijpen. Keuze genoeg, ook klanten genoeg. Gelukkig is het in ‘The Kings Arms’ doenbaar.

Als we terug vertrekken genieten we nog even Tarn Hows, een van de zovele mooie stopplaatsen, alvorens we aan Coniston Water komen. Een boottochtje is altijd meegenomen, ook al is het weer kantje boordje. Het is koud op het water maar wederom blijft het droog.

LAKE (695)CONI.jpg

LAKE (696)CONI.jpg

Hier leren we over Donald Campbell, welke na verschillende records over land te hebben gebroken, hier zijn laatste poging – op water – in 1967 met zijn leven heeft moeten bekopen. Ook het huis van John Ruskin (1819 – 1900) ziet er mooi uit. Deze schrijver, schilder, denker, criticus, en sociaal bewogen man heeft zijn stempel meermaals op de Engelse maatschappij gedrukt en is hier dan ook alom tegenwoordig in herinneringsplakkaten, en dies meer.

Het is weer even rijden over de kleine baantjes alvorens we via de M6 terug aan het hotel zijn.

Het is donderdag en de lucht ziet er niet echt goed uit. Krijgen we vandaag dan toch de beloofde buien?

Als we wederom stipt vertrekken – met de eigen bus – rijden we eerst naar Kirkby Lonsdale. Ik probeer op de kaart te volgen en stel me af en toe wel vragen bij de gekozen route, vooral als er steil een eenvaksbaan moet genomen worden. Gelukkig maar, alles komt goed.

LAKE (783)KIRBY.jpg

Kirkby Lonsdale mag dan al een fijn stadje zijn (bij zonnig weer dan), zo vroeg op de dag en met deze grijze lucht dreigend boven ons hoofd, ziet het er eerder triest uit. Dat we halt houden aan de kerk en het aanpalende kerkhof (lijkt wel een rode draad in heel het verblijf…), maakt het er niet leuker op.

Via de ‘radical steps’, een niet ongevaarlijke oude trap, zakken we af naar de oever van de rivier Lune. Een plakkaat herinnert ons er aan dat de schilder Turner hier in de 19e eeuw een panorama van schilderde.

Een verkwikkende maar niet echt opbeurende wandeling dus langs de oever tot aan de Devil’s Bridge waarna we even verder aan de parking uitkomen. Tja, een grijze start dus.

Dan is het karren tot aan Holker Hall (and Gardens). Gelegen nabij Cartmel, Lancashire.

Onder de benaming ‘stately house’ is dit een bijzonder indrukwekkend gebouw. Misschien niet zo heel mooi aan de buitenkant maar het interieur én de tuinen maken veel goed.

Holker Hall is een prachtig voorbeeld van Victoriaanse bouw- en interieurkunst. Niettegenstaande dat het gebouw zijn oorsprong vindt in de 16e eeuw, straalt het volledig 19e eeuw uit.

LAKE (877)HOLK.jpg

LAKE (824)HOLK.jpg

Vandaag is het nog steeds bewoond door Lord Cavendish en zijn familie. Zij wonen in de oude vleugel, welke niet te bezoeken is.

Al de rest is publiek toegankelijk en dat mag heel letterlijk genomen worden. Zo vind je geen afgebakende stukken, geen rood of wit koord dus. Zo loop je net alsof je er zelf woont (…) tussen het meubilair, de bedden, tot in de badkamers toe. En dat zijn er nogal wat.

Op de tafeltjes gehandtekende foto’s van royalty en filmsterren. Familiefoto’s en prullaria. Dit alles zonder echte overdaad of uitstalling. Een mooi interieur, dat wel. Downton Abbey Style!

Er mogen geen foto’s genomen worden, al maakt de Wannabee-hé-man van het gezelschap hier graag een uitzondering op. Het duurt dan ook niet lang of hij wordt vriendelijk op de schouder getikt door een van de onopvallende suppoosten. Maar hij gaat gewoon door…zielig eigenlijk.

LAKE (820)HOLK.jpg

LAKE (870)HOLK.jpg

Op naar de tuinen! Daar is het heerlijk kuieren onder de nog steeds grijze hemel en aangename temperatuur. Tussendoor vergeten we ook niet aan te schuiven in het kleine restaurant.

De namiddag is al even gevorderd als we opstappen om onze weg verder te zetten. Omdat het thema ondertussen duidelijk is, werd er gekozen voor Levens Hall, aardig gelegen op de terugweg.

Levens Hall vindt zijn funderingen in 1350 maar is ondertussen ook verbouwd, gerenoveerd en aangepast aan de verschillende bouwstijlen die sindsdien passeerden.

LAKE (890)LEVENS.jpg

LAKE (922)LEVENS.jpg

Het oogt inderdaad iets stoffiger en gedateerder dan Holker Hall maar heeft voor deze bezoeker wel een onverwacht extraatje. Buiten het oudere, 17e- en 18e eeuwse interieur, loopt er een rode draad door het huis en zijn artefacten die mijn aandacht genoten.  Ik verklaar.

De toenmalige heer des huizes, Charles Bagot was getrouwd met de Hertog van Wellington’s nicht. Reden genoeg dus om nu, in het teken van 200 jaar Waterloo, een Wellington parcours in het huis te plaatsen. Zo vinden we o.a. zijn veldbed (niet te vergelijken met vandaag…), zijn horloge, bril, dagboeken, en de handschoenen die hij heel die historische dag aanhad.

LAKE (939)LEVENS.jpg

LAKE (926)LEVENS.jpg

Verder nog een harnas van Oliver Cromwell en tal van andere persoonlijke attributen van persoonlijkheden uit de Engelse geschiedenis.

Minder ruim, eerde volgestouwd maar toch met een zekere elegantie is Levens Hall zeker een bezoek waard. En dan nog de tuinen.

Deze werden per periode bewaard. Zo is er de 17e eeuwse tuin, een kruidentuin, het Victoriaanse gedeelte en een park met kunstig gesnoeide bomen. Als je dacht dat jij hard in de tuin werkte…even hier komen kijken, mijn gedacht.

De tijd vliegt ook al doen we deze dag niet echt heel veel, of zo lijkt het toch. Ik kan nu eenmaal geen uren in een tuin wandelen. Tijd voor ‘a cuppa’ dus alvorens we hotelwaarts bollen. De cafetaria zit verborgen achter renovatiewerken en wordt wel druk bezocht. Een praktische test leert me wederom dat Engels gebak even goed smaakt als het er uit ziet…

Beetje moe geslenterd en licht pijnlijke voeten maken dat een late siësta welkom is.

De commentaren zijn gesloten.