27-06-16

Graspop Metal Meeting 2016, Pt 1, vrijdag 17/06

fb-graspop.jpg

DEEL 1

 

Je kan niet blijven zeggen dat het de laatste keer is dat je Graspop Metal Meeting bezoekt.  Toch wil ik dat statement nu wel hard maken.

Niet zo moeilijk want ondanks dat er een gebrek aan satisfactie was, is er zeker een geval van saturatie. En dan is het niet moeilijk om nu weer hard te maken dat ik het wel even gehad heb met festivals. Let wel: niet met de muziek!

De media was er wel als de kippen bij om kond te doen over het modderige terrein. Daar hield het dan ook bij op want echt ‘hippe’ bands zijn mager gezaaid in Dessel. Dus zoals gewoonlijk even snel aanschurken aan wat de mensen willen horen: ontij en miserie.

Nu, dat viel op het veld zelf best mee. De regen kwam met mate, in lichte buitjes, dus geen zondvloed zoals de beelden wel eens doen vermoeden.

Probleem was de verzadiging van de grond waardoor modder ons deel werd. De toevoeging van hout/schorsbrokken om enige corridors bewandelbaar te houden leidde dan weer tot strompelen om je voeten niet om te slaan en het verplicht inhaleren van het natte hout. Een geur die ik niet snel zal vergeten.

ARO 01.jpg

ARO 12.jpg

Maar we gingen uiteraard vooral de muziek en die was er weer voldoende en voor alle smaken, zolang het maar metal (gerelateerd) is. GMM16 zal vooral als een festival van uitersten herinnerd worden.

Zo stond het water vrijdag en zaterdag soms aan de lippen maar zondag kwam ik verbrand thuis.

Bands waar ik geen ‘hoge hoed’ van ophad, wisten me aangenaam te verblijden.

Skillet – de band dus – bracht de weide in vervoering met de ‘goede boodschap’ en Slayer liet ons nogmaals weten dat ‘God Hates us All’ (al heet de song ‘Discipline’). Ik ben er nog niet wijs uit geworden.

Tussendoor vroeg ik me af waarom bands als Dropkick Murphys of Pennywise op een mainstage konden staan terwijl er wederom een gebrek was aan powermetal. Waar blijft Gamma Ray, Stratovarius, Helloween, Mob Rules, etc? Maar die vraag stel ik me elk jaar. Het is toch geen Groez-of Pukkelpop?

Van wie mocht ik dan wel genieten?

FIREWIND

Gus G. & Bob Katsionis vormen al jaren de kern van deze Griekse power/heavy metalband. Op zang hadden ze Henning Basse mee. Een bekende interim strot die Gus al mocht lenen op zijn recentste solo cd.

Prima keuze dus want Basse zingt de Firewind songs alsof hij ze al jaren brengt. Hij weet zelfs meer nuance te leggen dan originele zanger Apollo. Verder kijken we vooral naar Gus G., de kleine bescheiden stergitarist.

FIRE 09.jpg

FIRE 12.jpg

Mocht hij enkele jaren geleden Graspop nog afsluiten aan de zijde van Ozzy, vandaag wist hij evenveel te overtuigen als opener op de mainstage. Bescheidenheid is een mooie zaak en Gus weet dat evenredig te vertalen naar virtuoos gitaarspel.

FIRE 13.jpg

FIRE 04.jpg

FIRE 08.jpg

 

THE WINERY DOGS

Neen, niet mijn ding. We keken vooral naar de bekende koppen. Niet van de minsten want Billy Sheehan is nu eenmaal een van de strafste bassisten in de biz en ja, Mike Portnoy kennen we allemaal wel maar lijkt met zijn 1001 projecten echt de artistieke eindjes aan mekaar te knopen.

WINERY 02.jpg

WINERY 04.jpg

Niets om van wakker te liggen. Te poppy, te funky, een beetje vanalles wat. Dat deze jongens perfect weten te spelen, daar moeten we niet aan twijfelen maar geen enkele song bleef hangen. Toch een speciale vermelding voor Richie Kotzen op gitaar. Als vergeten artiest uit de Varney stal weet hij toch te imponeren door zijn unieke spelstijl. Ondertussen kwamen de biertjes op zo een tempo op ons af dat het tijd werd om toch maar eens te verkassen naar de andere kant van de weide.

WINERY 12.jpg

WINERY 13.jpg

WINERY 15.jpg

SIXX: A.M.

Ja, voor wat eigenlijk? Ook om eens te kijken naar de ‘legendarische’(?) Nikki Sixx – het enfant terrible van Mötley Crüe. Nu deze band definitief ten grave is gedragen, kan hij verder met zijn eigen bandje. We vinden ook DJ Ashba er bij, de kleurrijke gitarist die even bij G’n’R mocht spelen en hier en daar wel eens opduikt.

SIXX 02.jpg

SIXX 04.jpg

Straffe set, backingzangeressen incluis  maar verder niet veel om het lijf. Glammetal aprés-la-lettre, kunnen we stellen. Vermakelijk maar snel vergeten.

Nadat Motley Crüe ten grave werd gedragen, wierp Nikki Sixx zich op dit project. Glammetal, goed gepolijst maar toch stevig genoeg om de concurrentie aan te kunnen. Ik heb geen memorabele songs gehoord terwijl de nadruk toch lag op de refreinen. Mooi om in actie te zien maar eigenlijk een van de vele bands die m.i. snel vergeten zullen zijn.

SIXX 08.jpg

SIXX 11.jpg

SIXX 10.jpg

Ja kan niet alles zien op een festival, dus wordt er tegenwoordig meer gekozen dan gerend. Toch is het soms van de ene locatie naar de andere manoeuvreren.

LOUDNESS

Deze Japanse pioniers van de traditionele heavy metal heb ik nog nooit weten spelen in onze contreien, laat staan dat ik ze mocht aanschouwen.

Zoals vele old-skool metalheads koester ik het legendarische ‘Live Loud Alive’ (live) album uit 1983. Daarop werd er gemusiceerd en gesoleerd dat het een lieve lust was, en vooral: zoals we nog nooit gehoord hadden. Gitarist Akira Takasaki speelde toen iedereen zowat op een hoopje.

LOUD 02.jpg

LOUD 05.jpg

Op GMM was hij er als 3/4 van de originele bezetting ook bij.

De band zingt nog steeds hoofdzakelijk in het Japans, wat terug even wennen was en misschien ook ondergeschikt was aan het gitaarspel. Ik heb enkele songs gehoord maar was vooral content dat ik de kleine man uit het Verre Oosten eindelijk een live aan het werk mocht zien.

LOUD 08.jpg

LOUD 13.jpg

LOUD 14.jpg

FOREIGNER

Het was de tweede keer dat ik Foreigner op GMM aan het werk kon zien. Niet dat er de laatste jaren veel veranderd is aan hun set.

Ondanks het sterke (come-back?) album ‘Can’t Slow Down’, blijft het toch vooral teren op de Grote Classics uit de jaren ’70 en ’80.

FOR 01.jpg

FOR 10.jpg

Ik pik in als ‘Cold as Ice’ op zijn einde loopt. We genieten nog van ‘Feels Like the First Time’, ‘Urgent’, een lang uitgerokken ‘Juke Box Hero’ en….jawel ‘I Want to Know What Love Is’.

Dit werd knap aangekondigd door zanger Kelly Hansen en kolossaal meegezongen door een enthousiaste weide. Mooi hoe een (toch wat melig, hé) ballad uit de jaren ’80 toch zo een impact blijkt te hebben.

‘Juke Box Hero’ sloot de set af. Voorspelbaar maar keurig afgeleverd.

FOR 14.jpg

FOR 20.jpg

FOR 12.jpg

AMARANTHE

Amaranthe mocht al eens in de tent staan en deed dit nu nog eens lichtjes over. Wederom was het een geweldige performance!

De houten vloeren gaven vlotjes mee met de op metalcore geënte grooves en het meestal lichte refrein deed iedereen als pubers in de lucht springen. Amaranthe spreekt wel degelijk aan en heeft na een derde cd  met hetzelfde recept alle criticasters het nakijken gegeven.

AMA 02.jpg

AMA 03.jpg

Natuurlijk blijft er – door of dankzij – de poppy refreintjes en de leuke stem van Elize Ryd een zekere reserve heersen onder de liefhebbers van het zware soort maar dit is en blijft zo ongelooflijk aanstekelijk dat het haast onmogelijk is om stil te blijven staan.

Wederom waren het ook weer de jonge klassiekers ‘Hunger’, ‘Amaranthine’ (met roze lampjes en rook uit het plafond…oooh), ‘1 000 000 Lightyears’ en ‘Leave Everything Behind’ die allesverpletterend de tent deden ontploffen.

Amaranthe blijft dus nog even teren op de succesformule. Curieus hoe lang deze band zonder wijziging van het recept nog gaan blijven scoren.

AMA 07.jpg

AMA 10.jpg

AMA 11.jpg

MEGADETH

Megadeth was een heel ander verhaal. Ik zag ze van ver af maar hoorde ze zeer goed.

Wat vooral opviel was de benepen stem van Dave Mustaine en het gebrek aan impact van de songs. Mustaine straalt hoe langer hoe meer tristesse, ontevredenheid en een algehele sinisterheid tentoonspreid. Ik heb ze tot en met ‘Youthanasia’ gevolgd, dus kan het ook wel wat aan mij liggen.

AMON AMARTH

Ronduit indrukwekkende show, zowel visueel als muzikaal. Helaas ben ik helemaal niet mee met hun repertoire én stond ik aan de andere mainstage.

AMON 04.jpg

AMON 06.jpg

BLACK SABBATH

Ja, dan was het zover. Black Sabbath’s ‘This is the End’ tour strijkt neer in Dessel en wij zagen dat het goed was. Was het heel goed?

Wel, wijzigingen in het repertoire of geluid moeten we niet meer verwachten en hun slome poging om in schoonheid af te sluiten, het album ‘13’, zal daar niet veel aan veranderen. Black Sabbath was een van de eerste heavy bands die ik ooit hoorde (Vol.4) en de band teert dan ook vooral op hun verdienste naar de metalmuziek toe.

SAB 02.jpg

SAB 08.jpg

De band begon sterk met hun ‘name-song’ en Ozzy deed dat bijzonder goed en stabiel. Instrumentaal valt er natuurlijk niets te zeggen buiten dat het geweldig solide klonk. Als Tony Iommi die eerste noten laat klinken, rijzen de nog aanwezige haren snel ten berge. ‘Fairies Wear Boots’, met zijn stevig ritme en heftig slagwerk, deed de deur helemaal open. Dat Ozzy zijn beste pijlen nu reeds had verschoten, leek niemand te deren want al bij al klonk de band ontzettend coherent.

SAB 04.jpg

SAB 11.jpg

Het helpt natuurlijk dat je het repertoire zo goed al van buiten kent. Als ‘War Pigs’ massaal wordt meegezongen en zelfs een niemendalletje als ‘’Dirty Women’ goed onthaald wordt, kan je ervan uitgaan dat Ozzy, Tony Iommi en Geezer Butler bij het publiek voor eeuwig zullen blijven weerklinken.

Mijn maat maakte even de opmerking dat het toch wel nostalgisch denken was aan de concerten met Tony Martin - een periode die jammergenoeg al te snel onder de mat wordt geveegd.

SAB 14.jpg

SAB 16.jpg

Tijdens afsluiter ‘Paranoid’ stond ik bij de achterste rijen en dan werd pas duidelijk hoe massaal het volk gefixeerd was op het podium. Tot op de laatste rij stond men mee te zingen.

De eerste dag was best ok, als dachten mijn voeten daar wel anders over.

SAB 27.jpg

SAB 20.jpg

 

 

14:26 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.