02-07-16

Graspop Metal Meeting 2016, Pt 2, zaterdag 18/06

fb-graspop.jpg

DEEL 2

 

Zaterdag beloofde al niet veel verbetering wat het weer betrof en ook een programma dat aanvaardbaar maar geen topper zou worden. Dat komt dan vooral door de headliner die mij absoluut niet kon boeien.

Er is ’s nachts hard gewerkt op de weide. Houtschilfers (heet dat zo?) om de meest kritische plaatsen begaanbaar te houden en de voorziene opruim qua afval maken er een mooi en overzichtelijk terrein van.

Er wordt vlot aan de koffiekraam aangeschoven want na een te korte nacht terug op een klam veld staan, wreekt zich snel. Op de mainstage staat BLIKSEM zich uit te sloven voor enkele honderden liefhebbers. Mij kan het niet echt boeien maar dat zal wel aan mij liggen en zeker niet aan de band en met name de frontvrouw die zich uit de naad werkt om de boel op gang te houden.

BLIK 01.jpg

HALESTORM vind ik ook al niet bijzonder, en zeker niet voor op GMM. Ik weet dat er nogal wild wordt gedaan over frontdame Lzzy Hale maar dat zal vooral aan haar attitude liggen niet zodanig aan haar geschreeuw of geforceerde rock’n’roll imago.

Het gaat er in, maar ik zal er niet wakker van liggen. Hypes dienen eerst en vooral aan de realiteit getoetst te worden en Halestorm is me wat licht bevonden op een groot podium. In een club zal dit misschien meer tot zijn recht komen.

Een vrouw met een gitaar doet velen dromen en de gespecialiseerde pers al snel in overdrive gaan maar deze portie geef ik graag aan Fikkie.

HALE 02.jpg

SKILLET is een band die ik echt niet hoog inschatte maar die me wél volledig van mijn sokken blies. Een viertal dat keurig hipster gestileerd is en daarenboven volledig ‘in the Lord’ is. Misschien wel een uitdaging op een Metalfestival maar wat een energie, wat een pathos en vooral: wat een bezieling! Zonder al te prekerig te worden, brachten zij hun (blijde) boodschap en als ik even rondom keek bleken er toch een hoop mensen door gemotiveerd, of geraakt (?).

SKIL 17.jpg

SKIL 06.jpg

Met een mengeling van melodieuze metalcore, nu metal en een groove van hier tot in Tokyo was Skillet een echte suppositoir om de grijze dag door te komen.

Als de trommelaarster in duet gaat met frontman John Cooper raken ze al snel de emo-snaar zonder aan energie in te boeten. Skillet was – ondanks hun wat ongelukkige naam en achtergrond – voor mij een van de verrassingen van het festival. En hey, Slayer’s Tom Araya is ook een vrome Katholiek. Om maar niets te zeggen, hé…

SKIL 20.jpg

SKIL 23.jpg

SKIL 13.jpg

SKIL 21.jpg

PARADISE LOST

De ‘Godfathers Of Gothic’ – de blije leuters van Paradise Lost! Daar wil ik gerust een uurtje op voorhand voor in een tent een beetje ongemakkellijk gaan zitten wachten. Vergeet al de gothic-light bandjes!

Paradise Lost is de maatstaf wat het genre betreft en we vergeven ze graag hun (zoete) zonden want ruim een decennium zijn ze weer volop doom & depri. Met meer dan 25 jaar op de teller blijft deze band mij beroeren. Daarom dus post gevat in de Marquee ofte grote tent.

PAR 01.jpg

PAR 03.jpg

Gitarist Greg Mackintosh oogt indrukwekkend voor me en eens zijn gitaar nog maar wordt aangeraakt, komen de haren gewoon overeind. Stijl en impact. Meer heeft deze man niet nodig.

Op het grote podium lijkt Nick Holmes niet groots maar met de haren en baard mooi getrimd lijkt hij wel terug meer zeker van zichzelf. Hij maakte zelfs tijd voor een praatje tussendoor.

PAR 05 FX.jpg

PAR 16.jpg

‘As I Die’ zit vroeg in de set en die is verder gevuld met aardig wat bekend matriaal. Ze kozen opvallend voor melodieus en niet al te ‘doomy’ materiaal. Hoogtepunt was zeker ‘Faith Divides Us – Death Unites Us’, niet alleen actueel maar ook een kanjer van een song.

Na ‘Embers Fire’ (killer!!!) zak ik af naar de uitgang van de tent die ondertussen goed volgepakt zit. Niet moeilijk: buiten zeikt het de pleuris.

PAR 06.jpg

PAR 09.jpg

PAR 15.jpg

TESTAMENT

Mijn favoriete thrashband mag ik niet missen. Dus moet ik met pijn in het hart de Marquee tent verlaten (uiteraard helemaal opgebeurd door de vreugdevolle gezangen van Paradise Lost). Even ploegen naar de andere kant van het patattenveld om alsnog een mooi plekje te veroveren voor Testament. Deze zitten ondertussen aan ‘Into The Pit’ en frontstage is het een slagveld.

TEST 16.jpg

TEST 17.jpg

Gitarist Alex Skolnick krijgt van collega en band’leader’ Eric Peterson de spotlight toebedeeld. Alex is een virtuoos die heel wat meer in zijn mars heeft dan ‘thrashen’ maar hier is hij volop op dreef.

Chuck Billy (wanneer krijgt die nu eens een gitaar?) klinkt vetter en meer doorleeft met de jaren en laat het swingende ‘The Formation Of Damnation’ met enorme power over de weide knallen. Ondanks het non-stop zeiken, toch van genoten.

TEST 05.jpg

TEST 23.jpg

TEST 27.jpg

GHOST

Wederom een band die niet uit de muzikale media te branden was in 2015/16. Met ‘Meliora’, hun recentste plaat, werden zij daarenboven nog eens rijkelijk bekroond op de Grammy’s (for what it’s worth). Bij een vorige passage vond ik er niet veel aan en nu eigenlijk nog niet.

En dan spreek ik vooral over het muzikale gedeelte van de performance. Wil ik hun bekendste nummer ‘Cirice’ wel een opvallende deun vinden, puur auditief windt de muziek me niet echt op.

Maar dat was buiten hun show van dit jaar gerekend! En omdat iedereen een tweede of derde kans verdient, wou ik er wel bij zijn om mijn definitieve oordeel te vellen. En Ghost kwam, zag en nam me wel degelijk mee deze keer.

GHOST 01.jpg

GHOST 04.jpg

GHOST 05.jpg

En daar komt het theatrale gedeelte bij kijken. De man die zich Papa Emeritus (III) laat noemen is een meer dan buitengewone frontman. Zijn stem mag dan al wat mager klinken, net het ontbreken van dynamiek maakt zijn geluid zoo, ja, ‘spooky’, zeg maar. Zijn bandleden, de Nameless Ghouls, spelen vooral functioneel. Ze lijken fysiek onderling inwisselbaar en hanteren eenzelfde ‘tics’, wat nog bijdraagt aan het bevreemdende karakter van de show.

De hele act is buitengewoon bestudeerd, van de fysieke attitude, de pasjes, de choreografie. Dit is een band die weet waar ze mee bezig zijn en waarvan het recept niet morgen gaat veranderen.

GHOST 13.jpg

GHOST 06.jpg

Na de ‘bisschoppelijk’ verschijning, komt P.E. opdraven in een dandyachtige gala variant die me nog meer aanspreekt. Zijn gelaat, welke tot een masker geschminkt is, blijft heel de set emotieloos (feliciteert ons wel met ‘the game’ – het voetbal dus), zijn lippen bewegen amper en toch weet hij live te bekoren. Cabaretesk, pantomine, het is een vreemde bewegingsmotoriek waar hij zich van bedient.

Compleet bij verrassing nipt de band bij de intro van ‘Cirice’ even aan Pink Floyd’s ‘Shine on...’ wat een overweldigend effect heeft op de sfeervolle set. Het al even gedragen ‘He Is’ is ook een hoogtepunt in de set.

Dit was voor mij zeker dé verrassing van het festival. Muzikaal is het voor mij nog even zoeken maar als totaalpakket was dit wel af!

GHOST 22B.jpg

GHOST 31B.jpg

GHOST 28B.jpg

GHOST 35.jpg

GHOST 37C.jpg

SLAYER heb ik met een scheve nek moeten zien omdat er ondertussen was postgevat voor Nightwish. Gelukkig zijn er nog steeds de ferme videoschermen om de details te kunnen zien. Met Exodus’ Gary Holt als gitarist naast Kerry King, Paul Bostaph op Drums en de onvervangbare Tom Araya, blijft Slayer als een ware cirkelzaag retestrakke thrash over ons uitkieperen.

Toch de vraag waarom zovele bands met een intro met een song van een andere band moeten beginnen. Bij wijze van respect? Dat zijn toch al snel 4 minuten verloren, zeker op een festival. Hier was het ‘Thunderstruck’, iron Maiden gebruikt al jaren ‘Doctor Doctor’ van UFO. Bizar.

Ik onthoud vooral snoeiharde versies van ‘Discipline’, ‘War Ensemble’, de ‘lovesong’ ‘Dead Skin Mask’ (ja, die intro, hé), ‘Seasons in the Abyss’ en een furieus (is er een andere?) versie van ‘Angel Of Death’.

SLAY 03.jpg

SLAY 01.jpg

Slayer is altijd fun, maar als je ze ondertussen al wel gezien hebt en je staat op een andere band te wachten, mag het vooruitgaan. Sommigen rondom mij waren dan ook erg opgelucht dar die ‘herrie’ gedaan was… 

NIGHTWISH

Vorige passage van Nightwish was nog met Anette Olzon. Dat is ondertussen geschiedenis en niet meteen de hoogdagen van de band. ‘Imaginaerum’ mocht al wel een sterke plaat zijn geweest, het was bang afwachten wat er ging gebeuren na haar plotse vertrek.

Nightwish heeft zich herpakt en hoe. Op Alcatraz Fest was de herboren band al in bloedvorm, op deze Graspopeditie deden ze daar niet voor onder. Al mochten ze niet echt afsluiten, voor velen, zoals uw schrijver, was dit de afsluiter van de dag.

NIGHT 03.jpg

NIGHT 02.jpg

NIGHT 09.jpg

Met twee stevige songs uit het nieuwe album ‘Endless Forms Most Beautiful’ werd de toon gezet voor meer dan 70 minuten symfonische metal van de bovenste plank.

Met een setlist die zowat het beste van het laatste decennium bevatte, wisten zij iedereen mee te slepen. Met een mooie rol weggelegd voor multi instrumentalist Troy Donockley, wervelende pyrotechnieken, sfeervolle backdrop/projecties en uiteraard Floor Jansen die iedereen naar huis zingt, was Nightwish een verademing tussen de extreme bands die dit festival recentelijk naar voren schuift.

NIGHT 11.jpg

NIGHT 13.jpg

NIGHT 18.jpg

‘Nemo’ lokte natuurlijk enorme emoties los bij velen omdat deze meer dan welk nummer ook, refereert naar Tarja. Maar ‘Ghost Love Score’, toch ook een monument én publieksfavoriet, is ondertussen al lang eigen gemaakt door Floor. Misschien wel de ultieme Nightwishsong?

Als ‘Last Ride Of The Day’ – de ondertussen klassieke afluiter – wordt ingezet, is het alweer aan het regenen. En wat even leek op een passerend buitje leek alsmaar sneller aan te groeien tot een fike regenbui.

NIGHT 31C.jpg

NIGHT 34.jpg

NIGHT 24.jpg

NIGHT 32.jpg

NIGHT 46.jpg

NIGHT 48.jpg

Als de laatste noten uitgestorven waren, was het dan ook een ‘Vlucht uit Egypte’ om drogere oorden op te zoeken – in mijn geval (Volbeat kan mij helemaal niet bekoren) richting fiets – auto –huis.

Nagenoeg helemaal doorweekt na de korte fietstocht, in de auto en maken dat ik weg was.

Nog een dag te gaan en de voorspellingen lijken al wel beter. Het zou droog blijven, wat een hele verademing was.

SKIL 08.jpg

13:54 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.